"...Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι ένας αχταρμάς καιροσκόπων, ψευδοαριστερών και γυρολόγων πολιτικών, στους οποίους ο κ. Τσίπρας εμπιστεύτηκε υπουργικά χαρτοφυλάκια με πρώτο σκοπό την κυβερνητική πλειοψηφία, αδιαφορώντας αν αυτά τα πολύχρωμα μαζώματα σχηματίζουν μια έντονα πολύχρωμη κουρελού, και, δεύτερο, την ελπίδα ότι αυτοί θα του έφερναν ως προίκα τους ψηφοφόρους τους, τους οποίους εξαπάτησαν με την αλλαξοπιστία τους χωρίς ίχνος ντροπής, χωρίς ίχνος πολιτικής ευθύνης. Αυτό το κακέκτυπο μιας ξεθωριασμένης Αριστεράς ξεφτιλίζει με τα έργα του την πραγματική-γνήσια Αριστερά και γι’ αυτό ακριβώς οι πολέμιοί της αναγνωρίζουν ένα μεγάλο καλό στον κ. Τσίπρα, ότι έθαψε για δεκαετίες τη για πρώτη φορά Αριστερά μαζί με τα ψεύτικα στολίδια της, που εμφάνιζε ως «τα ηθικά πλεονεκτήματά της». Και ο μεν κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ είναι αυτής της πάστας, αριστεροί στα λόγια αλλά όχι και στα έργα, όπως τους θεωρεί η κ. Αρβελέρ...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" , ..

Πολέμαρχος των συμμαχικών δυνάμεων, ο έχων το γενικό πρόσταγμα στην απόβαση της Νορμανδίας Ντουάιτ Ντέιβιντ Αϊζενχάουερ, Τεξανός γερμανικής καταγωγής, άσπονδος φίλος του sui generis ένδοξου Βρετανού στρατηγού Μοντγκόμερι (ευρύτερα γνωστός ως Μόντι) τον οποίο συνέτριψε στη μεταξύ τους διπλωματική μάχη πρωτοκαθεδρίας. Το ύπατο αξίωμα της πολιτικής τού το απένειμε ασμένως ο λαός των ΗΠΑ τιμώντας τον δις με το προεδρικό αξίωμα (1953-1961). «Μισώ τον πόλεμο, τη ματαιότητα και την ανοησία του», φιλοσόφησε υπό το βάρος των παρασήμων ο Αϊκ, που στη διάρκεια της θητείας του η οικονομία απογειώθηκε, η ευημερία διαχύθηκε μορφοποιώντας το αμερικανικό όνειρο, αλλά ο ρατσισμός ακροβολίστηκε, ο Μακαρθισμός αφηνίασε. Ιστορία χωρίς κουτσομπολιό γίνεται; Ο εγγονός του Αϊκ, Ντέιβιντ Αϊζενχάουερ, ευτύχησε να κάνει πεθερό τον Ρίτσαρντ Νίξον καθώς νυμφεύθηκε την ξεχωριστή κόρη του Τζούλι. Στη φωτογραφία (15.12.1959) Αϊζενχάουερ και Κωνσταντίνος Καραμανλής εποχούμενοι χαιρετούν –προσέξτε το δεξί χέρι του ενός και του άλλου ηγέτη– το πυκνό αθηναϊκό πλήθος που επευφημούσε με πηγαίο ενθουσιασμό (φωτ.: Δ. Τριανταφύλλου - συλλογή Ν.Ε. Τόλη) τον υψηλό επισκέπτη και τον πρωθυπουργό.

1. Το «δόγμα Αϊκ», η αξιοπιστία, η επιλογή συνεργατών και η αμφίρροπη μάχη με το ταμπεραμέντο του

Κύριε διευθυντά,

Για τη νέα κυβέρνηση, σημαντικότερο από το «τι» θα κάνει, είναι το «πώς», το «πότε» και, κυρίως, το «ποιος» (θα το κάνει). Το «τι» (πρέπει να κάνει) είναι γνωστό και καλά εμπεδωμένο. Ομως, το «ποιος», το «πώς» και το «πότε» είναι υπόθεση του μάνατζμεντ, απανταχού. Εκτός από τον δημόσιο τομέα της χώρας μας.

Ως ενδεικτική, παραθέτω μια επιστολή του Αμερικανού προέδρου Αϊζενχάουερ, γραμμένη το 1960, απευθυνόμενη προς τον Harry Luce, εκδότη του Time (από το Hurvard Business Review, March - April, 1977).

Πολλά έχει να θαυμάσει κανείς σε αυτή την επιστολή. Κυρίως, τη διάχυτη παρουσία της τεχνοκρατικής προσέγγισης και την επιχειρηματολογία με καθαρά όρους μάνατζμεντ. Ειδικότερη μνεία αξίζουν και οι ασκήσεις συναισθηματικής νοημοσύνης που αποπνέει το κείμενο.

Παραθέτω χαρακτηριστικά σημεία της επιστολής:

«Αγαπητέ Harry

Αναγνωρίζω μια γενική περιρρέουσα άποψη ότι υπήρξα ένας μάλλον εύκολος - μαλακός πρόεδρος.

[…] Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει γίνει πλέον τόσο πολύπλοκη και καθοριστική της ζωής όλων μας, που θα ήταν υποκριτικό για κάποιον να ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να κατευθύνει και να ελέγχει όλες τις λεπτομέρειες ενός τόσο κρίσιμου σχεδιασμού.

Η παρουσία άξιων συνεργατών είναι προφανώς απαραίτητη... Ο έλεγχος και η ενθάρρυνση της νομιμοφροσύνης, της αφοσίωσης και της αποτελεσματικότητάς τους απαιτεί υπομονή, κατανόηση, προθυμία ανάθεσης και ανάληψη της ευθύνης για λάθη τους.

[…] Ισως θα έπρεπε να ήμουν περισσότερο απόλυτος στη λήψη και επικοινώνηση των αποφάσεών μου και στην εξαγγελία προγραμμάτων… Πρέπει να προσθέσω ότι ένα από τα προβλήματά μου ήταν και να αντιμετωπίζω - ελέγχω το ταμπεραμέντο μου. Ενα ταμπεραμέντο που είχα να αντιπαλέψω σε όλη μου τη ζωή.

Τέλος, υπάρχει και ένα ακόμη θέμα: να διατηρήσουμε μια σεβαστή εικόνα της αμερικανικής ζωής στα μάτια του κόσμου. Ανάμεσα στις ποιότητες που η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να προβάλλει είναι και αυτή της αξιοπιστίας, της αξιοπρέπειας. Κάτι που ο κύριος εκπρόσωπος της κυβέρνησης έχει χρέος κατεξοχήν να επιδεικνύει. […]

Δικός σας, Αϊκ»

Γιώργος Ι. Κωστούλας, Βούλα

2. Ανεπιθύμητα emails – η ώρα των προστίμων

Κύριε διευθυντά,

Προσφάτως αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα η υπ’ αρ. 19/2019 απόφασή της, με ημερομηνία 19-6-2019. Πρόκειται για την πρώτη απόφαση της Αρχής αναφορικά με την πολιτική επικοινωνία κατόπιν της θέσης σε εφαρμογή του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων, γνωστού και ως GDPR. Σύμφωνα με το διατακτικό της, επιβάλλεται σε υποψήφιο ευρωβουλευτή των εκλογών του περασμένου Μαΐου πρόστιμο ποσού 2.000 ευρώ για την αποστολή ανεπιθύμητων emails με σκοπό την επικοινωνία πολιτικού χαρακτήρα. Κατά το ιστορικό της υπόθεσης, ο υποψήφιος ευρωβουλευτής άντλησε τα στοιχεία της καταγγέλλουσας, η οποία έχει τη δικηγορική ιδιότητα, από τις ιστοσελίδες που διαχειρίζονται οι δικηγορικοί σύλλογοι και η ολομέλεια των δικηγορικών συλλόγων. Στη συνέχεια, τον Φεβρουάριο του 2019, της απέστειλε email με το οποίο προωθούσε την υποψηφιότητά του χωρίς να έχει τη συγκατάθεσή της. Oπως έκρινε η Αρχή, κατ’ εφαρμογήν του ν. 3471/2006 για την προστασία των προσωπικών δεδομένων στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, η πολιτική επικοινωνία μέσω email προϋποθέτει κατά κανόνα την προηγούμενη συγκατάθεση του παραλήπτη αυτής. Η τυχόν ανάρτηση στο Διαδίκτυο μάλιστα της ηλεκτρονικής διεύθυνσης του παραλήπτη, όπως εν προκειμένω, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Η δημοσίευση της ως άνω απόφασης σε συνδυασμό με το από 24-6-2019 δελτίο Τύπου της Αρχής, όπου αναφέρεται ότι βρίσκονται υπό εξέταση καταγγελίες που αφορούν την πολιτική επικοινωνία και υπενθυμίζεται η έκδοση των σχετικών κατευθυντηρίων οδηγιών της, καθιστά σαφές ότι η περίοδος χάριτος παρήλθε. Ηγγικεν η ώρα των προστίμων.

Αιμίλιος Κορωναίος, Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω LL. M. (Aberdeen), ΜΔΕ (Αθήνα)

3. Ενας απουσιολόγος για το Κοινοβούλιο

Κύριε διευθυντά,

Στην «Καθημερινή» της 5ης και 6ης/1/2019 δημοσιεύτηκε το άρθρο του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Σ. Μπουρδάρα «Τσάι και συμπάθεια» στα άδεια έδρανα του Κοινοβουλίου. Σε αυτό τονίζονται οι πολλές απουσίες βουλευτών κατά τη διάρκεια συνεδριάσεων. Ακόμη και στην επιτροπή για τη συνταγματική αναθεώρηση, που πράγματι είναι κορυφαίας σημασίας, υπήρξαν απουσίες στις συνεδριάσεις της. Ετι μάλλον στις άλλες περιπτώσεις. 

Το σημείο από το ανωτέρω άρθρο που με εξέπληξε είναι αυτό που σχετίζεται με τους τρόπους «σκασιαρχείου» των βουλευτών από τη Βουλή, για να μην χάνεται το επίδομα συμμετοχής στις συνεδριάσεις. Αναφέρεται στο άρθρο μεταξύ των πολλών άλλων: «Τούτων δοθέντων και καθώς υπάρχουν και “κανόνες” ως προς την παρουσία των βουλευτών-μελών των επιτροπών, ώστε να μην χάνεται το επίδομα συμμετοχής στις συνεδριάσεις, παρατηρείται και ένα ενδιαφέρον φαινόμενο: Εως το μέσο των συνεδριάσεων σχεδόν όλοι κανονίζουν να δηλώνουν “παρών” - “παρούσα”, αλλά στο τέλος είναι ελάχιστοι στην αίθουσα. Eνδεικτικά παραδείγματα: Στις 9 Οκτωβρίου, συνεδρίαση Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης (επεξεργασία νομοσχεδίου): στην α΄ και τη β΄ ανάγνωση λίγο περισσότεροι από 50 παρόντες, στη γ΄ μόλις 11. Στις 17 Οκτωβρίου, συνεδρίαση Επιτροπής Οικονομικών (προσχέδιο προϋπολογισμού): στο πρώτο μέρος όπως στην προηγούμενη περίπτωση, ενώ στη γ΄ ανάγνωση ήταν σχεδόν μόνο ένας από κάθε κόμμα στην αίθουσα». Φοβερά, κατ’ εμέ, μαθήματα «σκασιαρχείου» για μαθητές, φοιτητές, δημοτικούς συμβούλους κ.λπ. Μάλλον, εκτός από προεδρείο της Βουλής, χρειάζεται και σώμα επιθεωρητών - απουσιολόγων. 

Tέλος, κρίμα για τη Βουλή που στην αναθεώρηση του Συντάγματος δεν συζητήθηκε καθόλου η μείωση του αριθμού των βουλευτών κάτω των 200, από τη στιγμή που, σύμφωνα με απόψεις επαϊόντων, αρκεί για την Ελλάδα ο αριθμός των 150 βουλευτών. Βουλευτικές εκλογές ενόψει...

Θάνος Θανάσης, Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ

4. Αγάδες, ραγιάδες και πελατειασμός
Κύριε διευθυντά,

Είναι φυσικό ο συνεργάτης σας Ανδρέας Δρυμιώτης («Καθημερινή», Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019) να είναι εξαιρετικά ευαίσθητος, ακόμη και ευερέθιστος, στην «Αλαζονεία και Προκατάληψη» των πολιτικών, αφού τους έχει ζήσει από κοντά στη δουλειά του, που ήταν, μεταξύ άλλων, για πολλά χρόνια, και η μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Νομίζω, όμως, ότι υπερβάλλει όταν γράφει, όπως και πολλοί άλλοι, για «απόλυτη επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη» και για «τεράστια ήττα» του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών δείχνουν ότι η διαίρεση των Ελλήνων στα δύο πραγματικά κόμματα, πέρα από ταμπέλες, πρώτον, στους γνησίως μοχθούντες και εργαζομένους, που είναι η μειοψηφία, και, δεύτερον, στους πελατειακώς και ιδιοτελώς παρασιτούντες, που είναι η πλειοψηφία, παραμένει εκείνη που ήταν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις τουλάχιστον της τελευταίας δεκαετίας. Πράγματι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικράτησε συντριπτικώς στην αναμέτρηση για την ηγεσία του πρώτου από τα δύο ως άνω κόμματα. Ομως, το κόμμα αυτό, το κόμμα των κορόιδων που μόνο πληρώνουν, το κόμμα των ραγιάδων, αντιστοιχεί στο ένα τρίτο περίπου ή λιγότερο των δυνάμει ψηφοφόρων. Το κόμμα των έξυπνων, των «δημοκρατικών», των «προοδευτικών», των «κοινωνικά ευαίσθητων», το κόμμα της «κοινωνικής πλειοψηφίας», το κόμμα των κρατοδίαιτων, το κόμμα αυτών που μόνον εισπράττουν, το κόμμα των αγάδων, είναι τουλάχιστο διπλάσιο. Δυστυχώς για τον Αλέξη Τσίπρα, το κόμμα αυτό είναι και άπληστο και αχάριστο. Και θέλησε να θυμίσει στον πρωθυπουργό, με τη βολική ευκαιρία των ευρωεκλογών, ότι μπορεί να ζητήσει και ηγεσία άλλη από την ομάδα που περιστοιχίζει τον Αλέξη Τσίπρα. Το παράπονο του πρωθυπουργού είναι εύλογο. Εδωσε στους φαταούλες που τον ανέδειξαν όσο περισσότερα ήταν ανθρωπίνως δυνατό να δώσει. Δεν είναι αλαζονεία να τους θυμίζει ότι λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν.

Το ότι η αλαζονεία δεν είναι, και ποτέ δεν ήταν, πρόβλημα για το κόμμα των αγάδων πιστοποιεί και η πρόσφατη ιστορία μας. Εκτός από την αυτάρεσκη αυτοπεριγραφή τους ως «δημοκρατικών», «προοδευτικών» και τα παρόμοια, ποιος δεν θυμάται τον «αγώνα του φωτός με τα σκοτάδια» του Μένιου Κουτσόγιωργα, το «ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» της πασοκικής ΕΡΤ και το «καληνύχτα κ. Μητσοτάκη!» του Ανδρέα Παπανδρέου; Αυτά τα αλαζονικότατα δεν απωθούν τους αγάδες. Αντίθετα, τους αρέσουν! Και ξέρετε κάτι; Με τη συντριπτική, διαρθρωτική υπεροχή του κόμματος των αγάδων στο σύνολο των ψηφοφόρων, οι ηγέτες των αγάδων έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ασφαλείς στην αλαζονεία τους. Μέχρι, βεβαίως, να εξαερωθούν εκλογικά, όπως το ΠΑΣΟΚ το 2012. Το μοναστήρι των αγάδων ψηφοφόρων να είναι, όμως, καλά. Στη θέση του κάποτε ΠΑΣΟΚ ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αν η διάγνωσή μου μέχρι εδώ είναι σωστή, τυχόν νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις επερχόμενες εκλογές, με αυτοδυναμία στηριγμένη στον εκλογικό νόμο, σημαίνει ότι θα ζήσουμε επανάληψη της περιόδου 1990-93. Και αν εκείνη η εμπειρία μας ήταν φάρσα, η επερχόμενη θα είναι τραγωδία. Η ήττα στις εκλογές θα συσπειρώσει την παρασιτική πλειοψηφία, θα απονομιμοποιήσει πολιτικά και θα ευνουχίσει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα την κυβέρνηση της Ν.Δ. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τις παραμονές των εκλογών του 1977, είχε πει από το προεκλογικό μπαλκόνι: «Προτιμώ να μην με ψηφίσετε, αν πρόκειται, την επομένη των εκλογών, να με εγκαταλείψετε. Διότι τότε, όταν θα έχω αναλάβει την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας, θα έχω περισσότερο ανάγκη τη στήριξή σας παρά τώρα». Πόσο δίκιο είχε! Ενόψει των ανωτέρω, ας αναλογισθούμε τις ευθύνες μας και εμείς ως ψηφοφόροι, και οι ηγέτες γνώμης, όπως η «Καθημερινή», και ο Κυριάκος. Πόσο θα βλάψει τη χώρα, τη Ν.Δ. και τον ίδιο μια νίκη «ψιλώ ονόματι»; Μήπως να θυμηθεί ότι, σε όποια χώρα μειώθηκε κάπως το πελατειακό, παρασιτικό κράτος (ΗΠΑ 1976, Μεγάλη Βρετανία 1978, Σουηδία, Ελλάδα 2010 με opengov.gr, κ.λπ.), η αρχή πάντα έγινε από κυβερνήσεις που εξελέγησαν για να το σώσουν. Διότι οι κρατιστές πρώτοι καταλαβαίνουν ότι τα χρήματα των άλλων, των ραγιάδων, κάποτε τελειώνουν.

ΥΓ.: Τη διάκριση των Ελλήνων σε αγάδες και ραγιάδες σε επίσημο κυβερνητικό επίπεδο τη βρίσκουμε ήδη από το 1904 τουλάχιστον και την οφείλουμε, απ’ όσο ξέρω, στον Νικόλαο Καλογερόπουλο, τότε υπουργό Οικονομικών, δέκα φορές εκλεγμένο βουλευτή Ευβοίας και, αργότερα, και πρωθυπουργό δύο βραχειών θητειών.

Γεώργιος Ιακ. Γεωργανάς

5. Πολύχρωμα μαζώματα και περί ιδεολόγων

Κύριε διευθυντά,

Διαβάζοντας τη μεστή περιεχομένου συνέντευξη της διακεκριμένης και διεθνώς αναγνωρισμένης κ. Αρβελέρ με τίτλο: «Οταν διοικούν ανίκανοι φταίνε οι ικανοί» (2 Ιουν. ’19), σοφό καταστάλαγμα πολλαπλών γνώσεων και εμπειριών, άξιο ιδιαιτέρας προσοχής, αποφάσισα με αφορμή την αναφορά της ότι «αριστερός είναι αυτός που κάνει αριστερά πράγματα, όχι αυτός που λέει ότι είναι. Αριστερά είναι τρόπος ζωής, όχι λόγου», να εκθέσω τον προβληματισμό μου αν υπάρχουν ή όχι ιδεολόγοι αριστεροί στη χώρα μας και αν υπάρχουν, γιατί είναι κρυμμένοι; Με τον αυτοπροσδιορισμό των συριζαίων ως αριστερών γελάει και το παρδαλό κατσίκι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι ένας αχταρμάς καιροσκόπων, ψευδοαριστερών και γυρολόγων πολιτικών, στους οποίους ο κ. Τσίπρας εμπιστεύτηκε υπουργικά χαρτοφυλάκια με πρώτο σκοπό την κυβερνητική πλειοψηφία, αδιαφορώντας αν αυτά τα πολύχρωμα μαζώματα σχηματίζουν μια έντονα πολύχρωμη κουρελού, και, δεύτερο, την ελπίδα ότι αυτοί θα του έφερναν ως προίκα τους ψηφοφόρους τους, τους οποίους εξαπάτησαν με την αλλαξοπιστία τους χωρίς ίχνος ντροπής, χωρίς ίχνος πολιτικής ευθύνης. Αυτό το κακέκτυπο μιας ξεθωριασμένης Αριστεράς ξεφτιλίζει με τα έργα του την πραγματική-γνήσια Αριστερά και γι’ αυτό ακριβώς οι πολέμιοί της αναγνωρίζουν ένα μεγάλο καλό στον κ. Τσίπρα, ότι έθαψε για δεκαετίες τη για πρώτη φορά Αριστερά μαζί με τα ψεύτικα στολίδια της, που εμφάνιζε ως «τα ηθικά πλεονεκτήματά της». Και ο μεν κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ είναι αυτής της πάστας, αριστεροί στα λόγια αλλά όχι και στα έργα, όπως τους θεωρεί η κ. Αρβελέρ.

Το βασικό ερώτημα που εγείρεται είναι: «Πού είναι οι γνήσιοι, ιδεολόγοι αριστεροί; Αν υπάρχουν, γιατί επιτρέπουν στον κ. Τσίπρα να τους έχει... όπως θα έλεγε και ο λεβέντης κ. Πολάκης, που είχε το θράσος να επιτεθεί στην κ. Αρβελέρ, η οποία τον αγνόησε ως έδει, παντελώς; Γιατί δεν βγαίνουν ομαδικά στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν; Γιατί δεν οργανώνουν ημερίδες διαφωτισμού της κοινής γνώμης, ώστε να μην ταυτίζεται η γνήσια αριστερή ιδεολογία τους με τη δήθεν Αριστερά του κ. Τσίπρα και της γνωστής ιστορικού από τον περιπατητικό συνωστισμό των σφαγιαζομένων από τους Τσέτες Ελλήνων στην παραλία της Σμύρνης; Μόνο το ΚΚΕ, σταθερό και σεβαστό στην κομμουνιστική του ιδεολογία, τους λούζει με κατάλληλα κοσμητικά επίθετα και κάποιοι πρώην σύντροφοί τους.

Πέραν αυτών, ουδείς άλλος διαμαρτύρεται. Μήπως, λοιπόν, οι γνήσιοι αριστεροί είναι είδος εν ανεπαρκεία, απειλούμενο με εξαφάνιση; Αν αυτό είναι καλό ή κακό, θα φανεί πολύ αργότερα.

Παναγ. Καρακατσούλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

6. Απορία ψάλτου βηξ για τον κ. Τσίπρα

Κύριε διευθυντά,

Παρακολούθησα τη συνέντευξη του κ. Αλέξη Τσίπρα, την Τρίτη, στον ΣΚΑΪ. Παρά τις προσπάθειές σας να διατηρήσετε επίπεδο πολιτισμένου διαλόγου, ο κ. Τσίπρας το θεώρησε αδυναμία σας και αντιδρούσε με το σύνηθες «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» και καφενειακά επιχειρήματα...

Χωρίς καμία διάθεση από μέρους μου να σας υποδείξω πώς να κάνετε τη δουλειά σας (που την κάνετε άψογα), επιτρέψατέ μου, στα ακόλουθα τρία σημεία, να σας πω απλά τι θα ήθελα να ακούσω να του απαντάτε στην ασχετοσύνη των θέσεών του:

– Εφιάλτης: Οταν αποκαλεί «αποστάτη» τον πατέρα Μητσοτάκη, άρα και τον Κυριάκο («κατά μάνα κατά κύρη» που λέει και ο λαός) ως κληρονόμο, τότε πώς να χαρακτηρίσουμε τους γυρολόγους και πραγματικούς αποστάτες (ΑΝΕΛ και άλλους) που, προσφέροντάς τους γη και ύδωρ για να σώσει την καρέκλα του, τους δέχθηκε με ανοιχτές αγκάλες στην κυβέρνησή του; Αποστατούληδες; Και ο ίδιος; Αποστασιο-δέκτης;

– Μάτι: Τσίπρας: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα... Δηλαδή, το κλασικό ελληνικό «οι άλλοι φταίνε όχι εγώ!». Φυσικά, δεν περίμενα από τον κ. Τσίπρα να ξέρει ότι την τελική ευθύνη όλων των πράξεων ή παραλείψεων υφισταμένων του την έχει ο ίδιος! Αλλά, εσείς, κ. Παπαχελά; Δεν θα έπρεπε να του το υπενθυμίσετε;

– Σκάφος: Τσίπρας: «Δεν δικαιούμαι και εγώ για διακοπές όπως κάθε ιδιώτης;». Δυστυχώς, δεν του ελέχθη. Ναι, αλλά οι ιδιώτες στη συντριπτική τους πλειονότητα πάνε με το τραμ στον Αλιμο, π.χ., και όχι με θαλαμηγούς (έναντι ρουσφετιών στο Καβούρι;).

Να τι θα ήθελα να ακούσω.

Κωνσταντίνος Λύκας

7. Οι οφειλές Δημοσίου προς τους πολίτες;
Κύριε διευθυντά,

Διάβασα προσφάτως στην Οικονομική «Καθημερινή» ότι θα δημοσιευθεί κατάλογος οφειλετών προς το Δημόσιο και τα Ταμεία. Μήπως θα έπρεπε το Δημόσιο να μας γνωστοποιήσει κατάλογο των οφειλών αυτού προς τους Ελληνες φορολογουμένους;

Αντώνης Φωκ. Γαλανός, Δικηγόρος

...από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/07/19

...από την "ΕΣΤΙΑ"