"...Είναι παλιό επικοινωνιακό τερτίπι της Αριστεράς να εμφανίζει δήθεν συλλογικότητες με υπογραφές. Το κάνει στα ΑΕΙ, όπου είκοσι νοματαίοι γίνονται «φοιτητικοί σύλλογοι» και «φοιτητικό κίνημα». Το κάνει με τις «επιτροπές κατοίκων», όταν είναι να παρεμποδιστεί κάποιο αναπτυξιακό έργο και με τις «πρωτοβουλίες» για να στηριχθεί ένα αριστερό σχήμα κ.λπ. Οπως γράφαμε παλιότερα, όλα αυτά είναι «χαλαρά οργανωτικά σχήματα –συνήθως παρέες– που παίρνουν βαρύγδουπα ονόματα, ώστε να μένουν έκθαμβοι οι αδαείς. Φτιάχνουν ένα blog και βομβαρδίζουν τους δημοσιογράφους με ανακοινώσεις. Οταν μάλιστα υπάρχουν ευρύτερης σημασίας θέματα, οι “πρωτοβουλίες” υπογράφουν από κοινού μια ανακοίνωση για να δημιουργούν την εντύπωση μαζικότητας. Ετσι κι αλλιώς δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 16/07/19

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ο πήχυς προσδοκιών για τα Εξάρχεια έχει τεθεί πολύ ψηλά με πρωτοβουλία και ευθύνη της νέας κυβέρνησης. Και πολύ σωστά, γιατί το θέμα των Εξαρχείων είναι κατά κύριο λόγο ζήτημα δημοκρατίας.

Θα ακούσουμε τον αρμόδιο υπουργό και πιθανότατα και τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη Βουλή τι έχουν να πουν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης των προγραμματικών δηλώσεων, αλλά είναι σαφές ότι η κοινωνία παρακολουθεί και θέλει να δει «έργο» το συντομότερο δυνατό. Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση που φαίνεται να έχει δημιουργηθεί ένα ισχυρό κοινωνικό ρεύμα που απαιτεί «φτάνει, ώς εδώ, κάντε κάτι!». Και δεν είναι μόνο συντηρητικοί ψηφοφόροι ή «νοικοκυραίοι» (σύμφωνα με τον γνωστό, αριστερίστικο ευφημισμό), αλλά πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων που έχουν αγανακτήσει με ό,τι συμβαίνει στην περιοχή.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο ελλοχεύει ένας παράπλευρος κίνδυνος. Εκτός από τους απηυδισμένους κατοίκους, υπάρχει στην κοινωνία μια δεξιά ή «υπερ-δεξιά» συνιστώσα που εκτός από «έργο» θέλει να δει και «αίμα». Πιθανότατα, δηλαδή, ονειρεύεται μια θεαματική υπερπαραγωγή επιβολής του νόμου και της τάξης που θα «καθαρίσει» τα Εξάρχεια μέσα σε μια μέρα. Είναι λογικό σε μια μερίδα πολιτών να έχει συσσωρευθεί θυμός από την προκλητική (και διαχρονική) ανοχή σε εξοργιστικά φαινόμενα ανομίας. Την ίδια στιγμή αποτελεί ευθύνη της νέας κυβέρνησης να επεξεργαστεί ένα σχέδιο σοβαρού κράτους που θα εστιάζει στις βασικές αιτίες που οδήγησαν μια ιστορική συνοικία της πρωτεύουσας σε αυτό το δραματικό σημείο. Μπορεί το πρόβλημα να είναι «πολυπαραγοντικό», αλλά οι ρίζες του κακού μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είμαστε τυχεροί γιατί στην ηγεσία του κρίσιμου υπουργείου τοποθετήθηκε ένας αποδεδειγμένα σοβαρός, αποτελεσματικός και ψύχραιμος Ελληνας.

Τα Εξάρχεια δεν θα γίνουν ποτέ «Κολωνάκι» και δεν πρέπει να γίνουν «Κολωνάκι». Εκτός από την εφαρμογή του νόμου, τα Εξάρχεια χρειάζονται επειγόντως ένα σχέδιο αστικής ανάπλασης που θα αναδεικνύει τον χαρακτήρα και τη ζωντάνια αυτής της μοναδικής γειτονιάς. Τα Εξάρχεια, ως αναπόσπαστο κύτταρο της αστικής Αθήνας, λείπουν από την πόλη. Είναι μια απώλεια που κακώς συνηθίσαμε. Και αυτό ήρθε η ώρα να αλλάξει

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 16/07/19

"ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ",

του Πάσχου Μανδραβέλη

Πλημμύρισε το Διαδίκτυο από την ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με την οποία ανακυκλώνονται οι συριζαϊκής κοπής στρεψοδικίες κατά της υφυπουργού Εργασίας. Με την επιστολή δηλώνουν την επιθυμία τους για «μια δημόσια τοποθέτηση (σ.σ. του πρωθυπουργού) για τα προσβλητικά σχόλια της υφυπουργού σας κυρίας Δόμνας Μιχαηλίδου εις βάρος των αγωνιστών/τριών της αντιδικτατορικής αντίστασης» και ρωτούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αν στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας «θα καλέσετε και τους υβριστές της αντιδικτατορικής αντίστασης, όπως την κυρία Μιχαηλίδου Δόμνα».

Το κείμενο, όπως δημοσιεύθηκε σε διάφορα αντιπολιτευόμενα μέσα (efsyn.gr, left.gr, tvxs.gr κ.λπ.), δεν έχει υπογραφές, αλλά μόνο ένα ξερό «Οι αγωνιστές/τριες». Δεν ήρθε στην «Κ» για να γνωρίζουμε αν είναι οι ίδιοι «αγωνιστές/τριες» που μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές δημοσίευσαν κάλεσμα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ («Να μην επιτρέψουμε την παλινόρθωση εκείνων που χρεοκόπησαν τη χώρα», Αυγή 3.7.2019). Τουλάχιστον η έκκληση υπέρ ΣΥΡΙΖΑ είχε από κάτω 42 ονόματα. Το κείμενο κατά της κ. Μιχαηλίδου δεν μας φωτίζει αν «Οι αγωνιστές/τριες» είναι δύο, είναι τρεις ή αν είναι χίλιοι δεκατρείς. Δεν ξέρουμε καν αν είναι από εκείνους τους ανθρώπους που «εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας “Δώστε τη Δόμνα στον λαό”». Και σαν να μην έφταναν τα 8 εκατ. αντιστασιακών που εμφανίστηκαν «μεσούντος κάποιου Ιουλίου», έχουμε και τη wannabe «αντιστασιακή» γενιά της μεταπολίτευσης, το βαθύ απωθημένο της οποίας είναι «το ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία»· κατά της δημοκρατίας –βεβαίως–, επειδή δεν πρόλαβαν το αυθεντικό που ήταν κατά της δικτατορίας.

Οπως και να έχει το πράγμα, όμως, είναι παλιό επικοινωνιακό τερτίπι της Αριστεράς να εμφανίζει δήθεν συλλογικότητες με υπογραφές. Το κάνει στα ΑΕΙ, όπου είκοσι νοματαίοι γίνονται «φοιτητικοί σύλλογοι» και «φοιτητικό κίνημα». Το κάνει με τις «επιτροπές κατοίκων», όταν είναι να παρεμποδιστεί κάποιο αναπτυξιακό έργο και με τις «πρωτοβουλίες» για να στηριχθεί ένα αριστερό σχήμα κ.λπ. Οπως γράφαμε παλιότερα, όλα αυτά είναι «χαλαρά οργανωτικά σχήματα –συνήθως παρέες– που παίρνουν βαρύγδουπα ονόματα, ώστε να μένουν έκθαμβοι οι αδαείς. Φτιάχνουν ένα blog και βομβαρδίζουν τους δημοσιογράφους με ανακοινώσεις.

Οταν μάλιστα υπάρχουν ευρύτερης σημασίας θέματα, οι “πρωτοβουλίες” υπογράφουν από κοινού μια ανακοίνωση για να δημιουργούν την εντύπωση μαζικότητας. Ετσι κι αλλιώς δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Είναι απλώς βαρύγδουπες ονομασίες χωρίς ονοματεπώνυμα» («Πρωτοβουλίες, επιτροπές και συναφή τερτίπια», Καθημερινή 12.6.2011).