"...Η σχετική ιστορία βέβαια πάει πίσω στον 19ο αιώνα, αφού ο πρώτος αντικαπνιστικός νόμος ψηφίστηκε επί Όθωνος, το 1856. Μάλιστα, απολαυστική (αλλά και χαρακτηριστική των διαστάσεων του προβλήματος) είναι μια περιγραφή του λογοτέχνη – ιστορικού Δημήτρη Φωτιάδη από την Εθνοσυνέλευση του 1832 στο προάστιο της Πρόνοιας, κάτω από το Παλαμήδι τ’ Αναπλιού (βλ. «Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά», 1961). Μήνα Ιούλιο, εκεί είχαν συναχθεί οι πληρεξούσιοι (εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού), ενώ για βουλευτήριο είχανε στήσει μια παράγκα από «αροκάνιστες πεύκινες σανίδες με χωματένιο πάτωμα και με τρεις σειρές σκαμνιά». Αντίκρυ στην είσοδο ήταν η έδρα του προέδρου και δίπλα στο προεδρείο είχαν κατασκευαστεί δύο εξέδρες για το διπλωματικό σώμα και τους «διακεκριμένους ξένους». Οι πληρεξούσιοι μπαίνοντας ήταν υποχρεωμένοι να αφήνουν στην είσοδο, όχι μόνο τ’ άρματά τους, αλλά και τα τσιμπούκια τους, αφού απαγορευόταν το κάπνισμα εντός της παράγκας λόγω της υψηλής αναφλεξιμότητας των δομικών υλικών του βουλευτηρίου... Μολαταύτα, οι ευρηματικοί και θεριακλήδες πρόγονοί μας βρήκαν λύση και σε αυτό! Οι «τσιμπουκτσήδες» [συνεργάτες] των «πατέρων του λαού» ακροβολίστηκαν εκτός του παραπήγματος και «εισήγον δια των χασμάδων των κακώς προσαρμοσμένων σανίδων τα στόμια των ανημμένων μακρών καπνοσυρίγγων... οι δε πληρεξούσιοι ερρόφων ούτως εξ αυτών και πολλάκις ούτω κυαναί καπνού έλικες ανέθρωσκον που και που εν μέσω του Συνεδρίου»... Αυτά μας διδάσκει η Ιστορία («Η Ναυπλία», Μιχαήλ Λαμπρυνίδης, Αθήνα, 1898), δίνοντας μιαν ελαφρώς απαισιόδοξη νότα σχετικά με την προοπτική αντιμετώπισης αυτού του χρόνιου εθνικού κουσουριού!..."

Από την  "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Εαν ήταν πίνακας δεν θα ξένιζε ο τίτλος «Γαλήνια πορεία». Από το όργωμα της γης και το κυνήγι, μεταφορικό μέσο και όχημα μεταναστεύσεων, σύντροφος ειρήνης και επί αιώνες έμψυχο, ακούσιο, εργαλείο πολέμου, το άλογο κέρδισε με ιδρώτα και αίμα μερτικό μεγάλο στις διαδρομές της ανθρώπινης ιστορίας. Κάνοντας λόγο για τους ξωμάχους άλλης εποχής και τα χρήσιμα, αγαπητά σχεδόν σε όλους, τετράποδα, ο επιστολογράφος της «Κ» διαβάζει μια σελίδα από τη μαύρη βίβλο αχαλίνωτων δίποδων που συναθροίζονται στο ανθρώπινο βασίλειο.

1. Ο ευνουχισμός των αλόγων, η κτηνωδία ανθρώπων και η ρήση Ντοστογιέφσκι περί Θεού

