Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Ο ∆ηµήτρης Τζανακόπουλος ανησυχεί. Ο χαρακτήρας, είπε προχθές στη Βουλή, της «ελληνικής συνταγµατικής δηµοκρατίας» κινδυνεύει να µεταλλαχθεί «από ανεκτική σε µαχητική». Τι εννοούσε; Εννοούσε ότι η αναφορά του νοµοθέτη στη διάταξη που ψηφίστηκε χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ –ο οποίος προτίµησε το «παρών»– στο άρθρο 29 του Συντάγµατος απειλεί όλα τα κόµµατα, η οργάνωση και η δράση των οποίων δεν εξυπηρετεί «την ελεύθερη λειτουργία του δηµοκρατικού πολιτεύµατος».
∆ηλαδή, ενώ επί σχεδόν µισόν αιώνα η ελληνική δηµοκρατία ανέχεται τα κόµµατα που αµφισβητούν την «αστική» πολιτειακή της συγκρότηση, τώρα, µετά την τροπολογία, µπορεί να αρχίσει να τα κυνηγάει. Να γίνει, όπως φοβάται ο Τζανακόπουλος, µαχητική όχι µόνο απέναντι σε όσους µε ποινικά µέσα επιχειρούν την ανατροπή της, αλλά και προς εκείνους που έχει αφοµοιώσει.
Ο φόβος θα ήταν δικαιολογηµένος αν ο νοµοθέτης δεν απαιτούσε πρωτίστως καταδίκη για εγκληµατική οργάνωση ως εκδήλωση της αντίθεσης προς τη λειτουργία του πολιτεύµατος. Η φοβία όµως του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτική. Η αξιωµατική αντιπολίτευση δεν έχει σταµατήσει να παράγει αυτή τη φιλολογία που παρουσιάζει την ελληνική δηµοκρατία ως θεσµικό ερείπιο. Μία ηµέρα µετά το «παρών» στην τροπολογία για τον αποκλεισµό των εγκληµατικών οργανώσεων που επιχειρούν να ενδυθούν µανδύα κόµµατος, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατυµπάνιζε στις Βρυξέλλες «την καταρράκωση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα», που γίνεται «κεντρικό θέµα στους ευρωπαϊκούς θεσµούς». Ο ίδιος, λίγες ώρες πριν από το βήµα της Βουλής, είχε εκφωνήσει φλογερό θούριο για το «ιστορικό µέτωπο» που έχει η παράταξή του µε τους φασίστες.
Πού εξέβαλε αυτός ο βερµπαλιστικός κατακλυσµός αντιφασισµού και κινδυνολογίας για τη δηµοκρατία; Πού κατέληξε τόσος παρτιζάνικος ζήλος; Σε ένα «παρών». Στην εκκωφαντική υπεκφυγή µιας µη ψήφου για τη µόνη αληθινή απειλή που τόσο πρόσφατα είχε καταφέρει να µπει στους θεσµούς και να τους δηλητηριάσει.
Ούτε µαχόµενη, ούτε ανεκτική, η κακοµοίρα η δηµοκρατία που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι µόνο το καµουφλάζ. Είναι µια κατασκευή που καλύπτει την αντίληψη ότι η δηµοκρατία δεν είναι τίποτε βαθύτερο από ένα παίγνιο συσχετισµών. Κάθε συζήτηση αρχής, πέρα από κοµµατικές σκοπιµότητες, αποκλείεται επειδή οι άλλοι είναι πάντα πονηροί και διεφθαρµένοι. Οπότε, στο όνοµα της δηµοκρατίας, εµείς, οι καλοί, πρέπει να είµαστε πιο πονηροί από τους διεφθαρµένους. Ετσι, στην περίπτωση της τροπολογίας πρυτάνευσε η καχυποψία ότι κίνητρο της πλειοψηφίας ήταν να χαµηλώσει για τον εαυτό της τον πήχυ της αυτοδυναµίας. Στο παρελθόν είχε αντιστρόφως βαρύνει στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ η χρησιµότητα της µιαρής, µαύρης ψήφου για τον ιερό σκοπό της «απλής αναλογικής» ή για το υπέρ πάντων «όχι» στο δηµοψήφισµα.
Ο κοπετός για τη δηµοκρατία και ο καµουφλαρισµένος κυνισµός. Ούτε µαχόµενη, ούτε ανεκτική. Κυνική και ευκαιριακή. Ούτε «ναι», ούτε «όχι». «Παρών».
Ο ∆ηµήτρης Τζανακόπουλος ανησυχεί. Ο χαρακτήρας, είπε προχθές στη Βουλή, της «ελληνικής συνταγµατικής δηµοκρατίας» κινδυνεύει να µεταλλαχθεί «από ανεκτική σε µαχητική». Τι εννοούσε; Εννοούσε ότι η αναφορά του νοµοθέτη στη διάταξη που ψηφίστηκε χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ –ο οποίος προτίµησε το «παρών»– στο άρθρο 29 του Συντάγµατος απειλεί όλα τα κόµµατα, η οργάνωση και η δράση των οποίων δεν εξυπηρετεί «την ελεύθερη λειτουργία του δηµοκρατικού πολιτεύµατος».
∆ηλαδή, ενώ επί σχεδόν µισόν αιώνα η ελληνική δηµοκρατία ανέχεται τα κόµµατα που αµφισβητούν την «αστική» πολιτειακή της συγκρότηση, τώρα, µετά την τροπολογία, µπορεί να αρχίσει να τα κυνηγάει. Να γίνει, όπως φοβάται ο Τζανακόπουλος, µαχητική όχι µόνο απέναντι σε όσους µε ποινικά µέσα επιχειρούν την ανατροπή της, αλλά και προς εκείνους που έχει αφοµοιώσει.
Ο φόβος θα ήταν δικαιολογηµένος αν ο νοµοθέτης δεν απαιτούσε πρωτίστως καταδίκη για εγκληµατική οργάνωση ως εκδήλωση της αντίθεσης προς τη λειτουργία του πολιτεύµατος. Η φοβία όµως του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτική. Η αξιωµατική αντιπολίτευση δεν έχει σταµατήσει να παράγει αυτή τη φιλολογία που παρουσιάζει την ελληνική δηµοκρατία ως θεσµικό ερείπιο. Μία ηµέρα µετά το «παρών» στην τροπολογία για τον αποκλεισµό των εγκληµατικών οργανώσεων που επιχειρούν να ενδυθούν µανδύα κόµµατος, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατυµπάνιζε στις Βρυξέλλες «την καταρράκωση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα», που γίνεται «κεντρικό θέµα στους ευρωπαϊκούς θεσµούς». Ο ίδιος, λίγες ώρες πριν από το βήµα της Βουλής, είχε εκφωνήσει φλογερό θούριο για το «ιστορικό µέτωπο» που έχει η παράταξή του µε τους φασίστες.
Πού εξέβαλε αυτός ο βερµπαλιστικός κατακλυσµός αντιφασισµού και κινδυνολογίας για τη δηµοκρατία; Πού κατέληξε τόσος παρτιζάνικος ζήλος; Σε ένα «παρών». Στην εκκωφαντική υπεκφυγή µιας µη ψήφου για τη µόνη αληθινή απειλή που τόσο πρόσφατα είχε καταφέρει να µπει στους θεσµούς και να τους δηλητηριάσει.
Ούτε µαχόµενη, ούτε ανεκτική, η κακοµοίρα η δηµοκρατία που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι µόνο το καµουφλάζ. Είναι µια κατασκευή που καλύπτει την αντίληψη ότι η δηµοκρατία δεν είναι τίποτε βαθύτερο από ένα παίγνιο συσχετισµών. Κάθε συζήτηση αρχής, πέρα από κοµµατικές σκοπιµότητες, αποκλείεται επειδή οι άλλοι είναι πάντα πονηροί και διεφθαρµένοι. Οπότε, στο όνοµα της δηµοκρατίας, εµείς, οι καλοί, πρέπει να είµαστε πιο πονηροί από τους διεφθαρµένους. Ετσι, στην περίπτωση της τροπολογίας πρυτάνευσε η καχυποψία ότι κίνητρο της πλειοψηφίας ήταν να χαµηλώσει για τον εαυτό της τον πήχυ της αυτοδυναµίας. Στο παρελθόν είχε αντιστρόφως βαρύνει στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ η χρησιµότητα της µιαρής, µαύρης ψήφου για τον ιερό σκοπό της «απλής αναλογικής» ή για το υπέρ πάντων «όχι» στο δηµοψήφισµα.
Ο κοπετός για τη δηµοκρατία και ο καµουφλαρισµένος κυνισµός. Ούτε µαχόµενη, ούτε ανεκτική. Κυνική και ευκαιριακή. Ούτε «ναι», ούτε «όχι». «Παρών».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου