"...Η χώρα δεν χρειάζεται μόνο κυβέρνηση. Την έχουν όλα τα κράτη. Τα δημοκρατικά κράτη έχουν και θεσμική αντιπολίτευση. Πόσο θεσμικός ήταν ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα ως Αντιπολίτευσης είναι γνωστό. Ολοι θυμούνται πώς τον άσκησε στους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας και ολόκληρης της χώρας μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων και από το Βήμα της. Αλλά και εκτός της χώρας. Ενώπιον της καγκελαρίου «μαντάμ» Μέρκελ, του γάλλου προέδρου... «Ολανδρέου» κ.ά. με ή χωρίς τον κ. Βαρουφάκη!.. Και πού οδήγησε τελικά τον ελληνικό λαό. Τέτοια αντιπολίτευση χρειάζεται η χώρα; Αδίστακτη, τυχοδιωκτική με μοναδικό σκοπό την κατάληψη της εξουσίας και με κατερειπωμένη τη χώρα; Η χώρα χρειάζεται αντιπολίτευση υπεύθυνη που δεν θα σπέρνει «νάρκες» εδώ ή στο εξωτερικό, ούτε θα εξωθεί την κυβέρνηση σε λάθη, ή θα καραδοκεί, απλώς, επιχαίροντας για αυτά ώστε να εισπράξει τη λαϊκή οργή. Εχει ανάγκη από αντιπολίτευση υπεύθυνη και πειστική που θα προλαμβάνει λάθη και θ' αντιστέκεται στις δεξιόστροφες πολιτικές του κ. Μητσοτάκη, υπερασπιζόμενη τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα. Σε τέτοιες πολιτικές πέρα από την κινητοποίηση των «μπαχαλάκιδων», των «Ρουβίκωνων» και άλλων «συλλογικοτήτων» ενισχυμένων και από το πνεύμα του νέου ποινικού κώδικα, τι άλλο μπορεί να αντιπαραθέσει σαν αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ; Καθώς θα έχει μόλις παραδώσει στον κ. Μητσοτάκη μαζί με την κυβέρνηση και τις ντουλάπες των υπουργείων γεμάτες «σκελετούς» μιας τόσο φαύλης διακυβέρνησης, για την οποία θα καλείται, πρώτα - πρώτα, ν' απολογηθεί;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/07/19

ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ 

Οι τουρίστες στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου σταματούσαν απορημένοι με τη δυνατή μουσική που ακουγόταν. Οι πλανόδιοι πωλητές με τα βραχιολάκια ανέλαβαν να εξηγήσουν: «Εκλογές... elections. Fofi speaks. ΠΑΣΟΚ». Οι περισσότεροι αποχωρούσαν πιο μπερδεμένοι από πριν, όμως οι ντόπιοι περαστικοί καταλάβαιναν αμέσως περί τίνος πρόκειται. Το σκηνικό μπροστά στον σταθμό του Θησείου θύμιζε «πράσινη» γειτονιά. Ακόμη κι εκείνοι που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, χαμογελούσαν ευγενικά ο ένας στον άλλο, απαντούσαν σε ερωτήσεις για το μέγεθος της συγκέντρωσης και έπιαναν κουβέντα για το αποτέλεσμα. Τα άσματα στα ηχεία ήταν παραδοσιακά πασοκικά και οι υποψήφιοι βουλευτές τριγύριζαν στο πλήθος σφίγγοντας χέρια. Πάνω στην Πλατεία Ασωμάτων ένα σταντ πωλούσε κασκόλ και σημαίες του Κινήματος Αλλαγής και (κυρίως) του ΠΑΣΟΚ. Κάθε τύπωμα και περίοδος: κλασικοί κυπαρισσί και new age πολύχρωμοι ήλιοι συνυπήρχαν αρμονικά πάνω στον πάγκο. Τα σαραντάρια του μεσημεριού είχαν υποχωρήσει αλλά, βεβαίως, υπήρχαν πάντα τρόποι να δροσιστεί κανείς. «Για σταυρό και για αέρα» ήταν το πιασάρικο σύνθημα της κοπέλας που μοίραζε φυλλάδια υποψηφίου της Α΄Αθηνών τα έκανε ανάρπαστα.

Η εξέδρα είχε στηθεί στο πλακόστρωτο που συνδέει το Θησείο με τον Κεραμεικό. Κάθε πασόκος που σέβεται τον εαυτό του θα μιλούσε εδώ για το «όραμα της Μελίνας» και τα «έργα του ΠΑΣΟΚ». Και ήταν μια έξυπνη χωροταξικά επιλογή, καθώς ο στενός δρόμος λειτουργούσε συσπειρωτικά, δίνοντας ακόμα και σε μια υποτονική εκδήλωση την αίσθηση πως κάτι συμβαίνει. Η συγκεκριμένη συγκέντρωση, πάντως, παρότι δεν θύμιζε σε κόσμο τις ένδοξες εποχές της παράταξης, υποτονική δεν ήταν - πράγμα παράδοξο για ένα κόμμα που φημίζεται για το μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό του. Οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν λαοθάλασσες, έφταναν μέχρι την είσοδο του σταθμού. Μια μικρή ομάδα με κόκκινες σημαίες, αυτές της Ανανεωτικής Αριστεράς, στεκόταν μπροστά στα ηχεία. Εκπρόσωποι από όλους τους εσωκομματικούς πόλους είχαν έρθει (τουλάχιστον) για να πάρουν μια ιδέα του κόσμου.

Ολα θα μπορούσαν να είναι πολύ vintage, με πράσινους μπερέδες, Μίκη Θεοδωράκη και πολύ Ανδρέα. Δεν ήταν όμως οι φιγούρες του Απόστολου Κακλαμάνη και του Θανάση Τσούρα που έκαναν εντύπωση, αλλά η παρέα των νεολαίων που, λίγα μέτρα μπροστά από τη Φώφη Γεννηματά, ανέμιζε σημαίες, ζουλούσε κόρνες και μοίραζε χειροκροτήματα - ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, γραμματέας του κόμματος και ετών 28, έδινε το σύνθημα. Το vintage, ναι, ήταν παρόν. Ομως, ανά στιγμές έμοιαζε με vintage του 2019, νοσταλγικό από άποψη. Οι νέοι ψηφοφόροι του Κινήματος Αλλαγής δεν παραμένουν αιωνίως ερωτευμένοι με το επώνυμο Παπανδρέου και δεν μοιάζει να αναπολούν τα μεγαλεία του 1981. Αναγνωρίζουν, έστω και σιγανά, πως πολλές από τις πολιτικές τού τότε τις έχει ξεπεράσει η εποχή, κλείνουν περισσότερο προς τον εκσυγχρονισμό ή προς την «πράσινη ανάπτυξη». Θέλουν τη δυναμική της δεκαετίας του '80. Κάποιοι ακολουθούν το Κίνημα Αλλαγής λόγω οικογενειακής παράδοσης. Κάποιοι άλλοι ως μέλη της ΠΑΣΠ κατά την κρίση, ζώντας στο πετσί τους τι σήμαινε να είσαι ΠΑΣΟΚ την τελευταία δεκαετία. Δεν ήταν οι μεγαλύτεροι που, στο τέλος της ομιλίας της Γεννηματά, τραγουδούσαν ουρλιάζοντας το «Καλημέρα, ήλιε». Καθόλου τυχαία, η επικεφαλής επέλεξε να απευθυνθεί ακριβώς σε αυτούς.

Κανείς δεν τρέφει αυταπάτες. Την επόμενη μέρα της κάλπης, με τη ΝΔ να πετυχαίνει, όπως όλα δείχνουν, μια από τις ευρύτερες νίκες στην ιστορία της Μεταπολίτευσης, και τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τα πάντα για να ποζάρει ως σοσιαλδημοκρατική αντίπαλη δύναμη, το Κίνημα Αλλαγής θα νιώσει την πίεση. Ο ρόλος του θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα της Κυριακής. Στο Θησείο, όμως, το μέλλον της παράταξης δεν έμοιαζε προδιαγεγραμμένο - ήταν μια αίσθηση που δεν έχει να κάνει με το ποιος βρίσκεται στην ηγεσία, αλλά με τη βάση. Οι παρευρισκόμενοι πιστεύουν ότι η δημοκρατική παράταξη θα είναι πάντα εδώ, πως υπάρχει ακόμα χώρος ανάμεσα στους δύο. Και αυτό είναι το μεγαλύτερό τους πλεονέκτημα.

ΤΗΣ ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Το ανακάλυψα σκαλίζοντας ένα ντουλάπι στο σπίτι της μητέρας μου. Ενα πλαστικό σημαιάκι του ΠΑΣΟΚ που δεν μπόρεσα καν να το ξετυλίξω - με τα χρόνια το ρολαρισμένο πλαστικό είχε γίνει μια ομοιογενής μάζα. Από πότε να ήταν; Μπορεί και από εκείνη τη συγκέντρωση του Οκτωβρίου του 1981, την Πέμπτη πριν από τις εκλογές. Την τελευταία ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου πριν γίνει για πρώτη φορά πρωθυπουργός με 48,07% και 172 έδρες. 

Ηταν οι πρώτες εκλογές που ψήφιζα, κάτι που με έκανε να αισθάνομαι τουλάχιστον 15 πόντους ψηλότερη. Αλλωστε η παρουσία μας στις προεκλογικές συγκεντρώσεις οργανωνόταν σαν αργοναυτική εκστρατεία ακόμη και για εμάς που δεν ήμασταν οργανωμένοι σε κόμμα. «Αυτό δεν είναι συγκέντρωση, είναι λαοθάλασσα» επανέλαβε κάμποσες φορές ο Ανδρέας μόλις βγήκε στο μπαλκόνι, στο κτίριο απέναντι από τη Μεγάλη Βρετανία. Οι συγκεντρώσεις ήταν το δυνατό σημείο του ΠΑΣΟΚ (με συγκεντρωσιάρχη τον Κίμωνα Κουλούρη) αφού ο αρχηγός του κόμματος είχε καταφέρει να τις μπολιάσει με την αγωνιστικότητα και τον παλμό των παλιών διαδηλώσεων διαμαρτυρίας («Η συγκέντρωση ανάβει και όλα είναι συνειδητά» που λέει και ο Σαββόπουλος). Κυρίως όμως να τις μετατρέψει σε μιντιακό γεγονός με την καθοριστική συμβολή του τηλεσκηνοθέτη Τάσου Μπισρσίμ. 

Θυμάμαι μάλιστα μια πολύ εντυπωσιακή σκηνοθετική νουβοτέ, για τα δεδομένα της εποχής. Προέβαλλε τον Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς μιλούσε, μέσα σε ένα στρογγυλό πλαίσιο το οποίο είχε «τοποθετήσει» στην οθόνη έτσι ώστε να έχει φόντο τη Βουλή. Σήμερα, θυμόμαστε με τους φίλους μας εκείνες τις συγκεντρώσεις όπως συζητάνε άλλοι για τα χρόνια στον στρατό. Οι διαφορετικές ηλικίες δίνουν στον καθένα μας διαφορετική οπτική γωνία με κοινό παρονομαστή όμως ότι επρόκειτο για το μεγάλο προεκλογικό γεγονός. Ο ένας θυμάται πως, παιδάκι, τον έσερνε η μάνα του με τα πόδια από τους Αγίους Αναργύρους στο Σύνταγμα κουβαλώντας μάλιστα μια μεγάλη σημαία. Και ο άλλος μιλάει για τη χαρά των γονιών αφού είχε σαραντίσει και μπορούσαν οι γονείς του να τον κατεβάσουν, ενάμισι μηνός βρέφος, στη συγκέντρωση που έμεινε στην ιστορία ως «Στις 18 σοσιαλισμός».

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/07/19

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡ. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η ΝΔ θ' αναλάβει και πάλι τη διακυβέρνηση της χώρας. Για μία, ακόμη, φορά η Αριστερά, «επαναστατική», «ριζοσπαστική» και «για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» κατάφερε να παραδώσει τη χώρα στη Δεξιά. Ετσι, όπως πίστευαν πάντα οι ηγεσίες της θα έχουν λόγο ύπαρξης. Υπό την προϋπόθεση, πάντοτε, ότι η προοδευτική δημοκρατική παράταξη θα «βγει από τη μέση». Αυτή τη στρατηγική την έχει πληρώσει ακριβά η Ελλάδα, ήδη, από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα και συνεχίζει... Πιστός σε αυτή τη στρατηγική και ο κ. Τσίπρας ως ηγέτης του «αντιμνημονιακού αγώνα» και στη συνέχεια ως πρωθυπουργός είχε στόχο του το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής, ενώ δεν άρθρωσε επί 9 χρόνια ούτε μία λέξη για τη Δεξιά και τη διακυβέρνηση της ΝΔ από το 2004 ως το 2009.

