"...Η επίθεση του βουλευτή και δημοσιογράφου Μπάμπη Παπαδημητρίου στη Libération και την κ. Μαλαγαρδή αποτελεί μοντέλο παραπληροφόρησης, ανακρίβειας και αναλήθειας. Με σόκαρε ακριβώς διότι μου θύμισε μια συριζέικη αισθητική και αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όμως ποτέ βουλευτής της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κατηγόρησε την ελληνογαλλίδα δημοσιογράφο για ερασιτεχνισμό στην οξυδερκή κριτική που ασκούσε στην κυβέρνηση. Αλλά και η τότε κυβέρνηση ποτέ δεν τόλμησε να κατηγορήσει μια από τις πιο αναγνωρισμένες εκπροσώπους της γαλλικής δημοσιογραφίας ότι η σφοδρή κριτική της στον κ. Τσίπρα (ακόμα πιο επώδυνη μιας και δημοσιεύεται σε κεντροαριστερή εφημερίδα) είναι αποτέλεσμα συμπαιγνίας με τη… Νέα Δημοκρατία..."

"ΤΑ ΝΕΑ", 17/07/19

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Μου είναι δύσκολο να ιεραρχήσω τους λόγους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ μου είναι αντιπαθής. Ο μεσσιανισμός του «ηθικού πλεονεκτήματος» που υποδηλώνει ένα μονοπώλιο της καρδιάς; Η «αισθητική Πολάκη»; Σίγουρα. Υπάρχουν όμως χειρότερα. Η ανικανότητα. Ο ερασιτεχνισμός. Κι όχι μόνο.

Από την πρώτη ήδη επέτειο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ η Μαρία Μαλαγαρδή περιέγραψε με επαγγελματισμό στις σελίδες της Libération την ερασιτεχνική διαχείριση εκ μέρους του κ. Τσίπρα μιας κρίσης την οποία (ας το καταθέσουμε) δεν δημιούργησε αυτός.

«Αυτή τη Δευτέρα ο Αλέξης Τσίπρας σβήνει το κερί της πρώτης επετείου της νίκης του μέσα σε μια εκρηκτική ατμόσφαιρα. Επειτα από μήνες απάθειας ο άνεμος της οργής των Ελλήνων φύσηξε. Η μεταρρύθμιση των συντάξεων προκάλεσε μια έκρηξη οργής απέναντι στη φοροκαταιγίδα της κυβέρνησης. Ο Τσίπρας απέτυχε να βάλει τέρμα στη λιτότητα αλλά συνεχίζει να παρουσιάζει εαυτόν σαν υπερασπιστή των πιο αδύναμων. Το κερί των πρώτων γενεθλίων της κυβέρνησής του δεν απέχει από τη δυναμίτιδα» διαβάζουμε ήδη τον Ιανουάριο του 2016. Ακολουθούν δεκάδες άρθρα στη Libération που καταγγέλλουν τα ψεύδη του κ. Τσίπρα, τον ερασιτεχνισμό των συνεργατών του, την καταστροφή της μεσαίας τάξης, την εγκληματική διαχείριση της τραγωδίας στο Μάτι.

Στην εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη η Libération δημοσίευσε ένα ακόμα άρθρο της Μαλαγαρδή με τίτλο «Δυναστεία Μητσοτάκη: ο μικρός Κούλης καλείται στην εξουσία». Οι ειρωνικοί, προκλητικοί τίτλοι - σήμα κατατεθέν της Libé, σπάνια μπαίνουν από τους συγγραφείς άρθρων. Στην προκειμένη περίπτωση πουθενά στο άρθρο της η Μαλαγαρδή δεν υιοθετεί αυτό το υποκοριστικό, αντιθέτως μας πληροφορεί ότι «το έδωσαν στον Κυριάκο Μητσοτάκη οι πολιτικοί του αντίπαλοι».

Για τη χώρα όπου η κόρη του Μιτεράν είναι συγγραφέας, του Σιράκ διαφημίστρια, ο γιος του Σαρκοζί ντισκ-τζόκεϊ και του Ζισκάρ όντως πρόεδρος αλλά του Club Med, οι ελληνικές πολιτικές δυναστείες Παπανδρέου, Μητσοτάκη, Καραμανλή δεν αποτελούν απλά είδηση αλλά ορισμό, ανάλογο του τι είναι είδηση. Η δε Μαλαγαρδή καλή δημοσιογράφος είναι, Προυστ δεν είναι: το άρθρο της δεν χρήζει πολλαπλών ερμηνειών και οποιοσδήποτε διαβάζει γαλλικά απευθείας χωρίς τη χρήση Google trad και γνωρίζει το ύφος της Libé αμέσως διαπιστώνει ότι ούτε επιθετικό ούτε υποτιμητικό είναι απέναντι στον κ. Μητσοτάκη.

Η επίθεση του βουλευτή και δημοσιογράφου Μπάμπη Παπαδημητρίου στη Libération και την κ. Μαλαγαρδή αποτελεί μοντέλο παραπληροφόρησης, ανακρίβειας και αναλήθειας. Με σόκαρε ακριβώς διότι μου θύμισε μια συριζέικη αισθητική και αντιμετώπιση της πραγματικότητας.

Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όμως ποτέ βουλευτής της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κατηγόρησε την ελληνογαλλίδα δημοσιογράφο για ερασιτεχνισμό στην οξυδερκή κριτική που ασκούσε στην κυβέρνηση. Αλλά και η τότε κυβέρνηση ποτέ δεν τόλμησε να κατηγορήσει μια από τις πιο αναγνωρισμένες εκπροσώπους της γαλλικής δημοσιογραφίας ότι η σφοδρή κριτική της στον κ. Τσίπρα (ακόμα πιο επώδυνη μιας και δημοσιεύεται σε κεντροαριστερή εφημερίδα) είναι αποτέλεσμα συμπαιγνίας με τη… Νέα Δημοκρατία.

Αντιθέτως, σήμερα, σαν απάντηση σε ένα άρθρο που απλά εκφράζει τη συνήθη ειρωνεία της Libé για πολιτικές συνήθειες που μοιράζονται Δεξιά και Αριστερά στην Ελλάδα, πληροφορούμεθα από στόμα νεοδημοκράτη βουλευτή ότι η κ. Μαλαγαρδή προφανώς κάπνιζε χασίς στην παρέα του κ. Τσίπρα στο Μαξίμου. Οτι η Libération (ιδιοκτησία των Bruno Ledoux και Patrick Drahi), «ανήκει στην οικογένεια Rothschild που έβγαλε πολλά λεφτά από την ελληνική κρίση». Προφανώς μια φαντασίωση αντισημιτικού περιεχομένου παραμερίζει τη διαδικασία της εξακρίβωσης γεγονότων.



Κάποιος που διαστρεβλώνει επαληθεύσιμα (με μια απλή επίσκεψη στη Wiki) γεγονότα, διατηρεί μια προβληματική σχέση με τη δημοσιογραφία. Οταν επιπλέον η δημοσιογραφική ειρωνεία του προκαλεί σπασμωδικές αντιδράσεις, μάλλον δεν είναι φτιαγμένος για την πολιτική. Πόσο μάλλον όταν πλάθει συγκεκριμένες κατηγορίες, για να... προστατεύσει έναν νέο, πολλά υποσχόμενο Πρωθυπουργό που ούτε ανάγκη προστασίας έχει ούτε κανείς του επιτέθηκε...

-Ο Διονύσιος Ντερβίς - Μπουρνιάς είναι ελληνογάλλος μαέστρος