Η συνεννόηση, λοιπόν, στις μεγάλες αλλαγές που ακόμα έχει ανάγκη ο τόπος, ανάγεται σε κορυφαίο ζητούμενο της χρονιάς που ξημερώνει, σε μία περίοδο μάλιστα κατά την οποία θα εκκινήσει η διαδικασία μιας φιλόδοξης Συνταγματικής Αναθεώρησης. Για να ολοκληρωθεί με επιτυχία θα χρειαστούν ευρύτερες συναινέσεις. Θα δοκιμαστούν, επομένως, στην πράξη η ωριμότητα, η συνέπεια, αλλά και η επάρκεια κάθε πολιτικής δύναμης. Είμαι σίγουρος πως αυτή είναι και η απαίτηση των πολλών, εκείνων που πρώτα σκέφτονται και μετά μιλούν αντί, απλώς, να φωνασκούν, όσων θέλουν να κρίνουν αλλά και να συγκρίνουν. Γι’ αυτό και με το ίδιο πρόταγμα θα κινηθεί στη νέα χρονιά η κυβέρνηση, επιμένοντας στην τροχιά της σιγουριάς και της δουλειάς, αρνούμενη τη δημαγωγία, την τοξικότητα, αλλά και τους επικίνδυνους πειραματισμούς, με όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζονται, και επιλέγοντας μία πορεία ευθύνης και έργου....

Μήνυμα Πρωθυπουργού 

Κυριάκου  Μητσοτάκη για το νέο έτος

Η παραμονή Πρωτοχρονιάς είναι ημέρα γιορτής αλλά και αναστοχασμού. Είναι μία ευκαιρία να περάσουμε χαρούμενες στιγμές με αυτούς που αγαπάμε, να ανταλλάξουμε ευχές για ένα καλύτερο αύριο και, ταυτόχρονα, να μετουσιώσουμε θετικά τις εμπειρίες του χρόνου που φεύγει. Αυτό θα κάνουν σε λίγο εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες.

Στο γύρισμα του χρόνου, πάντως, ας σκεφτούμε και εκείνους που θα τους βρει στις δουλειές τους: από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές στα νοσοκομεία και τους ναυτικούς μας που ταξιδεύουν, μέχρι τους εργαζόμενους στην εστίαση, και από τους αστυνομικούς που κάνουν τους ελέγχους αλκοτέστ, μέχρι τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων στα σύνορά μας. Γιατί κάποιοι ξαγρυπνούν για να μπορούμε όλοι εμείς να κοιμόμαστε ήσυχοι.

Το τελευταίο αποκτά κρίσιμη σημασία στους ταραγμένους καιρούς μας, πολύ περισσότερο όταν το 2025 παραδίδει έναν κόσμο σε αστάθεια και σε αναζήτηση νέων ισορροπιών, με πρωτοφανείς γεωπολιτικές αλλαγές αλλά και μεγάλες οικονομικές αβεβαιότητες, ενώ και το 2026 ανατέλλει με τη σειρά του γεμάτο πολλαπλές προκλήσεις.

Πίσω, όμως, από κάθε δυσκολία, μπορεί να κρύβεται και μία ευκαιρία. Τα τελευταία χρόνια, άλλωστε, δεν ήταν λίγες οι κρίσεις που αντιμετωπίσαμε. Για να αποδειχθεί έτσι ότι, σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η προσαρμοστικότητα καθίσταται πλέον εθνική αναγκαιότητα.

Σε μία τέτοια σύνθετη συγκυρία, η χώρα μας προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα νέα οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά δεδομένα ενδυναμώνοντας τη θέση της. Όχι, προφανώς, χωρίς καθυστερήσεις ή λάθη, με αποτελέσματα, ωστόσο, που αναμφισβήτητα την έχουν κάνει πιο ισχυρή. Με θωρακισμένη την άμυνά της, σε ανάπτυξη την οικονομία της και πιο δυναμική την κοινωνία της, να βελτιώνει διαρκώς την καθημερινότητά της.

Στα ορόσημα του 2025 ανήκει σίγουρα η φορολογική μεταρρύθμιση που στηρίζει το εισόδημα της μεσαίας τάξης αλλά και των νέων. Επίσης, η ανακαίνιση των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας, ο εκσυγχρονισμός της παιδείας, όπως και η γεωπολιτική αναβάθμιση της πατρίδας μας, τόσο ως ενεργειακού κόμβου όσο και ως κράτους που αξιοποιεί τους υποθαλάσσιους πόρους του, με συνεργασίες μεγάλης εθνικής, οικονομικής και γεωστρατηγικής σημασίας.

Όλα αυτά, ενώ σε λίγο θα καταπλέει στη Σαλαμίνα ο «Κίμων», η πρώτη από τις τέσσερις ελληνικές φρεγάτες Belh@rra, με τον Υπουργό Οικονομικών της χώρας να πρoεδρεύει στο Eurogroup και τις καθαρές αποδοχές όλων να αυξάνονται, κάθε χρόνο, ως «ανάχωμα» στο κόστος ζωής.

Αυτή, ωστόσο, είναι μόνο η μία όψη των πραγμάτων. Γιατί είναι αλήθεια πως έχουμε ακόμη πολλές παθογένειες να νικήσουμε. Για παράδειγμα, την ανάταξη του πρωτογενούς τομέα σε σωστές, επιτέλους, βάσεις, με λογική και διάλογο, αλλά και με τολμηρές τομές που δεν θα κρύβουν, πια, το πρόβλημα «κάτω από το χαλί». Και, ασφαλώς, χωρίς μπλόκα κατά της κοινωνίας, όταν η πολιτεία έχει ήδη ανταποκριθεί στα περισσότερα αιτήματα των αγροτών.

Η συνεννόηση, λοιπόν, στις μεγάλες αλλαγές που ακόμα έχει ανάγκη ο τόπος, ανάγεται σε κορυφαίο ζητούμενο της χρονιάς που ξημερώνει, σε μία περίοδο μάλιστα κατά την οποία θα εκκινήσει η διαδικασία μιας φιλόδοξης Συνταγματικής Αναθεώρησης. Για να ολοκληρωθεί με επιτυχία θα χρειαστούν ευρύτερες συναινέσεις. Θα δοκιμαστούν, επομένως, στην πράξη η ωριμότητα, η συνέπεια, αλλά και η επάρκεια κάθε πολιτικής δύναμης.

