"...Το υπαρξιακό ερώτημα δεν είναι νέο. Ο ΣΥΡΙΖΑ το αντιμετώπισε και ως κυβέρνηση όταν η μετατόπιση από το ριζοσπαστικό του παρελθόν ερμηνεύθηκε ως «σοσιαλδημοκρατικοποίηση». Αν όμως εκείνη ήταν μια μετατόπιση που δεν προκάλεσε πολλούς κραδασμούς στο μαγαζί χάρη στη συγκολλητική ουσία της εξουσίας, η νέα γίνεται στο περιβάλλον της εσωκομματικής γκρίνιας που προκαλεί παραδοσιακά μια ήττα. Το σουπερμάρκετ, με άλλα λόγια, μπορεί να μην πέσει και να πλακώσει τον Σκουρλέτη. Αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πίσω από τη βιτρίνα του κόμματος δεν θα εκτοξευθούν και μερικές ντομάτες; Ποιος θα σώσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις συνεδριάσεις των οργάνων του από τον εσωστρεφή εαυτό του;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/08/19

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αν δεν παινέσει το κόμμα ο γραμματέας του, ποιος θα το παινέσει; Εάν δεν πει ο Πάνος Σκουρλέτης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «μαγαζί γωνία», ποιος θα το πει; Ποιος άλλος θα έκανε τέτοιες ασκήσεις αυτοντοπαρίσματος, αν μη τι άλλο, για να μην πέσει το κόμμα και τον πλακώσει; Εντάξει, ο Σκουρλέτης δεν έχει ακριβώς το ύφος του καθησυχαστικού νοικοκύρη - όταν λέει πως το κόμμα του είναι «μαγαζί γωνία», οι συνένοικοι έχουν κάθε λόγο να σηκώσουν το βλέμμα και να το καρφώσουν στο ταβάνι. Ακόμη και οι πιο ανήσυχοι του κόμματος όμως θα αδικούσαν τον γραμματέα του, εάν δεν συμφωνούσαν πως στον πολιτικό νεολογισμό που επιστράτευσε μιλώντας στην τηλεόραση του Αnt1 αποτυπώνεται μια εκλογική πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια ένα μικρό σπίτι. Είτε είναι δανεικό είτε όχι, το 31,5% των εκλογών της 7ης Ιουλίου είναι ποσοστό πολυκατοικίας - ροζ πολυκατοικίας.

Αν θα έπρεπε να μείνει κανείς στο εμπορικό πνεύμα του νοικοκύρη Σκουρλέτη, θα έλεγε πως το 31,5% είναι ποσοστό σουπερμάρκετ. Από αυτήν την άποψη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να διαχειριστεί μόνο την αποτυχία της κάλπης εκλογών. Εχει να διαχειριστεί και την επιτυχία του ποσοστού που πέτυχε στις εκλογές. Εχει να εφεύρει, ως πολυσυλλεκτικό μαγαζί που είναι από τη φύση του κάθε σουπερμάρκετ, ένα νέο brand name. Η διαχείριση της επιτυχίας ωστόσο δεν είναι απλή. Οσο και αν φαίνεται οξύμωρο, για το σουπερμάρκετ που έγινε πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι υπαρξιακό. Πώς θα είναι η βιτρίνα του μαγαζιού γωνία; Τι θα πουλάει; Και - κυρίως - ποιος θα το πουλάει;

Το υπαρξιακό ερώτημα δεν είναι νέο. Ο ΣΥΡΙΖΑ το αντιμετώπισε και ως κυβέρνηση όταν η μετατόπιση από το ριζοσπαστικό του παρελθόν ερμηνεύθηκε ως «σοσιαλδημοκρατικοποίηση». Αν όμως εκείνη ήταν μια μετατόπιση που δεν προκάλεσε πολλούς κραδασμούς στο μαγαζί χάρη στη συγκολλητική ουσία της εξουσίας, η νέα γίνεται στο περιβάλλον της εσωκομματικής γκρίνιας που προκαλεί παραδοσιακά μια ήττα. Το σουπερμάρκετ, με άλλα λόγια, μπορεί να μην πέσει και να πλακώσει τον Σκουρλέτη. Αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πίσω από τη βιτρίνα του κόμματος δεν θα εκτοξευθούν και μερικές ντομάτες; Ποιος θα σώσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις συνεδριάσεις των οργάνων του από τον εσωστρεφή εαυτό του;

Ο κίνδυνος δεν θα μπορούσε να διαφύγει την προσοχή του Σκουρλέτη. Η τηλεοπτική δήλωση πως το κόμμα είναι «μαγαζί γωνία» δεν είχε κάτω από αυτό το πρίσμα μόνο τον χαρακτήρα της συμβατικής υποχρέωσης του γραμματέα να παινέψει το κόμμα του για να μην τον πλακώσει. Δεν ήταν μόνο ένα ντοπάρισμα για τον ίδιο, ήταν και μια ένεση ηθικού για όλους τους άλλους. Και ήταν και μια απεύθυνση, όπως θα έλεγε ο αρχηγός του γραμματέα, στους περισσότερο ή λιγότερο δανεικούς ψηφοφόρους. Ακόμη και ως ηττημένος, είναι το νόημα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον εμπόρευμα που μπορεί να φανεί θελκτικό στους πελάτες. Και ως μαγαζί γωνία μπορεί να αποκτήσει αυτό που ονειρεύεται κάθε μαγαζί: μόνιμη πελατεία.

Ο στόχος είναι ζωτικής σημασίας. Ενα κόμμα έχει ανάγκη από μια συμπαγή εκλογική βάση για να μη φυλλορροήσει. Στο πολιτικό εμπόριο, με απλά λόγια, είναι η μόνιμη πελατεία που τιθασεύει τις υπαρξιακές αγωνίες των κομματικών σουπερμάρκετ.