Ο Ζαχάρης ήταν γείτονας, φίλος της οικογένειάς μας και λεωφορειούχος. Προ του πολέμου ανήκε στους θιασώτες του ιταλικού φασισμού. Οταν τορπιλίστηκε η «Ελλη» ο πατέρας μου αποφάσισε να μην ξαναμπούμε στο λεωφορείο του γιατί, λέει, ήταν μελανοχίτωνας. Στην κατοχή ο Ζαχάρης, που είχε χάσει το επιταγμένο λεωφορείο του, μεταβλήθηκε σε φανατικό κομμουνιστή. Αμέσως μετά την απελευθέρωση επρόκειτο να βαφτίσει το παιδί ενός άλλου γείτονα. Ο παπα-ζαχάρης ερωτά τον συνονόματό του νονό: «Πώς θα το πούμε το κοπέλι, Ζαχάρη;». «Στάλιν, θα το βγάλεις», απαντά εκείνος. «Ωφου, θέλεις να με καθαιρέσει ο Δεσπότης; Δεν μπορώ». «Εγώ είμαι ο νονός, εγώ θα πω πώς θα το βγάλομε το κοπέλι: “Στάλιν” θα το βγάλεις». «Να το βγάλομε “Σήφη”, το ίδιο κάνει». Ο πατέρας του παιδιού τον παρακαλεί: «Σύντεκνε, “Μανώλη” να το πούμε, ν’ αναστήσομε τον πατέρα μου που πώθανε πριν από ένα μήνα. Ετσά δεν είχαμε συμφωνήσει;». «Ή το βγάζεις “Στάλιν” ή φεύγω». «Δεν μπορώ, σου είπα». Τότε ο Ζαχάρης μαζεύει τα βαφτιστικά και φεύγει, ο δε παπα-ζαχάρης ειδοποίησε την πρεσβυτέρα να έρθει για να βαφτίσει το παιδί. Λίγο μετά, όταν άρχισε η κομμουνιστική ανταρσία να κάμπτεται, ο Ζαχάρης προσεγγίστηκε από έναν πολιτικό του νομού, «ανένηψε», «αποχαρακτηρίστηκε» και αποτέλεσε για πολλά χρόνια οικογενειακώς έναν «ζωηρό» οπαδό του ευεργέτη του...

 Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 21/04/26)

ονόματα όπως Σοβιετία, Δημοκρατία, Λαοκρατία και τα αντίστοιχα ανδρικά, όπως το Λαοκράτης του κ. Κοράνη. Εχω όμως στο μυαλό μου από προσωπική εμπειρία και μια περίπτωση που ξετυλίχθηκε σε πόλη της Κρήτης, όπου μεγάλωσα, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Ζαχάρης ήταν γείτονας, φίλος της οικογένειάς μας και λεωφορειούχος. Προ του πολέμου ανήκε στους θιασώτες του ιταλικού φασισμού. Οταν τορπιλίστηκε η «Ελλη» ο πατέρας μου αποφάσισε να μην ξαναμπούμε στο λεωφορείο του γιατί, λέει, ήταν μελανοχίτωνας. Στην κατοχή ο Ζαχάρης, που είχε χάσει το επιταγμένο λεωφορείο του, μεταβλήθηκε σε φανατικό κομμουνιστή. Αμέσως μετά την απελευθέρωση επρόκειτο να βαφτίσει το παιδί ενός άλλου γείτονα. Ο παπα-ζαχάρης ερωτά τον συνονόματό του νονό: «Πώς θα το πούμε το κοπέλι, Ζαχάρη;». «Στάλιν, θα το βγάλεις», απαντά εκείνος. «Ωφου, θέλεις να με καθαιρέσει ο Δεσπότης; Δεν μπορώ». «Εγώ είμαι ο νονός, εγώ θα πω πώς θα το βγάλομε το κοπέλι: “Στάλιν” θα το βγάλεις». «Να το βγάλομε “Σήφη”, το ίδιο κάνει». Ο πατέρας του παιδιού τον παρακαλεί: «Σύντεκνε, “Μανώλη” να το πούμε, ν’ αναστήσομε τον πατέρα μου που πώθανε πριν από ένα μήνα. Ετσά δεν είχαμε συμφωνήσει;». «Ή το βγάζεις “Στάλιν” ή φεύγω». «Δεν μπορώ, σου είπα». Τότε ο Ζαχάρης μαζεύει τα βαφτιστικά και φεύγει, ο δε παπα-ζαχάρης ειδοποίησε την πρεσβυτέρα να έρθει για να βαφτίσει το παιδί. Λίγο μετά, όταν άρχισε η κομμουνιστική ανταρσία να κάμπτεται, ο Ζαχάρης προσεγγίστηκε από έναν πολιτικό του νομού, «ανένηψε», «αποχαρακτηρίστηκε» και αποτέλεσε για πολλά χρόνια οικογενειακώς έναν «ζωηρό» οπαδό του ευεργέτη του.

ΔΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ
Βούλα