ΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΡΟΒΩΟΛΗ ΤΡΙΩΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" ΓΙΑ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Δυστυχώς, όμως, αυτό που βλέπεις είναι εφιαλτικά αληθινό. Μέσα στην πολυκατοικία που σωριάζεται, υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τον ενεστώτα στον αόριστο πριν καν βλεφαρίσεις. Η τρομακτική ισχύς των δύο σεισμών είναι ο κύριος λόγος που σκοτώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, και μυριάδες άλλοι έμειναν εκτεθειμένοι στο κύμα των μετασεισμών και στον βαρύτατο χειμώνα. Δεν είναι όμως ο μόνος. Αν σε μια συστάδα κτισμάτων κατερειπώνονται τα μισά, ενώ τα υπόλοιπα βγαίνουν άθικτα από την επίθεση των Ρίχτερ, πολύ δύσκολα αποφεύγεις την υπόθεση ότι η διαφορετική αντοχή των οικοδομών δεν οφείλεται στη μεροληψία των ουρανών αλλά σε ανθρώπινο χέρι. Ενα χέρι άπληστο, που δεν δίστασε να παίξει με τη ζωή χιλιάδων οικογενειών, πειράζοντας το μπετόν ή τα σίδερα. Επιλέγοντας δηλαδή φθηνότερα υλικά. Η φτήνια, όμως, δεν τρώει μόνο τον παρά. Τρώει και ζωές.

Αν σε μια συστάδα κτισμάτων κατερειπώνονται τα μισά, ενώ τα υπόλοιπα βγαίνουν άθικτα από την επίθεση των Ρίχτερ, πολύ δύσκολα αποφεύγεις την υπόθεση ότι η διαφορετική αντοχή των οικοδομών δεν οφείλεται στη μεροληψία των ουρανών αλλά σε ανθρώπινο χέρι. Ενα χέρι άπληστο, που δεν δίστασε να παίξει με τη ζωή χιλιάδων οικογενειών, πειράζοντας το μπετόν ή τα σίδερα. Επιλέγοντας δηλαδή φθηνότερα υλικά. Η φτήνια, όμως, δεν τρώει μόνο τον παρά. Τρώει και ζωές.

Σκάρτοι άνθρωποι, που πλουτίζουν ποντάροντας σε σκάρτα υλικά, υπάρχουν και σε χώρες με αυστηρή πολεοδομική νομοθεσία και, κυρίως, με συνεχή έλεγχο προς διακρίβωση της τήρησής της. Σε χώρες με αυταρχικά και διεφθαρμένα καθεστώτα, τύπου Ασαντ ή Ερντογάν, όπου η εξίσωση κράτος = κόμμα = ηγέτης είναι αυτονόητη, η νομιμότητα σε κάθε πτυχή του κοινωνικού βίου καταντάει σπανιότατη εξαίρεση. Τα καθεστώτα αυτά, ωστόσο, βρίσκουν πάντα τον τρόπο να αποπροσανατολίσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Ηδη στην Τουρκία κυκλοφορεί ευρέως η κάλπικη φήμη ότι τους σεισμούς τούς προκάλεσε, περνώντας από τον Βόσπορο, το αμερικανικό αντιτορπιλικό «USS Nitze», με ένα «υπερόπλο ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων». Οσο πιο ρηχός ο αντιιμπεριαλισμός, τόσο πιο πιστευτός. Αλλη η αλήθεια όμως: τα «σπίτια των φτωχών», που χτίστηκαν παράνομα μέσα σε μια νύχτα με άθλια υλικά, που φυραίνουν ταχύτατα. Για ν’ αβγατίσει τα κέρδη της η λεγόμενη «συμμορία των πέντε» μεγαλοεργολάβων. Των προστατευομένων του Ερντογάν.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/02/23

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/02/23

ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΦΑΦΟΥΤΗ

«Οχι στην υποκρισία, ναι στην υποκριτική» έγραφε ένα από πολλά πλακάτ της χθεσινής νέας κινητοποίησης των εκπροσώπων του καλλιτεχνικού κόσμου. Ουδείς θα διαφωνούσε επί της αρχής, ωστόσο καλό θα ήταν οι σπουδαστές και οι μαθητές των καλλιτεχνικών σχολών και σχολείων που διαμαρτύρονται «για την υποβάθμιση των σπουδών τους» να ψάξουν για υποκριτές, κατά κύριο λόγο, στις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες αλλά και στα κόμματα που στηρίζουν και υποδαυλίζουν τις κινητοποιήσεις τους.

Αν κάποιος έλεγε ότι κριτήριο για την αξιολόγηση ενός καλλιτέχνη είναι τα επαγγελματικά δικαιώματα που του αναγνωρίζει η πολιτεία στην περίπτωση που διοριστεί σε διοικητική θέση στο Δημόσιο, θα χαρακτηριζόταν –ιδιαίτερα από την «προοδευτική» διανόηση– τουλάχιστον γραφικός, αν όχι ιερόσυλος. Ωστόσο το διακύβευμα που υποκρυπτόταν, αρχικά κυρίως, πίσω από όλη τη φασαρία είναι ακριβώς αυτό: η βαθμολογική και η μισθολογική εξέλιξη των αποφοίτων των –κρατικών– δραματικών σχολών αν προσληφθούν στο Δημόσιο σε θέσεις άσχετες με το αντικείμενο των σπουδών τους και την καλλιτεχνική τους αξία. Γιατί κατά τα λοιπά η πρόσληψη ηθοποιών, μουσικών, χορευτών στο Δημόσιο, σε καλλιτεχνικές προφανώς θέσεις, εξαιρείται ρητώς από τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ.

Αντί λοιπόν το όλο πρόβλημα –παρότι αφορά μια μικρή μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου, όσους δηλαδή κυνηγούν το όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο– να αποτελέσει αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση για την ανώτατη και τη μεταλυκειακή εκπαίδευση, μετατρέπεται σε μέσο άσκησης αντιπολίτευσης. Εκτός αν όλοι αυτοί που ωθούν τους σπουδαστές σε κινητοποιήσεις τάσσονται, τελικά, υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, και δεν το λένε.

Το θέμα που αγγίζει το περίφημο προεδρικό διάταγμα που στάθηκε η αφορμή για να ξεσηκωθεί ο θόρυβος, δηλαδή το προσοντολόγιο - κλαδολόγιο του Δημοσίου, είναι στρυφνό, περίεργο, γραφειοκρατικό, οπότε προσφέρει πεδίον δόξης λαμπρόν σε λαϊκισμό και καιροσκοπισμό. Χρονίζει δε από το 2003. Από τότε, ένας απόφοιτος, για παράδειγμα, της δραματικής σχολής, αν θέλει να διεκδικήσει μέσω ΑΣΕΠ μία θέση στο Δημόσιο, έχει τα τυπικά προσόντα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ΔΕ), που δεν σημαίνει απόφοιτος λυκείου, αλλά ότι δεν έχει τελειώσει τις σπουδές του σε ανώτατη σχολή.

Επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τον τρόπο που αντιμετωπίζει η Ν.Δ. τους καλλιτέχνες, έγιναν δύο πράγματα. Πρώτον, εκδόθηκε διάταγμα που προέβλεπε ότι μόνο όσοι καλλιτέχνες αποφοίτησαν προ του 2003 μπορούν να έχουν τα προσόντα της τεχνολογικής εκπαίδευσης (ΤΕ). Δεύτερον, εν μια νυκτί «πανεπιστημιοποιήθη-καν» τα ΤΕΙ, εξαφανίστηκε η τεχνολογική εκπαίδευση χωρίς καμία πρόβλεψη για τις συνέπειες σε ένα σωρό τομείς.

Αντί λοιπόν το όλο πρόβλημα –παρότι αφορά μια μικρή μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου, όσους δηλαδή κυνηγούν το όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο– να αποτελέσει αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση για την ανώτατη και τη μεταλυκειακή εκπαίδευση, μετατρέπεται σε μέσο άσκησης αντιπολίτευσης. Εκτός αν όλοι αυτοί που ωθούν τους σπουδαστές σε κινητοποιήσεις τάσσονται, τελικά, υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, και δεν το λένε. Σε μια τέτοια περίπτωση η υποκριτική τους τέχνη έχει φτάσει σε κορυφαία επίπεδα.

λόγω βουλευτής –και όχι μόνον αυτός– την σχεδόν τριακονταετή δολοφονική δράση της 17 Νοέμβρη. Ο κ. τομεάρχης διατύπωσε αυτή τη θεωρία προσπαθώντας να αντιδιαστείλει τη δράση των νεοναζιστικών μορφωμάτων από αυτήν της 17 Νοέμβρη. Μήπως υπονοεί ότι η 17 Νοέμβρη επειδή «απλώς έχει μια στρεβλή αντίληψη των πραγμάτων» θα μπορούσε να συμμετάσχει σε βουλευτικές εκλογές, σε αντίθεση με τα νεοναζιστικά μορφώματα που θα πρέπει να αποκλειστούν; 23 άνθρωποι δεν δολοφονήθηκαν γιατί οι δολοφόνοι τούς έβλεπαν απλώς με στρεβλό τρόπο!

Η προσέγγιση που κάνει ο κ. Θεόφιλος Ξανθόπουλος στη φυσιογνωμία της 17 Νοέμβρη είναι απλοϊκή και υποκρύπτει μια ευεξήγητη επιείκεια, καθώς κινείται στη λογική της Αριστεράς που απορρίπτει τη «θεωρία» των δύο άκρων. Την ενοχλεί. Ομως αυτή η θεωρία επιβεβαιώνεται συνεχώς από τα ίδια τα γεγονότα. Είναι κανόνας πως τα δύο άκρα αποτελούν ένα αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα που αποβλέπει στην υπονόμευση του δημοκρατικού πολιτεύματος και στον ευτελισμό των θεσμών του. Τα δύο άκρα μισούν πρωτίστως τον άνθρωπο –και γι’ αυτό δολοφονούν–, μισούν και τη φιλελεύθερη δημοκρατία που αυτόν έχει ως ιστορικό της υποκείμενο και όχι κάποια φυλετική ή ταξική συλλογικότητα.

Είναι γεγονός πως ιστορικά η δράση της 17 Νοέμβρη έφερε σε αμηχανία σύμπασα την Αριστερά. Μπορεί σε επίπεδο κεντρικού δημόσιου λόγου να καταδίκαζε τις πράξεις της επειδή βλάπτουν το κίνημα, όπως έλεγε, όμως στον υπόρρητο λόγο της απευθυνόταν στα παραστρατημένα παιδιά της, στους εν όπλοις συντρόφους. Υπήρχε περισσότερο ένα πνεύμα νουθεσίας παρά αποστροφής. Αυτές οι εκλεκτικές συγγένειες αποκαλύφθηκαν και στις δηλώσεις για «το ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου» που είχε η 17 Νοέμβρη, όπως και στην ομόθυμη συμπαράσταση στα αιτήματα του Δ. Κουφοντίνα.

Η προσέγγιση που κάνει ο κ. Θεόφιλος Ξανθόπουλος στη φυσιογνωμία της 17 Νοέμβρη είναι απλοϊκή και υποκρύπτει μια ευεξήγητη επιείκεια, καθώς κινείται στη λογική της Αριστεράς που απορρίπτει τη «θεωρία» των δύο άκρων. Την ενοχλεί. Ομως αυτή η θεωρία επιβεβαιώνεται συνεχώς από τα ίδια τα γεγονότα. Είναι κανόνας πως τα δύο άκρα αποτελούν ένα αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα που αποβλέπει στην υπονόμευση του δημοκρατικού πολιτεύματος και στον ευτελισμό των θεσμών του. Τα δύο άκρα μισούν πρωτίστως τον άνθρωπο –και γι’ αυτό δολοφονούν–, μισούν και τη φιλελεύθερη δημοκρατία που αυτόν έχει ως ιστορικό της υποκείμενο και όχι κάποια φυλετική ή ταξική συλλογικότητα. Το θύμα ελάχιστα το ενδιαφέρει αν το δολοφονούν στο όνομα της άριας φυλής ή του προλεταριάτου.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/02/23