Με το θάνατο του Σεραφείμ Φυντανίδη, όπως και με το θάνατο άλλων δημοσιογράφων αυτόν το Δεκέμβριο, όπως οι πρώην διευθυντές της «ΑΥΓΗΣ» Σοφιανός Χρυσοστομίδης και Βασίλης Κωνσταντινίδης (ο Κώστας Κάρης «προηγήθηκε» το θέρος εφέτος), η ελληνική δημοσιογραφία γίνεται πτωχότερη από λειτουργούς του Τύπου, σε καιρούς όπου η κατευθυνόμενη πληροφόρηση, συνεπώς και η χειραγώγηση των πολιτών, τείνει να αποτελέσει μάστιγα, καθ’ υπαγόρευσιν κομματικών επιτελείων, που θέλουν τα ΜΜΕ παραμάγαζά τους....

ΜΝΗΜΗ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΦΥΝΤΑΝΙΔΗ

(αναδρομικό προ έντεκα ετών)

Εγράφησαν και θα γραφούν πολλά γιά τον εκλιπόντα ιστορικό διευθυντή της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» Σεραφείμ Φυντανίδη, που κηδεύεται σήμερα στις 13:00 από το Α’ Νεκροταφείο. 

Δεν είχα την τύχη να εργασθώ στην «Ε», αλλά αποκλειστικώς στην «ΑΥΓΗ», από όπου και απελύθην, αλλά η «Ε» ήταν μία από τις άλλες εφημερίδες που αγόραζα καθημερινώς, μέχρι που ανέστειλε την έκδοσή της στις 22/12/11. Η «Ε» -και μαζύ της η «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»-ήταν η εφημερίδα με το νεύρο του κύριου τίτλου της, την αποτύπωση της πραγματικότητας με το δικό της μοναδικό τρόπο, σε «τόνους» και «χρώματα», που μπορούσε κάποτε να σε βρούν πλήρως σύμφωνο, κάποτε εν μέρει και κάποτε πλήρως αντίθετο, μέχρι που να σε κάνουν να βάλεις τις φωνές. 

Και ήταν αυτό που ξεχώριζε στην «Ε»: απρόβλεπτο φύλλο στην κυριολεξία, ποτέ δεδομένο, ποτέ ευθυγραμμισμένο με οποιαδήποτε Κόμμα ή τάση ερμηνείας των πραγμάτων, με όλα αυτά να τα φροντίζει από τη γέφυρα του «πλοίου» ο άγρυπνος καπετάνιος Σεραφείμ Φυντανίδης, γιά 31 χρόνια, ως το 2007. 

Το «πλοίο» πέρασε από πολλές φουρτούνες, γιά πολλά χρόνια ταξίδευε σε μία ρότα πάντοτε συναρπαστική, αν και διόλου ανέφελη, ανήκε σε μία υγιή και κρατούσα εκδότρια επιχείρηση-την Χ.Κ. Τεγόπουλος ΑΕ που ίδρυσε ο αείμνηστος επίσης Κίτσος Τεγόπουλος- αλλά μόνον μία φορά έπεσε σε ξέρα, στις 22/12/11.

Με τελευταία διευθύντρια του φύλλου τη δική μου Κύρα Αδάμ (από τις 31/08/10), όταν, παρά την εργώδη προσπάθεια που καταβλήθηκε στο μεταξύ, από όλους τους εργαζόμενους στην εφημερίδα, αλλά υπό διαφορετικές πλέον συνθήκες, αλλά και την «ανταμοιβή» από τους αναγνώστες με ανάκαμψη της κυκλοφορίας του φύλλου, σε αντίθεση με άλλες εφημερίδες που έβλεπαν την κυκλοφορία τους να υποχωρεί, τα σωρευθέντα από ετών εσωτερικά προβλήματα του φύλλου έφθασαν σε αδιέξοδο, ενώ η τραπεζική χρηματοδότηση είχε κλείσει τους κρουνούς μάλλον επιλεκτικώς και κάποιοι υπερεπαναστάτες ήθελαν μία πορεία επαναστατικής γυμναστικής, συνώνυμη με την καταστροφή της «Ε». 

Ο εμβληματικός διευθυντής της «Ε» που έφυγε από τη ζωή, ανήμερα τα Χριστούγεννα, εταύτισε περίπου το δημοσιογραφικό του βίο με την «Ε» και η «Ε» που συνέχισε την πορεία της και μετά, με τη γραμμή πορείας που αυτός είχε χαράξει. 

Με το θάνατο του Σεραφείμ Φυντανίδη, όπως και με το θάνατο άλλων δημοσιογράφων αυτόν το Δεκέμβριο, όπως οι πρώην διευθυντές της «ΑΥΓΗΣ» Σοφιανός Χρυσοστομίδης και Βασίλης Κωνσταντινίδης (ο Κώστας Κάρης «προηγήθηκε» το θέρος εφέτος), η ελληνική δημοσιογραφία γίνεται πτωχότερη από λειτουργούς του Τύπου, σε καιρούς όπου η κατευθυνόμενη πληροφόρηση, συνεπώς και η χειραγώγηση των πολιτών, τείνει να αποτελέσει μάστιγα, καθ’ υπαγόρευσιν κομματικών επιτελείων, που θέλουν τα ΜΜΕ παραμάγαζά τους. 

Από την άποψη αυτή, θεωρώ άκρως υποκριτικό το σχετικό σημείωμα από τον «Ιό» του κλώνου της «Ε», φύλλου που επιδιώκει να αντιγράψει της «Ε», σε μία εκδοχή που θα μπορούσε να εκληφθεί ακόμη και κλεψίτυπη, ώστε να μεταγγίσει το μοναδικό brand name της αυθεντικής «Ε» σε «μαγαζί» που έστησαν εν κρυπτώ δημοσιογράφοι του φύλλου από τους λοιπούς συναδέλφους τους της «Ε», σε ρόλο δορυφόρου του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ όσων γνωρίζω ουδέποτε ο Σεραφείμ Φυντανίδης «ευλόγησε» αυτό το φύλλο. 

Από την άλλη πλευρά, η κυκλοφορία εκ νέου της «Ε» δεν ευτύχησε και από τον περασμένο μήνα δεν «κρεμιέται» στα περίπτερα. Μένει μόνον πλέον το σκοτεινό κτήριο της οδού Μίνωος, όπου έχει κοπεί και το ρεύμα, χωρίς ζωή, χωρίς «Ε»...

Σεραφείμ Χ.Μηχιώτης