Ας αρχίσουμε με τους νεοεισερχόμενους. Και πρώτα με τον Αντώνη Σαμαρά. Η προχθεσινή του συνέντευξη είμαι βέβαιος ότι δεν του έκανε καλό. Αφενός, επειδή ανέδειξε την κούρασή του. Η πολιτική απαιτεί δυναμισμό, σφρίγος, πίστη, ενέργεια. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν διέθετε τίποτα απ’ αυτά. Μπορούσες να τον δεις και, πριν ακούσεις τι έλεγε, να τον συμπαθήσεις. Αλλά η συμπάθεια υποχωρούσε όταν τον άκουγες. Επειδή αναδυόταν ο παλιός γνωστός Σαμαράς της προσωπικής εμπάθειας, ο πολιτικός που ταύτισε το όνομά του με τον αντανακλαστικό αντιμητσοτακισμό. Ετσι η απόπειρά του να μιλήσει ορθολογικά προσέκρουε στον ανεξέλεγκτο θυμό του. Αναρωτήθηκε γιατί τον διέγραψαν πριν καν κυκλοφορήσει το ΒΗΜΑ με συνέντευξή του, στην οποία προσπάθησε εντέχνως να αποδώσει μειοδοτικά χαρακτηριστικά στον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη. Μα ακριβώς γι’ αυτό διεγράφη, επειδή θεωρούσε μειοδοτική την εξωτερική πολιτική της χώρας. Την πολιτική που εξακολουθεί να αποδοκιμάζει, ενώ ο πρωθυπουργός επεδεκνύει τις πολύ σοβαρές ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, που αναμένεται να έχουν και οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη. Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να πιστεύει ότι μπορεί ακόμα να προκαλέσει ζημιά στον Μητσοτάκη, όπως προκάλεσε στον πατέρα του. Δεν ξέρω αν ελπίζει να βρει σημερινούς Συμπιλίδηδες στη ΝΔ. Εκείνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι η αντίστασή του στην τότε πολιτική του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για το όνομα της (πλέον) Βόρειας Μακεδονίας το μόνο που έφερε στη χώρα ήταν τριγμοί στο εσωτερικό και απαξίωση στο εξωτερικό – ώσπου, τελικά, το θέμα του ονόματος έληξε, με χειρότερο για τις ελληνικές θέσεις συμβιβασμό. Τσάμπα τό νεανικό σφρίγος που προέτασσε τότε, μαζί με τα εθνικιστικά του κηρύγματα. Πήγαν όλα χαμένα. Και το χειρότερο απ’ όλα, τα έφερε έτσι η μοίρα και βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα με τον Αλέξη Τσίπρα, που δεν του χάλασε απλώς το εθνικιστικό όνειρο, αλλά και τον ανάγκασε να παραιτηθεί μετά το δημοφήφισμα του 2015 και τον έσυρε απολογούμενο σε μια καταφανώς άδικη κατηγορία, στην οποία είχαν βάλει το χεράκι τους άλλοτε πρόσωπα του συστήματος του νυν συμμάχου του Καραμανλή. Μια πολιτική πορεία σωριασμένη ερείπια – δεν τα βλέπει που καπνίζουν; Εκτός από τον Αντώνη Σαμαρά, βεβαίως, υπάρχει και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος συνεχίζει τον μακρύ δρόμο του rebranding μέσω ενός τεράστιου σε όγκο βιβλίου προφανώς γραμμένου από άλλον, παίζοντας με τα παιχνιδάκια που παρέχει στους ανθρώπους ο θαυμαστός καινούργιος ψηφιακός κόσμος. Κάνει δηλαδή πόντκαστ, ανεβάζει στάτους στα σόσιαλ και γυρίζει reels στα οποία καλαμπουρίζει με εχθρούς που του πήραν την μπουκιά της εξουσίας απ’ το στόμα. Εχει άραγε κι αυτός συναίσθηση για τι του έχει συμβεί; Εστω, έχει συναίσθηση ότι έχει βγάλει ένα βιβλίο εκατοντάδων σελίδων, και θα έπρεπε να υποστηρίζει την πώλησή του αντί να καρφώνεται συνεχώς ότι άλλος είναι μέσα στο βιβλίο κι άλλος έξω, στην κανονική ζωή;...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ", και....

"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα, 11.11.25

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/11/25

"ΤΑ ΝΕΑ",11/11/25

'ΤΑ ΝΕΑ", 11/11/25

TOY ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ας αρχίσουμε με τους νεοεισερχόμενους. Και πρώτα με τον Αντώνη Σαμαρά. Η προχθεσινή του συνέντευξη είμαι βέβαιος ότι δεν του έκανε καλό. Αφενός, επειδή ανέδειξε την κούρασή του. Η πολιτική απαιτεί δυναμισμό, σφρίγος, πίστη, ενέργεια. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν διέθετε τίποτα απ’ αυτά. Μπορούσες να τον δεις και, πριν ακούσεις τι έλεγε, να τον συμπαθήσεις.

Αλλά η συμπάθεια υποχωρούσε όταν τον άκουγες. Επειδή αναδυόταν ο παλιός γνωστός Σαμαράς της προσωπικής εμπάθειας, ο πολιτικός που ταύτισε το όνομά του με τον αντανακλαστικό αντιμητσοτακισμό. Ετσι η απόπειρά του να μιλήσει ορθολογικά προσέκρουε στον ανεξέλεγκτο θυμό του. Αναρωτήθηκε γιατί τον διέγραψαν πριν καν κυκλοφορήσει το ΒΗΜΑ με συνέντευξή του, στην οποία προσπάθησε εντέχνως να αποδώσει μειοδοτικά χαρακτηριστικά στον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη. Μα ακριβώς γι’ αυτό διεγράφη, επειδή θεωρούσε μειοδοτική την εξωτερική πολιτική της χώρας. Την πολιτική που εξακολουθεί να αποδοκιμάζει, ενώ ο πρωθυπουργός επεδεκνύει τις πολύ σοβαρές ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, που αναμένεται να έχουν και οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη.

Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να πιστεύει ότι μπορεί ακόμα να προκαλέσει ζημιά στον Μητσοτάκη, όπως προκάλεσε στον πατέρα του. Δεν ξέρω αν ελπίζει να βρει σημερινούς Συμπιλίδηδες στη ΝΔ. Εκείνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι η αντίστασή του στην τότε πολιτική του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για το όνομα της (πλέον) Βόρειας Μακεδονίας το μόνο που έφερε στη χώρα ήταν τριγμοί στο εσωτερικό και απαξίωση στο εξωτερικό – ώσπου, τελικά, το θέμα του ονόματος έληξε, με χειρότερο για τις ελληνικές θέσεις συμβιβασμό. Τσάμπα τό νεανικό σφρίγος που προέτασσε τότε, μαζί με τα εθνικιστικά του κηρύγματα. Πήγαν όλα χαμένα.

Και το χειρότερο απ’ όλα, τα έφερε έτσι η μοίρα και βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα με τον Αλέξη Τσίπρα, που δεν του χάλασε απλώς το εθνικιστικό όνειρο, αλλά και τον ανάγκασε να παραιτηθεί μετά το δημοφήφισμα του 2015 και τον έσυρε απολογούμενο σε μια καταφανώς άδικη κατηγορία, στην οποία είχαν βάλει το χεράκι τους άλλοτε πρόσωπα του συστήματος του νυν συμμάχου του Καραμανλή. Μια πολιτική πορεία σωριασμένη ερείπια – δεν τα βλέπει που καπνίζουν;

Εκτός από τον Αντώνη Σαμαρά, βεβαίως, υπάρχει και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος συνεχίζει τον μακρύ δρόμο του rebranding μέσω ενός τεράστιου σε όγκο βιβλίου προφανώς γραμμένου από άλλον, παίζοντας με τα παιχνιδάκια που παρέχει στους ανθρώπους ο θαυμαστός καινούργιος ψηφιακός κόσμος. Κάνει δηλαδή πόντκαστ, ανεβάζει στάτους στα σόσιαλ και γυρίζει reels στα οποία καλαμπουρίζει με εχθρούς που του πήραν την μπουκιά της εξουσίας απ’ το στόμα. Εχει άραγε κι αυτός συναίσθηση για τι του έχει συμβεί; Εστω, έχει συναίσθηση ότι έχει βγάλει ένα βιβλίο εκατοντάδων σελίδων, και θα έπρεπε να υποστηρίζει την πώλησή του αντί να καρφώνεται συνεχώς ότι άλλος είναι μέσα στο βιβλίο κι άλλος έξω, στην κανονική ζωή;

Και τι πιστεύει; Ότι χάρη στο βιβλίο θα ξεχάσουμε την προσφορά του στην εχθροπάθεια και στο φλερτ με την καταστροφή; Κανείς δεν ξεχνάει, μάρτυράς μου ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, που σε συνέντευξή του σε ιταλική εφημερίδα θυμίζει ότι του είχε πως η εξάμηνη διαπραγμάτευση θα κόστιζε 100 δισ. ευρώ. Θα ξεχάσουμε νομίζει τι πληρώνουμε εξαιτίας του;
Εκτός αν αισθάνεται κολακευμένος που τσακώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά για την πάρτη του. Δεν έμαθε όμως ακόμα ότι τέτοια κόμματα κατά σύστημα επενδύουν στη διάσπαση του ατόμου;

....από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 11/11/25

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Ο ένας θέλει να πει την «αλήθεια όπως τη βίωσε». Και την εκδίδει σε τόμο τον οποίο διαφημίζει σε δόσεις. Απόθεμα «αλήθειας» έχει και ο άλλος, που έχει πιο πλούσιες αναμνήσεις (βουλευτής από 26 ετών) αλλά δεν έχει καιρό για εκδόσεις. Προτιμά να προσφέρει τα απομνημονεύματά του προφορικά, όπως το δοκίμασε στη δίωρη τηλεοπτική του εξομολόγηση.

Ο συγγραφέας Τσίπρας και ο αφηγητής Σαμαράς έχουν κάτι κοινό. Τους ακολουθεί ο ίσκιος του «αδικαίωτου» που διεκδικεί από την ιστορία και την κοινωνία μια εξιλέωση. Το βάρος δεν είναι αδικαιολόγητο. Εχουν αμφότεροι λόγους να αισθάνονται άτυχοι, επειδή η δική τους στιγμή στα πράγματα ήρθε με τη χώρα χρεοκοπημένη, συνθηκολογημένη με τους δανειστές της, υποτελή. Πώς να μη σκέφτονται, λοιπόν, «τι θα είχε γίνει αν» τους είχαν τύχει καιροί ανέφελοι; Πώς να μην τους κατατρύχει η υποψία ότι η ιστορία κάτι τους χρωστάει για την κακουχία που πέρασαν; Οτι δικαιούνται κι εκείνοι λίγα από τα στρωτά χρόνια που η τύχη επιφύλασσε στον Μητσοτάκη;

Κάπως έτσι πλέκονται παράλληλα αφηγήματα αυτοθυματοποίησης των «πρώην», σε διαφορετικό στυλ και ύφος, αλλά με την ίδια κατάληξη: Οχι μόνο σαν σεμιναριακή συζήτηση για την πρόσφατη πολιτική ιστορία, όπως θα ταίριαζε σε βετεράνους που έχουν δώσει τα ονόματά τους σε ιδρύματα και ινστιτούτα. Αλλά και σαν αιτήματα επιστροφής στην πολιτική ζωή, σαν αξίωση για δεύτερες και –στην περίπτωση Σαμαρά– τρίτες ευκαιρίες στο παρόν.

Δημιουργείται έτσι με την επανεμφάνιση των «πρώην» το οξύμωρο: Εκείνοι που επιχειρούν πιο έντονα την αποδόμηση του Μητσοτάκη έχουν ως αφετηρία αυτό που τους συνέβη – τις παλιές προσωπικές τους περιπέτειες. Ο αντιπολιτευτικός τους ζήλος χρησιμοποιεί σαν καύσιμο παλαιά ατυχήματα και τραύματα – θυμικά κατάλοιπα που εκβάλλουν σε έναν παραπονιάρικο πρώτο ενικό για όσα «έκανα» και «έπαθα» και «είπα»· και «ακούστε τα καλά, ακούστε τα πολύ καλά»...

Δεν υπάρχει ίσως τίποτε πιο ενδεικτικό για τη στειρότητα του πολιτικού τοπίου από το γεγονός ότι καταφέρνουν να κυριαρχούν σε αυτό σαν «ζωντανά» εγχειρήματα αντίπαλες αυτοβιογραφίες. Η προσδοκία όσων απορρίπτουν την κυβέρνηση μονοπωλείται από την πιθανότητα ενός προσωποπαγούς κόμματος Τσίπρα και ενός προσωποπαγούς κόμματος Σαμαρά. Ευαγγελίζονται ένα μετα-μητσοτακικό μέλλον, αλλά μπορούν να το φανταστούν μόνο με την όψη του παρελθόντος.

Η πιο δημοφιλής θεωρία χρεώνει την ενίσχυση του μηδενισμού (το άλλο όνομα του αντισυστημισμού) στον εξουσιαστικό κυνισμό μιας κουρασμένης κυβέρνησης. Η κυβέρνηση φταίει που ο κόσμος ξενερώνει και θυμώνει – και είναι έτοιμος να διασπείρει την ψήφο του σε πολλά κόμματα διαμαρτυρίας. Ποιος είναι όμως ο αντίλογος, που αξιώνει να εμπνεύσει το παραιτημένο ακροατήριο; Ενας σχολασμένος θίασος που αντί να μιλάει για τα προβλήματα εδώ και τώρα, δίνει φωνή σε πληγωμένους εγωισμούς. Σε ρεβανσιστικές φαντασιώσεις.