Τρία κείμενα παρέμβασης, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
1. Καθείς, όπου ανήκει
Του Αλέξη Παπαχελά
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κεντροδεξιές κυβερνήσεις δεν τόλμησαν στο παρελθόν να κάνουν πράγματα που συμβαίνουν σήμερα, όπως η πώληση μονάδων της ΔΕΗ ή η αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου. Τους φαίνονταν πολιτικά αδιανόητες αυτές οι μεταρρυθμίσεις, όπως και οι ιδιωτικοποιήσεις.
Εως έναν βαθμό έφταιγε ο μπαμπούλας της Αριστεράς. Η απειλή, δηλαδή, μαζικών διαδηλώσεων και απεργιών. Ολες οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις έτρεμαν το «πεζοδρόμιο».
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι φοβούνταν και κάτι άλλο. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη και το ΚΚΕ, που έκρυβαν στο εσωτερικό τους. Το τσουνάμι του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού τρόμαξε την ελληνική Κεντροδεξιά, η οποία πασοκοποιήθηκε και έχασε κάθε ιδεολογικό προσανατολισμό που συνάδει με ένα ευρωπαϊκό συντηρητικό κόμμα. Οι συνδικαλιστές της δεν είχαν καμία διαφορά στην εκφορά του λόγου και στη σκέψη από αυτούς του ΚΚΕ παλαιότερα και κατόπιν του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό φαίνεται άλλωστε στις μέρες μας, καθώς ορισμένοι εξ αυτών έχουν μετακινηθεί προς τα κόμματα που μας κυβερνούν. Εκεί είναι και η φυσική τους θέση, αν το καλοσκεφθεί κανείς. Το παράδοξο ήταν αυτό που συνέβαινε πριν.
Δίπλα στους συνδικαλιστές βρέθηκε η κομματική νομενκλατούρα, που ήθελε ένα μεγάλο, μη αξιοκρατικό κράτος για να βολευτούν η ίδια και τα παιδιά της.
Στον δρόμο ανακαλύφθηκε και μία καραμέλα, που βολεύει όσους είναι ΣΥΡΙΖΑ αλλά από αδράνεια ή λάθος ανήκουν στην Κεντροδεξιά. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εμφανίζεται ως ο ηγέτης που δίνει άλλοθι στους δεξιούς οπαδούς του λαϊκισμού και της δημοσιονομικής χαλαρότητας. Δεν πίστευε ούτε στο ένα ούτε στο άλλο. Και θα εξοργιζόταν αν έβλεπε την κατάντια του δήθεν ισχυρού κράτους στην εποχή μας και το πού μας οδήγησε η δημοσιονομική ασωτία δεκαετιών. Εν τω μεταξύ, οι εποχές άλλαξαν διεθνώς. Ο Καραμανλής έσπασε αυγά στην εποχή του και απεδείχθη ριζοσπάστης, δεν θα απαιτούσε από κανέναν σήμερα να ακολουθήσει τη συνταγή του 1950 ή του 1975. Αλλωστε, δημοσιονομικά ήταν νοικοκύρης και πίστευε στην επιχειρηματική δημιουργικότητα του Ελληνα.
Το παλαιό ΠΑΣΟΚ όμως, μαζί με την Αριστερά επιβλήθηκαν, πλήρως ιδεολογικά και άλωσαν την Κεντροδεξιά. Την έκαναν βαθύτατα ενοχική, την ανάγκασαν να είναι συνεχώς στη γωνία και να απολογείται για το παρελθόν και για τις φιλελεύθερες θέσεις της για την οικονομία. Κάποια στιγμή βρέθηκε και το μεγάλο όπλο, η κατηγορία πως οτιδήποτε μη κρατικιστικό είναι νεοφιλελεύθερο.
Εχει μάλλον φθάσει η ώρα να πάει ο καθένας εκεί όπου πραγματικά ανήκει, όπου και αν είναι αυτό. Τα μεγάλα κόμματα προφανώς και πρέπει να είναι πολυσυλλεκτικά. Δεν μπορεί, όμως, να είναι εντελώς «μπασταρδεμένα». Γιατί τότε ελλοχεύει ο μπαμπούλας του πολιτικού κόστους στο εσωτερικό τους και όταν έρχονται στην εξουσία δεν αντέχουν να κάνουν τα στοιχειώδη.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/12/17
2. Λαϊκιστικές πωλήσεις κοινωνικής ευαισθησίας
Του Άγγελου Στάγκου
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι κραυγές, τα αδιέξοδα, οι φόβοι για τις τράπεζες και οι κομματικοί προβληματισμοί που έχουν δημιουργηθεί σχετικά με τους αναγκαστικούς πλειστηριασμούς, οφείλονται στον άκρατο λαϊκισμό που έχει επικρατήσει σε αυτή τη χώρα. Με υπαιτιότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό των απερίγραπτων Συρανέλ, που κάποτε πουλούσαν «σεισάχθεια» (Τσίπρας, Καμμένος) και σήμερα πουλάνε «προστασία λαϊκής κατοικίας», ενώ την ίδια ώρα ο υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος παραδέχεται ουσιαστικά ότι αν δεν προχωρήσουν οι πλειστηριασμοί το πρόβλημα θα είναι τεράστιο. Για τις τράπεζες, αλλά και για την οικονομία στο σύνολό της.
Εδώ ασφαλώς χωράει το «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα», όμως ο λαϊκισμός δεν επιτρέπει τέτοιες σκέψεις, καθώς επελαύνει ακάθεκτος και σαρώνει τα πάντα. Δεν διακρίνεται καμία πρόθεση διόρθωσης, στη βάση της λογικής, της ισονομίας και της συντεταγμένης δικαιοσύνης. Αντίθετα, στη στήριξη και επέκταση του λαϊκισμού συμμετέχουν πολλοί, από τους «ευαίσθητους» δημοσιογράφους και τα μίντια ώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς να γίνεται βεβαίως συζήτηση για τους πάσης φύσεως «μπαχαλάκηδες», ιδεοληπτικούς ακτιβιστές, «δεν πληρώνω», απατεώνες, «λαμόγια» και άμεσα ενδιαφερομένους.
Ολοι αυτοί συμβάλλουν πρόθυμα και με κάθε ευκαιρία στην ανάδειξη κάθε λαϊκιστικής πρωτοβουλίας και ταυτόχρονα στην αντίστοιχη καταδίκη όσων επισημαίνουν ότι η χώρα και η κοινωνία της ξεφεύγουν από τα όρια του ορθολογισμού. Οτι δηλαδή η προστασία της κατοικίας όσων έχουν πραγματική ανάγκη, που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τα στεγαστικά δάνειά τους και δεν βρέθηκαν με δική τους ευθύνη στη σημερινή δυσχερή θέση, απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και αυστηρούς ελέγχους. Για να μη διαλυθεί κάθε έννοια καλής πίστης στις συναλλαγές, για να μην καταρρακωθεί πλήρως η έννοια της ευθύνης του πολίτη να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του, για να μη νιώθουν αδικημένοι οι άνθρωποι που αποπληρώνουν τα δάνειά τους, για να υπάρχει η αίσθηση ότι το κράτος μεταχειρίζεται με ισότητα και ισονομία τους πολίτες του.
Πιο συγκεκριμένα, πώς ορίζεται η «λαϊκή κατοικία» και πώς είναι δυνατόν να φτάνει η «αντικειμενική αξία» της τις 300.000 ευρώ; Γιατί πρέπει να προστατευθούν εκείνοι που απέκτησαν κατοικία εξ ολοκλήρου με δάνεια, χωρίς να βάλουν ούτε ευρώ από την τσέπη τους; Αξίζουν άραγε προστασία όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν τώρα επειδή επιβαρύνθηκαν κάποτε με υπέρογκα καταναλωτικά δάνεια ή διακοποδάνεια; Τι θα γίνει με εκείνους που πήραν δάνεια για να κτίσουν κατοικίες πέρα από τις ανάγκες τους; Πώς θα εξαιρεθούν της προστασίας οι κακοπληρωτές που συνειδητά δεν πληρώνουν τα δάνειά τους, ενώ έχουν τη δυνατότητα, ή οι άλλοι που έκρυψαν τα περιουσιακά τους στοιχεία πίσω από άλλα πρόσωπα;
Τα προηγούμενα ερωτήματα αφορούν τους πιθανούς ευεργετημένους από τον άκρατο λαϊκισμό, ωστόσο υπάρχουν και τα πρόσθετα που αφορούν τους αδικημένους. Τους ανθρώπους δηλαδή που ζουν στο νοίκι, είτε γιατί κινήθηκαν με σύνεση και αρνήθηκαν να γίνουν «σαλταδόροι» είτε γιατί δεν μπορούν κάτι παραπάνω και ζουν σε κακές συνθήκες και, κυρίως, αυτούς που δεν μπορούν να το πληρώσουν. Αυτοί γιατί δεν χρειάζονται προστασία και επιδότηση ενοικίου; Και πώς πρέπει να αισθάνονται οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που υπέκυψαν στον μικροαστισμό και πλήρωσαν –και πληρώνουν– αγόγγυστα, δίχως καμία ελάφρυνση και ρυθμίσεις, τα δάνεια που πήραν για να βάλουν το δικό τους κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους;
Τα ερωτήματα δεν απευθύνονται ασφαλώς στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και στους συνοδοιπόρους ακτιβιστές του. Είναι για τους άλλους, που υποδύονται τώρα τους συστημικούς, πουλώντας ταυτόχρονα κοινωνική ευαισθησία. Αυτοί πρέπει να βρουν τις απαντήσεις και την ισορροπία μεταξύ της διατήρησης του κοινωνικού ιστού και της ισονομίας.
3. Το φυλετικό πρόβλημα
Του Κώστα Ιορδανίδη
Η ανάρτηση «φυλετικών» εικόνων της ακροδεξιάς οργανώσεως «Πρώτα η Βρετανία» από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στον προσωπικό του λογαριασμό Twitter χαρακτηρίστηκε ως «λάθος» από τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, προκάλεσε τη μήνιν κυρίως Εργατικών βουλευτών – προβλήματα εν ολίγοις, ωσάν να μην αρκούσαν τα όσα ήδη έχει.
Πέρα όμως από τη συγκεκριμένη εξέλιξη, με τις όποιες δυσάρεστες συνέπειες στην παρούσα συγκυρία, το μεταναστευτικό ή φυλετικό ζήτημα είναι επί της ουσίας το πρόβλημα που κυριολεκτικώς θα ταλανίζει τις χώρες της Δύσεως, και θα διαμορφώνει την ημερήσια διάταξη των ευρωπαϊκών κομμάτων.
Διότι το θέμα δεν είναι απλώς η ανάδειξη ακραίων εθνικιστικών κινημάτων σε χώρες της Ευρώπης, αλλά ότι η συστημική Κεντροδεξιά υιοθετεί τις θέσεις τους για να εξασφαλίσει πλειοψηφία στις εκλογές, όταν αυτές διενεργούνται, όπως συνέβη στην Ολλανδία και στην Αυστρία, πρόσφατα.
Μέγα επίτευγμα «πολιτικού πολιτισμού» θεωρήθηκε η δημιουργία των εθνικώς ομοιογενών κρατών, που πρακτικώς επεβλήθη μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον στη βάση του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως των εθνών και είχε ως συνέπεια τη διάλυση δύο πολυεθνών Αυτοκρατοριών – των Αψβούργων και των Οθωμανών.
Αντίδραση στην πολιτική του προέδρου Ουίλσον δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει. Αλλά δεν είναι τυχαίο ότι το 1923 ένας Αυστριακός ευγενής, που είλκε την καταγωγή του από την παλιά βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων, ο Ρίχαρτ φον Coudenhove-Kalergi, εξέδιδε το μανιφέστο του Paneuropa, προβάλλοντας την ιδέα μιας ενωμένης Φιλελεύθερης, Χριστιανικής Ευρώπης, που αποδεχόταν τη συμβολή του Ιουδαϊσμού και του Ισλάμ στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Coudenhove-Kalergi είναι ο πρώτος στον οποίο απενεμήθη το Βραβείο Καρλομάγνου το 1950, ή ότι μετά τον θάνατό του τον διαδέχθηκε στην ηγεσία της Paneuropa, το 1973, ο αρχιδούκας Οθων των Αψβούργων, που η Ακροδεξιά της Αυστρίας στην κυριολεξία αποστρεφόταν.
Αυτό ήταν το θεωρητικό πλαίσιο, και η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως εκφράστηκε σε πρώτη φάση με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακος και Χάλυβος, το 1952. Οι ιδέες πάντα προηγούνται· η εφαρμογή τους στο επίπεδο της καθημερινότητος είναι εξ ορισμού στρεβλή. Τη θέση της χριστιανικής ιδέας περί οικουμενικότητος κατέλαβαν ο Διαφωτισμός, η παγκοσμιοποίηση και άλλα συνακόλουθα.
Υπήρξαν, φυσικά, συνέπειες. Η ανάγκη διατηρήσεως της ανταγωνιστικότητος της γερμανικής οικονομίας ώθησε την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ να εξαγγείλει την πρόθεσή της για απορρόφηση ενός εκατομμυρίου μεταναστών. Επένδυσε την πρωτοβουλία της με ανθρωπιστική διάσταση. Επιστρατεύθηκαν τα εργαλεία του ορθολογισμού και οι ευρωπαϊκές αξίες· το μόνο που προέκυψε ήταν πολιτικά μορφώματα και αποδιοργάνωση της ενωμένης Ευρώπης. Εδώ που τα λέμε, καλύτερα τα είχαν καταφέρει επί αιώνες με τη διαχείριση πολυεθνών οντοτήτων τόσο οι Αψβούργοι όσο και οι Οθωμανοί σουλτάνοι.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/12/17 |
1. Καθείς, όπου ανήκει
Του Αλέξη Παπαχελά
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κεντροδεξιές κυβερνήσεις δεν τόλμησαν στο παρελθόν να κάνουν πράγματα που συμβαίνουν σήμερα, όπως η πώληση μονάδων της ΔΕΗ ή η αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου. Τους φαίνονταν πολιτικά αδιανόητες αυτές οι μεταρρυθμίσεις, όπως και οι ιδιωτικοποιήσεις.
Εως έναν βαθμό έφταιγε ο μπαμπούλας της Αριστεράς. Η απειλή, δηλαδή, μαζικών διαδηλώσεων και απεργιών. Ολες οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις έτρεμαν το «πεζοδρόμιο».
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι φοβούνταν και κάτι άλλο. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη και το ΚΚΕ, που έκρυβαν στο εσωτερικό τους. Το τσουνάμι του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού τρόμαξε την ελληνική Κεντροδεξιά, η οποία πασοκοποιήθηκε και έχασε κάθε ιδεολογικό προσανατολισμό που συνάδει με ένα ευρωπαϊκό συντηρητικό κόμμα. Οι συνδικαλιστές της δεν είχαν καμία διαφορά στην εκφορά του λόγου και στη σκέψη από αυτούς του ΚΚΕ παλαιότερα και κατόπιν του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό φαίνεται άλλωστε στις μέρες μας, καθώς ορισμένοι εξ αυτών έχουν μετακινηθεί προς τα κόμματα που μας κυβερνούν. Εκεί είναι και η φυσική τους θέση, αν το καλοσκεφθεί κανείς. Το παράδοξο ήταν αυτό που συνέβαινε πριν.
Δίπλα στους συνδικαλιστές βρέθηκε η κομματική νομενκλατούρα, που ήθελε ένα μεγάλο, μη αξιοκρατικό κράτος για να βολευτούν η ίδια και τα παιδιά της.
Στον δρόμο ανακαλύφθηκε και μία καραμέλα, που βολεύει όσους είναι ΣΥΡΙΖΑ αλλά από αδράνεια ή λάθος ανήκουν στην Κεντροδεξιά. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εμφανίζεται ως ο ηγέτης που δίνει άλλοθι στους δεξιούς οπαδούς του λαϊκισμού και της δημοσιονομικής χαλαρότητας. Δεν πίστευε ούτε στο ένα ούτε στο άλλο. Και θα εξοργιζόταν αν έβλεπε την κατάντια του δήθεν ισχυρού κράτους στην εποχή μας και το πού μας οδήγησε η δημοσιονομική ασωτία δεκαετιών. Εν τω μεταξύ, οι εποχές άλλαξαν διεθνώς. Ο Καραμανλής έσπασε αυγά στην εποχή του και απεδείχθη ριζοσπάστης, δεν θα απαιτούσε από κανέναν σήμερα να ακολουθήσει τη συνταγή του 1950 ή του 1975. Αλλωστε, δημοσιονομικά ήταν νοικοκύρης και πίστευε στην επιχειρηματική δημιουργικότητα του Ελληνα.
Το παλαιό ΠΑΣΟΚ όμως, μαζί με την Αριστερά επιβλήθηκαν, πλήρως ιδεολογικά και άλωσαν την Κεντροδεξιά. Την έκαναν βαθύτατα ενοχική, την ανάγκασαν να είναι συνεχώς στη γωνία και να απολογείται για το παρελθόν και για τις φιλελεύθερες θέσεις της για την οικονομία. Κάποια στιγμή βρέθηκε και το μεγάλο όπλο, η κατηγορία πως οτιδήποτε μη κρατικιστικό είναι νεοφιλελεύθερο.
Εχει μάλλον φθάσει η ώρα να πάει ο καθένας εκεί όπου πραγματικά ανήκει, όπου και αν είναι αυτό. Τα μεγάλα κόμματα προφανώς και πρέπει να είναι πολυσυλλεκτικά. Δεν μπορεί, όμως, να είναι εντελώς «μπασταρδεμένα». Γιατί τότε ελλοχεύει ο μπαμπούλας του πολιτικού κόστους στο εσωτερικό τους και όταν έρχονται στην εξουσία δεν αντέχουν να κάνουν τα στοιχειώδη.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/12/17
2. Λαϊκιστικές πωλήσεις κοινωνικής ευαισθησίας
Του Άγγελου Στάγκου
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι κραυγές, τα αδιέξοδα, οι φόβοι για τις τράπεζες και οι κομματικοί προβληματισμοί που έχουν δημιουργηθεί σχετικά με τους αναγκαστικούς πλειστηριασμούς, οφείλονται στον άκρατο λαϊκισμό που έχει επικρατήσει σε αυτή τη χώρα. Με υπαιτιότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό των απερίγραπτων Συρανέλ, που κάποτε πουλούσαν «σεισάχθεια» (Τσίπρας, Καμμένος) και σήμερα πουλάνε «προστασία λαϊκής κατοικίας», ενώ την ίδια ώρα ο υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος παραδέχεται ουσιαστικά ότι αν δεν προχωρήσουν οι πλειστηριασμοί το πρόβλημα θα είναι τεράστιο. Για τις τράπεζες, αλλά και για την οικονομία στο σύνολό της.
Εδώ ασφαλώς χωράει το «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα», όμως ο λαϊκισμός δεν επιτρέπει τέτοιες σκέψεις, καθώς επελαύνει ακάθεκτος και σαρώνει τα πάντα. Δεν διακρίνεται καμία πρόθεση διόρθωσης, στη βάση της λογικής, της ισονομίας και της συντεταγμένης δικαιοσύνης. Αντίθετα, στη στήριξη και επέκταση του λαϊκισμού συμμετέχουν πολλοί, από τους «ευαίσθητους» δημοσιογράφους και τα μίντια ώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς να γίνεται βεβαίως συζήτηση για τους πάσης φύσεως «μπαχαλάκηδες», ιδεοληπτικούς ακτιβιστές, «δεν πληρώνω», απατεώνες, «λαμόγια» και άμεσα ενδιαφερομένους.
Ολοι αυτοί συμβάλλουν πρόθυμα και με κάθε ευκαιρία στην ανάδειξη κάθε λαϊκιστικής πρωτοβουλίας και ταυτόχρονα στην αντίστοιχη καταδίκη όσων επισημαίνουν ότι η χώρα και η κοινωνία της ξεφεύγουν από τα όρια του ορθολογισμού. Οτι δηλαδή η προστασία της κατοικίας όσων έχουν πραγματική ανάγκη, που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τα στεγαστικά δάνειά τους και δεν βρέθηκαν με δική τους ευθύνη στη σημερινή δυσχερή θέση, απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και αυστηρούς ελέγχους. Για να μη διαλυθεί κάθε έννοια καλής πίστης στις συναλλαγές, για να μην καταρρακωθεί πλήρως η έννοια της ευθύνης του πολίτη να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του, για να μη νιώθουν αδικημένοι οι άνθρωποι που αποπληρώνουν τα δάνειά τους, για να υπάρχει η αίσθηση ότι το κράτος μεταχειρίζεται με ισότητα και ισονομία τους πολίτες του.
Πιο συγκεκριμένα, πώς ορίζεται η «λαϊκή κατοικία» και πώς είναι δυνατόν να φτάνει η «αντικειμενική αξία» της τις 300.000 ευρώ; Γιατί πρέπει να προστατευθούν εκείνοι που απέκτησαν κατοικία εξ ολοκλήρου με δάνεια, χωρίς να βάλουν ούτε ευρώ από την τσέπη τους; Αξίζουν άραγε προστασία όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν τώρα επειδή επιβαρύνθηκαν κάποτε με υπέρογκα καταναλωτικά δάνεια ή διακοποδάνεια; Τι θα γίνει με εκείνους που πήραν δάνεια για να κτίσουν κατοικίες πέρα από τις ανάγκες τους; Πώς θα εξαιρεθούν της προστασίας οι κακοπληρωτές που συνειδητά δεν πληρώνουν τα δάνειά τους, ενώ έχουν τη δυνατότητα, ή οι άλλοι που έκρυψαν τα περιουσιακά τους στοιχεία πίσω από άλλα πρόσωπα;
Τα προηγούμενα ερωτήματα αφορούν τους πιθανούς ευεργετημένους από τον άκρατο λαϊκισμό, ωστόσο υπάρχουν και τα πρόσθετα που αφορούν τους αδικημένους. Τους ανθρώπους δηλαδή που ζουν στο νοίκι, είτε γιατί κινήθηκαν με σύνεση και αρνήθηκαν να γίνουν «σαλταδόροι» είτε γιατί δεν μπορούν κάτι παραπάνω και ζουν σε κακές συνθήκες και, κυρίως, αυτούς που δεν μπορούν να το πληρώσουν. Αυτοί γιατί δεν χρειάζονται προστασία και επιδότηση ενοικίου; Και πώς πρέπει να αισθάνονται οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που υπέκυψαν στον μικροαστισμό και πλήρωσαν –και πληρώνουν– αγόγγυστα, δίχως καμία ελάφρυνση και ρυθμίσεις, τα δάνεια που πήραν για να βάλουν το δικό τους κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους;
Τα ερωτήματα δεν απευθύνονται ασφαλώς στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και στους συνοδοιπόρους ακτιβιστές του. Είναι για τους άλλους, που υποδύονται τώρα τους συστημικούς, πουλώντας ταυτόχρονα κοινωνική ευαισθησία. Αυτοί πρέπει να βρουν τις απαντήσεις και την ισορροπία μεταξύ της διατήρησης του κοινωνικού ιστού και της ισονομίας.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/12/17 |
3. Το φυλετικό πρόβλημα
Του Κώστα Ιορδανίδη
Η ανάρτηση «φυλετικών» εικόνων της ακροδεξιάς οργανώσεως «Πρώτα η Βρετανία» από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στον προσωπικό του λογαριασμό Twitter χαρακτηρίστηκε ως «λάθος» από τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, προκάλεσε τη μήνιν κυρίως Εργατικών βουλευτών – προβλήματα εν ολίγοις, ωσάν να μην αρκούσαν τα όσα ήδη έχει.
Πέρα όμως από τη συγκεκριμένη εξέλιξη, με τις όποιες δυσάρεστες συνέπειες στην παρούσα συγκυρία, το μεταναστευτικό ή φυλετικό ζήτημα είναι επί της ουσίας το πρόβλημα που κυριολεκτικώς θα ταλανίζει τις χώρες της Δύσεως, και θα διαμορφώνει την ημερήσια διάταξη των ευρωπαϊκών κομμάτων.
Διότι το θέμα δεν είναι απλώς η ανάδειξη ακραίων εθνικιστικών κινημάτων σε χώρες της Ευρώπης, αλλά ότι η συστημική Κεντροδεξιά υιοθετεί τις θέσεις τους για να εξασφαλίσει πλειοψηφία στις εκλογές, όταν αυτές διενεργούνται, όπως συνέβη στην Ολλανδία και στην Αυστρία, πρόσφατα.
Μέγα επίτευγμα «πολιτικού πολιτισμού» θεωρήθηκε η δημιουργία των εθνικώς ομοιογενών κρατών, που πρακτικώς επεβλήθη μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον στη βάση του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως των εθνών και είχε ως συνέπεια τη διάλυση δύο πολυεθνών Αυτοκρατοριών – των Αψβούργων και των Οθωμανών.
Αντίδραση στην πολιτική του προέδρου Ουίλσον δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει. Αλλά δεν είναι τυχαίο ότι το 1923 ένας Αυστριακός ευγενής, που είλκε την καταγωγή του από την παλιά βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων, ο Ρίχαρτ φον Coudenhove-Kalergi, εξέδιδε το μανιφέστο του Paneuropa, προβάλλοντας την ιδέα μιας ενωμένης Φιλελεύθερης, Χριστιανικής Ευρώπης, που αποδεχόταν τη συμβολή του Ιουδαϊσμού και του Ισλάμ στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Coudenhove-Kalergi είναι ο πρώτος στον οποίο απενεμήθη το Βραβείο Καρλομάγνου το 1950, ή ότι μετά τον θάνατό του τον διαδέχθηκε στην ηγεσία της Paneuropa, το 1973, ο αρχιδούκας Οθων των Αψβούργων, που η Ακροδεξιά της Αυστρίας στην κυριολεξία αποστρεφόταν.
Αυτό ήταν το θεωρητικό πλαίσιο, και η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως εκφράστηκε σε πρώτη φάση με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακος και Χάλυβος, το 1952. Οι ιδέες πάντα προηγούνται· η εφαρμογή τους στο επίπεδο της καθημερινότητος είναι εξ ορισμού στρεβλή. Τη θέση της χριστιανικής ιδέας περί οικουμενικότητος κατέλαβαν ο Διαφωτισμός, η παγκοσμιοποίηση και άλλα συνακόλουθα.
Υπήρξαν, φυσικά, συνέπειες. Η ανάγκη διατηρήσεως της ανταγωνιστικότητος της γερμανικής οικονομίας ώθησε την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ να εξαγγείλει την πρόθεσή της για απορρόφηση ενός εκατομμυρίου μεταναστών. Επένδυσε την πρωτοβουλία της με ανθρωπιστική διάσταση. Επιστρατεύθηκαν τα εργαλεία του ορθολογισμού και οι ευρωπαϊκές αξίες· το μόνο που προέκυψε ήταν πολιτικά μορφώματα και αποδιοργάνωση της ενωμένης Ευρώπης. Εδώ που τα λέμε, καλύτερα τα είχαν καταφέρει επί αιώνες με τη διαχείριση πολυεθνών οντοτήτων τόσο οι Αψβούργοι όσο και οι Οθωμανοί σουλτάνοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου