"...Ωσπου ήρθαν οι απροκάλυπτα διθυραμβικές δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για τον κ. Τσίπρα, σε σχέση με το Μακεδονικό. Για να βοηθηθεί ο κ. Τσίπρας, την ώρα που καταρρέει. Σαν εξόφληση μίας περίεργης οφειλής από τα παλιά της - κατά τον κ. Τσίπρα - «συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης», προς το πρόσωπό του. Και οι δηλώσεις αυτές ανέτρεψαν τα πάντα. Διότι, ναι μεν ο κόσμος και η πολιτική δεν ερμηνεύονται με θεωρίες συνωμοσίας. Ομως κάποιοι, όπως ο κ. Τσίπρας, βλέπουν και ασκούν την πολιτική σαν «κόλπο», σαν «στρατήγημα» ή σαν «μαγκιά» - έστω και ελαφρολαϊκή - που έχει ένα και μόνον σκοπό: Τη χωρίς αρχές κατάκτηση και χωρίς όρια διατήρηση και άσκηση της εξουσίας. Αυτοί είναι ικανοί για όλα. Και αποκαλύπτονται όταν, στα δύσκολα, εισπράττουν τον διθύραμβο των αντιπάλων τους…"

Από "ΤΑ ΝΕΑ" (κύριο+εσωτερικό θέμα)

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/07/19

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/07/19

ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Φεβρουάριος 2016: Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών ακόμη, σε ομιλία του στο Αμβούργο αυτοτρολάρεται και τρολάρει παράλληλα την ελληνική κυβερνώσα Αριστερά, λέγοντας πως αν η Ελλάδα καταφέρει να βγει κάποια στιγμή από την κρίση, οι Ελληνες θα πρέπει να του στήσουν ανδριάντα. Γιατί προσπάθησε σκληρά για την εφαρμογή των περιλάλητων μεταρρυθμίσεων στη χώρα και την εξυγίανση των δημοσιονομικών της.

Ιούνιος 2019: Ο πρόεδρος πια της Μπούντεσταγκ, Σόιμπλε, μάλλον επιστρατεύει και πάλι το γνωστό στη Γερμανία βιτριολικό του χιούμορ δηλώνοντας στην εφημερίδα «Die Zeit» πως ο Αλέξης Τσίπρας «πέτυχε ένα σημαντικό κατόρθωμα πολιτικής ηγετικής ικανότητας, διότι ξεμπλόκαρε τις σχέσεις με τη Βόρεια Μακεδονία».

Θα μπορούσε να διαβάσει κανείς τον σοϊμπλικό έπαινο ως μια ένδειξη του δηκτικού του στυλ όχι μόνο επειδή δύσκολα θα έβαζε το επίθετο «Τσίπρας» δίπλα στον όρο «statesman» - ο οποίος προϋποθέτει ένα πολιτικό πρόσωπο που έχει μεγάλη εμπειρία, ακεραιότητα και κυρίως τον σεβασμό εκ μέρους όλων, των πολιτικών του αντιπάλων συμπεριλαμβανομένων - αλλά και γιατί η εν λόγω παρέμβαση είναι η μοναδική υπέρ του απερχόμενου έλληνα Πρωθυπουργού που έγινε από κάποιον Ευρωπαίο - δυο μέρες μάλιστα πριν από την κρίσιμη κάλπη της 7ης Ιουλίου. Και δυστυχώς για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε από κάποιον που δύσκολα όσα λέει θα ακουστούν ευχάριστα στα αυτιά του σκληρού πυρήνα της κομματικής του βάσης. Γιατί όσο κι αν άλλαξε η διακυβέρνηση τον ίδιο και τους συνεργάτες του, δεν φαίνεται να έχει αλλάξει δραματικά απόψεις ο μέσος αριστερός ψηφοφόρος. Ο Γιάνης Βαρουφάκης θα πρέπει μάλλον να τρίβει τα χέρια του από την παρέμβαση Σόιμπλε.

Για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, τους οποίους προσπαθεί ο Πρωθυπουργός να συσπειρώσει όλη την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, ο 76χρονος Γερμανός παραμένει το πρόσωπο της σκληρής λιτότητας. Ο άνθρωπος που πάντα επέμενε η Ελλάδα να τηρεί τα συμφωνηθέντα και καλούσε τους κυβερνώντες της να μη ρίχνουν την ευθύνη για την οικονομική της κατάσταση στους ξένους. Αντίθετα, επαναλάμβανε μονότονα πως οφείλουν να εφαρμόσουν τη μεταρρυθμιστική ατζέντα, τα Μνημόνια δηλαδή, αντί να προσδοκούν μια μείωση του χρέους. Κι όχι μόνο. Υπήρξε ο Ευρωπαίος που είχε προτείνει ένα «time - out» από την ευρωζώνη το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Με δυο δικά του λόγια - που τα είχε πει σε συνέντευξη - λοιπόν, «στην Ελλάδα» ήταν «πάντα ο μπαμπούλας».

Κι από την άλλη, ο Σόιμπλε πλέκει το εγκώμιο του Τσίπρα με αφορμή ένα θέμα, τη Συμφωνία των Πρεσπών, το οποίο κόστισε στα εκλογικά ποσοστά του δεύτερου και - για να το θέσουμε ευγενικά - δύσκολα θα συγκινούσε μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα του εκλογικού σώματος, τη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων από τα Τέμπη και πάνω. Επομένως, ακόμη και στην περίπτωση που οι προθέσεις του Γερμανού ήταν αγαθές, η δήλωση παραμένει δώρο άδωρο. Ακόμη χειρότερα, επιτρέπει να σταθεί κανείς και στις νέες καταγγελίες Μητσοτάκη για «εξαργύρωση γραμματίων» από τον Τσίπρα στην Ε.Ε. μέσω του Σκοπιανού.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

"Το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας ξεμπλόκαρε τη σχέση με τη Βόρεια Μακεδονία θεωρείται μια αξιοσημείωτη στάση ενός πολιτικού, ειδικά εφόσον έπρεπε να αντιμετωπίσει την εσωτερικοπολιτική αντίδραση». Η δήλωση είναι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προέδρου της Ομοσπονδιακής Βουλής, στη χθεσινή έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ντι Τσάιτ». Αναφέρεται στη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία προώθησε ενεργά η κυβέρνηση του Βερολίνου και υποστηρίζουν όλα τα κόμματα της Γερμανίας. Η λύση του Μακεδονικού «ξεμπλόκαρε» την πρόσδεση όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, που ήταν στρατηγική επιλογή των γερμανικών κυβερνήσεων και μορφοποιήθηκε στη Διαδικασία του Βερολίνου, τις ετήσιες συναντήσεις κορυφής, όπως αυτή που πραγματοποιείται σήμερα στην Πολωνία παρουσία και της καγκελαρίου Μέρκελ.

Οι έπαινοι Σόιμπλε είναι λοιπόν ειδικής - αποκλειστικής αναφοράς. Διότι οι σχέσεις του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα πέρασαν από σαράντα κύματα. Ο Τσίπρας είχε συναντηθεί με τον Σόιμπλε πριν από τις εκλογές του 2015, όταν κραύγαζε μπροστά στο αντιμνημονιακό ακροατήριο «go back, madame Merkel» και υποσχόταν ότι θα σκίσει τα Μνημόνια. «Με είχε επισκεφθεί προηγουμένως και του είπα: "Εάν αυτό υπόσχεσθε προεκλογικά, πρέπει να σας ευχηθώ, για το δικό σας συμφέρον, να μην εκλεγείτε. Διότι δεν θα μπορέσετε να τηρήσετε αυτή την υπόσχεση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει στο ευρώ χωρίς πρόγραμμα βοήθειας συνδεδεμένο με μέτρα"» θύμιζε ο Σόιμπλε στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» (1-7-2017). «Ο Τσίπρας το έκανε, παρ' όλα αυτά, κέρδισε τις εκλογές, αλλά δεν μπόρεσε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Γι' αυτό η Ελλάδα πέρασε ένα πικρό εξάμηνο. Αυτός ο μισός χρόνος και η πρόσθετη ζημιά που προκλήθηκε είναι δική του ευθύνη» συμπλήρωνε ο Σόιμπλε.

Ο πανίσχυρος, τότε, υπουργός Οικονομικών που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017, είχε πλήρη εικόνα των πολιτικών διεργασιών στην Ελλάδα και του τρόπου με τον οποίο ο Τσίπρας εργαλειοποίησε την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας για να ανέλθει στην εξουσία, ενώ η χώρα είχε κάνει το πρώτο δειλό άνοιγμα στις αγορές. «Στην ίδια θέση είχε βρεθεί η Ελλάδα ήδη το 2014, προτού η τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ - ενόψει της απαιτούμενης ενισχυμένης πλειοψηφίας για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας - αποφασίσει να χρησιμοποιήσει αυτό το εργαλείο για να επιβάλει πρόωρες εκλογές» έλεγε ο Σόιμπλε στην ίδια συνέντευξη.

Η σύγκρουση. Ο Αλέξης Τσίπρας παραδέχτηκε στον Σκάι ότι είχε προετοιμαστεί για τη σύγκρουση του πρώτου εξαμήνου με τους δανειστές, «αλλά οι άλλοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι». Ηταν η περίοδος που στο επιτελείο του Σόιμπλε αναρωτιούνταν για τη διαπραγμάτευση των Τσίπρα - Βαρουφάκη: «Μα γνωρίζουν τι κάνουν;». Σαφώς ήταν προετοιμασμένοι καλύτερα από τους νεόκοπους πολιτικούς μάγους της Αθήνας, που βρέθηκαν μπροστά στο χείλος της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε συζητήσει το σενάριο αυτό ήδη με τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο στο Eurogroup του Βρότσλαβ. «Είχα ρωτήσει πριν από χρόνια τον έλληνα συνάδελφό μου μήπως ήταν για εσάς η καλύτερη λύση. Μου είπε: "Οχι, Βόλφγκανγκ, δεν το θέλουμε. Θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο, θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ"» υπενθύμισε ο Σόιμπλε («ΤΑ ΝΕΑ», 1-7-2017). «Αυτή είναι η καθαρή θέση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού».

Στο τέλος ο Τσίπρας εφάρμοσε το δικό του τρίτο Μνημόνιο, βρίσκοντας μπροστά του τον Σόιμπλε κάθε φορά που προσπαθούσε να φορτώσει σε άλλον την ευθύνη για τη λήψη των μέτρων, λέγοντας ότι δεν είναι δικό του το πρόγραμμα. «Η επεξεργασία των μέτρων γίνεται ανάμεσα στους θεσμούς και στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει πολλά περιθώρια να πει: είναι προτιμότερο να γίνει αυτό και όχι το άλλο» σημείωνε ο Σόιμπλε.

«Πόλεμος» δηλώσεων. Ο Τσίπρας ανεβοκατέβαζε «ακραίο νεοφιλελεύθερο» τον Σόιμπλε, δεν έχανε ευκαιρία να επιτεθεί στον «μεγαλύτερο εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού». «Ανοησίες» απαντούσε ο Σόιμπλε. «Είμαι Χριστιανοδημοκράτης. Ο Τσίπρας δεν με ξέρει τόσο καλά. Είμαι πεπεισμένος υπερασπιστής της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, που προέκυψε από τις εμπειρίες των Γερμανών με την καταστροφή από τον Χίτλερ και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό που οι οικονομολόγοι σήμερα ονομάζουν "inclusive growth" το ζήσαμε ήδη στα πρώτα χρόνια της Ομοσπονδιακής Γερμανίας».

Ο Σόιμπλε δεν έκρυψε την εκτίμησή του στον Ευκλείδη Τσακαλώτο. «Συζητούμε και διαπραγματευόμαστε με το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας. Γιατί να έχουμε πρόβλημα με τον μαρξιστή Τσακαλώτο;» έλεγε στενός συνεργάτης του. Το πρόβλημα του Σόιμπλε δεν ήταν ο αριστερός Τσίπρας. Ηταν ο αναξιόπιστος Τσίπρας.

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

Η πορεία προς τις κάλπες ολοκληρώνεται με έναν δημόσιο έπαινο από τον πρόεδρο της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής προς τον έλληνα Πρωθυπουργό, ότι επέδειξε ηγετικές ικανότητες στη σύναψη της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ο έπαινος μπορεί να σχολιασθεί ποικιλοτρόπως. Η επικαιρότητα εστιάζει στις τυχόν συνέπειες της δήλωσης στη συμπεριφορά των ψηφοφόρων. Ενα βαθύτερο ερώτημα αφορά στον συμβολισμό της δήλωσης σε σχέση με τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Αποδίδει ρεαλισμό, σηματοδοτεί μετεξέλιξη, ή αποκαλύπτει μετάλλαξη του κόμματος; Ωστόσο, υπάρχει και η ουσία του ζητήματος. Πότε επιδεικνύονται αρετές πολιτικού ηγέτη; Και τι απαιτούμε ως πολίτες από όσους προσδοκούν να γίνουν ηγέτες;

Σε πρόσφατη επιφυλλίδα και με αφορμή διαφορετικό ζήτημα υποστηρίξαμε ότι η εξωστρέφεια της χώρας και η αξιοποίηση των ευκαιριών που παρέχει η παγκόσμια οικονομία αποτελεί μονόδρομο επιβίωσης. Ενας πολιτικός ηγέτης οφείλει να ενεργοποιεί τις δυνάμεις της χώρας σε αυτήν την κατεύθυνση. Ιδιο προσανατολισμό όμως οφείλουμε να έχουμε και στις διεθνείς σχέσεις της χώρας. Ετσι, μία δίκαιη, ισόρροπη και βιώσιμη λύση του Σκοπιανού όφειλε να αποτελεί βασική στόχευση της ελληνικής πολιτικής. Η επίτευξή της προϋπέθετε ορθή κρίση, μακροπρόθεσμη προοπτική, πολιτική δυνατότητα και πολιτική βούληση: δηλαδή ηγετική αρετή και πρόσφορους όρους για την εκδήλωσή της.

Υπάρχουν και ορισμένες ακόμη προϋποθέσεις για να αναγνωριστεί η ηγετική αρετή. Πρώτον, ο ηγέτης δεν διχάζει. Ακόμη κι αν θεωρεί ότι η αντίπερα όχθη αποτελεί εμπόδιο στον ρου της ιστορίας, διευκολύνει τη βιωσιμότητα των επιλογών του όταν δεν θα είναι εκείνος στην εξουσία. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έγινε ηγέτης επειδή συνέβαλε ουσιωδώς στην εδραίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος και στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, όχι επειδή ήταν ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός του τότε κυβερνητικού κόμματος. Δεύτερον, η διεθνής αναγνώριση ενός ηγέτη δεν πρέπει να στηρίζεται σε παροδικούς συμβιβασμούς. Τρίτον, ο ηγέτης επιδιώκει την αλλαγή των νωθρών δομών της χώρας του. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατέστη ηγέτης την περίοδο 1910-1914 διότι έδωσε πνοή σε ένα πρόγραμμα εθνικού εκσυγχρονισμού που συνδύαζε την εθνική ολοκλήρωση, τον διοικητικό εξορθολογισμό και τη δημιουργία αστικών δομών.

Ο χρόνος θα κρίνει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τα επείγοντα σήμερα αφορούν στην ανάταξη της οικονομίας και την ευθυγράμμιση με το ευρωπαϊκό παράδειγμα, τη δημιουργία ανοιχτών δομών, την κινητοποίηση της δημιουργικότητας των Ελλήνων. Σε αυτά θα αξιολογηθούν οι ηγετικές ικανότητες των πολιτικών μας.

-Ο Νίκος Ι. Παπασπύρου είναι επίκουρος καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Η διαχείριση του Μακεδονικού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν εξ αρχής από περίεργη, έως παράδοξη. Και βεβαίως απολύτως εκτός κανονικότητας. Αφού με πρωτοφανή αλαζονεία και βεβαίως ειρωνεία, ο κ. Τσίπρας ζητούσε από τον κ. Μητσοτάκη να διατυπώσει τις απόψεις του πάνω στις θέσεις της κυβέρνησης, τις οποίες όμως του έκρυβε!

Ενώ την ίδια στιγμή, υποδυόμενος τον «κυβερνήτη» που έλκει τη νομιμοποίησή του από τον Θεό, τις συζητούσε μόνον με τον Αρχιεπίσκοπο! Παρότι δεν επρόκειτο για εκκλησιαστικό, αλλά για διακρατικό ζήτημα.

Ενώπιον αυτών των παράδοξων συμπεριφορών, όσοι είχαν αλλεργία στις συνωμοσιολογικές ερμηνείες - παρότι συνωμοσίες πάντα υπάρχουν, που συνήθως αποκαλύπτονται - απέρριψαν κάθε ιδέα για κρυφές συμφωνίες και συναλλαγές της κυβέρνησης με τρίτους, όπως οι σύμμαχοί μας και για αλλότρια.

Είδαν απλώς στην, εκτός πολιτικών ειωθότων, διαχείριση του Μακεδονικού από την κυβέρνηση, ένα από τα γνωστά τεχνάσματα του ΣΥΡΙΖΑ. Οτι, δηλαδή, με την ανάδειξη στη γειτονική χώρα ενός σοβαρού ηγέτη, ο ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε πως ήρθε η στιγμή, όχι βεβαίως για τη λύση του Μακεδονικού - τίποτε άλλωστε δεν τον ενδιαφέρει να λύσει - αλλά για το «μεγάλο κόλπο».

Που δεν ήταν άλλο, από τη διάλυση της αντιπολίτευσης μέσω των διλημμάτων που θα έθετε, παράλληλα με την πρόκληση για δημιουργία νέου ακροδεξιού κόμματος των μισαλλόδοξων υπολειμμάτων του τυχοδιωκτικού εθνικισμού.

Ωσπου ήρθαν οι απροκάλυπτα διθυραμβικές δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για τον κ. Τσίπρα, σε σχέση με το Μακεδονικό. Για να βοηθηθεί ο κ. Τσίπρας, την ώρα που καταρρέει. Σαν εξόφληση μίας περίεργης οφειλής από τα παλιά της - κατά τον κ. Τσίπρα - «συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης», προς το πρόσωπό του. Και οι δηλώσεις αυτές ανέτρεψαν τα πάντα.

Διότι, ναι μεν ο κόσμος και η πολιτική δεν ερμηνεύονται με θεωρίες συνωμοσίας. Ομως κάποιοι, όπως ο κ. Τσίπρας, βλέπουν και ασκούν την πολιτική σαν «κόλπο», σαν «στρατήγημα» ή σαν «μαγκιά» - έστω και ελαφρολαϊκή - που έχει ένα και μόνον σκοπό: Τη χωρίς αρχές κατάκτηση και χωρίς όρια διατήρηση και άσκηση της εξουσίας. Αυτοί είναι ικανοί για όλα. Και αποκαλύπτονται όταν, στα δύσκολα, εισπράττουν τον διθύραμβο των αντιπάλων τους…

-Ο Κώστας Κούρκουλος είναι δικηγόρος