Είμαι σίγουρος πως αυτή είναι και η απαίτηση των πολλών, εκείνων που πρώτα σκέφτονται και μετά μιλούν αντί, απλώς, να φωνασκούν, όσων θέλουν να κρίνουν αλλά και να συγκρίνουν. Γι’ αυτό και με το ίδιο πρόταγμα θα κινηθεί στη νέα χρονιά η κυβέρνηση, επιμένοντας στην τροχιά της σιγουριάς και της δουλειάς, αρνούμενη τη δημαγωγία, την τοξικότητα, αλλά και τους επικίνδυνους πειραματισμούς, με όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζονται, και επιλέγοντας μία πορεία ευθύνης και έργου.

Αξίζει, συνεπώς, να υποδεχτούμε με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία την αυγή του νέου έτους. Άλλωστε, η Ελλάδα και όλοι μας είμαστε τώρα και πιο έμπειροι αλλά και πιο δυνατοί από ποτέ. Οπλισμένοι με τις μεγάλες κατακτήσεις του λαού μας, όσο και από τα διδάγματα που έφερε το 2025. Γι’ αυτό και ξεκινάμε με πυξίδα πάντα το αποτέλεσμα, ώστε με επιμονή και προσπάθεια να βαδίσουμε ακόμη πιο μπροστά, έχοντας πρώτο σταθμό το 2026, αλλά και ορίζοντα ελπίδας το 2030 -είναι ένα έτος-ορόσημο, καθώς τότε συμπληρώνονται 200 χρόνια από την επίσημη ίδρυση του νεοελληνικού κράτους-, εξαλείφοντας οριστικά τις παθογένειες που ακόμα το ταλανίζουν.

Χρόνια πολλά, λοιπόν, στις Ελληνίδες και στους Έλληνες. Υγεία και ευτυχία σε κάθε σπιτικό και περισσότερη ευημερία σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Καλή χρονιά!

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΕΥΧΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ...

Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 

ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Με την ευκαιρία της παραμονής Πρωτοχρονιάς, σήμερα-Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Δημοσθένης Γρηγοριάδης, αντάλλαξε ευχές με το προσωπικό του Επιτελείου ενόψει της εορτής της Πρωτοχρονιάς, ενώ η Μουσική της Πολεμικής Αεροπορίας και η μεικτή Χορωδία Ενόπλων Δυνάμεων, έψαλαν πρωτοχρονιάτικα κάλαντα και μελωδίες.

Σήμερα επίσης και ενόψει του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτριος Χούπης και ο Αρχηγός ΓΕΑ, επισκέφθηκαν το 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας (251ΓΝΑ), όπου τους υποδέχθηκαν ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Υγειονομικού του ΓΕΑ, Ταξίαρχος (ΥΙ) Ιωάννης Καπίρης και ο Διοικητής του Νοσοκομείου, Ταξίαρχος (ΥΙ) Αντώνιος Χειμώνας.

Κατά την εκεί επίσκεψή τους, οι Αρχηγοί ΓΕΕΘΑ και ΓΕΑ αντηλλαξαν ευχές με το Προσωπικό του 251ΓΝΑ  και ευχήθηκαν Καλή Χρονιά και γρήγορη ανάρρωση στους ασθενείς.

Εξ άλλου χθες, Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025, και το ίδιο πλαίσιο, ο Αρχηγός ΓΕΑ επισκέφθηκε την 130 Σμηναρχία Μάχης, στη νήσο Λήμνο και την 135 Σμηναρχία Μάχης, στη νήσο Σκύρο, όπου τον υπεδέχθησαν οι Διοικητές τους, Σμήναρχος (Ι) Ευστάθιος Βαγενάς και Σμήναρχος (Ι) Χρήστος Κοντσές, αντιστοίχως.

Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών του, ο Αρχηγός ΓΕΑ, συνομίλησε και αντάλλαξε ευχές με το προσωπικό των Σμηναρχιών, της 7ης Μοίρας Σταθμού Ελέγχου και Προειδοποίησης, της 22ας Μοίρας Κατευθυνόμενων Βλημάτων, καθώς και με τους Ιπταμένους και Τεχνικούς των αεροσκαφών επιφυλακής, του κλιμακίου του συστήματος UAV-HERON I και του ελικοπτέρου ετοιμότητας.

Ας μού επιτραπεί, να ενώσω κι εγώ τις ευχές μου προς το Προσωπικό της αγαπημένης μας Πολεμικής Αεροπορίας, άνδρες και γυναίκες όλων των θέσεων, βαθμών και ειδικοτήτων, γιά να έχουν υγεία και μακροημέρευση και βεβαίως "καλές προσγειώσεις" στα πτητικά μέσα της ΠΑ στις ποικίλες αποστολές που αναλαμβάνουν, με αρχή από το πρόσωπο του Αρχηγού ΓΕΑ, Αντιπτεράρχου (Ι) Δημοσθένους Γρηγοριάδη,  γιά κάθε επιτυχία στην υψηλή αποστολή που έχει επωμισθεί, ευχόμενος την ανανέωση της εντολής που απολαμβάνει ως επικεφαλής της ΠΑ και γία τρίτο έτος στις αμέσως επόμενες ημέρες! Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Το 2026 θα μας βρει στη μέση μιας μεγάλης προσπάθειας. Με την «Ατζέντα 2030» εφαρμόζουμε έναν πλήρη σχεδιασμό. Έναν ολιστικό σχεδιασμό που εκσυγχρονίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις, ανανεώνει τη Δομή, ενσωματώνει την Καινοτομία, ενισχύει την αμυντική βιομηχανία και κυρίως επενδύει στο ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό το πλαίσιο έχει κατατεθεί και συζητείται ήδη στις Επιτροπές της Βουλής ο χάρτης μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή. Ένα μεγάλο νομοθέτημα που θεμελιώνει ένα σύγχρονο πλαίσιο σταδιοδρομίας, εξέλιξης, οικονομικών απολαβών για τα στελέχη μας, αναβαθμίζει τις Στρατιωτικές Σχολές, εκσυγχρονίζει τη θητεία, εκσυγχρονίζει την εφεδρεία, στοχεύει σε ισχυρές και αποτελεσματικές Ένοπλες Δυνάμεις. Διότι βέβαια η ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεων είναι πρώτα τα στελέχη τους. Αυτός είναι ο πολλαπλασιαστής της ισχύος....

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

ΝΙΚΟΥ ΔΕΝΔΙΑ

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, αναφέρει στην Ημερήσια Διαταγή του για το Νέο Έτος:

«Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Στρατιώτες, Ναύτες, Σμηνίτες, Εθνοφύλακες, Έφεδροι, Πολιτικό Προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Με την έλευση του καινούριου χρόνου θα ήθελα να απευθύνω σε όλες και σε όλους τις πιο θερμές ευχές, από την καρδιά μου.

Για υγεία, για δύναμη, για προκοπή.

Ο νέος χρόνος αποτελεί ένα σημείο αναστοχασμού, αλλά και ένα σημείο σχεδιασμού.

Μια στιγμή που επαναβεβαίνουμε όλοι την προσήλωσή μας στη συνταγματική αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στη διασφάλιση της εθνικής μας ασφάλειας.

Και αυτό μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικών εξελίξεων, ανατροπής ισορροπιών, νέων παραγόντων.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις σε αυτό το περιβάλλον είναι κύριος παράγων σταθερότητας.

Προβάλλουν τις αρχές της Δημοκρατίας, της Ειρήνης, της Ελευθερίας, του Διεθνούς Δικαίου.

Υπερασπίζονται την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και ενισχύουν τη θέση της στη Μεσόγειο και στον κόσμο.

Παράλληλα, το έργο των Ενόπλων Δυνάμεων υπερβαίνει την επιχειρησιακή αποστολή τους.

Η σταθερή παρουσία τους δίπλα στην κοινωνία, στις φυσικές καταστροφές αλλά και στις δοκιμασίες αναδεικνύει το σύνδεσμο ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία και στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Αναδεικνύει τις Ένοπλες Δυνάμεις ως κύριο πυλώνα αλληλεγγύης.

Το 2026 θα μας βρει στη μέση μιας μεγάλης προσπάθειας. Με την «Ατζέντα 2030» εφαρμόζουμε έναν πλήρη σχεδιασμό. Έναν ολιστικό σχεδιασμό που εκσυγχρονίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις, ανανεώνει τη Δομή, ενσωματώνει την Καινοτομία, ενισχύει την αμυντική βιομηχανία και κυρίως επενδύει στο ανθρώπινο δυναμικό.

Σε αυτό το πλαίσιο έχει κατατεθεί και συζητείται ήδη στις Επιτροπές της Βουλής ο χάρτης μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή.

Ένα μεγάλο νομοθέτημα που θεμελιώνει ένα σύγχρονο πλαίσιο σταδιοδρομίας, εξέλιξης, οικονομικών απολαβών για τα στελέχη μας, αναβαθμίζει τις Στρατιωτικές Σχολές, εκσυγχρονίζει τη θητεία, εκσυγχρονίζει την εφεδρεία, στοχεύει σε ισχυρές και αποτελεσματικές Ένοπλες Δυνάμεις. Διότι βέβαια η ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεων είναι πρώτα τα στελέχη τους.

Αυτός είναι ο πολλαπλασιαστής της ισχύος.

Όμως, δίπλα στα στελέχη υπάρχουν οι οικογένειές τους και η Πολιτεία στηρίζει τη Στρατιωτική Οικογένεια με έργα. Έργα που πρέπει να βελτιώσουν την καθημερινότητα και πρέπει να βελτιώσουν τις προοπτικές της.

Με αξιοπρεπή δωρεάν στέγη για όσους μετατίθενται σε τόπο μη επιθυμίας, με φροντίδα για τα παιδιά, με ενίσχυση της μητρότητας, με αποτελεσματικό Σύστημα Υγείας, με μέριμνα για τους ηλικιωμένους, για τους απόστρατους, για τα άτομα με αναπηρία.

Με την κατασκευή 10.454 νέων κατοικιών και τη συντήρηση 7.030 υφισταμένων κατοικιών, με ένα σαφές χρονοδιάγραμμα το οποίο ακολουθείται.

Με στοχευμένα μέτρα κατά της ακρίβειας, ώστε το καλάθι της Στρατιωτικής Οικογένειας από τα στρατιωτικά πρατήρια να είναι μεσοσταθμικά 20-23% φτηνότερο από τις τιμές της αγοράς.

Με τη λειτουργία Μαιευτικής Κλινικής, επιτέλους, στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών και την προοπτική δημιουργίας μιας άλλης Μαιευτικής Κλινικής στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη.

Με τη δωρεάν παροχή υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και κρυοσυντήρησης ωαρίων για το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Με την κατασκευή έξι νέων βρεφονηπιακών σταθμών και την ανακατασκευή έξι υφιστάμενων, ώστε να μπορέσουμε να φιλοξενήσουμε περισσότερα νήπια της Στρατιωτικής Οικογένειας.

Με την αναβάθμιση του Ειδικού Κέντρου Φροντίδας Παίδων με σύγχρονες προδιαγραφές, με ενισχυμένη επιστημονική στελέχωση, ώστε τα παιδιά της Στρατιωτικής Οικογένειας που έχουν ειδικές ανάγκες να μπορούν να έχουν ανάλογη φροντίδα.

Με την κατασκευή τεσσάρων νέων συγκροτημάτων φοιτητικών εστιών για την φιλοξενία 120 φοιτητών στο πλαίσιο της θέσπισης υποτροφιών, εφόσον υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Με τον εκσυγχρονισμό των Στρατιωτικών μας Νοσοκομείων και με την πλήρη απαλλαγή των στελεχών από τη συμμετοχή σε υγειονομικές δαπάνες, από το 15% που ίσχυε μέχρι σήμερα.

Με την ίδρυση πρότυπου Κέντρου Εκπαίδευσης και Μονάδας Αντιμετώπισης Πολεμικού Τραύματος, που φιλοδοξούμε να είναι το καλύτερο στην Ευρώπη και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Με τη δημιουργία τριών νέων συγκροτημάτων υποστηριζόμενης διαβίωσης αποστράτων και τη σύσταση Διακλαδικής Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων. Δικαιούνται και αυτοί ένα ασφαλές περιβάλλον.

Με την ίδρυση, οργάνωση, λειτουργία στεγών υποστηριζόμενης διαβίωσης για ενήλικα άτομα με αναπηρία, βοηθάμε αυτούς που δεν μπορούν να ζήσουν αυτόνομα.

Με τη θέσπιση ευεργετικών ρυθμίσεων για συγκεκριμένες κατηγορίες στρατιωτικών που αντιμετωπίζουν οξύτατα κοινωνικά προβλήματα.

Γενικά, με την αντιμετώπιση της Στρατιωτικής Οικογένειας ως τη θεμελιώδη προϋπόθεση για την πλήρη και απρόσκοπτη εκπλήρωση της συνταγματικής αποστολής των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Γυναίκες και άντρες των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η Πολιτεία, η κοινωνία, αναγνωρίζει, στηρίζει, ενισχύει την αποστολή σας και πάνω από όλα επενδύει σε εσάς.

Επενδύει στο φρόνημά σας, στο ήθος σας, στην πειθαρχία σας, στο αίσθημα ευθύνης σας, στο παράδειγμα που δίνετε καθημερινά φορώντας τη στολή με το Εθνόσημο.

Ο ελληνικός λαός ξέρει καλά ότι εσείς είστε οι φρουροί κάθε σημείου της ελληνικής επικράτειας και γνωρίζει ότι, εάν χρειαστεί, εσείς θα πράξετε το ορθό.

Σας τιμά και σας εμπιστεύεται.

Σας καλώ να συνεχίσετε και το 2026 με προσήλωση να εκτελείτε τα συνταγματικά σας καθήκοντα, με οδηγό αρχές και αξίες που διαχρονικά διέπουν τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Εύχομαι στην καθεμιά και στον καθένα από εσάς Χρόνια Πολλά και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, με υγεία και δύναμη.

Ζήτω οι ‘Ένοπλες Δυνάμεις!

Ζήτω η Ελλάς!».

Αθελά μου ανατρέχω σε παλιές αναμνήσεις πίσω στο ακαδημαϊκό έτος 1974-75, την πρώτη χρονιά μετά τη χούντα. Τότε είχαν αδειάσει τα πανεπιστήμια από πολλούς καθηγητές που στάλθηκαν στο Πειθαρχικό, άλλοι σαν πραγματικοί συνεργάτες της χούντας και μερικοί με ψευδείς καταγγελίες συναδέλφων τους που ήθελαν να τους βγάλουν από τη μέση. Πολλοί από την τελευταία κατηγορία γύρισαν πίσω στη θέση τους. Αλλοι δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Τότε προσλήφθηκα σε ένα ΑΕΙ σαν ειδικός επιστήμων, λέκτορας θα λέγαμε σήμερα. Αναπλήρωνα έναν καθηγητή που ήταν από παλιά και φίλος μου και είχα, πάντα το θυμάμαι, την ανεκτίμητη βοήθεια της βοηθού του, η οποία ακολούθησε επιστημονική καριέρα φθάνοντας, δικαίως, στην ανώτατη βαθμίδα. Βασιζόμουν σε ένα για την εποχή του απηρχαιωμένο σύγγραμμα –το ίδιο που είχα διαβάσει πριν από 20 χρόνια σαν φοιτητής– και η προφορική μου διδασκαλία ήταν ασφαλώς διαφορετική και σύγχρονη για την εποχή, όπως είχα διδαχτεί στις μεταπτυχιακές σπουδές μου στο εξωτερικό. Θα πρέπει να υπήρχε καλή αποδοχή, αν κρίνω από το γεγονός ότι το μεγάλο κεντρικό αμφιθέατρο του ιδρύματος παρέμεινε γεμάτο μέχρι τέλους της χρονιάς. Στο τέλος κάθε μαθήματος ενημέρωνα τους ακροατές μου για το θέμα του επόμενου μαθήματος και παρέπεμπα σε συγκεκριμένο κεφάλαιο. Καλόν θα ήταν να έκαναν μια ανάγνωση. Στο τέλος ενός μαθήματος με πλησίασε μια ομάδα και ζήτησε να μου μιλήσει. Επί λέξει μου είπαν: Κύριε καθηγητά, εμείς απολαμβάνουμε την παράδοσή σας. Μη μας λέτε να διαβάζουμε βιβλία. Τα βιβλία με το περιεχόμενό τους ενισχύουν το Κεφάλαιο. Εμείς με τη δράση μας θα καταστρέψουμε πρώτα το Κεφάλαιο και τότε θα διαβάσουμε τα κατάλληλα βιβλία. Τους απάντησα ότι δυσκολεύομαι να αποδεχτώ την άποψή τους, χωρίς να καταστώ λιγότερο δημοφιλής. Δεν θα μπορούσα να συγχαρώ τους αγρότες μας σήμερα για την προσπάθειά τους. Τελικά το Κεφάλαιο δεν πρόκειται να πεθάνει, πολλοί όμως εργαζόμενοι άλλων κλάδων θα δουν τον δικό τους βιοπορισμό να επηρεάζεται αρνητικά....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/12/25

Εκκλησία - Πολιτεία ενώπιον προκλήσεων

Κύριε Διευθυντά

Η γέννηση του Χριστού εμπνέει και δυναμώνει την πίστη μας. Συμμεριζόμαστε με πληθυσμούς χριστιανών σε ολόκληρη την υφήλιο την ανάγκη της προσευχής και της συγχώρεσης, την επιδίωξη της αγνότητας και της αγάπης στις καθημερινές μας εμπειρίες.

Αναμφίβολα με τους ίδιους πληθυσμούς χριστιανών μοιραζόμαστε τους πολέμους, τους θανάτους, τις βίαιες καταστροφές που σήμερα καθορίζουν την ηθική υπόσταση, την επιβίωση, ακόμη και την ίδια την ύπαρξη συνανθρώπων μας με τους οποίους μας συνδέουν όχι μόνο κοινά ιστορικά βιώματα αλλά και η ευλογία των Χριστουγέννων.

Δυστυχώς η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία απουσιάζει εντελώς από το διεθνές αντίπαλο γίγνεσθαι που επιγραμματικά περιέγραψα. Ο αφανισμός των ελληνο-ορθόδοξων κοινοτήτων σε χώρες όπως η Συρία, ο Λίβανος, το Ιράκ, η Αίγυπτος αντιμετωπιζεται με απαξιωτική σιγή και αδύναμες χειρονομίες συμπαράστασης. Η χώρα μας δέχεται και υποστηρίζει μωαμεθανούς μετανάστες κατά χιλιάδες, ενώ επιλέγει να αγνοεί και να αποστρέφεται χριστιανούς ορθοδόξους από τις ίδιες χώρες.

Η συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας σ’ αυτόν τον διεθνή τομέα θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά οφέλη στην κοινωνία μας και να αποκαταστήσει το κύρος της Εκκλησίας της Ελλάδος και των επαπειλουμένων ορθόδοξων Πατριαρχείων Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας.

Η σύμπλευση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η αυτόβουλη απόσχισή της από το Πατριαρχείο της Μόσχας (2018) προφανώς συνεπάγονται αδελφικές σχέσεις συνύπαρξης με την Εκκλησία της Ελλάδος, σχέσεις που θα έπρεπε να ενισχυθούν ιδιαίτερα μετά την εισβολή της Ρωσίας το 2022 και την αναγκαστική μετανάστευση Ουκρανών στη χώρα μας.

Τα πολύπλοκα δογματικά και γραφειοκρατικά ζητήματα που παρεμβάλλονται θέτουν αδικαιολόγητα εμπόδια και ηθελημένα σκιάζουν τη λεωφόρο του διεθνούς χριστιανισμού. Μέγιστο υπό Εκκλησία - Πολιτεία ενώπιον προκλήσεων δείγμα προσφέρει η πρόσφατη αδελφική συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στη Νίκαια της Βιθυνίας, με αφορμή την επέτειο 1.700 χρόνων από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο του 325 μ.χ., όπου το Σχίσμα ερμηνεύτηκε (επιτέλους!) σαν διαλογισμός δόγματος και αρχών που αφορά κάθε χριστιανό ελεύθερο να εκφράσει την πίστη του.

Η συμπόρευση Καθολικισμού και Ορθοδοξίας που προοιωνίζεται η από κοινού ανάγνωση του «Πάτερ Ημών» από τους προκαθημένους των δύο εκκλησιών θα άλλαζε ουσιαστικά γεωπολιτικά δεδομένα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη όπου η ισλαμική παρεμβατικότητα συνεχώς εντείνεται.

Η Εκκλησία μας οφείλει να απαλλαγεί επιτέλους από δογματικές προκαταλήψεις και να αντιμετωπίσει την αδυσώπητη πραγματικότητα που την περιβάλλει, τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και στην εμπόλεμη Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Η φωνή της Ορθοδοξίας δεν είναι πολιτικοποιημένη, δεν επιδιώκει συμφωνίες ή συμμαχίες. Αλλά οφείλει να μας εμπνέει και να μας καθοδηγεί από τη Γέννηση μέχρι και την προσδοκία της Ανάστασης.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΧΟΣ


Πάγωσε το αίμα μας όταν ακούσαμε: «Μπλόκο!»

Κύρις Διευθυντά

Ενα πρωινό του 1942, οι αγρότες της περιοχής μου, με τα γαϊδουράκια τους φορτωμένα με τα αγροτικά τους προϊόντα (λάδι, ελιές, σιτάρι, καλαμπόκι, αλεύρι, σταφίδες, όσπρια κ.λπ.), αλλά και με γουρουνόπουλα, κουνέλια, κοτόπουλα, αρνάκια, κατέβαιναν να πιάσουν θέση στην πλατεία της πόλης μας για τη Λαϊκή.

Οταν έφτασαν στην πλατεία κατέβασαν και άπλωσαν τα προϊόντα τους χάμω και έδεσαν τα γαϊδουράκια σε ένα δέντρο, βάζοντάς τα να φάνε κριθάρι από έναν σάκο.

Πριν από τους αγρότες είχαν πιάσει θέση οι έμποροι των προικιών (κουβέρτες, σεντόνια, μαξιλάρες, κουρελούδες και ρούχα για νύφες κ.ά.). Οι συναλλαγές γίνονταν με ανταλλαγή προϊόντων. Ηξεραν με ακρίβεια τη σχέση, για παράδειγμα, λαδιού με σιτάρι.

Εμείς τα παιδιά αλλά και οι γονείς περπατούσαμε στην πλατεία, ελπίζοντας οι αγρότες να μας κάνουν κάποια δωρεά. Η ημέρα ήταν υπέροχη, όλα έδειχναν ότι οι συναλλαγές θα πήγαιναν καλά! Ξαφνικά ακούστηκε δυνατή φωνή: «ΜΠΛΟΚΟ!!!». Την πλατεία περιέζωσαν Ιταλοί με εφ’ όπλου λόγχη. Οι χωρικοί και οι άλλοι έπεσαν κάτω στη γη φοβούμενοι μην πέσουν σφαίρες. Οι Ιταλοί ζητούσαν απ’ όλους χαρτιά και μερικούς τους έστελναν σε ένα αυτοκίνητό τους, που ήταν στην πλατεία.

Εμείς τα παιδιά αρχίσαμε να σκούζουμε και φοβηθήκαμε μη στείλουν στο αυτοκίνητο τους γονείς μας. Κάποια στιγμή λύθηκε το μπλόκο. Οι αγρότες μάζεψαν τα πράγματά τους, τα φόρτωσαν στα ζώα τους και έφυγαν για τα χωριά τους. Η αγορά διαλύθηκε.

Τώρα εμείς που τότε ήμασταν παιδιά, είμαστε παππούδες και γιαγιάδες και ακούμε τα εγγόνια μας να μας λένε από το τηλέφωνο κλαίγοντας: «Παππού, αναβάλαμε το ταξίδι για να κάνουμε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά μαζί, επειδή υπάρχουν μπλόκα».

Τι κρίμα...

ΧΡΗΣΤΟΣ Π. ΡΙΤΣΟΣ 

Παπάγου


Περί «Κεφαλαίου», μπλόκων και θιγομένων

Κύριε Διευθυντά,

Τα μπλόκα των αγροτών δεν με επηρεάζουν, αφού λόγω της ηλικίας μου αποφάσισα να περάσω τις γιορτές στο ζεστό περιβάλλον του σπιτιού μου στην Αττική. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με προβληματίζουν. Είναι ξεκάθαρο ότι η δυναμική της κινητοποίησης οφείλεται στο γεγονός της αποτελεσματικής δραστηριότητας του ΚΚΕ. Δεν θα περίμενα βέβαια από το ΚΚΕ να σκεφτεί ότι με τα μπλόκα θίγονται τα ζωτικά συμφέροντα όλων των άλλων κλάδων, αρκεί που θίγεται το Κεφάλαιο.

Αθελά μου ανατρέχω σε παλιές αναμνήσεις πίσω στο ακαδημαϊκό έτος 1974-75, την πρώτη χρονιά μετά τη χούντα. Τότε είχαν αδειάσει τα πανεπιστήμια από πολλούς καθηγητές που στάλθηκαν στο Πειθαρχικό, άλλοι σαν πραγματικοί συνεργάτες της χούντας και μερικοί με ψευδείς καταγγελίες συναδέλφων τους που ήθελαν να τους βγάλουν από τη μέση. Πολλοί από την τελευταία κατηγορία γύρισαν πίσω στη θέση τους. Αλλοι δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. 

Τότε προσλήφθηκα σε ένα ΑΕΙ σαν ειδικός επιστήμων, λέκτορας θα λέγαμε σήμερα. Αναπλήρωνα έναν καθηγητή που ήταν από παλιά και φίλος μου και είχα, πάντα το θυμάμαι, την ανεκτίμητη βοήθεια της βοηθού του, η οποία ακολούθησε επιστημονική καριέρα φθάνοντας, δικαίως, στην ανώτατη βαθμίδα. Βασιζόμουν σε ένα για την εποχή του απηρχαιωμένο σύγγραμμα –το ίδιο που είχα διαβάσει πριν από 20 χρόνια σαν φοιτητής– και η προφορική μου διδασκαλία ήταν ασφαλώς διαφορετική και σύγχρονη για την εποχή, όπως είχα διδαχτεί στις μεταπτυχιακές σπουδές μου στο εξωτερικό. Θα πρέπει να υπήρχε καλή αποδοχή, αν κρίνω από το γεγονός ότι το μεγάλο κεντρικό αμφιθέατρο του ιδρύματος παρέμεινε γεμάτο μέχρι τέλους της χρονιάς. Στο τέλος κάθε μαθήματος ενημέρωνα τους ακροατές μου για το θέμα του επόμενου μαθήματος και παρέπεμπα σε συγκεκριμένο κεφάλαιο. Καλόν θα ήταν να έκαναν μια ανάγνωση.

Στο τέλος ενός μαθήματος με πλησίασε μια ομάδα και ζήτησε να μου μιλήσει. Επί λέξει μου είπαν: Κύριε καθηγητά, εμείς απολαμβάνουμε την παράδοσή σας. Μη μας λέτε να διαβάζουμε βιβλία. Τα βιβλία με το περιεχόμενό τους ενισχύουν το Κεφάλαιο. Εμείς με τη δράση μας θα καταστρέψουμε πρώτα το Κεφάλαιο και τότε θα διαβάσουμε τα κατάλληλα βιβλία. Τους απάντησα ότι δυσκολεύομαι να αποδεχτώ την άποψή τους, χωρίς να καταστώ λιγότερο δημοφιλής. Δεν θα μπορούσα να συγχαρώ τους αγρότες μας σήμερα για την προσπάθειά τους. Τελικά το Κεφάλαιο δεν πρόκειται να πεθάνει, πολλοί όμως εργαζόμενοι άλλων κλάδων θα δουν τον δικό τους βιοπορισμό να επηρεάζεται αρνητικά. (Για τις αμαρτίες της σημερινής κυβερνήσεως, όρα την επιστολή μου «Οι κουτόφραγκοι και ο ΟΠΕΚΕΠΕ (μας)», «Η Καθημερινή», 12/6/2025, σελ. 12).

ΔΡ ΔΗΜΗΤΡΙΌΣ Γ. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ

Σε θέματα εθνικής άμυνας, οι κραυγές περί διάλυσης, δεν αποδυναμώνουν ούτε τον υπουργό Άμυνας ούτε την εκάστοτε κυβέρνηση. Αποδυναμώνουν το ίδιο το μήνυμα της αποτροπής. Υπονομεύουν το ηθικό των στελεχών και το κυριότερο, στέλνουν προς την Τουρκία την εικόνα μιας χώρας διχασμένης, αβέβαιης και ανασφαλούς για τις ίδιες της τις επιλογές. Και αυτό είναι ακριβώς το λάθος μήνυμα τη λάθος στιγμή. Η κριτική είναι αναγκαία και απαραίτητη σε μια Δημοκρατία. Η ανευθυνότητα όμως, όταν αγγίζει τα θεμέλια της εθνικής ασφάλειας, παύει να είναι άποψη και γίνεται πρόβλημα. Πατριωτισμός δεν είναι ούτε οι πολεμικές ιαχές ούτε η εσωτερική αποδόμηση. Πατριωτισμός είναι η σοβαρότητα, η θεσμική συνέχεια και η επίγνωση ότι κάθε λέξη που εκφέρεται δημόσια έχει βάρος...

 

Λόγος χωρίς μέτρο - κόστος χωρίς φωνή

Η μεγαλύτερη ευκολία στον δημόσιο λόγο είναι να μιλάς για πόλεμο χωρίς να τον πληρώνεις. Να καταγγέλλεις φοβικές ηγεσίες, να επικαλείσαι το ’40, να υψώνεις τη φωνή για φρόνημα και σύγκρουση, ενώ γνωρίζεις ότι άλλοι νεότεροι, οικογενειάρχες, στρατεύσιμοι, θα κληθούν να σταθούν στην πρώτη γραμμή. Άλλο η νηφάλια στρατηγική ανάλυση και άλλο η καλλιέργεια πολεμικής έξαρσης από ανθρώπους που έχουν ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο τους. Η άμυνα μιας χώρας απαιτεί ψυχραιμία, μέτρο και ευθύνη και όχι υψηλούς τόνους και ρητορικές υπερβολές.

Το ίδιο επικίνδυνη, όμως, είναι και η εσωτερική υπονόμευση. Όσοι σήμερα μιλούν για διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων και κατάργηση της πειθαρχίας, με αφορμή το νομοσχέδιο που προωθεί ο υπουργός Άμυνας, ένα νομοσχέδιο που στην ουσία του, κινείται προς τον εκσυγχρονισμό, τη θεσμική τάξη και την καλύτερη λειτουργία του στρατεύματος, που είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε, κάνουν μεγάλο κακό στη χώρα. Δεν ασκούν υπεύθυνη κριτική αλλά καλλιεργούν φόβο, σύγχυση και εσωτερική αμφισβήτηση.

Σε θέματα εθνικής άμυνας, οι κραυγές περί διάλυσης, δεν αποδυναμώνουν ούτε τον υπουργό Άμυνας ούτε την εκάστοτε κυβέρνηση. Αποδυναμώνουν το ίδιο το μήνυμα της αποτροπής. Υπονομεύουν το ηθικό των στελεχών και το κυριότερο, στέλνουν προς την Τουρκία την εικόνα μιας χώρας διχασμένης, αβέβαιης και ανασφαλούς για τις ίδιες της τις επιλογές. Και αυτό είναι ακριβώς το λάθος μήνυμα τη λάθος στιγμή.

Η κριτική είναι αναγκαία και απαραίτητη σε μια Δημοκρατία. Η ανευθυνότητα όμως, όταν αγγίζει τα θεμέλια της εθνικής ασφάλειας, παύει να είναι άποψη και γίνεται πρόβλημα. Πατριωτισμός δεν είναι ούτε οι πολεμικές ιαχές ούτε η εσωτερική αποδόμηση. Πατριωτισμός είναι η σοβαρότητα, η θεσμική συνέχεια και η επίγνωση ότι κάθε λέξη που εκφέρεται δημόσια έχει βάρος.

Σε μια περίοδο όμως, όπου οι ισορροπίες είναι εύθραυστες και τα μηνύματα που εκπέμπει η χώρα μετρούν περισσότερο από ποτέ, η ευκολία των μεγάλων λόγων και των εύκολων καταγγελιών είναι επικίνδυνη. Είτε πρόκειται για πολεμικές ιαχές χωρίς προσωπικό κόστος, είτε για κραυγές περί «διάλυσης» των Ενόπλων Δυνάμεων που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη και τη συνοχή, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: θόρυβος αντί για αποτροπή, σύγχυση αντί για σοβαρότητα. Η εθνική άμυνα δεν αντέχει ούτε τη δημαγωγία ούτε την εσωτερική αποδόμηση. Αντέχει μόνο τον ψύχραιμο λόγο, τη θεσμική ευθύνη και τη συνειδητοποίηση ότι κάθε δημόσια λέξη έχει βάρος, γιατί κάποιοι άλλοι μπορεί να κληθούν να πληρώσουν το τίμημά της.

