Οι κατηγορίες για «κόμμα βιαστών», οι επιθέσεις περί ανάλγητων που «άφησαν να πεθάνει» η δήθεν «νεκρή μικρή Μαρία», οι λασπολογίες για «υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά», ατάκες όπως είναι του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Φαραντούρη, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την κυβέρνηση «εγκληματική οργάνωση χειρίστου είδους και ξεφτίλα» περιγράφοντας τον Πρωθυπουργό ως «νονό». Από την άλλη ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς είχε χαρακτηρίσει τη ΝΔ «φυτώριο δολοφόνων, παιδόφιλων, βιαστών, εγκληματιών… εθνικών βλαξ». Πιο τρανό παράδειγμα συστηματικής επιχείρησης σπίλωσης, ηθικής απομείωσης και οργανωμένης στοχοποίησης αποτελεί η Μαρέβα Γκραμπόφσκι. Επί χρόνια αποτελεί σάκο του μποξ και αντικείμενο μιας εκστρατείας δυσφήμησης με κατασκευασμένα μυθεύματα, που τεκμηριώνονται με επιχειρήματα «όπως μου είπαν», «όπως άκουσα». Κάνει μηνύσεις, δημοσιοποιεί στοιχεία που καταρρίπτουν τις κατηγορίες, απαντάει, καμία αλλαγή. Κομματικοί μηχανισμοί και πολιτικά πρόσωπα επιμένουν εμμονικά στην ίδια στρατηγική σαν να είναι η μόνη που μπορούν να υπηρετήσουν. Ασκούν πολιτική με hashtags, τρολ και παραγωγή ψηφιακού θορύβου, αγνοώντας επιδεικτικά ότι με trends των social media ασχολείται ένα απολύτως μειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας, που ακόμα και αυτό έχει εμπεδώσει ότι όλα αυτά αποτελούν κατασκευές κομματικών μηχανισμών και δεν γεμίζουν την κάλπη....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ" 

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 18-19/04/26

ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η τοξικότητα, το υβρεολόγιο, η υπονόμευση θεσμών όπως η Δικαιοσύνη, η παραγωγή τεχνητού ψηφιακού θορύβου, η εργαλειοποίηση ακόμα και των πιο φριχτών δυστυχημάτων, οι ανενόχλητα διακινούμενες συκοφαντίες, οι καθημερινές ανεξέλεγκτες δολοφονίες χαρακτήρα, που σε κάποιες περιπτώσεις σιωπηρά ανέχεται, σε άλλες περιπτώσεις υποδαυλίζει και τις περισσότερες φορές ενορχηστρώνει το πολιτικό σύστημα, κάπου οδηγούν. Τις περισσότερες φορές στην ηθική εξόντωση αθώων ανθρώπων, όπως στη σκευωρία της Novartis.

Ουδείς μπορεί να ξεχάσει εκείνη την ομιλία τον Φεβρουάριο του 2018, τη σπασμένη φωνή και τα δακρυσμένα μάτια του Παναγιώτη Πικραμμένου: «Υπηρέτησα τη Δικαιοσύνη επί 40 χρόνια και κατηγορούμαι για δωροδοκία, επειδή κλήθηκα να βοηθήσω τη χώρα ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Περίμενα λίγο σεβασμό».

Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που ξαφνικά στα 73 του χρόνια, έβλεπε να σπιλώνεται, χωρίς τότε να του είχε δοθεί η δυνατότητα να μάθει ποιος τον κατηγορούσε. Οκτώ χρόνια μετά οι ψευδομάρτυρες καταδικάστηκαν από τη Δικαιοσύνη. Ομως η κηλίδα της σπίλωσης παραμένει ανεξάλειπτη. Ακόμα κάποιοι θλιβεροί πολιτικάντηδες και πολιτικολογούντες χαρακτηρίζουν τον Αδωνη Γεωργιάδη «αρχειοθετημένο», εκμεταλλευόμενοι τη δικαιολογημένη άγνοια νομικών όρων από τους πολίτες, ώστε να τον συκοφαντήσουν.

Εκτός όμως της ηθικής εξόντωσης, οι συκοφαντίες, η τοξικότητα, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα υποκινούν βία. Ο όχλος επιτέθηκε κάποτε στον Κωστή Χατζηδάκη και πολλούς συναδέλφους του υπουργούς και βουλευτές. Δεν είναι όμως μόνο η σωματική βία που οδηγεί στο νοσοκομείο. Η πιο ύπουλη είναι η λεκτική. Η μεθοδική προσπάθεια ηθικής αποδόμησης. Οπως φάνηκε και στην περίπτωση του Γιώργου Μυλωνάκη, μπορεί να οδηγήσει στο νοσοκομείο.

Οι κατηγορίες για «κόμμα βιαστών», οι επιθέσεις περί ανάλγητων που «άφησαν να πεθάνει» η δήθεν «νεκρή μικρή Μαρία», οι λασπολογίες για «υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά», ατάκες όπως είναι του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Φαραντούρη, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την κυβέρνηση «εγκληματική οργάνωση χειρίστου είδους και ξεφτίλα» περιγράφοντας τον Πρωθυπουργό ως «νονό». Από την άλλη ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς είχε χαρακτηρίσει τη ΝΔ «φυτώριο δολοφόνων, παιδόφιλων, βιαστών, εγκληματιών… εθνικών βλαξ».

Πιο τρανό παράδειγμα συστηματικής επιχείρησης σπίλωσης, ηθικής απομείωσης και οργανωμένης στοχοποίησης αποτελεί η Μαρέβα Γκραμπόφσκι. Επί χρόνια αποτελεί σάκο του μποξ και αντικείμενο μιας εκστρατείας δυσφήμησης με κατασκευασμένα μυθεύματα, που τεκμηριώνονται με επιχειρήματα «όπως μου είπαν», «όπως άκουσα». Κάνει μηνύσεις, δημοσιοποιεί στοιχεία που καταρρίπτουν τις κατηγορίες, απαντάει, καμία αλλαγή.

Κομματικοί μηχανισμοί και πολιτικά πρόσωπα επιμένουν εμμονικά στην ίδια στρατηγική σαν να είναι η μόνη που μπορούν να υπηρετήσουν. Ασκούν πολιτική με hashtags, τρολ και παραγωγή ψηφιακού θορύβου, αγνοώντας επιδεικτικά ότι με trends των social media ασχολείται ένα απολύτως μειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας, που ακόμα και αυτό έχει εμπεδώσει ότι όλα αυτά αποτελούν κατασκευές κομματικών μηχανισμών και δεν γεμίζουν την κάλπη.

Εγραψε ο γνωστός νομικός Κώστας Κούρκουλος: «Οχι μόνον ο Κύρκος, ο οποίος δίδασκε πολιτισμό και αισθητική της δημοκρατίας, όχι μόνον ο Φαράκος, που ήταν ο διανοούμενος του ΚΚΕ, αλλά και ο Φλωράκης, που έπιανε το στιλό με τη χούφτα, παρότι βγήκαν από έναν φοβερό εμφύλιο και τους χώριζε αίμα με την άλλη πλευρά, σέβονταν και τιμούσαν τους αντιπάλους τους. Ποτέ δεν έγιναν φτηνοί. Ποτέ δεν έγιναν χυδαίοι. Ποτέ δεν έγιναν συκοφάντες. Θυμίζω τη σκηνή με τους Κύρκο, Φλωράκη, Φαράκο, Γιάνναρο και Λεντάκη να χειροκροτούν με πραγματικό πάθος στη Βουλή τον Μητσοτάκη, κατά την αναφορά του στον Μπακογιάννη. Και ο νοών νοείτω λοιπόν». Τα έχει ξεκαθαρίσει όμως ο ποιητής: Δεν φταίνε οι ίδιοι. Τόσοι είναι.

"ΤΑ ΝΕΑ", 17/04/26

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

H περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη προκάλεσε θλίψη σε όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους. Οχι μόνο επειδή θα μπορούσε να συμβεί σε πολλούς από εμάς, αλλά επειδή όποιος διαθέτει στοιχειώδη ευαισθησία σοκάρεται όταν βλέπει έναν άνθρωπο να βρίσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη στο χείλος του γκρεμού. Μόνο οι αναίσθητοι, οι φανατικοί και οι ανεγκέφαλοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να βγάλουν τη χολή τους. Μάλλον δεν το έκαναν για πρώτη φορά. Τους αξίζει η απόλυτη περιφρόνηση.

Στη χθεσινή πρωτολογία του, όμως, ο Πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε σ’ αυτούς. Κατηγόρησε, αντιθέτως, μια συγκεκριμένη εφημερίδα, συγκεκριμένα κόμματα και συγκεκριμένους αρχηγούς εντός του Κοινοβουλίου ότι δημιούργησαν έναν «δολοφονικό βούρκο που πνίγει την αξιοπρέπεια» και οδήγησαν τον Μυλωνάκη να παλεύει σήμερα για τη ζωή του. «Αυτοί είστε» είπε στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλο, περιλαμβάνοντάς τον ανοιχτά στους ηθικούς αυτουργούς, για να καταλήξει με μια φράση που απέδωσε στη Χάνα Αρεντ, σύμφωνα με την οποία «η ηθική εξόντωση του άλλου είναι το πρώτο βήμα προς τον φασισμό».

Οσο λεπτό κι αν είναι το ζήτημα, θα πρέπει εδώ να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Μια εφημερίδα, είτε συμφωνούμε είτε όχι με την ιδεολογία της ή την αισθητική της, έχει δικαίωμα να ασκεί στους πολιτικούς όσο σκληρή κριτική θέλει. Αν παραβιάζει τη δεοντολογία, υπάρχουν όργανα για να την ελέγξουν. Αν παραβιάζει τον νόμο, υπάρχουν εισαγγελείς. Ενας πρωθυπουργός μπορεί να μιλήσει για τοξικότητα, ψευδολογία ή λασπολογία: ποιος ξεχνά μια άλλη εφημερίδα που είχε κρεμάσει στα μανταλάκια με κατασκευασμένες κατηγορίες μια σειρά πρωταγωνιστών της πολιτικής και οικονομικής ζωής; Μπορεί επίσης να μιλήσει για «δολοφονία χαρακτήρων», με εισαγωγικά. Δεν μπορεί να το κάνει χωρίς εισαγωγικά.

Το ίδιο ισχύει για τα κόμματα και τους αρχηγούς τους. Η πολιτική είναι σκληρό επάγγελμα. Οταν κάποιος ασχολείται μ’ αυτήν γνωρίζει, ή θα έπρεπε να γνωρίζει, ότι η δημόσια έκθεση έχει κόστος. Ο αείμνηστος Σταύρος Τσακυράκης έλεγε πάντα, για παράδειγμα, ότι οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν την ιδιωτική ζωή ενός πολιτικού, διότι αυτό επηρεάζει την ψήφο τους. Δεν είναι ευχάριστο, ειδικά όταν αναπαράγονται ψεύδη, αλλά και πάλι γι’ αυτό υπάρχουν τα δικαστήρια. Η χθεσινή φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι το Documento πυροβολούσε (σε εισαγωγικά, ελπίζουμε) τη γυναίκα του με σκοπό να διαλύσει την οικογένειά του για να έχει ο Φάμελλος πολιτικό όφελος δεν αντέχει σε κριτική.

Οσο για τη Χάνα Αρεντ, δεν ξέρω για το συγκεκριμένο, αλλά έχει γράψει για πολλά πράγματα που οδηγούν στον φασισμό, όπως η διάβρωση της αλήθειας ή η χρησιμοποίηση ρατσιστικού λόγου για ορισμένες κατηγορίες πολιτών. Ολα αυτά όμως προϋποθέτουν ασθενείς θεσμούς και μια ανίσχυρη δημοκρατία, κάτι που ο Πρωθυπουργός θα συμφωνεί ότι δεν περιγράφει την Ελλάδα.

Το βασικό τώρα πάντως είναι να επιστρέψει σιδερένιος κοντά μας ο Γιώργος Μυλωνάκης.