ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ
ΑΛΛΑ Η ΖΩΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ…
Τί κι αν ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος χαρακτήρισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο «ψευδεπίγραφο, άκυρο και ανυπόστατο», καθώς, όπως είπε, Τουρκία και Λιβύη δεν διαθέτουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές που να παρέχουν νόμιμη βάση για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, προσθέτοντας, όμως, ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να μιλάμε για ήττα», όπως και ότι η τελευταία αυτή εξέλιξη «δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα». «Η Ευρώπη συνολικά, οι εκπρόσωποι των θεσμών της Ευρώπης, οι επικεφαλής των θεσμών της Ευρώπης, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συντάσσονται όχι απλώς με την ελληνική θέση, συντάσσονται με τη σωστή θέση με βάση το Διεθνές Δίκαιο», όπως είπε….
Ωστόσο, κάποιες φωνές συνεχίζουν να επιμένουν, ότι έχουμε φθάσει σε ένα σημείο, όπου: «Το τουρκολιβυκό μνημόνιο προσπαθεί να μετατρέψει νομικά τον χώρο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε κενό και να σβήσει την Ελλάδα ως νομική διεθνή οντότητα. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια τόσο ακραία προσπάθεια κατάλυσης εθνικής κυριαρχίας στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες. Οι αντιδράσεις που περιορίζονται σε απαντήσεις του τύπου "είναι παράνομο", "δεν παράγει νόμιμα αποτελέσματα" και τα συναφή όχι μόνον δεν είναι επαρκείς αλλά ουσιαστικά σιγοντάρουν την στρατηγική της Άγκυρας δια της "ηπιότητάς" τους. Σταδιακά η Άγκυρα μετατρέπει αυτήν ταύτη την ύπαρξη της Ελλάδας σε "διμερή διαφορά"» (Κων. Γρίβας, Καθηγητής)
Ας δούμε, στο πλαίσιο αυτό, πόσο τα αμέσως προηγούμενα διαψεύσθηκαν:
-Πρώτον, στο ίδιο επίμαχο χρονικό momentum,μόλις την περασμένη, Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026, έγιναν οι βολές αποδοχής των κατευθυνομένων βλημάτων (Κ/Β) SPIKE NLOS και ER που προμηθεύθηκε η χώρα μας από το Ισραήλ, στην ευρύτερη περιοχή του Βόρειου Κρητικού Πελάγους, παρουσία του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Δημήτριου Χούπη, του Αρχηγού Ναυτικού του Ισραήλ Υποναυάρχου Eyal Harel, του Αρχηγού ΓΕΝ Αντιναυάρχου Δημητρίου-Ελευθερίου Κατάρα ΠΝ και του Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχου Χρήστου Σασιάκου ΠΝ. Όπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΝ, στις εν λόγω βολές συμμετέσχον Πλοία των Διοικήσεων, Φρεγατών (ΔΦΓ), Υποβρυχίων (ΔΥ), Ταχέων Σκαφών (ΔΤΣ), Πλοίων Επιτηρήσεως (ΔΠΕ), και Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ), Ελικόπτερα (Ε/Π) της Αεροπορίας Ναυτικού (ΔΑΝ), μέσα της Πολεμικής Αεροπορίας καθώς και δύο πλοία-φορείς κατευθυνομένων βλημάτων του Ισραηλινού Ναυτικού. Οι βολές των Κ/Β πραγματοποιήθηκαν από Κανονιοφόρο (ΚΦ) τύπου “Μαχητής” και από σκάφος ανορθόδοξου πολέμου (ΣΑΠ) τύπου MARK-V με απόλυτη επιτυχία, επιβεβαιώνοντας την αποτελεσματικότητα και την επιχειρησιακή αξία του νέου οπλικού συστήματος. Παράλληλα, η συνεργασία με πλοία του Ισραηλινού Ναυτικού συνέβαλε στην προαγωγή της επιχειρησιακής διαλειτουργικότητας μεταξύ των δύο Ναυτικών.
-Δεύτερον, στο ίδιο διάστημα, την επομένη, Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026, ολοκληρώθηκε η Αεροναυτική Άσκηση με την επωνυμία «EUNOMIA 7-26», που πραγματοποιήθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο, στο πλαίσιο της Συντονισμένης Τετραμερούς Πρωτοβουλίας (QUAD) μεταξύ Ελλάδας, Κυπρου, Γαλλίας και Ιταλίας ενώ παράλληλα έλαβε χώρα, Νοτίως της Κύπρου, και η Ημέρα Διακεκριμένων Επισκεπτών (Distinguished Visitors Day – DV Day). Όπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΕΘΑ, στην «EUNOMIA 7-26» από ελληνικής πλευράς, συμμετέσχον Προσωπικό και Μέσα του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ), της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) και της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ) του ΓΕΕΘΑ και κατά την διάρκειά της εκτελέσθηκαν σύνθετα επιχειρησιακά αντικείμενα. Ως μείζον αποτέλεσμα από την άσκηση, αναφέρεται από το ΓΕΕΘΑ, ότι επιβεβαίωσε την αποφασιστικότητα των τεσσάρων χωρών να αναπτύσσουν κοινές επιχειρησιακές δραστηριότητες και συντονισμένες πρωτοβουλίες, με απώτερο σκοπό την εδραίωση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας και ειρήνης καθώς και τη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Πόσο, άραγε, μία τέτοια κατεύθυνση μπορεί και πρέπει να περάσει απαρατήρητη και να μην εγγραφεί, αντιθέτως, στον αντίποδα δυσμενών μεθοδεύσεων, στις οποίες θα μπορούσε να πρωτοστατήσουν άλλοι, με την Τουρκία ακόμη και προεξάρχουσα; Και πόσο θορυβούντες και “ανησυχούντες” μπορούν να τις αγνοήσουν, καθ’ ο μέτρο θέλουν να αποβλέπουν σε κάποια, ελάχιστη έστω, αξιοπιστία; Και ακόμη, εάν υπήρχαν τέτοια “επίδικα”, πώς τρίτες χώρες θα έμπαιναν σε ρίσκο στρατιωτικών δραστηριοτήτων στην περιοχή, όπως και οι προαναφερθείσες; Ο κοινός νους δεν θα μπορούσε να το αντιληφθεί αυτό….
Από πλευράς του, ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός ε.α. Κων. Φλώρος, συνόψισε ως εξής την τηρητέα Ελληνική στάση: “Nα είμαστε ψύχραιμοι και αποφασιστικοί, να δείξουμε βούληση να υπερασπισθούμε όσα έχουμε να υπερασπισθούμε και μπορούμε να το κάνουμε”, δίδοντας έμφαση στην στρατηγική θέση της Κρήτης" (Συνέντευξη «ΑΝΤ-1» στο Ν. Χατζηνικολάου).
Το θέμα εκφεύγει, συνεπώς, από το «στενό» στρατιωτικό του πλαίσιο και αναδεικνύεται σε ευρύτερο σε κατεύθυνση προαγωγής γεωπολιτικών συμφερόντων της χώρας.
Βεβαίως, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και το πώς αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το Κοινοβούλιο της Βεγγάζης και κατά πόσον ανησυχεί ότι η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να αυξήσει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο και να δημιουργήσει πρόσθετη αβεβαιότητα για τις αμερικανικές ενεργειακές επενδύσεις και τις ερευνητικές δραστηριότητες. Ο εκπρόσωπος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ έχει δηλώσει: «Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο, να επιλύουν τις διαφορές τους σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες μέσω διαπραγματεύσεων με καλή πίστη».
Ως προς το τελευταίο, εκείνο το οποίο θα πρέπει να προσμετρηθεί σε τακτικό επίπεδο, είναι ότι η θέση αυτή των ΗΠΑ εκδηλώθηκε ως οιονεί απάντηση-αντίδραση επί της ουσίας στην εντυπωσιακή στάση αυστηρής καταδίκης από πλευράς όλων των θεσμών της ΕΕ και επιμέρους κρατών-μελών στην ίδια κατεύθυνση (π.χ. Γερμανικό ΥΠΕΞ), και μάλιστα λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη Ρούμπιο στην Ελλάδα. Προφανώς ένα μήνυμα της μορφής “θα είμαστε εδώ αν μάς χρειασθείτε” μπορεί να υπονοείται από Ουάσιγκτον.
Πάντως, από την άλλη μεριά, δεν παύει να έχουμε το μέτωπο της αμφισβήτησης έναντι όλων αυτών, το οποίο εννοεί να τα βλέπει όλα μαύρα, μαύρα και μόνον, με βήματα προβολής το “Militaire” ή τον “Αθήνα 9.84”, επί παραδείγματι, όπως μεταξύ άλλων:
-Ανάρτηση του Κωνσταντίνου Γρίβα (καθηγητής ) στην οποία παραπέμπει σε συζήτησή του με το Γιώργο Σαχίνη, από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο του “Αθήνα 9.84”, …”για το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο ως μέρος ενός μακρόπνοου ολοκληρωτικού άτυπου πολέμου της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, που αποσκοπεί να δολοφονήσει την Ελλάδα με το σταγονόμετρο”.
-Συνέντευξη του δημοσιογράφου και ιστορικού Δημ. Κωνσταντακόπουλου, όπου εμφανίζεται να πιστεύει: «Τα όσα υποστηρίζει η κυβέρνηση περί ισχυρού γεωπολιτικού αποτυπώματος της χώρας είναι για γέλια…Η χώρα έχει μηδενικό γεωπολιτικό αποτύπωμα. Η εξωτερική μας πολιτική ολοκληρωτικά πλέον δεν εξαρτάται από εμάς. Έχουμε δώσει τα πάντα σε όλους και δεν έχουμε πάρει τίποτα…Δεν έχουμε καμία διαπραγματευτική ισχύ, ο κ. Μητσοτάκης δεν μιλά και δεν του μιλά κανένας εκτός από τον Νετανιάχου…Ο πρωθυπουργός φαίνεται ότι είναι ένας εκβιαζόμενος πρωθυπουργός…Έχουμε μετατραπεί σ’ ένα πείραμα, σε μία μεταμοντέρνα αποικία».
-Συνέντευξη του ΣΥΡΙΖΑίου ευρωβουλευτή Κ. Αρβανίτη, τιτλοφορούμενη: “Η χώρα περικυκλώνεται-από το 2020 χάνουμε διαρκώς κυριαρχικά δικαιώματα” (…).Προφανώς, κατά τον Αρβανίτη, το θέμα αφορά συνολικώς την περίοδο διακυβέρνησης από τη ΝΔ, ενώ, κατ’ αντίθεση, όλα επί των ημερών της πρότερης Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πήγαιναν πρίμα. Αυτοματισμός, εδώ, που εκπλήσσει και προδίδει επιδίωξη άκρατου εντυπωσιασμού και αδίστακτου “τζόγου” γιά κορυφαία εθνικά θέματα!
Ποιό είναι το “διά ταύτα” συνεπώς: Είναι η ώρα μιας ολοκληρωμένης αποτίμησης, ώστε να σχεδιάσουμε δική μας στρατηγική με μεγάλο ορίζοντα, με πρωτοβουλία και ευθύνη από την πλευρά της Κυβέρνησης, ξεπερνώντας τον ορυμαγδό αντιδράσεων που έχουν εκδηλωθεί και οι οποίες, σε μεγάλο βαθμό, έχουν πολιτική αφετηρία, καθώς τα ερωτήματα που τίθενται ξεπερνούν την όποια διάσταση "τακτικής". Διακομματική εθνική συνεννόηση είναι αυτό που απαιτείται, χωρίς πολλά δημόσια λόγια και φωνασκίες.
Στο πλαίσιο αυτό, ας κρατήσουμε ως θετικό τετελεσμενο την ιστορική συμφωνία μεταξύ Ιεράς Μονής Σινά και Αιγυπτιακού Κράτους, με την οποία ρυθμίζεται μία θεσμική εκκρεμότητα 1.500 ετών που άφηνε εκτεθειμένη την ίδια την υπόσταση της Μονής.
Όπως σχετικά επεσήμανε ο Πρωθυπουργός, από την εβδομαδιαία ανακόπησή του γιά το θέμα, το οποίο ακολούθησε την αρνητική εξέλιξη από την επικύρωση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου:
“Η σημαντική αυτή εξέλιξη έρχεται την ίδια εβδομάδα που επανεκκίνησαν οι διαπραγματεύσεις Ελλάδας και Αιγύπτου για την οριοθέτηση του εναπομείναντος τμήματος της μεταξύ μας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σε συνέχεια της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνησή μας το 2020. Οι δύο εξελίξεις επιβεβαιώνουν το βάθος μιας σχέσης εμπιστοσύνης, με απτά αποτελέσματα για τη χώρα μας. Απέναντι σε αναθεωρητικές διεκδικήσεις γειτόνων μας που στερούνται ερείσματος στο διεθνές δίκαιο, απαντάμε με ισχυρές συμμαχίες στον αραβικό κόσμο, με διάλογο και με νομικά δεσμευτικές συμφωνίες που κατοχυρώνουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Αυτή η πολιτική απαιτεί υπομονή, προετοιμασία και συνέπεια. Τα αποτελέσματά της αποτελούν την πιο ουσιαστική απάντηση τόσο στους εγχώριους επικριτές όσο και σε όσους, εκτός συνόρων, επιδιώκουν να επιβάλουν τετελεσμένα που ωστόσο απορρίπτονται από σύσσωμη τη διεθνή κοινότητα, τους εταίρους και συμμάχους μας. Μόνον έτσι η Ελλάδα γίνεται ισχυρότερη. Όταν μετατρέπει το δίκιο της σε συμφωνίες και τις σχέσεις της σε σταθερές συνεργασίες....”
Η Κυβέρνηση, συνεπώς, ανοίγει τα χαρτιά της και απομένει στην Αντιπολίτευση να αρθεί εις το ύψος των ευθυνών της, ώστε να ανταποκριθεί ομοίως, από θέση ευθύνης, αποφεύγοντας χαρακτηρισμούς και αχρείαστες εντάσεις και εστιάζοντας στα μείζονα που έχουν ανοίξει και τα οποία πρέπει να μονοπωλήσουν τις επεξεργασίες.
Ενημέρωση, λοιπόν, διάλογος και σοβαρότητα από όλους, λοιπόν. Προφανώς η ψυχραιμία και η αποφυγή σπουδής στην προβολή εσπευσμένων εκτιμήσεων και εξαγωγής συμπερασμάτων εν θερμώ αποτελούν ανελαστικές προϋποθέσεις σοβαρής προσέγγισης σε τέτοια κρίσιμα θέματα.
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Πόσο, άραγε, μία τέτοια κατεύθυνση μπορεί και πρέπει να περάσει απαρατήρητη και να μην εγγραφεί, αντιθέτως, στον αντίποδα δυσμενών μεθοδεύσεων, στις οποίες θα μπορούσε να πρωτοστατήσουν άλλοι, με την Τουρκία ακόμη και προεξάρχουσα; Και πόσο θορυβούντες και “ανησυχούντες” μπορούν να τις αγνοήσουν, καθ’ ο μέτρο θέλουν να αποβλέπουν σε κάποια, ελάχιστη έστω, αξιοπιστία; Και ακόμη, εάν υπήρχαν τέτοια “επίδικα”, πώς τρίτες χώρες θα έμπαιναν σε ρίσκο στρατιωτικών δραστηριοτήτων στην περιοχή, όπως και οι προαναφερθείσες; Ο κοινός νους δεν θα μπορούσε να το αντιληφθεί αυτό….
Από πλευράς του, ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός ε.α. Κων. Φλώρος, συνόψισε ως εξής την τηρητέα Ελληνική στάση: “Nα είμαστε ψύχραιμοι και αποφασιστικοί, να δείξουμε βούληση να υπερασπισθούμε όσα έχουμε να υπερασπισθούμε και μπορούμε να το κάνουμε”, δίδοντας έμφαση στην στρατηγική θέση της Κρήτης" (Συνέντευξη «ΑΝΤ-1» στο Ν. Χατζηνικολάου).
Το θέμα εκφεύγει, συνεπώς, από το «στενό» στρατιωτικό του πλαίσιο και αναδεικνύεται σε ευρύτερο σε κατεύθυνση προαγωγής γεωπολιτικών συμφερόντων της χώρας.
Βεβαίως, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και το πώς αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το Κοινοβούλιο της Βεγγάζης και κατά πόσον ανησυχεί ότι η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να αυξήσει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο και να δημιουργήσει πρόσθετη αβεβαιότητα για τις αμερικανικές ενεργειακές επενδύσεις και τις ερευνητικές δραστηριότητες. Ο εκπρόσωπος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ έχει δηλώσει: «Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο, να επιλύουν τις διαφορές τους σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες μέσω διαπραγματεύσεων με καλή πίστη».
Ως προς το τελευταίο, εκείνο το οποίο θα πρέπει να προσμετρηθεί σε τακτικό επίπεδο, είναι ότι η θέση αυτή των ΗΠΑ εκδηλώθηκε ως οιονεί απάντηση-αντίδραση επί της ουσίας στην εντυπωσιακή στάση αυστηρής καταδίκης από πλευράς όλων των θεσμών της ΕΕ και επιμέρους κρατών-μελών στην ίδια κατεύθυνση (π.χ. Γερμανικό ΥΠΕΞ), και μάλιστα λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη Ρούμπιο στην Ελλάδα. Προφανώς ένα μήνυμα της μορφής “θα είμαστε εδώ αν μάς χρειασθείτε” μπορεί να υπονοείται από Ουάσιγκτον.
Πάντως, από την άλλη μεριά, δεν παύει να έχουμε το μέτωπο της αμφισβήτησης έναντι όλων αυτών, το οποίο εννοεί να τα βλέπει όλα μαύρα, μαύρα και μόνον, με βήματα προβολής το “Militaire” ή τον “Αθήνα 9.84”, επί παραδείγματι, όπως μεταξύ άλλων:
-Ανάρτηση του Κωνσταντίνου Γρίβα (καθηγητής ) στην οποία παραπέμπει σε συζήτησή του με το Γιώργο Σαχίνη, από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο του “Αθήνα 9.84”, …”για το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο ως μέρος ενός μακρόπνοου ολοκληρωτικού άτυπου πολέμου της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, που αποσκοπεί να δολοφονήσει την Ελλάδα με το σταγονόμετρο”.
-Συνέντευξη του δημοσιογράφου και ιστορικού Δημ. Κωνσταντακόπουλου, όπου εμφανίζεται να πιστεύει: «Τα όσα υποστηρίζει η κυβέρνηση περί ισχυρού γεωπολιτικού αποτυπώματος της χώρας είναι για γέλια…Η χώρα έχει μηδενικό γεωπολιτικό αποτύπωμα. Η εξωτερική μας πολιτική ολοκληρωτικά πλέον δεν εξαρτάται από εμάς. Έχουμε δώσει τα πάντα σε όλους και δεν έχουμε πάρει τίποτα…Δεν έχουμε καμία διαπραγματευτική ισχύ, ο κ. Μητσοτάκης δεν μιλά και δεν του μιλά κανένας εκτός από τον Νετανιάχου…Ο πρωθυπουργός φαίνεται ότι είναι ένας εκβιαζόμενος πρωθυπουργός…Έχουμε μετατραπεί σ’ ένα πείραμα, σε μία μεταμοντέρνα αποικία».
-Συνέντευξη του ΣΥΡΙΖΑίου ευρωβουλευτή Κ. Αρβανίτη, τιτλοφορούμενη: “Η χώρα περικυκλώνεται-από το 2020 χάνουμε διαρκώς κυριαρχικά δικαιώματα” (…).Προφανώς, κατά τον Αρβανίτη, το θέμα αφορά συνολικώς την περίοδο διακυβέρνησης από τη ΝΔ, ενώ, κατ’ αντίθεση, όλα επί των ημερών της πρότερης Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πήγαιναν πρίμα. Αυτοματισμός, εδώ, που εκπλήσσει και προδίδει επιδίωξη άκρατου εντυπωσιασμού και αδίστακτου “τζόγου” γιά κορυφαία εθνικά θέματα!
Ποιό είναι το “διά ταύτα” συνεπώς: Είναι η ώρα μιας ολοκληρωμένης αποτίμησης, ώστε να σχεδιάσουμε δική μας στρατηγική με μεγάλο ορίζοντα, με πρωτοβουλία και ευθύνη από την πλευρά της Κυβέρνησης, ξεπερνώντας τον ορυμαγδό αντιδράσεων που έχουν εκδηλωθεί και οι οποίες, σε μεγάλο βαθμό, έχουν πολιτική αφετηρία, καθώς τα ερωτήματα που τίθενται ξεπερνούν την όποια διάσταση "τακτικής". Διακομματική εθνική συνεννόηση είναι αυτό που απαιτείται, χωρίς πολλά δημόσια λόγια και φωνασκίες.
Στο πλαίσιο αυτό, ας κρατήσουμε ως θετικό τετελεσμενο την ιστορική συμφωνία μεταξύ Ιεράς Μονής Σινά και Αιγυπτιακού Κράτους, με την οποία ρυθμίζεται μία θεσμική εκκρεμότητα 1.500 ετών που άφηνε εκτεθειμένη την ίδια την υπόσταση της Μονής.
Όπως σχετικά επεσήμανε ο Πρωθυπουργός, από την εβδομαδιαία ανακόπησή του γιά το θέμα, το οποίο ακολούθησε την αρνητική εξέλιξη από την επικύρωση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου:
“Η σημαντική αυτή εξέλιξη έρχεται την ίδια εβδομάδα που επανεκκίνησαν οι διαπραγματεύσεις Ελλάδας και Αιγύπτου για την οριοθέτηση του εναπομείναντος τμήματος της μεταξύ μας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σε συνέχεια της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνησή μας το 2020. Οι δύο εξελίξεις επιβεβαιώνουν το βάθος μιας σχέσης εμπιστοσύνης, με απτά αποτελέσματα για τη χώρα μας. Απέναντι σε αναθεωρητικές διεκδικήσεις γειτόνων μας που στερούνται ερείσματος στο διεθνές δίκαιο, απαντάμε με ισχυρές συμμαχίες στον αραβικό κόσμο, με διάλογο και με νομικά δεσμευτικές συμφωνίες που κατοχυρώνουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Αυτή η πολιτική απαιτεί υπομονή, προετοιμασία και συνέπεια. Τα αποτελέσματά της αποτελούν την πιο ουσιαστική απάντηση τόσο στους εγχώριους επικριτές όσο και σε όσους, εκτός συνόρων, επιδιώκουν να επιβάλουν τετελεσμένα που ωστόσο απορρίπτονται από σύσσωμη τη διεθνή κοινότητα, τους εταίρους και συμμάχους μας. Μόνον έτσι η Ελλάδα γίνεται ισχυρότερη. Όταν μετατρέπει το δίκιο της σε συμφωνίες και τις σχέσεις της σε σταθερές συνεργασίες....”
Η Κυβέρνηση, συνεπώς, ανοίγει τα χαρτιά της και απομένει στην Αντιπολίτευση να αρθεί εις το ύψος των ευθυνών της, ώστε να ανταποκριθεί ομοίως, από θέση ευθύνης, αποφεύγοντας χαρακτηρισμούς και αχρείαστες εντάσεις και εστιάζοντας στα μείζονα που έχουν ανοίξει και τα οποία πρέπει να μονοπωλήσουν τις επεξεργασίες.
Ενημέρωση, λοιπόν, διάλογος και σοβαρότητα από όλους, λοιπόν. Προφανώς η ψυχραιμία και η αποφυγή σπουδής στην προβολή εσπευσμένων εκτιμήσεων και εξαγωγής συμπερασμάτων εν θερμώ αποτελούν ανελαστικές προϋποθέσεις σοβαρής προσέγγισης σε τέτοια κρίσιμα θέματα.
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
 |
 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου