ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ: Τη ρώτησα πώς βλέπει την Καρυστιανού. Μου είπε ότι δεν τη βλέπει. Μια μάνα που έχασε το παιδί της και θέλει να γίνει πολιτικός. Τη ρώτησα πώς της φαίνονται οι απόψεις της για το Κυπριακό και το Μεσανατολικό. Με κοίταξε απορημένη: «Εχει απόψεις;». «Δεν νομίζω αλλά δεν θα δυσκολευθεί να βρει αν χρειαστεί». Και η Κωνσταντοπούλου; «Αυτή μπορεί να τρομάξει τον Ερντογάν, να τον εξαντλήσει στην πολυλογία και να τον αναγκάσει να πάρει τα στρατεύματα από την Κύπρο», μου απάντησε. «Και τον Τσίπρα; Πώς τον βλέπεις τον Τσίπρα;». «Μιλάει καλά αγγλικά, δεν λέω, αλλά το χάος του είναι πιο βαρετό κι από τον Μητσοτάκη». «Δεν μένουν και πολλοί. Βελόπουλος, Νατσιός. Αυτοί τουλάχιστον συνεννοούνται με την ελληνική ψυχή, το χάος εκ των ων ουκ άνευ». «Υποτιμάς τη νοημοσύνη μου», με έβαλε στη θέση μου η φίλη μου. «Μένει ο Ανδρουλάκης, το Κίνημα, το ΠΑΣΟΚ, η Ιστορία του τόπου». «Αυτός ο ταλαίπωρος έτσι και μπλέξει με το χάος θα χάσει τον δρόμο που δεν έχει βρει». «Τι μένει λοιπόν από το χάος;». «Είδες που σού λέω», μου είπε η φίλη μου. «Γι’ αυτό έχω βαρεθεί. Ο Μητσοτάκης ούτε ένα χάος της προκοπής δεν κατάφερε να φτιάξει».....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

 μοιραστείς, οι πειραματισμοί των γεύσεων και το άγχος που σου προκαλεί η επιλογή των δώρων με τον φόβο της αποτυχίας, είναι αρκετά για να σου σπάσουν τα νεύρα. 

Δεν σου φτάνουν όλ’ αυτά, δεν σου φτάνουν και τα τρακτέρ από τα οποία αναγκάστηκες να περάσεις για να φτάσεις στον προορισμό σου όπου περιμένεις να ξεσκάσεις αφού έχεις σκάσει, έχεις και το πολιτικό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Κοινώς ούτε για πολιτική δεν μπορείς να τσακωθείς πια για να ξελαφρώσεις λίγο από το βάρος των ημερών. Πάνε πια εκείνες οι ωραίες εποχές που τσακωνόμασταν για τη Δεξιά και την Αριστερά, τα μνημόνια και τα αντιμνημόνια ή ακόμη παλιότερα το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. 

Προσπαθώντας να ηρεμήσω λίγο τη φίλη μου για να τελειώσω την κοτολέτα μου κι ενώ οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες ασχολούνταν με τα πιάτα τους αδιαφορώντας για τον Μητσοτάκη και το χάος, τη ρώτησα αν έχει να μου προτείνει κάτι για να απεμπλακώ από το αδιέξοδο. «Πάντως όχι τον Μητσοτάκη», μου απάντησε, «προτιμώ το χάος». Της ζήτησα να μου περιγράψει αυτό το χάος με αποτέλεσμα να την εκνευρίσω ακόμη περισσότερο και να μου απαντήσει: «Δεν με νοιάζει. Ας γίνει ό,τι θέλει». Είχε έρθει η σειρά μου να εκνευριστώ. Εξάλλου δεν καταλαβαίνεις χριστουγεννιάτικο τραπέζι χωρίς εκνευρισμό. Και άρχισα να περιγράφω το χάος.

Τη ρώτησα πώς βλέπει την Καρυστιανού. Μου είπε ότι δεν τη βλέπει. Μια μάνα που έχασε το παιδί της και θέλει να γίνει πολιτικός. Τη ρώτησα πώς της φαίνονται οι απόψεις της για το Κυπριακό και το Μεσανατολικό. Με κοίταξε απορημένη: «Εχει απόψεις;». «Δεν νομίζω αλλά δεν θα δυσκολευθεί να βρει αν χρειαστεί». Και η Κωνσταντοπούλου; «Αυτή μπορεί να τρομάξει τον Ερντογάν, να τον εξαντλήσει στην πολυλογία και να τον αναγκάσει να πάρει τα στρατεύματα από την Κύπρο», μου απάντησε. «Και τον Τσίπρα; Πώς τον βλέπεις τον Τσίπρα;». «Μιλάει καλά αγγλικά, δεν λέω, αλλά το χάος του είναι πιο βαρετό κι από τον Μητσοτάκη». «Δεν μένουν και πολλοί. Βελόπουλος, Νατσιός. Αυτοί τουλάχιστον συνεννοούνται με την ελληνική ψυχή, το χάος εκ των ων ουκ άνευ». «Υποτιμάς τη νοημοσύνη μου», με έβαλε στη θέση μου η φίλη μου. «Μένει ο Ανδρουλάκης, το Κίνημα, το ΠΑΣΟΚ, η Ιστορία του τόπου». «Αυτός ο ταλαίπωρος έτσι και μπλέξει με το χάος θα χάσει τον δρόμο που δεν έχει βρει». «Τι μένει λοιπόν από το χάος;». «Είδες που σού λέω», μου είπε η φίλη μου. «Γι’ αυτό έχω βαρεθεί. Ο Μητσοτάκης ούτε ένα χάος της προκοπής δεν κατάφερε να φτιάξει».