Ηδη γύρω στα 2 εκατ. ψηφοφόρων προβλέπεται ότι δεν θα προσέλθουν στις κάλπες της 7ης Ιουλίου. Οι πλείστοι, προφανώς, δεν επιθυμούν να προστεθούν σ' αυτούς που οι «αυταπάτες» της πολιτικής του κ. Τσίπρα τούς στέλνουν στην κάλπη της ΝΔ. Ομως ως «παθόντες και μαθόντες» δεν θα επαναλάβουν το λάθος που μία ή περισσότερες φορές διέπραξαν ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά, απέχοντας μήπως κάνουν διπλό λάθος;

Η χώρα δεν χρειάζεται μόνο κυβέρνηση. Την έχουν όλα τα κράτη. Τα δημοκρατικά κράτη έχουν και θεσμική αντιπολίτευση. Πόσο θεσμικός ήταν ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα ως Αντιπολίτευσης είναι γνωστό. Ολοι θυμούνται πώς τον άσκησε στους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας και ολόκληρης της χώρας μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων και από το Βήμα της. Αλλά και εκτός της χώρας. Ενώπιον της καγκελαρίου «μαντάμ» Μέρκελ, του γάλλου προέδρου... «Ολανδρέου» κ.ά. με ή χωρίς τον κ. Βαρουφάκη!.. Και πού οδήγησε τελικά τον ελληνικό λαό. Τέτοια αντιπολίτευση χρειάζεται η χώρα; Αδίστακτη, τυχοδιωκτική με μοναδικό σκοπό την κατάληψη της εξουσίας και με κατερειπωμένη τη χώρα; Η χώρα χρειάζεται αντιπολίτευση υπεύθυνη που δεν θα σπέρνει «νάρκες» εδώ ή στο εξωτερικό, ούτε θα εξωθεί την κυβέρνηση σε λάθη, ή θα καραδοκεί, απλώς, επιχαίροντας για αυτά ώστε να εισπράξει τη λαϊκή οργή. Εχει ανάγκη από αντιπολίτευση υπεύθυνη και πειστική που θα προλαμβάνει λάθη και θ' αντιστέκεται στις δεξιόστροφες πολιτικές του κ. Μητσοτάκη, υπερασπιζόμενη τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα. Σε τέτοιες πολιτικές πέρα από την κινητοποίηση των «μπαχαλάκιδων», των «Ρουβίκωνων» και άλλων «συλλογικοτήτων» ενισχυμένων και από το πνεύμα του νέου ποινικού κώδικα, τι άλλο μπορεί να αντιπαραθέσει σαν αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ; Καθώς θα έχει μόλις παραδώσει στον κ. Μητσοτάκη μαζί με την κυβέρνηση και τις ντουλάπες των υπουργείων γεμάτες «σκελετούς» μιας τόσο φαύλης διακυβέρνησης, για την οποία θα καλείται, πρώτα - πρώτα, ν' απολογηθεί;



Την υπεύθυνη και αποτελεσματική αντιπολίτευση που χρειάζεται σήμερα η πατρίδα μας πιο πολύ από ποτέ, λόγω της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει τόσο εσωτερικά όσο και στο εξωτερικό της μέτωπο η χώρα, μόνο το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής μπορεί να ασκήσει. Απέδειξε διαχρονικά ότι έχει θέσεις, ηγεσία και στελέχη ικανά με αφοσίωση στο πατριωτικό και δημοκρατικό τους καθήκον να υπηρετήσουν, βάζοντας πάνω από το κομματικό, τα συμφέροντα του λαού και της χώρας.

-Ο Απόστολος Χρ. Κακλαμάνης είναι πρώην Πρόεδρος της Βουλής
των Ελλήνων