"...Γιατί το νοσοκομείο Λιβαδειάς δεν διέθετε αυτό τον ορό, με ό,τι αυτό μπορεί να σήμαινε για τη ζωή του παιδιού, αλλά και για πιθανά άλλα κρούσματα στο μέλλον: στο παρελθόν, λέει, όλα τα νοσοκομεία διέθεταν τέτοια φάρμακα. Ομως με εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας (Ξανθός - Πολάκης) κατηγοριοποιήθηκαν τα νοσοκομεία σε νοσοκομεία αναφοράς (κρουσμάτων) και σε μη αναφοράς. Οσα ανήκαν στη δεύτερη κατηγορία δεν εφοδιάστηκαν με αντιοφικό όρο. Οσα ανήκαν στην πρώτη κατηγορία εφοδιάστηκαν. Εγκύκλιος προς τα φίδια, να τσιμπάνε μόνο όσους κατοικούν ή εργάζονται στις περιφέρειες αρμοδιότητας των νοσοκομείων που διαθέτουν αντιοφικό ορό, εξ όσων πληροφορήθηκα από τον φίλο γιατρό που με ενημέρωσε σχετικά με το περιστατικό, δεν έχει εκδοθεί. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Στο μπάχαλο που επικρατεί στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση, όλα μπορεί να συμβούν, ακόμη και αυτό: «Παρακαλούνται τα φίδια να μην τσιμπάνε ανθρώπους πέριξ της Λιβαδειάς, άλλα μόνο όσους βρίσκονται κοντά στη Λαμία, γιατί μόνο στο εκεί νοσοκομείο υπάρχει αντίδοτο»!.."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 16/07/19

Δηλητήρια και αντίδοτα

Το περιστατικό συνέβη προ ημερών και φίλος γιατρός από τη Λιβαδειά μού το μετέφερε. Κατά τη διάρκεια αγροτικών εργασιών σε ένα χωράφι στην περιοχή της Κωπαΐδας, ένα φίδι δάγκωσε στο χέρι έναν νεαρό αγρότη, ηλικίας 16 ετών. Το παιδί μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο της Λιβαδειάς, αλλά εκεί διαπιστώθηκε ότι το νοσοκομείο δεν διέθετε αντίδοτο για το δηλητήριο του φιδιού, με αποτέλεσμα - και με προφανή κίνδυνο για τη ζωή του - να μεταφερθεί επειγόντως σε αθηναϊκό νοσοκομείο, για να του χορηγηθεί ο λεγόμενος αντιοφικός ορός.

Προσέξτε τώρα, παρακαλώ, γιατί το νοσοκομείο Λιβαδειάς δεν διέθετε αυτό τον ορό, με ό,τι αυτό μπορεί να σήμαινε για τη ζωή του παιδιού, αλλά και για πιθανά άλλα κρούσματα στο μέλλον: στο παρελθόν, λέει, όλα τα νοσοκομεία διέθεταν τέτοια φάρμακα. Ομως με εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας (Ξανθός - Πολάκης) κατηγοριοποιήθηκαν τα νοσοκομεία σε νοσοκομεία αναφοράς (κρουσμάτων) και σε μη αναφοράς. Οσα ανήκαν στη δεύτερη κατηγορία δεν εφοδιάστηκαν με αντιοφικό όρο. Οσα ανήκαν στην πρώτη κατηγορία εφοδιάστηκαν.

Εγκύκλιος προς τα φίδια, να τσιμπάνε μόνο όσους κατοικούν ή εργάζονται στις περιφέρειες αρμοδιότητας των νοσοκομείων που διαθέτουν αντιοφικό ορό, εξ όσων πληροφορήθηκα από τον φίλο γιατρό που με ενημέρωσε σχετικά με το περιστατικό, δεν έχει εκδοθεί. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Στο μπάχαλο που επικρατεί στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση, όλα μπορεί να συμβούν, ακόμη και αυτό: «Παρακαλούνται τα φίδια να μην τσιμπάνε ανθρώπους πέριξ της Λιβαδειάς, άλλα μόνο όσους βρίσκονται κοντά στη Λαμία, γιατί μόνο στο εκεί νοσοκομείο υπάρχει αντίδοτο»!..

«Αυγή» Vs ΓΣΕΕ

Αρχισαν τα όργανα (της αντιπολίτευσης), αλλά είναι κακόηχα σαν ξεκούρδιστες λατέρνες. Το πρώην ΦΕΚ «Αυγή» θεώρησε καλή ιδέα να την «πέσει» στην ηγεσία της ΓΣΕΕ με αφορμή ανακοίνωση της ΓΣΕΕ για το θέμα της αναγνώρισης του θεσμού των τριετιών. Μέχρι «ταύτιση απόψεων ΓΣΕΕ με ΣΕΒ» είδε η παραζαλισμένη σαν γαλοπούλα το μεσοκαλόκαιρο «Αυγή», με αποτέλεσμα να υπάρξει χθες οργισμένη ανακοίνωση της ΓΣΕΕ, ότι «όχι μόνον δεν υπάρχει ταύτιση απόψεων, αλλά από την πρώτη στιγμή είχαμε βρεθεί απέναντι ζητώντας επιτακτικά την κατάργηση της μνημονιακής διάταξης, για την οποία, όσο παράδοξο και αν ακούγεται, η τότε κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) μας απαντούσε ότι απευθυνόμαστε σε "λάθος αποδέκτη"».

Στην ανακοίνωση προστίθεται παράγραφος η οποία «αποπνέει» - είναι φανερό - πρόεδρο Παναγόπουλο, επίσης οργισμένο. Αντιγράφω, σχετικά:

«Πολύ αργά θυμήθηκαν τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα κάποια όψιμα κομματικά "νταούλια" στην "Αυγή". Οσο κι αν τα χτυπούν, τα Συνδικάτα εξακολουθούν να μη στοιχίζονται και να μην υπακούν σε κομματικά, κυβερνητικά και εργοδοτικά κελεύσματα, γεγονός που κατανοούμε ότι δεν αρέσει και δημιουργεί πρόβλημα σε πολλούς».

Θα κρατήσει χρόνια αυτή η κόντρα. Να μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έκανε ό,τι μπορούσε να απαξιώσει την ηγεσία της ΓΣΕΕ και είναι γνωστό ότι στα 4 ½ χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ο Παναγόπουλος δεν διάβηκε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου ούτε μία φορά. Ο πρωθυπουργός δεν κάλεσε τον επικεφαλής της εργατικής συνομοσπονδίας έστω για μια διαβούλευση πέντε λεπτών, ποτέ.

Σπάνια συμπεριφορά, την οποία ο άλλος δεν την ξεχνάει, φυσικά...

Λίγο ΠΑΣΟΚ, λίγο θάλασσα

Στο μεταξύ το κεντροαριστερό middle age αγόρι Αλέξης, εξ όσων αντελήφθην από τη σαββατιάτικη ομιλία του, αλλά και τη χθεσινή του επίσκεψη στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ, προχωρεί ταχέως στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν τραβάει πλέον, και στη δημιουργία ενός νέου κόμματος, το οποίο αντιλαμβάνομαι θα είναι λίγο ποτ πουρί. Θα περιέχει δηλαδή λίγο ΠΑΣΟΚ, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου, λίγο Κεντροαριστερά Σημίτη ή κάτι τέτοιο, Ακη οπωσδήποτε (τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την αμαρτία Ακης), ολίγη από Σοσιαλδημοκρατία και απαραίτητα μερικές δόσεις από Αριστερά, για να κρατάμε και τα μπόσικα και να μη μας λεηλατήσει ο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Je suis Varoyfakis»!

Με ποιον τρόπο θα μπορέσει αυτή η σούπα να αρέσει είναι ένα από τα μεγάλα ιστορικά ερωτήματα της εποχής. Αλλά προφανώς για να το επιχειρεί ο άλλος θα το πιστεύει κιόλας. Οτι με τους γέρους και τους σκουρλέτηδες δεν μπορεί να πάει μακριά, και επειδή ο ίδιος προσωπικά, ως άτομο, έχει ένα προσδόκιμο πολιτικής ζωής που μπορεί να είναι και 25 και 30 χρόνια από τώρα, σου λέει το αλλάζω το μαγαζί, και πάμε γι' άλλα.

Στοίχημα είναι αυτό, και άμα το κερδίσει το κέρδισε. Αμα το χάσει, προσωπικά δεν θα στεναχωρηθώ κιόλας. Εκείνος, μπορεί...

(Παρεμπιπτόντως να προσέχει τον ήλιο. Τον είδα χθες να προσέρχεται στη συνεδρίαση της λεγόμενης Προοδευτικής Συμμαχίας - Ραγκούσης, Μωραΐτης, Μαριλίζα, Τζουμάκας, Μπίστης και λοιποί συγγενείς και φίλοι - και ήταν κατακόκκινος σαν τον αστακό. Εκτός και αν ήταν από τα νεύρα του για την ήττα, που δεν του έχουν περάσει ακόμη...)

«Επιπόλαιο με λες...»

Τα σχέδια του κεντροαριστερού middle age αγοριού Αλέξη όμως δεν φαίνεται - εξ όσων αντιλαμβάνομαι - να συναρπάζουν όλους τους συντρόφους ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι βλέποντας ότι μπόρεσαν να κυβερνήσουν τη χώρα, σχεδόν ανέφελα για 4½ χρόνια, σου λέει για κάτσε ρε φίλε, θα βάλω και συμμέτοχους στο ωραίο αυτό σπορ; Οχι, μπορούμε και μόνοι μας να το κάνουμε, και δεν χρειαζόμαστε εισοδιστές που όσο να 'ναι, για καλό δεν έρχονται.

Τούτου δοθέντος, δώστε παρακαλώ μία βάση στη συνέντευξη που παραχώρησε χθες στο ραδιόφωνο 24/7 o σύντροφος Χριστόφορος Παπαδόπουλος, ο ουσιαστικός αρχηγός της «κίνησης των 53» (ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και τα ρέστα είναι απλώς «παιδιά» του), ο οποίος έχει αρπάξει από το μανίκι τον Αλέξη τον «άχαστο» και τον τραβάει άγρια. Είπε μεταξύ πολλών και διαφόρων άλλων: «Θεωρώ επιπόλαιους όσους προτείνουν ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε ένα ακόμα κόμμα της Κεντροαριστεράς ή της Σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή σε ένα ακόμα κόμμα σε αποδρομή, χωρίς κοινωνικές αναφορές, ένα κόμμα από αυτά που η πολιτική κρίση καταδικάζει σε μαρασμό».

Σε ό,τι με αφορά, και επειδή θέλω να συμβάλω δημιουργικά, στον σχετικό προβληματισμό, εισηγούμαι τμήμα από ομώνυμο τραγούδι του Γιάννη Καλαϊτζή σε στίχους του Πυθαγόρα και μουσική Γιώργου Κατσαρού - τέλη της δεκαετίας του '60, μιλάμε τώρα - θα το γνωρίζει σίγουρα ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος.

«Επιπόλαιο με λες, που μιλάω με πολλές

και μεθάω και συχνά ξενοκοιμάμαι

Δεν αλλάζω εγώ μυαλά, σ' αγαπάω μεν, αλλά

έτσι ήμουν, έτσι είμαι κι έτσι θα 'μαι»!

Θρίλερ για την έδρα

Και να μην ξεχνάμε, παρακαλώ, ότι όλα είναι ΠΑΣΟΚ - όλα! Ακόμη και στις κόμπλες τις εκλογικές. Ο πασοκοθρεμμένος Παναγιώτης Κουρουμπλής δίνει μάχη αυτή την περίοδο με τον πασοκογυρισμένο Θανάση Παπαχριστόπουλο για την έδρα του Δυτικού Τομέα της Β' Αθήνας, μάχη η οποία, παρά τα αντιθέτως κυκλοφορούντα, δεν έχει τελειώσει. Είναι δηλαδή εκτός πραγματικότητας η είδηση ότι τελικά την έδρα την κέρδισε και μετά την επανακαταμέτρηση ο Παπαχριστόπουλος, διότι ο Κουρουμπλής σε ένα τμήμα βρέθηκε να έχει 16 σταυρούς περισσότερους από τον Παπαχριστόπουλο, οι οποίοι δεν είχαν καταμετρηθεί σωστά. Αυτά υποστηρίζει, αυτά μεταφέρω και περιμένω και εγώ με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου! Τι; Δεν φαίνεται;

(Εγώ εισηγούμαι να γίνουν και οι δύο σε μία έδρα. Σύντροφοι ΣΥΡΙΖΑ είναι και οι δύο, κρίμα είναι να πλακώνονται...)