Δεν υπάρχει άνθρωπος μικρός ή μεγάλος, γραμματισμένος ή μη, που να μην προφέρει την εν λόγω λέξη «αναμεταδίδοντάς» την μετά το Δελτίο Καιρού και φυσικά τους χειμερινούς μήνες. «Βροχές και καταιγίδες», «θύελλες και καταιγίδες» κ.ά. παρόμοια. Λέξη πανάρχαια, που την ομιλούμε αγνοώντας την προέλευσή της. Οπως γνωρίζουμε όλοι, σημαίνει θύελλα ορμητική καταβαίνουσα άνωθεν. Σύνθετη από την πρόθεση κατά, που σημαίνει κίνηση εκ των άνω προς τα κάτω, και το αιγίς-ίδος που σημαίνει: Η ασπίς του Διός, η οποία εκπέμπει τρόμον και έκπληξιν, όπως περιγράφεται διά μακρών στην Ιλιάδα του Ομήρου και έτσι πιθανόν να προέρχεται από την ίδια ρίζα από την οποίαν και το ρήμα αΐσσω = κινούμαι ορμητικά. Σε έργα τέχνης η αιγίς φαίνεται επί των αγαλμάτων της Αθηνάς, όχι ως ασπίς, αλλά ως βραχύς επενδύτης κεκαλυμμένος διά λεπίδων και έχων κεφαλήν Γοργόνος και θυσάνους εξ όφεων, εξ ου και το επίθετο θυσανόεσσα που της αποδίδεται. Προφανώς οι καλλιτέχνες θεωρούσαν την λέξιν ως παραγομένην εκ της λέξεως αίξ και ως σημαίνουσαν επενδύτην εξ αιγείου δέρματος (κοινώς από κατσικίσιο δέρμα). Οπως ετρόμαζε λοιπόν τους τότε ανθρώπους η σειόμενη ασπίδα του υετίου Διός (υετός=βροχή) ή ο ανεμιζόμενος επενδύτης της Αθηνάς, έτσι τρομάζουμε και σήμερα από τη δυνατή θύελλα, τη φοβερή καταιγίδα. Βέβαια η σημασία των λέξεων αλλάζει στο διάβα των αιώνων, όπως συμβαίνει σε όλους τους εξελίξιμους οργανισμούς. Θεϊκή λοιπόν η προέλευση της λέξης που επιβιώνει μέχρι σήμερα (καιρική καταιγίδα, καταιγισμός ειδήσεων, υπό την αιγίδα (=επίσημη οργάνωση) του... της... των... Και δεν είναι η μόνη. Ολόκληρο το λεξιλόγιο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας παραμένει ζωντανό και εν χρήσει, είτε ως απλό, είτε εν συνθέσει (π.χ. νερό αλλά υδρορροή, υδροφόρος. Καράβι αλλά ναυπηγός, ναύτης. Ψάρι αλλά ιχθυοπωλείο, ιχθυόσκαλα, για να αναφέρω τρία μόνο απλά παραδείγματα). Απλώς δεν το συνειδητοποιούμε, γιατί το αγνοούμε. Η διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και ειδικότερα η προέλευση και η σημασιολογική εξέλιξη των λέξεων είναι κάτι που ενθουσιάζει μεν τους φοιτητές μας, αλλά δεν διδάσκεται δυστυχώς στο υπερ-απλουστευμένο (από αλλεπάλληλες «μεταρρυθμίσεις»...) εκπαιδευτικό μας σύστημα.....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/04/26

Η πρότασή μου για τον σταθμό Συντάγματος

Κύριε διευθυντά

Συχνά διαβάζουμε ότι κατ’ εντολήν της ΕΛ.ΑΣ. ο σταθμός μετρό του Συντάγματος θα παραμείνει κλειστός και οι συρμοί θα διέρχονται χωρίς στάση. Δεν χρησιμοποιώ καθημερινά το μετρό αλλά πρόσφατα ερχόμενος από το Ελληνικό με προορισμό τους Αμπελοκήπους αναγκάστηκα να συνεχίσω μέχρι την Ομόνοια, εκεί να μετεπιβιβαστώ στον ΗΣΑΠ προς Μοναστηράκι και πάλι εκεί να μετεπιβιβαστώ στη γραμμή 3 προς αεροδρόμιο. 

Με βασανίζει το ερώτημα: Δεν θα μπορούσε ο σταθμός Σύνταγμα να είναι εξωτερικά κλειστός, όπως γίνεται τα βράδια, τα τουρνικέ να είναι κλειδωμένα και οι λίγοι επιβάτες που είχαν ανάγκη τη μετεπιβίβαση να το έκαναν άνετα εσωτερικά υπό το άγρυπνο βλέμμα των Ειδικών Φρουρών; Σεβόμαστε και αγαπούμε την Ελληνική Αστυνομία. Μήπως θα μπορούσε και η διοίκησή της να μας το ανταποδώσει, εξηγώντας γιατί είναι αναγκαίο να ταλαιπωρούμεθα; Ευχαριστώ. 

ΔΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ
Βούλα


Το αλφαβητάρι της καταιγίδας

Κύριε διευθυντά

Αν και ο χειμώνας έχει παρέλθει ημερολογιακά, το σκηνικό του καιρού εξακολουθεί να είναι χειμωνιάτικο. (Γνωστό άλλωστε και από τις παροιμίες του Μάρτη). Επομένως το σχόλιό μου παραμένει επίκαιρο. Ο λόγος για τη λέξη καταιγίδα. Δεν υπάρχει άνθρωπος μικρός ή μεγάλος, γραμματισμένος ή μη, που να μην προφέρει την εν λόγω λέξη «αναμεταδίδοντάς» την μετά το Δελτίο Καιρού και φυσικά τους χειμερινούς μήνες. «Βροχές και καταιγίδες», «θύελλες και καταιγίδες» κ.ά. παρόμοια. Λέξη πανάρχαια, που την ομιλούμε αγνοώντας την προέλευσή της. Οπως γνωρίζουμε όλοι, σημαίνει θύελλα ορμητική καταβαίνουσα άνωθεν. Σύνθετη από την πρόθεση κατά, που σημαίνει κίνηση εκ των άνω προς τα κάτω, και το αιγίς-ίδος που σημαίνει: Η ασπίς του Διός, η οποία εκπέμπει τρόμον και έκπληξιν, όπως περιγράφεται διά μακρών στην Ιλιάδα του Ομήρου και έτσι πιθανόν να προέρχεται από την ίδια ρίζα από την οποίαν και το ρήμα αΐσσω = κινούμαι ορμητικά.

Σε έργα τέχνης η αιγίς φαίνεται επί των αγαλμάτων της Αθηνάς, όχι ως ασπίς, αλλά ως βραχύς επενδύτης κεκαλυμμένος διά λεπίδων και έχων κεφαλήν Γοργόνος και θυσάνους εξ όφεων, εξ ου και το επίθετο θυσανόεσσα που της αποδίδεται. Προφανώς οι καλλιτέχνες θεωρούσαν την λέξιν ως παραγομένην εκ της λέξεως αίξ και ως σημαίνουσαν επενδύτην εξ αιγείου δέρματος (κοινώς από κατσικίσιο δέρμα). Οπως ετρόμαζε λοιπόν τους τότε ανθρώπους η σειόμενη ασπίδα του υετίου Διός (υετός=βροχή) ή ο ανεμιζόμενος επενδύτης της Αθηνάς, έτσι τρομάζουμε και σήμερα από τη δυνατή θύελλα, τη φοβερή καταιγίδα. Βέβαια η σημασία των λέξεων αλλάζει στο διάβα των αιώνων, όπως συμβαίνει σε όλους τους εξελίξιμους οργανισμούς. Θεϊκή λοιπόν η προέλευση της λέξης που επιβιώνει μέχρι σήμερα (καιρική καταιγίδα, καταιγισμός ειδήσεων, υπό την αιγίδα (=επίσημη οργάνωση) του... της... των... Και δεν είναι η μόνη. Ολόκληρο το λεξιλόγιο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας παραμένει ζωντανό και εν χρήσει, είτε ως απλό, είτε εν συνθέσει (π.χ. νερό αλλά υδρορροή, υδροφόρος. Καράβι αλλά ναυπηγός, ναύτης. Ψάρι αλλά ιχθυοπωλείο, ιχθυόσκαλα, για να αναφέρω τρία μόνο απλά παραδείγματα). Απλώς δεν το συνειδητοποιούμε, γιατί το αγνοούμε. Η διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και ειδικότερα η προέλευση και η σημασιολογική εξέλιξη των λέξεων είναι κάτι που ενθουσιάζει μεν τους φοιτητές μας, αλλά δεν διδάσκεται δυστυχώς στο υπερ-απλουστευμένο (από αλλεπάλληλες «μεταρρυθμίσεις»...) εκπαιδευτικό μας σύστημα. 

Τονίζω για άλλη μια φορά: Αν η γνώση της Γλώσσας μας είναι τιμή για τους ξένους ανθρώπους του πνεύματος, για εμάς τους Ελληνες είναι επί πλέον παμμέγιστο χρέος. Μόνον όποιος γνωρίζει και αγαπά τη Γλώσσα και την Ιστορία μας είναι συνειδητός Ελληνας. Διαφορετικά δηλώνει απλώς Ελληνας.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΘΩΜΑ - ΜΑΣΤΟΡΟΠΟΎΛΟΎ


Εμπιστοσύνη στα ελληνικά πόδια

Kύριε διευθυντά

Ησοφή έκκληση του ομοσπονδιακού τεχνικού Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι νεοπαγής, πρωτότυπη και ορθότατη. Θα επιθυμούσε να υπήρχε μεγαλύτερη παρουσία Ελλήνων παικτών και σε μικρομεσαίες ομάδες, ώστε να υπάρχουν περισσότερες επιλογές.

Δυστυχώς «στο ελληνικό πρωτάθλημα λείπει το ελληνικό στοιχείο». Κανένας έως σήμερα δεν είχε κάνει τέτοια εύστοχη επισήμανση, με αποτέλεσμα να σπαταλώνται τεράστια ποσά σε αλλοδαπούς παίκτες και να αγνοούνται τα ελληνόπουλα. Ο υπουργός Αθλητισμού και ο ΣΕΓΑΣ θα πρέπει να ξεκινήσουν μια μεγάλη σταυροφορία για τον εντοπισμό ταλέντων, συνεργαζόμενοι με τους καθηγητές γυμναστικής σε γυμνάσια και λύκεια. Ετσι ίσως μπορέσει να καλύψει το χαμένο έδαφος –των τελευταίων 20 ετών– από την απραξία και παραλυσία των προκατόχων του για το θέμα αυτό.

Θα πρέπει να στείλει εγκύκλιο σε όλα τα σχολεία της επικράτειας, προτρέποντας τους μαθητές να ασχοληθούν με την άθληση, τένις, στίβο κ.λπ., αποβάλλοντας τις κακές συνήθειες, τσιγάρο ή αλκοόλ, ασύμβατες για έναν αθλητή.

Δυστυχώς η ελληνική νεολαία απουσιάζει από όλες τις οργανώσεις στίβου. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά, συνέπεια, οργάνωση, προγραμματισμός και στοχοπροσήλωση. Αναμένω με ενδιαφέρον το σχόλιο του υπουργού Αθλητισμού.

 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΑΝΤΑΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος


Για την ηλεκτροκίνηση μετά γνώσεως και πείρας

Κύριε διευθυντά

Είναι λυπηρό να διαβάζει κανείς σήμερα τόσο λανθασμένες απόψεις για την ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων, δηλαδή για μια τεχνολογία που μπήκε εδώ και αρκετά χρόνια στη ζωή μας και καθορίζει ήδη σε μεγάλο βαθμό το μέλλον των μεταφορών. Αναφέρομαι σε επιστολή αναγνώστη σας ο οποίος υποδεικνύει στην πολιτεία τα οφέλη που θα προκύψουν από μια οργανωμένη προσπάθεια μετατροπής των κυκλοφορούντων αυτοκινήτων με θερμικούς κινητήρες σε ηλεκτροκίνητα μέσω ενός... μελετημένου ΚΙΤ μετατροπής!

Πρωτοκυκλοφόρησα με ηλεκτρικό αυτοκίνητο το έτος 1992 αγορασμένο στην Ελβετία και ταξινομημένο στην Ελλάδα με τον αριθμό κυκλοφορίας ΥΒΧ 7342. Αυτή η άδεια κυκλοφορίας υπήρξε η πρώτη που εκδόθηκε για ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο από τη Διεύθυνση Συγκοινωνιών της χώρας μας. Από το 1990 υπήρξα ιδρυτικό μέλος και στη συνέχεια γενικός γραμματέας και πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Ηλεκτροκίνητων Οχημάτων. Σε ολόκληρη αυτή τη μακρόχρονη απασχόλησή μου με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα παρακολούθησα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, εκατοντάδες τέτοιες προσπάθειες οι οποίες όμως όλες κατέληγαν σε απογοητευτικά αποτελέσματα τόσο κοστολογικά όσο και τεχνολογικά. Ελάχιστες μόνο περιπτώσεις υπήρξαν σχετικώς ικανοποιητικές, όλες όμως αυτές αφορούσαν σε στόλους απολύτως όμοιων αυτοκινήτων που τα μετέτρεψε επίσημος κατασκευαστής.

Σήμερα και μόνο η σκέψη του να πάρει κανείς ένα μεταχειρισμένο θερμικό αυτοκίνητο, να το διαλύσει εις τα εξ ων συνετέθη και να το εφοδιάσει με συσσωρευτές, ηλεκτροκινητήρα και κυκλώματα ελέγχου προκαλεί ρίγη φρίκης. Οταν μάλιστα το αποτέλεσμα δεν θα νομιμοποιείται για δημόσια κυκλοφορία, αφού όλες του οι εγκρίσεις θα έχουν παύσει να ισχύουν. Επιπλέον, κάθε ένα από τα χιλιάδες κυκλοφορούντα μοντέλα θα απαιτούσε και ένα διαφορετικό ΚΙΤ μετατροπής, γιατί δυστυχώς όλα τα αυτοκίνητα δεν είναι ίδια.

Ας συνέλθουμε. Το 2026 η αυτοκινητοβιομηχανία κατασκευάζει τέλεια ηλεκτρικά αυτοκίνητα σε μεγάλους αριθμούς και σε προσιτές τιμές οι οποίες συνεχώς κατεβαίνουν. Η Κίνα δείχνει τον δρόμο και ακολουθούν όλοι οι άλλοι κατασκευαστές. Πεδίο για ετεροχρονισμένες απόπειρες επιστροφής στο μακρινό 2000 δεν υπάρχει. Το αυτοκίνητο είναι ένα πολυσύνθετο προϊόν προορισμένο να εξασφαλίζει άνεση, ασφάλεια, οικονομία και επιδόσεις υπακούοντας σε αυστηρούς κανονισμούς και δύσκολες διαδικασίες έγκρισής του έτσι ώστε μόνο η βιομηχανία μπορεί τελικά να το προσφέρει στους χρήστες του. 

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΝΕΓΚΑΣ
Βούλα