Κρείττον το υπεύθυνο λέγειν από το θορυβώδες λέγειν.

Αντιπτέραρχος (Ι) εα. Κωνσταντίνος Ιατρίδης

Επίτιμος Διοικητής ΔΑΥ
Επίτιμος Πρόεδρος Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Αεροπορίας
Αμυντικός Αναλυτής

Υπάρχει κάποιο πολιτικό δίδαγμα από το πάθημα της Αριστεράς με την κυρία Καρυστιανού; Το πάθος τους για τη ρεβάνς του ταπεινωτικού double score και των όσων επακολούθησαν, τους έκανε να χάσουν το μυαλό τους. Στηρίζουν άκριτα κάθε πρόσωπο το οποίο πιστεύουν πως μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη. Ποντάρουν πότε στην Κοβέσι και πότε στην Καρυστιανού, αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Αν κάτι διέκρινε, στο παρελθόν, τη σκεπτόμενη Αριστερά - για την ορθόδοξη ανέκαθεν υπήρχαν οι εργοστασιακές ρυθμίσεις ακόμα και όταν το εργοστάσιο βάρεσε κανόνι - ήταν η πολιτική ανάλυση και ακολούθως η διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων. Τη γραμμή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, μετά την ήττα του 2019 και τη συντριβή του 2023, τη χαράσσει ο όχλος του Διαδικτύου. Ανυπαρξία πολιτικής σκέψης, έστω νηπιώδους, από τις ηγεσίες. Έτσι ήταν απολύτως φυσιολογικό να παραδοθούν αμαχητί στον τιμωρητικό λόγο της κυρίας, αδυνατώντας να εκτιμήσουν τις συνέπειες αυτής της επιλογής τους...

Τώρα οι αριστεροί 

άρχισαν  να κλαίγονται, 

αλλά είναι αργά

Αναφέρομαι στους αριστερούς που έχουν λίγο μυαλό και ανησυχούν για το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού. Φυσικά όταν πατρόναραν τις συγκεντρώσεις της μήπως πέσει ο Μητσοτάκης, τότε ήταν όλα μια χαρά. Και αυτοί, μέσα στην τρελή χαρά, μιλούσαν για τις μέρες που μετρά ο Κούλης.

Έγινε όμως κάτι που δεν πρόβλεψαν. Όταν μια γυναίκα, που ήρθε από το πουθενά, μαζεύει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο, είναι απολύτως φυσιολογικό να πάρουν τα μυαλά της αέρα. Να θελήσει να εξαργυρώσει αυτό που θεωρεί ως προσωπικό, πολιτικό της κεφάλαιο.

«Μα είναι άπειρη, δεν έχει πρόγραμμα, τι γνώσεις έχει για τη διεθνή πολιτική, την Παιδεία, κλπ», διερωτώνται τώρα όλοι αυτοί που τη στήριζαν κάποτε και τώρα ανησυχούν για την παρουσία της στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κάποιοι εξ αυτών ανησυχούν πρωτίστως για την τύχη του δικού τους κόμματος. Κάποιοι άλλοι, λιγότεροι, για το μεταπολιτευτικό μας πολιτικό σύστημα.

Η απάντηση είναι μια: Δημοκρατία έχουμε και όποιος έχει τα κότσια φτιάχνει κόμμα και ζητά την ψήφο των πολιτών. Αν οι επιδόσεις του κόμματος Καρυστιανού θα είναι εντυπωσιακές, αυτό θα οφείλεται σε μια σειρά από λόγους. Από την άλλη, αν αποτύχει κινούμενο σε χαμηλά ποσοστά, τότε και αυτό το κόμμα θα εξαφανιστεί όπως τόσα άλλα.

Το αντικείμενο του άρθρου δεν είναι το κόμμα Καρυστιανού, αλλά όλοι αυτοί που σήμερα το σκιάζονται, αφού προηγουμένως ανέδειξαν, για αντιπολιτευτικούς λόγους, την κυρία σε πολιτικό πρόσωπο. Αν η Αριστερά και η άκρα Δεξιά υποστούν απώλειες από ένα κόμμα που προέκυψε λόγω μιας τραγωδίας, καλό θα είναι να δούνε και τη δική τους συμβολή σε αυτήν την κατάληξη.

Όποιοι προωθούν τέτοια φαινόμενα, αγνοούν πως αυτά δε χειραγωγούνται. Απεναντίας αυτονομούνται και απελευθερώνουν δυνάμεις που επιδιώκουν την ισοπέδωση των πάντων, αδιακρίτως.

Στην προκειμένη περίπτωση πίστεψαν πως στο πρόσωπο της κυρίας βρήκαν την Πασιονάρια του 21ου αιώνα και τελικά τους προέκυψε μια συντηρητική περσόνα, με μεταφυσικές ανησυχίες, για να το πω κομψά.

Υπάρχει κάποιο πολιτικό δίδαγμα από το πάθημα της Αριστεράς με την κυρία Καρυστιανού; Το πάθος τους για τη ρεβάνς του ταπεινωτικού double score και των όσων επακολούθησαν, τους έκανε να χάσουν το μυαλό τους. Στηρίζουν άκριτα κάθε πρόσωπο το οποίο πιστεύουν πως μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη.

Ποντάρουν πότε στην Κοβέσι και πότε στην Καρυστιανού, αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Αν κάτι διέκρινε, στο παρελθόν, τη σκεπτόμενη Αριστερά - για την ορθόδοξη ανέκαθεν υπήρχαν οι εργοστασιακές ρυθμίσεις ακόμα και όταν το εργοστάσιο βάρεσε κανόνι - ήταν η πολιτική ανάλυση και ακολούθως η διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων.

Τη γραμμή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, μετά την ήττα του 2019 και τη συντριβή του 2023, τη χαράσσει ο όχλος του Διαδικτύου. Ανυπαρξία πολιτικής σκέψης, έστω νηπιώδους, από τις ηγεσίες. Έτσι ήταν απολύτως φυσιολογικό να παραδοθούν αμαχητί στον τιμωρητικό λόγο της κυρίας, αδυνατώντας να εκτιμήσουν τις συνέπειες αυτής της επιλογής τους. Σήμερα, όλα δείχνουν πως το κυβερνών κόμμα θα είναι αυτό που θα υποστεί, αν υποστεί, τις μικρότερες απώλειες από το κόμμα Καρυστιανού. Και Αριστερά και άκρα Δεξιά θα μετρούν τις χαμένες μονάδες τους.

Ας πρόσεχαν!

