ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΘΟΥΣΑ ΠΑΡ' ΗΜΙΝ ΜΑΔΟΥΡΟΠΛΗΞΙΑ, ΑΠΟ...
1. Δύο κείμενα από "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 02/05/19 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 02/05/19 |
ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ...
Ο ΣΥΡΙΖΑ «καταδικάζει κάθε αντιδημοκρατική παρέμβαση ενάντια στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας και επιμένει ότι πρέπει να δοθεί δημοκρατική διέξοδος στην κρίση μέσα από τον διάλογο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και τη διενέργεια νέων προεδρικών εκλογών». Η παραπάνω ανακοίνωση εντυπωσιάζει, επειδή ο Μαδούρο δεν είναι ακριβώς το πρότυπο του δημοκράτη ηγέτη. Δεν είναι δημοκράτης αυτός που κυβερνά διώκοντας ή φυλακίζοντας τους πολιτικούς αντιπάλους του, κλείνοντας ή εξαγοράζοντας τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, ελέγχοντας τη δικαιοσύνη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται τη δημοκρατία ως τύπο, ως προϊόν συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων και μιας εκλογικής διαδικασίας. Πίσω από τον δημοκρατικό τύπο βρίσκεται ένα βαθύτατα αυταρχικό καθεστώς, που οι συριζαίοι κάνουν σαν να μην το βλέπουν. Για ποιο λόγο; Επειδή φημολογούνται σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με το καθεστώς Μαδούρο, που στην Ελλάδα θα ήθελαν να μη διερευνηθούν; Κατά τη γνώμη μου, για απλούστερους λόγους. Μπορούν εύκολα να εντοπιστούν στο παρελθόν της ελληνικής Αριστεράς.
Ως γνωστόν, η επέμβαση του στρατού της Σοβιετικής Ενωσης στην Πράγα, το 1968, για να σταματήσει η φιλελευθεροποίηση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν η βάση που οδήγησε στη διάσπαση του ΚΚΕ. Αργότερα, τη δεκαετία του 1970, το ΚΚΕ, σταθερός οπαδός όλων των αυταρχικών κομμουνιστικών καθεστώτων, εξυμνούσε και το στρατιωτικό καθεστώς Βιντέλα στην Αργεντινή, μολονότι οργάνωνε κατά χιλιάδες τις μυστικές απαγωγές και εξοντώσεις των (σε μεγάλο βαθμό αριστερών) αντιπάλων του. Και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, συντασσόταν με τη δικτατορία Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία, κατηγορώντας ως ακροδεξιό πράκτορα τον Λεχ Βαλέσα, ηγέτη του συνδικάτου Αλληλεγγύη. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε πρόσωπα τα οποία έμαθαν την πολιτική στο πλαίσιο αυτής της κουλτούρας του-σκοπού-που-αγιάζει-τα-μέσα και δη πόσο αποτελεσματική είναι η προπαγάνδα, κατανοεί την ευκολία με την οποία διαμορφώνονται οι κομματικές θέσεις και στην τωρινή συγκυρία.
Οπότε μην απορείτε γιατί εκείνοι που φώναζαν ότι «η χούντα δεν τελείωσε το '73», που μούντζωναν τη Βουλή και επέδραμαν για να την καταλάβουν, που έβριζαν τους θεσμούς της ελληνικής δημοκρατίας, σήμερα υπερασπίζονται ως δημοκρατία ένα καθεστώς γκρίζο, αυταρχικό, που έχει εξαθλιώσει τους πολίτες του. Είναι η αταβιστική αντίδραση της Αριστεράς που συνεχώς προσαρμόζει τη γραμμή για τον μεγάλο στόχο. Εν προκειμένω δεν είναι η τελεολογία της αταξικής κοινωνίας αλλά κάτι λιγότερο φαντεζί, πλην όμως απτά μετρήσιμο: οι σχέσεις ενός εξουσιαστικού μηχανισμού.
3. Τα ερωτήματα που αναδεικνύει η "ΕΣΤΙΑ", και...
Ο ΣΥΡΙΖΑ «καταδικάζει κάθε αντιδημοκρατική παρέμβαση ενάντια στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας και επιμένει ότι πρέπει να δοθεί δημοκρατική διέξοδος στην κρίση μέσα από τον διάλογο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και τη διενέργεια νέων προεδρικών εκλογών». Η παραπάνω ανακοίνωση εντυπωσιάζει, επειδή ο Μαδούρο δεν είναι ακριβώς το πρότυπο του δημοκράτη ηγέτη. Δεν είναι δημοκράτης αυτός που κυβερνά διώκοντας ή φυλακίζοντας τους πολιτικούς αντιπάλους του, κλείνοντας ή εξαγοράζοντας τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, ελέγχοντας τη δικαιοσύνη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται τη δημοκρατία ως τύπο, ως προϊόν συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων και μιας εκλογικής διαδικασίας. Πίσω από τον δημοκρατικό τύπο βρίσκεται ένα βαθύτατα αυταρχικό καθεστώς, που οι συριζαίοι κάνουν σαν να μην το βλέπουν. Για ποιο λόγο; Επειδή φημολογούνται σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με το καθεστώς Μαδούρο, που στην Ελλάδα θα ήθελαν να μη διερευνηθούν; Κατά τη γνώμη μου, για απλούστερους λόγους. Μπορούν εύκολα να εντοπιστούν στο παρελθόν της ελληνικής Αριστεράς.
Ως γνωστόν, η επέμβαση του στρατού της Σοβιετικής Ενωσης στην Πράγα, το 1968, για να σταματήσει η φιλελευθεροποίηση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν η βάση που οδήγησε στη διάσπαση του ΚΚΕ. Αργότερα, τη δεκαετία του 1970, το ΚΚΕ, σταθερός οπαδός όλων των αυταρχικών κομμουνιστικών καθεστώτων, εξυμνούσε και το στρατιωτικό καθεστώς Βιντέλα στην Αργεντινή, μολονότι οργάνωνε κατά χιλιάδες τις μυστικές απαγωγές και εξοντώσεις των (σε μεγάλο βαθμό αριστερών) αντιπάλων του. Και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, συντασσόταν με τη δικτατορία Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία, κατηγορώντας ως ακροδεξιό πράκτορα τον Λεχ Βαλέσα, ηγέτη του συνδικάτου Αλληλεγγύη. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε πρόσωπα τα οποία έμαθαν την πολιτική στο πλαίσιο αυτής της κουλτούρας του-σκοπού-που-αγιάζει-τα-μέσα και δη πόσο αποτελεσματική είναι η προπαγάνδα, κατανοεί την ευκολία με την οποία διαμορφώνονται οι κομματικές θέσεις και στην τωρινή συγκυρία.
Οπότε μην απορείτε γιατί εκείνοι που φώναζαν ότι «η χούντα δεν τελείωσε το '73», που μούντζωναν τη Βουλή και επέδραμαν για να την καταλάβουν, που έβριζαν τους θεσμούς της ελληνικής δημοκρατίας, σήμερα υπερασπίζονται ως δημοκρατία ένα καθεστώς γκρίζο, αυταρχικό, που έχει εξαθλιώσει τους πολίτες του. Είναι η αταβιστική αντίδραση της Αριστεράς που συνεχώς προσαρμόζει τη γραμμή για τον μεγάλο στόχο. Εν προκειμένω δεν είναι η τελεολογία της αταξικής κοινωνίας αλλά κάτι λιγότερο φαντεζί, πλην όμως απτά μετρήσιμο: οι σχέσεις ενός εξουσιαστικού μηχανισμού.
2. Το κύριο άρθρο από την "Εφ.Συν"
 |
| "Εφ.Συν". 02/05/19 |
 |
| "ΕΣΤΙΑ", 02/05/19
4. Κάπως ξύπνησαν στην "ΑΥΓΗ", αλλά αργά...
|
 |
| "Η ΑΥΓΗ", 02/05/19 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου