Το τριπλό θέμα, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
(ηλεκτρονική έκδοση)
Η οδός Τσακάλωφ, στο πεζοδρομημένο τμήμα της από την Ηρακλείτου ώς την πλατεία Κολωνακίου, συμπυκνώνει όσα η ελληνική καθημερινότητα δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε. Περπατώντας τα λίγα μέτρα του πεζόδρομου, δεν μπορείς να φανταστείς ότι στον δρόμο αυτόν υπάρχουν κάτοικοι, αλλά και καταστήματα, όσα απέμειναν, με βιτρίνες. Είναι η πατρίδα της παρανομίας, με τους λίγους νόμιμους να επιβεβαιώνουν τον κανόνα της αυθαιρεσίας. Η κατάληψη του πεζόδρομου από καταστήματα εστίασης, καφέ, σουβλατζίδικα και μηχανάκια αποκαλύπτει την επικράτηση της ανομίας, καθώς αυτή δεν «κοστίζει». Τα όποια πρόστιμα είναι πολύ χαμηλότερα του προσδοκώμενου κέρδους.
Οι κάτοικοι έχουν, φυσικά, αγανακτήσει και, δικαίως, αισθάνονται όμηροι μέσα στα σπίτια τους.
Οι σιδερόφρακτες είσοδοι των πολυκατοικιών είναι παλιό φαινόμενο, από τότε που η νυχτερινή ζωή του Κολωνακίου συγκέντρωνε πλήθη που ξενυχτούσαν, αλλά πλέον η ηχορρύπανση, η τσίκνα, ο θόρυβος των ομιλιών και των εγκαταστάσεων, ο περιορισμένος ζωτικός χώρος διέλευσης και η καθημερινή επιβεβαίωση ότι στην πόλη αυτή το πάνω χέρι έχουν η παρανομία και ο ευτελισμός του πολίτη, έχουν οδηγήσει τους κατοίκους σε απόγνωση.
Μπορεί να επιβληθεί ο νόμος στην Τσακάλωφ και να αποκατασταθεί η τάξη; Ουσιαστική απάντηση δεν υπάρχει, γιατί αφενός η ώς τώρα αδυναμία του Δήμου Αθηναίων να επιβληθεί με πυγμή και αφετέρου το διάχυτο πνεύμα ανομίας στην πόλη δεν αφήνουν πολλές ελπίδες. Αλλά τώρα ο Δήμος Αθηναίων, που δίνει δίκιο στους κατοίκους (χωρίς να μπορεί ώς τώρα να τους προστατεύσει), ελπίζει πως η νέα κανονιστική απόφαση που θα ισχύσει πολύ σύντομα και θα αφορά το σύνολο των κοινόχρηστων χώρων στην Αθήνα θα βελτιώσει την κατάσταση.
Ας μην περιμένουμε θαύματα, γιατί μπορεί η νέα διάταξη να προβλέπει επαναδιευθέτηση του δημόσιου χώρου, αλλά θα πρέπει και κάποιος να επιβάλει τον νόμο και όπως γνωρίζουμε η Δημοτική Αστυνομία έχει περιορισμένες δυνάμεις και, επιπλέον, δεν έχει πείσει ότι μπορεί να είναι παρούσα επί της ουσίας. Μένει να το δούμε και σαφώς πρώτα από όλους οι κάτοικοι της οδού Τσακάλωφ. Σύμφωνα με τη νέα κανονιστική (που δεν έχει όμως ακόμη πάρει την τυπική έγκριση από την αποκεντρωμένη διοίκηση) θα ισχύσει αυστηρότερο πλαίσιο για τα τραπεζοκαθίσματα, που στην περίπτωση των πεζόδρομων δεν θα μπορούν να τοποθετούνται εάν το πλάτος του δρόμου είναι μικρότερο των 5,5 μέτρων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, θα ισχύει μια σειρά τραπεζοκαθισμάτων και σαφώς το αίσχος με τις ομπρέλες και τέντες πάνω σε κακοποιημένα δέντρα (όπως στην Τσακάλωφ), όπως και τα προτεταμένα διαχωριστικά από πλαστικό, θα ελέγχονται. Η πρόθεση είναι καλή, αλλά είναι βέβαιον ότι σε επίπεδο εξαγγελίας κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής ότι η απόφαση του Δήμου Αθηναίων για τάξη στον δημόσιο χώρο της Αθήνας θα μπορεί να εφαρμόζεται συστηματικά. Θα πρέπει ο δήμος να αποδείξει ότι είναι σε θέση να εφαρμόσει τον νόμο καθολικά και μόνιμα και όχι κατά περίπτωση. Εως τώρα, ο δήμος μαζεύει παράνομα τραπεζοκαθίσματα που την επομένη ξαναστήνονται. Στη διάρκεια του 2017, σύμφωνα με στοιχεία του δήμου, έγιναν περίπου 90 έλεγχοι στην οδό Τσακάλωφ από κλιμάκια της Δημοτικής Αστυνομίας και των υπολοίπων διευθύνσεων του δήμου αλλά η κατάσταση εξακολουθεί και είναι ιδιαιτέρως αρνητική. Στο σύνολο των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Τσακάλωφ, περίπου οι 9 στους 10 έχουν κάνει κατάχρηση της άδειας λειτουργίας και έχουν επεκταθεί παράνομα.
Θράσος και επιβράβευση
Η εικόνα του δρόμου είναι απογοητευτική. Οχι μόνο για την επιβράβευση της αυθαιρεσίας αλλά και για το θράσος της αισθητικής παράβασης εις βάρος ακόμη και των δέντρων, που λειτουργούν κατά περίπτωση ως αντιστήριγμα σε άθλιες τέντες. Αυτή είναι η Τσακάλωφ πλέον. Οι κάτοικοι μιλούν για «αλητεία» και «υπόκοσμο», ιδίως τη νύχτα, για ένα δρόμο που εξυπηρετεί μεταφερόμενο πληθυσμό εις βάρος των μόνιμων κατοίκων. Η δουλειά του Δήμου Αθηναίων είναι δύσκολη, αλλά είναι ένα στοίχημα που οφείλει να κερδίσει για να αποδείξει ότι στα δύσκολα προτεραιότητα έχει ο φορολογούμενος πολίτης και η έννομη τάξη. Η Τσακάλωφ είναι αιχμή του δόρατος, σε μια Αθήνα που θέλει μόνιμους κατοίκους αλλά ευχαριστημένους μόνιμους κατοίκους, πολίτες ικανοποιημένους από μια μίνιμουμ έστω παροχή υπηρεσιών. Αυτό το αυτονόητο, για την Αθήνα, είναι όνειρο θερινής νυκτός. Η νέα κανονιστική απόφαση του δήμου για τους δημόσιους χώρους της Αθήνας προβλέπει επίσης αυστηρές διατάξεις για καταλήψεις πεζοδρομίων και περίπτερα. Δεν υπάρχει περιθώριο αποτυχίας. Η αποτυχία και αυτού του μέτρου θα είναι μία ακόμη ήττα της Αθήνας. Ο Δήμος Αθηναίων ισχυρίζεται ότι θέλει να πετύχει. Το ευχόμαστε, αλλά οφείλει να βρει τον μηχανισμό, τον τρόπο και την πειθώ. Η οδός Τσακάλωφ είναι μεγάλη πρόκληση
Το σταυροδρόμι που θέλει να γίνει πιάτσα α λα ιταλικά
Χθες το πρωί, η Βουκουρεστίου και η Βαλαωρίτου, δύο από τους ακριβότερους δρόμους της Αθήνας, κινούνταν στους καθημερινούς τους ρυθμούς, αφού πέρασε πλέον το μεγάλο εορταστικό κύμα επισκεπτών της περιοχής. Οι δύο πεζόδρομοι επέστρεψαν σε μια κανονικότητα, την οποία γνωρίζουμε, θεωρητικά, δεν μας εκπλήσσει όταν την ακούμε, αλλά εάν κάποιος μας ρωτήσει ποια περιοχή του κέντρου αντιμετωπίζει προβλήματα, η Βουκουρεστίου και η Βαλαωρίτου δεν θα περιλαμβάνονταν καν στη βραχεία λίστα.
Στο γύρισμα του 21ου αιώνα, το σταυροδρόμι των δύο πεζοδρόμων διέθετε μόλις τρία καταστήματα εστίασης: δύο καφέ και μία μπρασερί. Είναι η εποχή που ταρακουνιέται το χρηματιστήριο και μαζί του οι χρηματιστηριακές εταιρείες, είναι η ίδια εποχή που το υπουργείο Τύπου σκέφτεται τη μετακόμιση στην περιοχή του Παντείου. Είναι, όμως, και η περίοδος προ των Ολυμπιακών Αγώνων και η αναπτυξιακή ορμή έχει δημιουργήσει ένα ευφρόσυνο κλίμα επενδύσεων. Απουσία, βεβαίως, επιχειρηματικού νου, το σταυροδρόμι ξαφνικά πενταπλασιάζει, εντός έτους, τα καταστήματα εστίασης, αλλά η πίτα δεν μεγαλώνει αναλόγως. Αντιθέτως, όταν καταρρέει το χρηματιστήριο και μεταφέρεται το υπουργείο Τύπου, μικραίνει. Μικρό το κακό, θα σκεφτεί κανείς – εξάλλου, έρχονται οι Αγώνες.
Το σκάψιμο του 2004
Ενα από τα οικονομικά πλήγματα που δέχεται η Βαλαωρίτου είναι τον Μάιο του 2004, όταν ο Δήμος Αθηναίων αποφασίζει την ανάπλαση του πεζοδρόμου και ζητεί από τους καταστηματάρχες να μαζέψουν, εντός μιας ημέρας, τα τραπεζοκαθίσματα διότι «θα σκάψουμε, αλλά δεν θα πάρει πάνω από 20 ημέρες, μην ανησυχείτε», όπως καθησυχαστικά είπε στους επιχειρηματίες. Τελικά, ο δρόμος παραδόθηκε μέσα Ιουλίου (!), δυόμισι μήνες μετά, όμως η σεζόν είχε πλέον χαθεί. «Αρχίσαμε να παίρνουμε τα πάνω μας αρχές Οκτωβρίου, αλλά ήταν πλέον αργά», λέει στην «Κ» ο Αχιλλέας Αποστολόπουλος, ιδιοκτήτης καφέ στη Βαλαωρίτου και πρόεδρος του –άτυπου ακόμη– Συλλόγου Βαλαωρίτου - Βουκουρεστίου.
Από τα τέλη του 2004 και καθ’ όλη τη διάρκεια του 2005, η Βουκουρεστίου και η Βαλαωρίτου παίρνουν τα πάνω τους. Η καθοδική πορεία ξεκινάει από το 2006 και φθάνει μέχρι σήμερα. Οι αλλεπάλληλες πορείες, με τραγικό αποκορύφωμα τα «Δεκεμβριανά» του 2008, και η γενική ασυδοσία τού «θα περνάω με το μηχανάκι και το αυτοκίνητό μου απ’ όπου θέλω», εμποδίζουν τη βόλτα στο κέντρο. «Με κλειστές Πανεπιστημίου και Ακαδημίας και τους σταθμούς Συντάγματος και Πανεπιστημίου, με δύσκολη κυκλοφορία στη Βασ. Σοφίας, οι δύο πεζόδρομοι εγκλωβίστηκαν. Ποιος θα ήθελε να κατεβαίνει στο κέντρο;» αφηγείται ο Αχιλλέας Αποστολόπουλος. «Το 2009, θυμάμαι, σε μια μεγάλη πορεία, κρύβαμε τους πελάτες στο υπόγειο, διότι δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν από τα δακρυγόνα. Ερχεται μετά ο άλλος να πιει, να φάει και να ψωνίσει εδώ; Δεν έρχεται...» προσθέτει ο ίδιος.
Σκέψεις χρόνων
Από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης και μετά, τα τελευταία οκτώ-εννιά χρόνια δηλαδή, η Βουκουρεστίου και η Βαλαωρίτου προσπαθούν να κρατηθούν στα πόδια τους και να συνέλθουν. «Εχει πέντε-έξι χρόνια που υπάρχουν σκέψεις να οργανωθούμε. Τα καταφέραμε, έπειτα από πολλές προσπάθειες, το περασμένο φθινόπωρο – αλλά αυτήν τη φορά δυναμικά», επισημαίνει ο Αχιλλέας Αποστολόπουλος. «Εχουμε τρία βασικά προβλήματα: την καθαριότητα, τους επαίτες και τους τοξικοεξαρτημένους, τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια», συμπληρώνει. «Ζητήσαμε να κλείσει ο πεζόδρομος, αλλά απαγορεύεται από το νέο κανονιστικό πλαίσιο, τον γνωστό νόμο Μπιρμπίλη, που αποκλείει κλείσιμο πεζοδρόμων. Ζητήσαμε περισσότερη Δημοτική Αστυνομία και τώρα θα κάνουμε κρούση στην αστυνομία για τις παράνομες διελεύσεις. Ζητήσαμε περισσότερη καθαριότητα από τον δήμο, συντήρηση και αποκατάσταση των παρτεριών».
Ο υπό ίδρυση Σύλλογος Βαλαωρίτου - Βουκουρεστίου επιθυμεί να μετατρέψει το σταυροδρόμι σε πιάτσα α λα ιταλικά «και να μοντελοποιηθεί για την Αθήνα, γιατί όχι;», όπως λέει ο Αχιλλέας Αποστολόπουλος. Ταυτόχρονα, ο σύλλογος, που αριθμεί περίπου 100 μέλη –κατοίκους, επιχειρηματίες, επαγγελματίες, τράπεζες–, σκοπεύει να μπει δυναμικά εντός του 2018 στον κεντρικό στίβο, έχοντας, στο μέτρο του δυνατού, την υποστήριξη του δήμου, της Eurobank, αλλά και ενός Ιταλού ωρολογοποιού από το Μιλάνο, που διαθέτει υποκατάστημα στη Βουκουρεστίου και ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του. Με λογότυπο, ιστοσελίδα, κάρτες φίλων, καμπάνιες, εγκατάσταση δωρεάν Wi-Fi στην περιοχή και «προσωπική δουλειά όλων όσοι ζουν και επιχειρούν στη Βουκουρεστίου και στη Βαλαωρίτου», η κίνηση αυτή προσδοκά να μετατρέψει το σταυροδρόμι σε έναν τύπο ανοικτού mall, με κοινή ταυτότητα και δράσεις, όπως το μεγάλο πάρτι με τον Galaxy FM που έγινε προ της εκπνοής του χρόνου. Την ίδια στιγμή, με χρήματα που συγκέντρωσε ο σύλλογος, φυτεύθηκαν, με προσωπικό του Δήμου Αθηναίων, αλεξανδρινά, τοποθετήθηκε νέος φωτισμός (με παροχή ρεύματος από τον δήμο), καθαρίστηκαν οι πεζόδρομοι («αλλά δεν φτάνει, η βρώμα είναι αδιανόητη») και η Δημοτική Αστυνομία, κατά διάρκεια των εορτών, είχε συχνότερη παρουσία. «Τώρα τους χάσαμε πάλι, όπως και μερικά αλεξανδρινά που εκλάπησαν, καλώδια που κόπηκαν και δέντρα που ξηλώθηκαν από “αγνώστους”», τονίζει ο Αχιλλέας Αποστολόπουλος.
Ο Δήμος Αθηναίων, από πλευράς του, με δηλώσεις υψηλά ιστάμενου στελέχους στην «Κ», επιβεβαιώνει ότι διάκειται θετικά απέναντι στις δράσεις τού υπό σύσταση συλλόγου. «Εχουμε δεσμευθεί να συντηρήσουμε τα παρτέρια αμέσως μετά τις γιορτές και να παράσχουμε το απαραίτητο προσωπικό για τις εργασίες. Παρά ταύτα, ο πεζόδρομος να κλείσει αποκλείεται, διότι απλούστατα απαγορεύεται από το νέο κανονιστικό πλαίσιο που τέθηκε σε εφαρμογή την πρώτη ημέρα του 2018. Αυτό που ο Δήμος Αθηναίων, όμως, επισήμως θέτει ως γενικό πρόβλημα της πόλης είναι η ουσιαστική κατάργηση της Τροχαίας, γι’ αυτό και το χάος της παράνομης κίνησης σε πεζοδρόμους, γι’ αυτό και η ελλιπέστατη σήμανση στους δρόμους. Η Δημοτική Αστυνομία μπορεί και οφείλει να “γράψει” τα παρανόμως σταθμευμένα οχήματα, αλλά –κι αυτό το γνωρίζουν ελάχιστοι– δεν έχει τη δικαιοδοσία να σταματήσει ένα εν κινήσει όχημα σε πεζόδρομο για να επιβάλει πρόστιμο», επισημαίνει στην «Κ» ο Δήμος Αθηναίων.
Σε δύο εβδομάδες
«Σε 15 ημέρες φυτέψαμε, καθαρίσαμε, στολίσαμε, ενωθήκαμε. Αφού τα καταφέραμε για τις γιορτές –έστω και με την ελάχιστη παρουσία του δήμου–, γιατί να μην τα καταφέρουμε και τον υπόλοιπο χρόνο;» αναρωτιέται ο Αχιλλέας Αποστολόπουλος.
Η μνήμη της αστικής Αθήνας
Του Νίκου Βατόπουλου
Ενα κτίριο με πυκνή αθηναϊκή ιστορία, συνυφασμένη με τις μνήμες γενεών Αθηναίων, προστατεύεται πλέον στο σύνολό του μαζί με τις χρήσεις των ιστορικών καταστημάτων. Το «Αριστον» με τις πασίγνωστες τυρόπιτες και το ωρολογοποιείον «Ν. Σιδερής», επιχειρήσεις ιστορικές που συνεχίζουν τη δράση τους ώς τις μέρες μας, διατηρούνται πλέον αυτούσιες, καθώς το Μέγαρο του Ταμείου Ασφαλίσεως Εμπόρων, στο οποίο στεγάζονται, στην οδό Βουλής 8-10, χαρακτηρίστηκε μνημείο από το κοινό όργανο του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) και του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ).
Ο χαρακτηρισμός αυτός προεκτείνει και ενισχύει παλαιότερη απόφαση περί κηρύξεως του κτιρίου ως διατηρητέου και αποτελεί νίκη όσων εργάστηκαν υπέρ αυτού του σκοπού. «Είναι μια σημαντική απόφαση», λέει ο αρχιτέκτων Νίκος Μοντεσάντος, ο οποίος πρωτοστάτησε. «Το κτίριο είναι από μόνο του σημαντικό, καθώς είναι έργο των αρχιτεκτόνων Λεωνίδα Μπόνη και Εμμανουήλ Λαζαρίδη και χρονολογείται στη δεκαετία του 1940. Χτίστηκε δε εξ αρχής ως έδρα του Ταμείου Εμπόρων ακολουθώντας τις βασικές αρχές της γαλλικής σχολής της Beaux-Arts για την οργάνωση του εργασιακού χώρου».
Το κτίριο –ιδιοκτησίας ΕΦΚΑ– συνδέει στη μορφολογία του απλοποιημένη εκδοχή της Beaux-Arts με στοιχεία μοντερνισμού, σε έναν συνδυασμό επισημότητας και λειτουργικότητας. Ηταν ένα από τα πρώτα μεγάλα μεταπολεμικά κτίρια στην καρδιά της Αθήνας, με χαρακτηριστικό στοιχείο τη Στοά των Εμπόρων που οδηγεί προς την οδό Λέκκα. Οπως επισημαίνει ο κ. Νίκος Μοντεσάντος, έγιναν δεκτές και οι τέσσερις προτάσεις, δηλαδή προστατεύονται πλέον το κτίριο, η στοά, και τα δύο ιστορικά καταστήματα ως χρήση και ως εξοπλισμός. Ειδικά για το «Αριστον» της οικογενείας Λομποτέση, ο ιστορικός φούρνος προστατεύεται in situ. Τόσο το «Αριστον» όσο και το ωρολογοποιείον της οικογενείας Σιδερή είναι παλαιές επιχειρήσεις που είχαν αρχίσει τη δραστηριότητά τους στο ίδιο σημείο, στο μικρότερο κτίριο που προϋπήρχε του Μεγάρου του Ταμείου Εμπόρων. Το «Αριστον» (με την επιπλέον σημασία του «δεκατιανού») ξεκίνησε το 1906 και ο «Σιδερής» το 1928.
Υπέρ της κήρυξης αυτού του αθηναϊκού συγκροτήματος ως μνημείου είχε συνταχθεί και η Monumenta. «Η προσπάθεια του αρχιτέκτονα D.P.L.G. Νίκου Μοντεσάντου και των ιδιοκτητών του “Αριστον” και του καταστήματος “Ν. Σιδερής” για τον χαρακτηρισμό έφερε θετικό αποτέλεσμα», σχολίασε η αρχαιολόγος Ειρήνη Γρατσία, ιδρύτρια της Monumenta, που συνεχίζει την καταγραφή και την τεκμηρίωση του κτιριακού αποθέματος της Αθήνας και άλλων πόλεων.
Οπως έχει επισημάνει η αρχιτέκτων Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη, το «Αριστον» είναι ο πρώτος φούρνος που έφερε στην Αθήνα από την Κωνσταντινούπολη τις τυρόπιτες κουρού («ξερές»). Η κ. Καρδαμίτση-Αδάμη έχει επισημάνει επίσης ότι το ωρολογοποιείον του Σιδερή είχε εγκαταστήσει το ρολόι της Σχολής Ευελπίδων, της Παναγίας της Τήνου και πολλών ακόμη εκκλησιών. Ο Σιδερής, λέει η κυρία Καρδαμίτση-Αδάμη, «φρόντιζε το ρολόι του Αστεροσκοπείου Αθηνών και το συνέδεσε αργότερα με το ρολόι του πρώτου Ραδιοφωνικού Σταθμού στο Ζάππειο για να ακουστεί το περίφημο “Ωρα Ελλάδος”...» («Κ», 29.08.15).
Η προστασία των δύο ιστορικών επιχειρήσεων δημιουργεί και ένα ευπρόσδεκτο προηγούμενο έστω και αν πλέον ελάχιστα ιστορικά καταστήματα ή άλλες εταιρείες συνεχίζουν να λειτουργούν διατηρώντας την παλαιά αθηναϊκή παράδοση. Εστω και τώρα όμως, η κίνηση είναι τόσο πρακτική όσο και συμβολική.
Το κτίριο του Ταμείου Εμπόρων, με τις υπογραφές των δύο κορυφαίων αρχιτεκτόνων του Μεσοπολέμου, βρίσκεται στην καρδιά της πόλης και σε γειτνίαση με την Παλαιά Βουλή και τους εμπορικούς δρόμους του Συντάγματος. Είναι μία κίνηση υπέρ της αναβίωσης του ιστορικού κέντρου σε ένα σημείο με εγκαταλελειμμένα νεοκλασικά κτίρια επί της Βουλής αλλά και δίπλα σε άλλες αθηναϊκές ιστορικές επωνυμίες, όπως ο εκδοτικός οίκος Ικαρος.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Ένα κτίριο με πυκνή αθηναϊκή ιστορία, συνυφασμένη με τις μνήμες γενεών Αθηναίων, προστατεύεται πλέον στο σύνολό του μαζί με τις χρήσεις των ιστορικών καταστημάτων. Το «Αριστον» με τις πασίγνωστες τυρόπιτες και το ωρολογοποιείον «Ν. Σιδερής», επιχειρήσεις ιστορικές που συνεχίζουν τη δράση τους ώς τις μέρες μας, διατηρούνται πλέον αυτούσιες, καθώς το Μέγαρο του Ταμείου Ασφαλίσεως Εμπόρων, στο οποίο στεγάζονται, στην οδό Βουλής 8-10, χαρακτηρίστηκε μνημείο από το κοινό όργανο του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) και του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ)Ο χαρακτηρισμός αυτός προεκτείνει και ενισχύει παλαιότερη απόφαση περί κηρύξεως του κτιρίου ως διατηρητέου και αποτελεί νίκη όσων εργάστηκαν υπέρ αυτού του σκοπού. «Είναι μια σημαντική απόφαση», λέει ο αρχιτέκτων Νίκος Μοντεσάντος, ο οποίος πρωτοστάτησε. «Το κτίριο είναι από μόνο του σημαντικό, καθώς είναι έργο των αρχιτεκτόνων Λεωνίδα Μπόνη και Εμμανουήλ Λαζαρίδη και χρονολογείται στη δεκαετία του 1940. Χτίστηκε δε εξ αρχής ως έδρα του Ταμείου Εμπόρων ακολουθώντας τις βασικές αρχές της γαλλικής σχολής της Beaux-Arts για την οργάνωση του εργασιακού χώρου».Το κτίριο –ιδιοκτησίας ΕΦΚΑ– συνδέει στη μορφολογία του απλοποιημένη εκδοχή της Beaux-Arts με στοιχεία μοντερνισμού, σε έναν συνδυασμό επισημότητας και λειτουργικότητας. Ηταν ένα από τα πρώτα μεγάλα μεταπολεμικά κτίρια στην καρδιά της Αθήνας, με χαρακτηριστικό στοιχείο τη Στοά των Εμπόρων που οδηγεί προς την οδό Λέκκα. Οπως επισημαίνει ο κ. Νίκος Μοντεσάντος, έγιναν δεκτές και οι τέσσερις προτάσεις, δηλαδή προστατεύονται πλέον το κτίριο, η στοά, και τα δύο ιστορικά καταστήματα ως χρήση και ως εξοπλισμός. Ειδικά για το «Αριστον» της οικογενείας Λομποτέση, ο ιστορικός φούρνος προστατεύεται in situ. Τόσο το «Αριστον» όσο και το ωρολογοποιείον της οικογενείας Σιδερή είναι παλαιές επιχειρήσεις που είχαν αρχίσει τη δραστηριότητά τους στο ίδιο σημείο, στο μικρότερο κτίριο που προϋπήρχε του Μεγάρου του Ταμείου Εμπόρων. Το «Αριστον» (με την επιπλέον σημασία του «δεκατιανού») ξεκίνησε το 1906 και ο «Σιδερής» το 1928.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου