Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 02/05/19 |
Η μόνη δικαιολογία θα ήταν πως ο Πρωθυπουργός δεν μπλέκει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά. Πως μπορεί ο υπουργός Πολάκης να έχει αναστατώσει ολόκληρη την κυβέρνηση με τους γρυλισμούς του αλλά για τον επικεφαλής της κυβέρνησης θα είναι πάντα μια ευχάριστη παρέα, ένας προνομιακός συνδαιτυμόνας στις παραθαλάσσιες ταβέρνες της επικράτειας. Γιατί για πολλά θα μπορούσε ο αρχηγός να κατηγορήσει τον υπουργό του, όχι όμως και για τον τρόπο με τον οποίο μοιράζει την μπύρα στα ποτήρια και αλείφει το ψωμί με τυροσαλάτα.
Είναι η μόνη δικαιολογία. Αλλά δεν θα ήταν ούτε αυτή πειστική. Και δεν θα ήταν επειδή ο Αλέξης Τσίπρας είχε τιμήσει στη Βουλή τον υπουργό Πολάκη πριν απολαύσει την παρέα του στην ταβέρνα του Ροδάκινου. Είχε πασπαλίσει τον πολακικό γρυλισμό σε βάρος του Κυμπουρόπουλου με τη γραφικότητα της σφακιανής αψάδας πριν πασπαλίσει τις διακοπές του με πολακική χαλαρότητα - ή όπως τέλος πάντων εννοεί ο καθένας τη χαλαρότητα. Η ταύτιση με τον Πολάκη είχε προϋπάρξει της βερμούδας. Και δεν υπαγορευόταν μόνο από λόγους σκοπιμότητας. Δεν ήταν μόνο μια επίδειξη κυβερνητικής συνοχής. Η ταύτιση ήταν ιδεολογική και αισθητική.
Μήνυμα
Αυτό δεν σημαίνει όμως πως η εκδρομή Τσίπρα - Πολάκη έχει πολιτικό νόημα και μόνο. Εχει και κομματικό μήνυμα. Και οι αποδέκτες του κομματικού μηνύματος είναι όλοι εκείνοι, από τον Σκουρλέτη έως τον Φίλη, που ερμήνευσαν τον γρυλισμό του Πολάκη ως βίαιη παραβίαση του αριστερού ήθους και που υπαινίχθηκαν, άλλος σχεδόν από μέσα του και άλλος περισσότερο φωναχτά, πως ο Πολάκης είναι ξένο σώμα, αταίριαστο με την ηθική της Αριστεράς τουλάχιστον όσο αταίριαστη είναι η τυροσαλάτα με ένα γαλλικό πιάτο.
Το μήνυμα έχει διπλή ρίζα. Στο επίπεδο της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας λέει πως τίποτε, καμία κομματική διαμαρτυρία, δεν μπορεί να χαλάσει τις διακοπές του Πρωθυπουργού με τον Πολάκη. Σε επίπεδο πολιτικής λέει πως το φωτογραφικό ενσταντανέ από την ταβέρνα δεν είναι μόνο ένα ενσταντανέ διακοπών με έναν εκλεκτό φίλο, είναι και κομματικού ηγεμονισμού. Το κόμμα είναι ο ίδιος. Το κόμμα είναι ο ίδιος και οι φίλοι του. Είναι ο ίδιος και ο Πολάκης όσο και αν δυσφορεί ο Σκουρλέτης, εξανίσταται ο Φίλης ή απορεί ο Τσακαλώτος μαζί με όλους τους υπόλοιπους.
Το ενσταντανέ της ταβέρνας, από αυτή την άποψη, δεν έχει τη γεύση της τυροσαλάτας. Στους υπόλοιπους του κόμματος άφησε τη γεύση της εσωκομματικής παντοδυναμίας. Ο ψίθυρος της αμφισβήτησης του Πολάκη, πνίγηκε σε ένα ποτήρι μπύρα, αν όχι σε ένα σφηνάκι ρακή. Κι εκείνος, ακόμη πιο αμετροεπής και ανερμάτιστος, μπορεί πλέον να πίνει στην υγεία των κορόιδων.
ΤΟ ΝΕΥΜΑ
Για πολλά θα μπορούσε να ανησυχήσει ο Αλέξης Τσίπρας. Οχι όμως για την αφοσίωση του Πολάκη. Και μάρτυρας δεν είναι άλλα ενσταντανέ του παρελθόντος, η βόλτα με το σκάφος του Πολάκη, το φαγητό σε κάποια άλλη ταβέρνα. Μάρτυρας είναι η χαλαρωτική επίδραση που έχει στον ίδιο τον Πολάκη η παρέα με τον αρχηγό του. Είναι σαν το ροτβάιλερ που κουλουριάζεται ήσυχα στα πόδια του αφεντικού του. Και περιμένει ένα νεύμα, μα μόνο ένα νεύμα, για να ορμήσει.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 02/05/19
...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
|
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/05/19 |
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/05/19
ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Είναι από τις φωτογραφίες που μοιάζουν ιδιωτικές, αλλά δεν είναι. Φαίνεται σαν να απεικονίζουν δύο φίλους που λιάζονται. Αλλά ποιος μπορεί, βλέποντας αυτό το ζεύγος, να δει την ιδιωτική της πλευρά, αγνοώντας τα πολιτικά κυβικά της;
Λένε πως ένα πολιτικό ζώο σαν τον Τσίπρα δεν μπορεί να μην είχε υπολογίσει τον αντίκτυπο που θα είχε αυτήν ακριβώς τη στιγμή το πασχαλινό του ξεμονάχιασμα με τον Παύλο Πολάκη. Δεν μπορεί να μην είχε υπολογίσει ότι η συνύπαρξή τους θα ερμηνευόταν ως δήλωση στήριξης προς τον υπουργό του.
Πρόκειται, όμως, για υπερανάλυση μιας μάλλον αψήφιστης συμπεριφοράς. Οταν ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής έχει συνηγορήσει υπέρ του δικαιώματος στην αψύτητα, γιατί τού χρειάζονται οι συμβολισμοί της τάβλας; Γιατί να δοκιμάσει να στηρίξει τάχα ιδιωτικώς και πλαγίως τον Πολάκη αφού τον είχε ήδη κατηγορηματικά και επισημότατα επωμιστεί;
Η προσέγγιση της σχέσης του Τσίπρα με τον συμπαραθεριστή του θυμίζει προηγούμενες απόπειρες να εξηγηθούν πολιτικές αγχιστείες στις οποίες ο πρωθυπουργός επέμενε, παρά το δυσανάλογο κόστος τους. Γιατί, έλεγαν, κουβάλησε τον Λαφαζάνη, την Κωνσταντοπούλου και τους λοιπούς δραχμιστές μέχρι το καλοκαίρι του 2015, που τον άφησαν εκείνοι στερώντάς του τη δεδηλωμένη;
Το ίδιο συνέβη και με τον Καμμένο: Ο Τσίπρας αγνοούσε τις φωνές από το κόμμα του που ζητούσαν απαγκίστρωση. Υπερασπιζόταν τον Καμμένο όχι μόνο για όλες τις βαριές υποθέσεις του, αλλά και για το ύφος του – που αθωωνόταν ως πρόσφορο «και στα σαλόνια και στα αλώνια».
Αυτά τα προηγούμενα φωτίζουν και το σημερινό ερώτημα: Γιατί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αψηφά ακόμη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που του διαμηνύουν δημοσίως το αυτονόητο – ότι ο Πολάκης ρυπαίνει προεκλογικά την εικόνα του κόμματος;
Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο Τσίπρας. Δεν υπάρχει η απόσταση που θα του επέτρεπε να δει σαν αλλότριο βάρος τον Πολάκη. Ο πολακισμός είναι συστατικό του μείγματος Τσίπρα – όπως ήταν έως το 2015 ο δραχμισμός· όπως ήταν, μέχρι τις Πρέσπες και τα γεφυρώματα, ο εθνικολαϊκισμός των ΑΝΕΛ.
Για να κυβερνήσει, ο πρωθυπουργός έχει υποβάλει τον εαυτό του σε τόσες μεταλλάξεις, σε τόσο λίγο χρόνο, που θα ήταν μάταιο να αναζητήσει κανείς συνοχή. Θα ήταν μάταιο να αναζητεί κανείς σκεπτικό μεταστροφής, εκεί που δεν υπάρχει ούτε σκέψη ούτε πραγματικά μεταστροφή, παρά μόνον αντανακλαστικά εξουσίας.
Με τον Πολάκη και με τον Κόκκαλη. Με τον Μαδούρο και με τον Σάντσεθ. Με τον Πλουμπίδη και με τον Παππά. Χωρίς τον Καμμένο, αλλά με τους βουλευτές του.
Σαν ξύλινη ρωσική κούκλα που μέσα της κλείνει μια άλλη φιγούρα, που κλείνει μια άλλη φιγούρα, που κλείνει μια άλλη. Ο «ώριμος» Τσίπρας κουβαλάει αχώνευτους τους προηγούμενους ασύμβατους εαυτούς του.
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου