Δεν θυμάται πόσο του είχε κοστίσει ο εγκωμιασμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου που καιγόταν στην πλατεία Συντάγματος το 2008; Δεν θυμάται ότι τότε, ενώ είχε φουσκώσει στις δημοσκοπήσεις, ξεφούσκωσε απότομα όταν ταυτίστηκε με τη δήωση της πόλης, τις λεηλασίες; Δεν συναισθάνεται άραγε και τώρα ποιος θα μπορούσε στο τέλος να επωφεληθεί από μια αφύπνιση των αντανακλαστικών της σιωπηρής πλειοψηφίας, που μπορεί να είναι δυσαρεστημένη με την κατάσταση στη χώρα, αλλά δεν θέλει να την κάψουμε για να την εξαγνίσουμε; Μπορεί η νερώνεια λαχτάρα για τις φωτιές της Γαλλίας να μην επιτρέπει τέτοιους δισταγμούς. Αλλωστε, αν συγκρίνει κανείς τους πανηγυρικούς του 2008 με τις αναρτήσεις του 2026 («Οι νέοι βγαίνουν μπροστά και ξεσηκώνουν την κοινωνία απέναντι στις αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές»), δεν θα βρει πολλές διαφορές. Το ρεπερτόριο είναι απαράλλακτο. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Τσίπρας –και η άλλη εκδοχή της «σοβαρής αντιπολίτευσης» που τον ανταγωνίζεται για τη δεύτερη θέση– δεν προσαρμόζει τη στρατηγική του στους κοινούς τόπους που αναμασάει ως ανάλυσή του.....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 21/10/26

Πελατείες

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

«Τι γίνεται, παιδιά, με το κόστος ζωής; Την παλεύετε;». Εκανε να μπει στον ρόλο του χαλαρού ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά δεν έβρισκε εύκολα την είσοδο. Καθόταν σ’ ένα καφέ περιστοιχιζόμενος από νέους. Και τους μιλούσε για τις σπουδές, τα ενοίκια, τη Γαλλία. Εδώ είναι τρισχειρότερα, αλλά εκεί εξεγείρονται, τους είπε.

Το νεοσύστατο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού έχει και υπεύθυνο Νεολαίας. Το μάθαμε επειδή ευχήθηκε δημοσίως «και στα δικά μας» – να δούμε και στους ελληνικούς δρόμους όσα είδαμε στη Γαλλία. Το επανέλαβε και ο Τσίπρας, με την απαραίτητη υποσημείωση πολιτικού καθωσπρεπισμού ότι η βία δεν είναι λύση. Εξέγερση, ναι. Τη θέλουμε. Αλλά με τακτ.

Δεν θα μπορούσε να εύχεται κάτι άλλο ο έμπειρος επικεφαλής της ΕΛΑΣ. Δεν θυμάται πόσο του είχε κοστίσει ο εγκωμιασμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου που καιγόταν στην πλατεία Συντάγματος το 2008; Δεν θυμάται ότι τότε, ενώ είχε φουσκώσει στις δημοσκοπήσεις, ξεφούσκωσε απότομα όταν ταυτίστηκε με τη δήωση της πόλης, τις λεηλασίες; Δεν συναισθάνεται άραγε και τώρα ποιος θα μπορούσε στο τέλος να επωφεληθεί από μια αφύπνιση των αντανακλαστικών της σιωπηρής πλειοψηφίας, που μπορεί να είναι δυσαρεστημένη με την κατάσταση στη χώρα, αλλά δεν θέλει να την κάψουμε για να την εξαγνίσουμε;

Μπορεί η νερώνεια λαχτάρα για τις φωτιές της Γαλλίας να μην επιτρέπει τέτοιους δισταγμούς. Αλλωστε, αν συγκρίνει κανείς τους πανηγυρικούς του 2008 με τις αναρτήσεις του 2026 («Οι νέοι βγαίνουν μπροστά και ξεσηκώνουν την κοινωνία απέναντι στις αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές»), δεν θα βρει πολλές διαφορές. Το ρεπερτόριο είναι απαράλλακτο.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Τσίπρας –και η άλλη εκδοχή της «σοβαρής αντιπολίτευσης» που τον ανταγωνίζεται για τη δεύτερη θέση– δεν προσαρμόζει τη στρατηγική του στους κοινούς τόπους που αναμασάει ως ανάλυσή του. Βλέπει το κενό εκπροσώπησης που αντιμετωπίζει η γενιά η οποία υφίσταται με μεγαλύτερη οξύτητα την κρίση στο κόστος ζωής – και κυρίως το στεγαστικό. Αλλά της προσφέρει μόνο μπαγιάτικη συνθηματολογία (και κατάργηση της βάσης στις Πανελλαδικές).

Θρηνεί τάχα με την Gen Z για τις δυσκολίες της. Αλλά ο ίδιος εξαγγέλλει ότι αν έβρισκε δημοσιονομικό χώρο –αν έπιανε τη χίμαιρα της «πατριωτικής εισφοράς»– θα τον διέθετε στη 13η σύνταξη.

Σαν παίκτης στην εκλογική αγορά, ο Τσίπρας κάνει το αυτονόητο – αυτό που υπακούει στη λογική της ζήτησης: Υπόσχεται κάτι χειροπιαστό στην υπαρκτή πελατεία. Οι συνταξιούχοι ανήκουν σε αυτήν. H Gen Z, όχι. Προσλαμβάνει τον κόσμο από άλλα κανάλια, μέσα από τα οποία ο πρώην πρωθυπουργός παραείναι συστημικός και παλιός για να δώσει φωνή στις αγωνίες της. Η Gen Z είναι το μικρό και επισφαλές ακροατήριο. Το πολύ πολύ να την κολακέψεις. Αλλά να κάνεις πρόγραμμα για να την πείσεις είναι μεγάλη σπατάλη.