"...Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, την οποία επέτυχε η κυβέρνηση Σημίτη, με πρωτοστάτη τον Γιάννο Κρανιδιώτη αλλά και τον Θ. Πάγκαλο, εβελτίωσε πολύ τη θέση της Κύπρου διεθνώς. Αν ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδος, μετά το 1981, επέτυχε κάτι πολύ σοβαρό για την εξυπηρέτηση των ελληνικών συμφερόντων, αυτό είναι η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Από το 2004, συμπαραστάτης της Κύπρου δεν είναι μόνον η Ελλάδα. Είναι και άλλα 26 κράτη, τα οποία για διαφόρους λόγους δεν μπορούν βέβαια να βοηθήσουν την Κύπρο όσο θα έπρεπε, αποτελούν όμως δύναμη συμπαράστασης και βοήθειας την οποία ουδείς δύναται να αγνοήσει...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", από...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/08/19

1. Η αλληλογραφία μου με τον Μακάριο

Κύριε διευθυντά

Με αφορμή την πρόσφατη 45η επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, έχω να καταθέσω τα εξής: Το 1974-1975, υπηρετώντας ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στη διοίκηση του Δ΄ Σώματος Στρατού στην Ξάνθη, διάβασα πολλά βιβλία για το κυπριακό ζήτημα όπως εξελίχθηκε κατά την περίοδο 1950-1974, μεταξύ αυτών το τετράτομο έργο του Ν. Κρανιδιώτη «Ανοχύρωτη πολιτεία», το δίτομο έργο του Ευάγγελου Αβέρωφ «Ιστορία χαμένων ευκαιριών», το βιβλίο του Ν. Ιεροδιακόνου «Το κυπριακό πρόβλημα», τα απομνημονεύματα του Γ. Γρίβα κ.ά. Τότε, δεν είχε εκδοθεί ακόμη το εγκυρότερο και λεπτομερέστερο όλων «Η κατάθεσή μου» του Γλαύκου Κληρίδη. Τον Απρίλιο του 1976, όταν νόμισα ότι έχω κάνει μια εις βάθος μελέτη του Κυπριακού, συνέταξα μια επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία εξέθεσα ορισμένες απόψεις για το μέλλον της Κύπρου και την οποία και απέστειλα.

Ο Αρχιεπίσκοπος, όπως φαίνεται, μελέτησε με προσοχή την επιστολή μου και μου απάντησε με δική του επιστολή εμπεριστατωμένη, η οποία τελείωνε ως εξής: «Αν από τούδε και εις το εξής, υπάρξει η παραμικρά εξέλιξις εις το Κυπριακόν, αύτη θα είναι εις βάρος ημών των Ελλήνων της Κύπρου». Ισως, από αυτήν την αντίληψη διακατεχόταν ο Μακαριότατος, όταν τον Φεβρουάριο του 1977 έκανε το λάθος να υπογράψει την αποδοχή της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πράγμα το οποίον οδήγησε στην παραίτηση του Γλαύκου Κληρίδη από τη θέση του συνομιλητή και την αντικατάστασή του από τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Το επόμενο δωδεκάμηνο αντήλλαξα και άλλες επιστολές με τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος μου έγραφε πάντοτε με το ίδιο πνεύμα. Η τελευταία επιστολή του Μακαριοτάτου φέρει ημερομηνία 20 Μαΐου 1977. Με αυτήν μου γνωστοποιούσε ότι ύστερα από περίπου ένα μήνα θα έρθει στην Αθήνα να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή και να αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου (πρύτανης Κ. Δεσποτόπουλος) και με καλούσε να μεταβώ στο Πάντειο για να γνωριστούμε και προσωπικώς. Πράγματι, εκείνη την ημέρα συναντήθηκα με τον Αρχιεπίσκοπο με τη μεσολάβηση του αειμνήστου Πάτροκλου Σταύρου, παρόντων και των αειμνήστων επίσης Ν. Κρανιδιώτη, Σπ. Κυπριανού και Τάσσου Παπαδόπουλου. Σε αυτήν την ολιγόλεπτη συνάντησή μας, ο Αρχιεπίσκοπος εξακολούθησε να επιμένει στη διατήρηση του status quo «άχρι καιρού», όπως έλεγε, φοβούμενος ότι άλλως θα έχουμε επιδείνωση. Οταν ο Μακαριότατος και η συνοδεία του αποχωρούσαν για τη μικρή δεξίωση, με πήρε κατ’ ιδίαν, χωρίς να με γνωρίζει, ο τότε πρέσβης της Κύπρου στη Μόσχα Δήμος Χατζημιλτής, αργότερα πρέσβης στην Αθήνα, και μου είπε σιγά: «Αυτό το ενδεχόμενο επιδείνωσης του Κυπριακού τού έχει γίνει έμμονη ιδέα. Πιστεύει ότι δεν πρόκειται να βρούμε καμία δύναμη εκτός από την Ελλάδα ώστε να βασιστούμε στο μέλλον και συνεπώς είμαστε απολύτως εκτεθειμένοι έναντι των Τούρκων». Δυστυχώς, ο αιφνίδιος θάνατος του Αρχιεπισκόπου, στις 6.8.1977, δεν κατέστησε δυνατή τη μετάβασή μου στην Κύπρο στις αρχές Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, όπου μου είχε υποσχεθεί ότι θα με καλέσει.

Τα γράφω όλα αυτά, εφόσον απεδείχθη ότι δεν είχε δίκαιο ο Αρχιεπίσκοπος. Διότι η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, την οποία επέτυχε η κυβέρνηση Σημίτη, με πρωτοστάτη τον Γιάννο Κρανιδιώτη αλλά και τον Θ. Πάγκαλο, εβελτίωσε πολύ τη θέση της Κύπρου διεθνώς. Αν ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδος, μετά το 1981, επέτυχε κάτι πολύ σοβαρό για την εξυπηρέτηση των ελληνικών συμφερόντων, αυτό είναι η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Από το 2004, συμπαραστάτης της Κύπρου δεν είναι μόνον η Ελλάδα. Είναι και άλλα 26 κράτη, τα οποία για διαφόρους λόγους δεν μπορούν βέβαια να βοηθήσουν την Κύπρο όσο θα έπρεπε, αποτελούν όμως δύναμη συμπαράστασης και βοήθειας την οποία ουδείς δύναται να αγνοήσει.

Διον. Π. Αλικανιώτης

2. Η Τουρκία, η ΑΟΖ και το σχέδιο Ανάν

Κύριε διευθυντά

Στην «Κ» της 17ης Ιουλίου, ο έγκριτος σχολιαστής κ. Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε ότι, αν είχε εγκριθεί το Σχέδιο Ανάν, η Τουρκία δεν θα είχε καμιά δικαιολογία για πειρατικές ενέργειες εντός της ΑΟΖ ενός συγκροτημένου κράτους, έστω με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά.

Το ακριβώς όμως αντίθετο θα συνέβαινε. Οι Τουρκοκύπριοι (και όσοι έποικοι θα παρέμεναν) θα ενεργούσαν, εκόντες άκοντες, ως όργανο της Αγκυρας (η οποία ασφαλώς δεν θα δεχόταν να θέσει τέρμα στην πραγματική αιχμαλωσία τους) τόσο ως προς την οροθεσία των ΑΟΖ όσο και ως προς την κατ’αυτούς κυπριακή ΑΟΖ που θα επεδίωκαν να καταστήσουν, στην πράξη, μέρος της τουρκικής. Στην σχετικά λιγότερο κακή περίπτωση, οι Τουρκοκύπριοι και οι έποικοι θα εμπόδιζαν οποιαδήποτε αντίσταση της κυπριακής ομοσπονδίας. Στην χειρότερη, η ομοσπονδία θα αναγκαζόταν να υποχωρήσει προ της τουρκικής πίεσης και να συμπράξει με την Άγκυρα εις βάρος ολόκληρου του κυπριακού λαού.

Υφιστάμεθα τις συνέπειες της επί σαράντα πέντε χρόνια μεταμφίεσης (με δική μας συνενοχή) σε διακοινοτική διαφορά του διαρκούς και σύνθετου εγκλήματος της Τουρκίας στην Κύπρο: στρατιωτική κατοχή, εθνοκάθαρση, εποικισμός, ψευδοκράτος. Η συναίνεσή μας στην παραβίαση των αποφάσεων 3212/1974, 365/1974, 541/1983 και 550/1984 του ΟΗΕ σηματοδοτεί την εκ μέρους μας εγκατάλειψη του Κυπριακού – ακριβώς όπως και των άλλων μειζόνων θεμάτων μας.

Θέμος Χ. Στοφορόπουλος

Πρώην πρέσβης της Ελλάδος στην Κύπρο

3. Οι θεριακλήδες σε στάσεις λεωφορείων

Κύριε διευθυντά

Θα ήθελα να επισημάνω μία σημαντική παράλειψη στον αντικαπνιστικό νόμο, την πιστή εφαρμογή του οποίου πολύ σωστά ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Συγκεκριμένα στις στάσεις των λεωφορείων υπάρχουν συνήθως στέγαστρα με παγκάκια, πολλές φορές μόνο παγκάκια και σε μερικές δυστυχώς ούτε παγκάκια.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, προφανώς επειδή οι χώροι αυτοί είναι ή θεωρούνται υπαίθριοι, δεν προβλέπεται απαγόρευση καπνίσματος, και έτσι συμβαίνει δίπλα σε κάποιον, ηλικιωμένο συνήθως, που περιμένει καθιστός σε κάποιο παγκάκι, να καθίσει κάποιος ασυνείδητος ο οποίος ανάβει το τσιγάρο του και καπνίζει.

Σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ενόχληση από αυτό, και εγώ προσωπικά, παρά την ηλικία μου και την ανάγκη για την ολιγόλεπτη έστω ανάπαυση, αναγκάζομαι να σηκωθώ και να απομακρυνθώ.

Θεωρώ λοιπόν αναγκαίο να απαγορευτεί άμεσα το κάπνισμα στα στέγαστρα και τα παγκάκια των στάσεων των λεωφορείων. Αυτό μπορεί να είναι μία ένδειξη της κυβέρνησης ότι κατανοεί τη σοβαρότητα του αντικαπνιστικού νόμου.

Ι. Κουλούρης

4. Ταβάνι τέλος, εφεξής μόνο οροφή

Κύριε διευθυντά

Πολλές γαλλικές λέξεις έχουν πολιτογραφηθεί στη νεοελληνική γλώσσα και χρησιμοποιούνται αυτούσιες και άκλιτες στο γραπτό και προφορικό λόγο. Αναφέρω ενδεικτικά: πλαφόν (plafond), γκαζόν (gazon), ζαμπόν (jambon), καρμπόν (carbon), ταμπόν (tambon), πλονζόν (plongeon), ακορντεόν (accorteon) κ.ά. Ειδικότερα, όμως, η λέξη πλαφόν, που δηλώνει το ανώτατο όριο και σημείο, την ανώτατη τιμή αντιστοιχεί με την εύχρηστη αρχαιότατη ελληνική λέξη οροφή από το ρήμα ερέφω = σκεπάζω (παράγωγα: όροφος, ορόφωμα, μονώροφος, διώροφος κ.ά.) και χρησιμοποιείται, ενίοτε, εύστοχα, για να δηλώσει την ανώτατη βαθμίδα, π.χ. οροφή της δημοσιοϋπαλληλικής ιεραρχίας – καθιέρωση οροφής στις αυξήσεις των τιμών, των αποδοχών. Για το λόγο αυτό μας εκπλήσσει δυσάρεστα η καθιέρωση, τον τελευταίο καιρό, ενδεχομένως επί το λαϊκότερον, της άκομψης λέξης ταβάνι και δημ. νταβάνι π.χ. η ανεργία έφτασε στο ταβάνι, η οποία, άλλωστε, είναι τουρκική (tavan) και δεν αποδίδει τη σημασιολογική χροιά της αντίστοιχης ελληνικής.

Αναστάσιος Αγγ. Στέφος, δ.φ.

Ειδικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

 ..."ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/08/19

...από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 02/08/19