Κύριε διευθυντά

Οι παλαιότεροι εξ ημών, προερχόμενοι από την επαρχία, θα θυμούνται ότι όλες οι γεωργικές εργασίες και οι μεταφορές γίνονταν με τα άλογα. Αργότερα μπήκαν στη ζωή μας οι μηχανές (αυτοκίνητα, τρακτέρ κ. λπ.) και αντικατέστησαν τα συμπαθέστατα αυτά ζώα. Τα αρσενικά όμως από αυτά, για να είναι χρήσιμα, έπρεπε να ευνουχιστούν διότι διαφορετικά ήταν ατίθασα και επικίνδυνα, ιδιαίτερα στη θέα μιας φοράδας, ωθούμενα από το ένστικτό τους, τραβούσαν με βία προς τα εκεί με κίνδυνο να σύρουν τον αγωγιάτη τους. Τα καημένα τα άλογα δεν διαθέτουν λογική και κάνουν ότι τους λέει το ένστικτό τους, όπως όλα τα ζώα. Για το λόγο αυτό τα πήγαιναν σε νεαρή ηλικία στον κτηνίατρο και τα ευνούχιζε (τους έκανε ορχεκτομή). Για λόγους αναπαραγωγής κρατούσαν ένα σε κάθε χωριό η περιφέρεια για επιβήτορα. Ο άνθρωπος όμως, υποτίθεται, ότι με τη λογική που διαθέτει, μαθαίνει να κυριαρχεί επί των ενστίκτων του και να τα χαλιναγωγεί. Φαίνεται όμως ότι οι εξαιρέσεις δεν είναι και τόσο σπάνιες· 4.500 βιασμοί υπολογίζεται ότι γίνονται στην Ελλάδα ετησίως εκ των οποίων ένα μικρό μόνο ποσοστό καταγγέλλεται.

Τελευταία δύο ακραίες περιπτώσεις συγκλόνισαν την κοινωνία μας, εκείνη της Αμερικανίδας Βιολόγου στην Κρήτη και της νεαρής φοιτήτριας προ μηνών στη Ρόδο. Αλλά και άλλες ενδείξεις μη ελεγχόμενου σεξ, ενστίκτου, όπως άπειρες περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης, βιασμών, ευκαίρως ακαίρως αναφορές στο σεξουαλικό ένστικτο, ακόμα και δηλώσεις επωνύμων περί απίθανων σεξουαλικών επιδόσεων και επιτυχιών σε γυναίκες!

Φαίνεται ότι παρά την πρόοδο του πολιτισμού, επιστρέφουμε σταδιακά στο επίπεδο των ζώων. Ακρως ενδιαφέρουσα και αξιοπρόσεκτη η ομιλία της καθηγήτριας Αγγέλας Καστρινάκη στην τελετή αποφοίτησης της φιλοσοφικής σχολής Πανεπ. Κρήτης με θέμα «Δεν αναθρέφουμε αντράκια»! Βέβαια οι δικηγόροι κάθε φορά στο Δικαστήριο θα προβάλλουν δικαιολογίες, πχ ψυχολογικά προβλήματα, αλκοόλ κ.λπ, αλλά με την αγωγή των παιδιών μας τι γίνεται; Μάλλον κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία μας. Μήπως είχε δίκιο ο Ντοστογιέφσκι που έλεγε ότι: «Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται»;

Βασίλειος Μπέλλιος

Γυναικολόγος Πεντέλη

2. Τα ΑΕΙ δεν ανήκουν στους μπαχαλάκηδες

Κύριε διευθυντά,

Το πανεπιστημιακό άσυλο θεσμοθετήθηκε με κύριο σκοπό να προστατεύσει πρωτίστως την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, καθώς και την ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία.

Δυστυχώς, όμως, τα τελευταία χρόνια η παραβατικότητα στους χώρους των πανεπιστημίων αυξήθηκε ραγδαία, μετατρέποντάς τους από χώρους ελεύθερης σκέψης και μόρφωσης σε ορμητήρια βίας, ανομίας και φόβου. Κατά συνέπεια αποτελούν το πιο κατάλληλο έδαφος για να δραστηριοποιούνται οι «μπαχαλάκηδες» και όσοι παραβιάζουν τους νόμους. Ολο αυτό το διάστημα αρκετοί συμφοιτητές μας έγιναν, αλλά και γίνονται καθημερινά, μάρτυρες μιας σειράς παραβατικών πράξεων, όπως η πώληση λαθραίων τσιγάρων, ενδυμάτων και υποδημάτων, η διακίνηση ναρκωτικών, οι βιαιοπραγίες, οι εμπρησμοί και η καταστροφή δημόσιας περιουσίας. Αμεση συνέπεια των παραπάνω είναι να παρακωλύεται το δικαίωμα φοίτησης αλλά και να τίθεται σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα των φοιτητών.

Σε ένα ευνομούμενο δημοκρατικό κράτος δεν είναι δυνατόν η πολιτεία να ανέχεται τέτοιου είδους βιαιότητες, αυθαιρεσίες και απειλές, που εκτοξεύονται ανενόχλητα από φοιτητές χειραγωγημένους, ασφαλώς, και από εξωπανεπιστημιακούς.

Η κυβέρνηση άλλαξε. Ηταν προεκλογική δέσμευση της Ν. Δ. πως η πρώτη διάταξη που «θα περάσει» στα θέματα παιδείας είναι και η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου όπως και έγινε. Οφείλει να εξασφαλίσει, λοιπόν, στα ανώτατα ιδρύματα το καλύτερο ακαδημαϊκό περιβάλλον, εφαρμόζοντας ό, τι ακριβώς ισχύει και στους δημόσιους χώρους. Οι αρχές, δηλαδή, θα επεμβαίνουν αυτεπαγγέλτως σε κάθε αξιόποινη πράξη που διαπράττεται εντός των ιδρυμάτων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να καταργήσει και εμπράκτως το «άσυλο της παρανομίας», ώστε να επιστρέψουν τα πανεπιστήμια στους φοιτητές, στους καθηγητές και στο διοικητικό προσωπικό, εκεί δηλαδή που πραγματικά ανήκουν.

Λιανάς Βασίλης
Φοιτητής Νομικής στο ΕυρωπαΪκό Πανεπιστήμιο της Κύπρου

3. Οι κουκουλοφόροι και ο Τζέιμς Γουάτσον

Kύριε διευθυντά

Στην εξαιρετική στήλη Διαγωνίως του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου στις 26/7/2019 με θέμα «Λευτεριά στο Πανεπιστήμιο» γίνεται αναφορά στο άσυλο και στον Τζέιμς Γουάτσον (Watson) στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπου το 2011 κουκουλοφόροι κραδαίνοντας κοντάρια διέκοψαν την ομιλία του κραυγάζοντας συνθήματα εναντίον της Γενετικής και όχι μόνο.

Απείλησαν τη ζωή του καθώς του επιτέθηκαν μαινόμενοι. Χρειάστηκε η αυθόρμητη άμεση επέμβαση των παρισταμένων στις πρώτες σειρές, καθηγητών και φοιτητών, για να δημιουργήσουν έναν προστατευτικό κλοιό γύρω του. Φανταστείτε αν συνέβαινε το μοιραίο και φανταστείτε τους τίτλους στα ΜΜΕ όλου του κόσμου στις επόμενες ημέρες, James Watson Chicago, 1928 - Patras, Greece 2011. Φανταστείτε τι θα σήμαινε για την Ελλάδα και τον διασυρμό της χώρας μας παγκόσμια. Δεν θέλουμε ούτε σαν σκέψη να περνάει από τον νου μας!

Στο κεντρικό αμφιθέατρο του πανεπιστημίου και σε όλες τις αίθουσες είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 3.000 που είχαν έλθει από όλα τα πανεπιστήμια της χώρας και απλοί άνθρωποι για να ακούσουν από τον ίδιο τις λεπτομέρειες της κορυφαίας ανακάλυψης του αιώνα! Μια ανακάλυψη που άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας προς το καλύτερο. Η ανακάλυψη της διπλής έλικας DNA λέει το αυτονόητο, ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός με το δικό του DNA και κάθε φυλή έχει τα δικά της επιγενετικά χαρακτηριστικά ανάλογα με το περιβάλλον που διαβιώνει!

Είχα τη μεγάλη τιμή να τον προσκαλέσω στο Συνέδριο Ιατρικής Χημείας το 2011 και να αποδεχθεί την πρόσκλησή μου. Οπως επίσης αποδέχθηκε πάλι την πρόσκλησή μου το 2016 στο συνέδριο των Σπετσών για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την πρώτη επίσκεψή του στη χώρα μας και στην Αναργύρειο Σχολή στο νησί το 1966 με τον Φράνσις Κρικ (Crick) με τον όποιον πήραν το Νομπέλ Ιατρικής το 1962 για τη μεγάλη ανακάλυψη. Δεν σκέφτηκε το επεισόδιο του 2011. Ηλθε γιατί αγαπά την Ελλάδα την οποία υποστηρίζει σε κάθε περίπτωση, όπως στις επιστολές των κατόχων Νομπέλ στην Ευρωπαϊκή Ηγεσία για την υποστήριξη της χώρας μας τις οποίες υπέγραψε, τη δεύτερη πρώτος, όπως έκανε και με επιστολή του στον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.

Σε αυτό το συνέδριο τον τίμησε η ακαδημαϊκή κοινότητα και η χώρα μας ως ώφειλε και ως ο τόπος που γέννησε τη δημοκρατία και τη διακίνηση ιδεών. Ας ελπίσουμε το επεισόδιο του 2011 να αποτελέσει την αφετηρία και το ορόσημο για λευτεριά στο πανεπιστήμιο.

Γιάννης Ματσούκας
Καθηγητής Χημείας, Πανεπιστήμιο Πατρών, καθηγητής Πανεπιστημίων Cargary,Canada και Victoria, Australia

4. Μαθήματα Ιστορίας από τα ένθετα της «Κ»

Κύριε διευθυντά

Τα ένθετα παλαιών φύλλων της «Κ» είναι όχι μόνο λίαν ενδιαφέροντα, αλλά μου θύμισαν, δύο εξ αυτών, δραματικές ιστορίες του νεότερου Ελληνισμού.

Ετσι το ένθετο το αναφερόμενο στην πτώση του Γράμμου, τον Αύγουστο του 1949, μου υπενθύμισε τον άδικο θάνατο του εξ Ηλείας υπίατρου Αγγελου Βαρελά, ο οποίος σκοτώθηκε στην Γράμμο στις 28.8.1949, μια ημέρα πριν τη λήξη της τρομερής εμφύλιας σύγκρουσης των ετών 1946-1949! 70 χρόνια μετά το 2019 σχεδόν ταυτόχρονα με τη δημοσίευση του παραπάνω ενθέτου της «Κ», ο αδελφός του Γιάννης Βαρελάς εξαίρετος δικηγόρος, εκτιμώμενος για την επαγγελματική του ευσυνειδησία και ικανότητα, αλλά και καθημερινός αναγνώστης της «Κ», από το 1950, όλως αιφνιδίως, αλλά πλήρης ημερών, διέβη την Αχερουσία λίμνη για να συναντήσει τον αδελφό του, που δεν έζησε το γήινο μερτικό του.

Το ένθετο της 23.7.2019 αναφέρεται στα θλιβερά Σεπτεμβριανά του 1955, κατά τα οποία ο μαινόμενος τουρκικός όχλος επέφερε το τελευταίο χτύπημα στον Ελληνισμό της Μ. Ασίας. Θα έλεγα ολοκλήρωσε την πλήρη καταστροφή του πάλαι ποτέ ακμάζοντος Ελληνισμού της Μ. Ασίας, που άρχισε ένα φλεγόμενο καλοκαίρι στο Μαντζικέρτ, το 1071 μ.Χ.

Ετσι, προ ετών, ο ήδη αποβιώσας στρατηγός ε.α. Γεώργιος Δουζίνας, αναδεκτός του αειμνήστου Νικολάου Πλαστήρα, μου διηγήθηκε ότι τον Σεπτέμβριο του 1955 υπηρετούσε σε μονάδα του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Τον διέσωσε, αυτόν και την οικογένειά του από τη δολοφονική μανία του τουρκικού όχλου, ο οποίος επέδραμε εις την οικίαν όπου διέμενε, ο σπιτονοικοκύρης του, τουρκοκρητικός την καταγωγή, ο οποίος έπεισε –ψευδώς– τον όχλον ότι είχεν απομακρυνθεί ταύτης, προ ολίγων ημερών.

Αντώνης Ν. Βενέτης
Μοναστηράκι Δωρίδος

5. Νόμος κατά καπνίσματος στου Οθωνα τα χρόνια

Κύριε διευθυντά

Ακούσαμε για πολλοστή φορά από επισημότατα χείλη δέσμευση περί εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου. Η εν λόγω διατύπωση έγινε στο πλαίσιο της ανακοίνωσης των προγραμματικών δηλώσεων και συνοδεύτηκε από χλιαρό χειροκρότημα εκεί, στα «ορεινά» της Βουλής… Όπως ήταν αναμενόμενο, η είδηση έλαβε διαστάσεις viral σε ιστοσελίδες και blogs προκαλώντας τσουνάμι από σχόλια (κακεντρεχή αλλά και καλόπιστα) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λοιπόν; Πεδίον δόξης λαμπρόν για τους ανένταχτους - δημιουργικούς χωρατατζήδες της ψηφιακής στρατόσφαιρας; Αυτό ήταν όλο; Γιατί, αν είναι έτσι, το έχουμε ξαναδεί το έργο...

Δυστυχώς, ο γράφων «ήτανε νιός και γέρασε» ακούγοντας πύρινα ανακοινωθέντα για το ακανθώδες θέμα της αυτονόητης τήρησης του «απαγορεύεται το καπνίζειν». Πλην όμως, όλα αυτά τα χρόνια μεγαλώσαμε κοινωνικά «μες σε καπνούς (και σε βρισιές)» όπου κι αν βρεθήκαμε: σε κλειστούς «κοχλάζοντες» αθλητικούς χώρους, σε δημόσια νοσοκομεία, σε υπεραστικούς και προαστιακούς σιδηροδρόμους, σε πολιτικές εκδηλώσεις – συγκεντρώσεις & συνελεύσεις, σε χώρους εστίασης και εργασίας, η νικοτίνη ήταν πάντοτε παρούσα, ενοχλητική και επιβλαβής! Εμείς, οι 45άρηδες, ακόμα θυμόμαστε τον μέσο καθηγητή ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας να παραδίδει και να εξετάζει (!) μαθήματα, σαν άλλος «νεφεληγερέτης Ζεύς», πλέοντας σε πυκνά σύννεφα που προέρχονταν από τα αναμμένα τσιγάρα των φοιτητών.

Η σχετική ιστορία βέβαια πάει πίσω στον 19ο αιώνα, αφού ο πρώτος αντικαπνιστικός νόμος ψηφίστηκε επί Όθωνος, το 1856. Μάλιστα, απολαυστική (αλλά και χαρακτηριστική των διαστάσεων του προβλήματος) είναι μια περιγραφή του λογοτέχνη – ιστορικού Δημήτρη Φωτιάδη από την Εθνοσυνέλευση του 1832 στο προάστιο της Πρόνοιας, κάτω από το Παλαμήδι τ’ Αναπλιού (βλ. «Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά», 1961). Μήνα Ιούλιο, εκεί είχαν συναχθεί οι πληρεξούσιοι (εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού), ενώ για βουλευτήριο είχανε στήσει μια παράγκα από «αροκάνιστες πεύκινες σανίδες με χωματένιο πάτωμα και με τρεις σειρές σκαμνιά». Αντίκρυ στην είσοδο ήταν η έδρα του προέδρου και δίπλα στο προεδρείο είχαν κατασκευαστεί δύο εξέδρες για το διπλωματικό σώμα και τους «διακεκριμένους ξένους». Οι πληρεξούσιοι μπαίνοντας ήταν υποχρεωμένοι να αφήνουν στην είσοδο, όχι μόνο τ’ άρματά τους, αλλά και τα τσιμπούκια τους, αφού απαγορευόταν το κάπνισμα εντός της παράγκας λόγω της υψηλής αναφλεξιμότητας των δομικών υλικών του βουλευτηρίου... Μολαταύτα, οι ευρηματικοί και θεριακλήδες πρόγονοί μας βρήκαν λύση και σε αυτό! Οι «τσιμπουκτσήδες» [συνεργάτες] των «πατέρων του λαού» ακροβολίστηκαν εκτός του παραπήγματος και «εισήγον δια των χασμάδων των κακώς προσαρμοσμένων σανίδων τα στόμια των ανημμένων μακρών καπνοσυρίγγων... οι δε πληρεξούσιοι ερρόφων ούτως εξ αυτών και πολλάκις ούτω κυαναί καπνού έλικες ανέθρωσκον που και που εν μέσω του Συνεδρίου»... Αυτά μας διδάσκει η Ιστορία («Η Ναυπλία», Μιχαήλ Λαμπρυνίδης, Αθήνα, 1898), δίνοντας μιαν ελαφρώς απαισιόδοξη νότα σχετικά με την προοπτική αντιμετώπισης αυτού του χρόνιου εθνικού κουσουριού!

Βέβαια, ευχή όλων μας είναι τούτη τη φορά οι προσπάθειες των αρμοδίων Αρχών να έχουν αίσιον πέρας για τη Δημόσια Υγεία!

Έτσι, θα μπορέσουν και οι μη καπνίζοντες να αποτινάξουν (επιτέλους!) τα δεσμά του παθητικού καπνιστή, που -τόσο άδικα- κουβαλάνε εδώ και περίπου διακόσια χρόνια... Νισάφι!

Ιωάννης Μιχαήλ Μιχαλακόπουλος
Κυψέλη

6. Οι ηλικιωμένοι και η χρήση Ι.Χ.

Κύριε διευθυντά

Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση η επιστολή του κ. Φραγκούλη Γεωργίου, συνταξιούχου εκπαιδευτκού, στις 24/7/19 στη στήλη της εφημερίδας σας «Επιστολές Αναγνωστών». Οταν ένας οδηγεί επί μισόν αιώνα και τώρα προς τας δυσμάς του βίου του, επιβάλλεται σ’ αυτόν να δώσει εξετάσεις για ανανέωση οδήγησης, με όλες τις ταλαιπωρίες που θα υποστεί είναι κάτι ας το χαρακτηρίσω υπερβολικό!

Το αυτοκίνητο δεν το χρησιμοποιεί για περιοδείες, αλλά, για να πάει στο περίπτερο, για να πάρει εφημερίδα ή στο πλησιέστερο παντοπωλείο, για να πάρει τα άκρως απαραίτητα για το σπίτι του.

Αυτά τα γράφω, γιατί έχω αρκετές συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Σημ. Η επιστολή εστάλη πριν ανακοινωθούν τα «διορθωτικά μέτρα» της νέας κυβέρνησης.

Ιωάννης Πολίτης
Συνταξιούχος δικηγόρος Κυψέλη, Αθήνα

7. Προσοχή στην... προσγιάλωση

Κύριε διευθυντά

Σύμφωνα και με παλαιότερα δημοσιεύματα, των κ. Α. Στέφου και Μ.Δημητρίου στην «Καθημερινή», η ορθή γραφή της λέξης «Προσγιάλωση» είναι όντως με «ι» κι όχι με «ει» όπως συνηθίζεται από πολλούς ακόμη, αλλά και αναφέρεται σε κάποια λεξικά καθώς και... «διορθώνεται» στο διαδίκτυο! Η λέξη αυτή, που εισήχθη στο λεξιλόγιό μας την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πρωτογράφτηκε ως «προσγειάλωση» με «ει» πιθανόν επειδή την παρομοίασαν, χωρίς βέβαια να υπάρχει καμία σχέση, με την «προσγείωση». Και ο υποφαινόμενος μάλιστα κατά τη διάρκεια της θητείας του (1956-1958) στο Πολεμικό Ναυτικό, θυμάται πως έτσι τη διάβαζε, στις διάφορες διαταγές, αλλά και με «ει» την έγραφε και το ημερολόγιο του αρματαγωγού που υπηρετούσε.

Υπενθυμίζεται επίσης πως και στο Ετυμολογικό Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη (ανατύπωση 2010) αναφέρεται πως το λήμμα «προσγείωση» προέρχεται από το αρχαίο «πρόσγειος» που σημαίνει «πλησίον της γης» ενώ το «αιγιαλός» ή «γιαλός», αφού το «προσγιάλωση» με «ι» ή «ει» δεν έχει καταχωριστεί ακόμη, σχηματίζεται από τη λέξη «αίγες» που σημαίνει «ορμητικά κύματα» («ορισμός» Αρτεμιδώρου 2 αι. μ.Χ.) και την «αλός» γενική της «αλς», της θάλασσας δηλαδή. Σύμφωνα ακόμη με τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Εστίας (έκδοση 1883) στην περιοχή των Σφακίων Κρήτης υπάρχει όρμος με την ονομασία «Προσγίαλος»!

Και τέλος παράγωγα της «αιγιαλός» αναφέρονται: αιγιαλίτης, αιγιάλειος, αιγιαλεύς, αιγιαλώδης, αιγιαλοφύλαξ και θα προστεθεί βέβαια και η προσγιάλωση.

Φρίξος Δήμου
Πλοίαρχος Ε.Ν.