Αν προκύψει κάποια μυστήρια υπόθεση όπως τώρα με τις υποκλοπές θαυμάζω κι εμπιστεύομαι τους συναδέλφους που «σαν έτοιμοι από καιρό» φοράνε τα «γουνάκια» κι ανεβαίνουν τρέχοντας στην έδρα. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως δύο δρόμοι υπάρχουν. Είτε έχεις εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Στην προκειμένη περίπτωση τρεις διαδοχικοί εισαγγελείς του Αρείου Πάγου και μερικοί αντεισαγγελείς του ίδιου ανώτατου δικαστηρίου κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα. Το αδίκημα της κατασκοπείας δεν στοιχειοθετείται για τις υποκλοπές. Αρχείο. Τους άλλους τους έστειλαν στο Μονομελές όπου και καταδικάστηκαν. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Είτε δεν έχεις εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Και τότε ο Θεός βοηθός. Επιστρατεύεις το κάθε παραμύθι και καταφεύγεις στις πληροφορίες του κάθε περαστικού. Προτιμώ την πρώτη μέθοδο. Που δυστυχώς δεν βολεύει όταν η Δικαιοσύνη έρχεται να χαλάσει μια ωραία ιστορία, όπως με τον κρεοπώλη του σουπερμάρκετ που είχε φίλο στην ΕΥΠ κι ενδεχομένως κουμπάρο στην ΜΙ6. Καταλαβαίνω όμως και την ενόχληση της αντιπολίτευσης. Αν τελειώσει νωρίς το πανηγύρι πώς θα φτάσουμε ως τις εκλογές; Κι αν ο Μητσοτάκης δεν είναι «επικίνδυνος», τότε γιατί θα πρέπει να τον αλλάξουν; Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι θα αντιδράσει και αυτή όπως μπορεί. Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται Εξεταστικές Επιτροπές, μηνύσεις κ.λπ. Λογικό κι αναμενόμενο. Δικαίωμά τους. Για κάποιον λόγο είχαν θεωρήσει πως οι υποκλοπές είναι το άρμα που θα τους οδηγήσει στην εξουσία. Μέχρι τον Νίξον ή τον Ορμπαν θυμήθηκαν. Αλλά αποδεικνύεται δυστυχώς πως στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το κράτος δικαίου δεν παίζει μπάλα στον κομματικό καβγά. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να παίζει, ούτε να επιστρατεύεται από τους μεν ή τους δε σε κάθε ευκαιρία. Οπως οι περισσότεροι συμβαίνει να θυμούνται (όταν τους βολεύει) «υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα». Ωραία. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να κάνουν τη δουλειά τους....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/04/26

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/04/26

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Η σύγκριση δεν είναι εύκολη, ίσως μάλιστα να μην είναι και θεμιτή. Η μία είναι ευρωπαία εισαγγελέας, υπηρετεί σε έναν υπερεθνικό θεσμό με λίγα χρόνια ζωής και βρίσκεται συχνά σε ανταγωνισμό με τα κράτη που λόγω της ιδιότητάς της είναι υποχρεωμένη να ελέγχει. Ο άλλος είναι έλληνας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, λαμβάνει αποφάσεις που έχουν τελεσίδικο χαρακτήρα και βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τη δυσπιστία των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη. Η πρώτη είναι εξωστρεφής, πετάει δημοσιογραφικές ατάκες, διατυπώνει ευχές και επιθυμίες. Ο δεύτερος είναι κλασικός δικαστής, εκφράζεται με σύνθετες προτάσεις και μπερδεμένα ελληνικά, δίνει συχνά την εντύπωση ότι δεν θέλει να τον καταλάβουν.

Παρ’ όλα αυτά, ο πρωταγωνιστικός ρόλος που έπαιξαν τον τελευταίο καιρό στην ελληνική πολιτική ζωή η Λάουρα Κοβέσι και ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας νομιμοποιεί κατά κάποιον τρόπο το ερώτημα: ποιος από τους δύο κάνει καλύτερα τη δουλειά του;

Ενας τρόπος να απαντήσουμε είναι να δούμε ποιοι ενοχλούνται. Η ρουμάνα εισαγγελέας ενοχλεί τον ελεγχόμενο, στην περίπτωσή μας δηλαδή την ελληνική κυβέρνηση και τους βουλευτές των οποίων ζητήθηκε η άρση της ασυλίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κατηγορήθηκε για πολλά (ακόμη και για την εθνικότητά της!), η ουσία είναι όμως ότι της καταλογίστηκε υπερβάλλων ζήλος: αν oρισμένοι, πόσο μάλλον οι περισσότεροι, από τους εγκαλούμενους βουλευτές αποδειχθούν άσχετοι με την υπόθεση δεν θα έχουν στιγματιστεί αδίκως;

Ο έλληνας εισαγγελέας, πάλι, ενοχλεί τον ελέγχοντα, στην περίπτωσή μας δηλαδή τα πρόσωπα και τα κόμματα που ζητούν να μην κουκουλωθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών. Κατηγορήθηκε για πολλά (ακόμη και ότι είναι κυβερνητικός υπάλληλος), η ουσία είναι όμως ότι του καταλογίστηκε ελλείπων ζήλος: αν η επιμονή του στο «οιονεί δεδικασμένο», ότι δηλαδή η απουσία νέων στοιχείων δεν επιτρέπει την ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο, επιτρέψει σε υπεύθυνους για παράνομες παρακολουθήσεις να κυκλοφορούν ελεύθεροι, δεν θα έχουμε περίπτωση κακοδικίας;

O άγγλος νομικός Ουίλιαμ Μπλάκστοουν έγραψε το 1769 ότι είναι καλύτερα να διαφύγουν δέκα ένοχοι από το να υποφέρει ένας αθώος. Ομως εδώ δεν τίθεται αυτό το δίλημμα. Αν ταλαιπωρηθεί ένας βουλευτής που δεν έκανε ρουσφέτι, δεν θα φταίει η Κοβέσι ή η Παπανδρέου, αλλά η ανάγκη να επισπευστούν οι έρευνες με βάση όποια στοιχεία υπήρχαν για να μην παραγραφούν τα αδικήματα. Αν όμως γλιτώσουν από τον πέλεκυ της Δικαιοσύνης άνθρωποι που χρησιμοποίησαν παρανόμως το Predator για να παρακολουθήσουν πολιτικούς, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους, θα φταίνε ο Ζήσης και ο Τζαβέλλας όχι επειδή θέλησαν να προστατεύσουν αθώους, αλλά επειδή έκριναν σκόπιμο να μη διατάξουν εξαντλητικές έρευνες προκειμένου να απαντηθούν πολυάριθμα ανοιχτά ερωτήματα.

Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι ότι εκείνοι που κατήγγελλαν και χλεύαζαν το ύφος της Κοβέσι επιδοκιμάζουν τώρα με το ίδιο πάθος τα επιχειρήματα του Τζαβέλλα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.