Οι πρωθυπουργοί δεν βγαίνουν με ίντριγκα, ούτε από νταραβέρια, βγαίνουν από την κάλπη. Και συνεπώς «υποψήφιοι πρωθυπουργοί» είναι εξ ορισμού οι επικεφαλής κομμάτων που κατεβαίνουν στις εκλογές. Οι υπόλοιποι είναι υποψήφιοι για τα καλαμπούρια. Η δημοκρατία δεν δουλεύει με μουσαφίρηδες. Και προφανώς δεν θα τινάξουμε στον αέρα την κοινοβουλευτική δημοκρατία για να ικανοποιηθεί η μωροφιλοδοξία του ενός ή του άλλου πρώην ή μελλοντικού πολιτικού αστέρα. Στην πρόσφατη ιστορία μας και σε πάνω από μισό αιώνα, είχαμε μόνο δύο βραχύβιες εξαιρέσεις σε συνθήκες απολύτως έκτακτης ανάγκης. Τους Τζαννετάκη – Ζολώτα (1989-1990) και τον Παπαδήμο (2012). Και τώρα φυσικά δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για να επαναληφθεί τέτοιο εγχείρημα. Αν λοιπόν πρώτο κόμμα είναι η ΝΔ, πρωθυπουργός θα είναι φυσιολογικά ο Μητσοτάκης. Αν προηγηθεί το ΠΑΣΟΚ «έστω και με μία ψήφο», θα γίνει ο Ανδρουλάκης. Κι αν όλα τα παρασύρει στο διάβα του κάποιος τρίτος, θα ηγηθεί της κυβέρνησης εκείνος ή εκείνη. Είπαμε. Τα υπόλοιπα είναι για τα καλαμπούρια. Η «κυβέρνηση ηττημένων» λανσαρίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2023 και όλοι θυμόμαστε την επιτυχία της. Ενώ η υπόθεση μιας κυβέρνησης με μουσαφίρη πρωθυπουργό είναι να γελούν κι οι μουσαφίρηδες. Συνεπώς δεν υπάρχει πρόβλημα για να συζητήσουμε ή να λύσουμε. Το λύνει η δημοκρατία. Και για έναν πρόσθετο λόγο. Οι ψηφοφόροι στις εκλογές ψηφίζουν ασφαλώς κόμματα. Ψηφίζουν όμως και πρωθυπουργό. Ποιος θα τους πει «ξέρετε, ο πρωθυπουργός που ψηφίσατε δεν κάνει, θα φέρουμε κάποιον άλλον από το σπίτι»; Με ποια πλειοψηφία θα κυβερνήσει ο μουσαφίρης πρωθυπουργός; Και πόσο νομιμοποιημένος θα είναι ένας πρωθυπουργός που δεν έχει περάσει από την κάλπη; Πόσο θα αντέξει χωρίς προσωπικό εκλογικό κεφάλαιο; Για να σκεφτούμε και μια πιο πονηρή κατάσταση. Να δεχτούμε δηλαδή πως υπό ακραίες συνθήκες πίεσης, οι αρχηγοί των κομμάτων συμφωνούν να κάνουν πρωθυπουργό κάποιον μουσαφίρη. Οι αρχηγοί όμως θα παραμείνουν αρχηγοί των κομμάτων του συνασπισμού. Θα διατηρούν την κοινοβουλευτική ισχύ. Γιατί να αποδεχτούν καλόκαρδα τον μουσαφίρη και να μην του τραβήξουν το χαλί σε πρώτη ευκαιρία; Και τότε η λαμπρή κυβερνητική συνεργασία θα λήξει ήσυχα και μάλλον με πάταγο. Για να πάμε στον επόμενο πρωθυπουργό. Τα καλαμπούρια που λέγαμε.

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ",30/12/25

Και η αλήθεια είναι ότι επί δημαρχίας του ( Κ. Μπακογιάννη) η περιοχή είχε αρχίσει να ανασαίνει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εξέτιε την ποινή της υποβάθμισης, η οποία φαίνεται ότι της έχει επιβληθεί χωρίς αναστολή. Μετά την εικόνα με τους δύο δυστυχισμένους δεν μπόρεσα να μη σκεφθώ τα φιλόδοξα σχέδια για την αναβάθμιση και επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Οι οδηγοί δίνουν ως σταθμό του τρένου την πλατεία Βικτωρίας. Και εκεί ο τουρίστας έρχεται σε επαφή με μια εικόνα της σύγχρονης Αθήνας πριν δει τους Κούρους στο Μουσείο. Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές απόψεις του κ. Δούκα. Ούτως ή άλλως, σου δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να υιοθετήσει τις ακριβώς αντίθετες, χωρίς να το καταλάβει ούτε ο ίδιος. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι πολιτικές του φιλοδοξίες. Φέτος το καλοκαίρι που θα μειώσει τη θερμοκρασία της Αθήνας κατά 5 βαθμούς, όπως έχει υποσχεθεί, ας σκουπίσει και κάνα πεζοδρόμιο. Με ενδιαφέρει όμως η Αθήνα, η πόλη όπου ζω και την οποία ο Δούκας της την έχει αφήσει στη μοίρα της. Ποια είναι η μοίρα της; Η ικανότητά της να απογοητεύει τους κατοίκους της και να ζητιανεύει επισκέπτες.

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Εκεί βρίσκονται δύο ξαπλωμένα σώματα, το ένα μπρούμυτα, το άλλο ανάσκελα. Και οι δύο άνδρες και οι δύο μετανάστες. Αυτός που είναι ανάσκελα κάτι μουρμουρίζει, βγάζοντας αφρούς από το στόμα του. Κάποιος από τους συμπατριώτες του κλωτσάει ελαφρά αυτόν που είναι πεσμένος μπρούμυτα. Προφανώς για να διαπιστώσει αν είναι ζωντανός. Ο πεσμένος δεν αντιδρά. Ο ένας από τους αστυνομικούς μιλάει στο τηλέφωνο, προφανώς ζητώντας βοήθεια από το 166. 

Δεν κάθισα να δω τη συνέχεια. Δεν είχε νόημα εξάλλου. Ο Σπύρος από το διπλανό περίπτερο μου λέει ότι πρόκειται για Σουδανούς. Το φιλοσοφεί. «Φαντάσου να έρθεις από το Σουδάν για να πεθάνεις έτσι στην πλατεία Βικτωρίας». Για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, του απαντώ: «Ναι, αλλά η πλατεία Βικτωρίας είναι στην Αθήνα, η Αθήνα είναι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Πήγαινε λίγο παρακάτω στην Πανεπιστημίου και θα δεις τον φωτισμό και το δέντρο όπου φαντάζομαι ότι ο Δούκας των Αθηνών θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της νέας χρονιάς. Λέγεται ότι θα παραδώσει στα τροχοφόρα του λαού του τη Βασιλίσσης Ολγας, που τους τη στέρησε ο Μπακογιάννης».

Αναφέρθηκα στο επεισόδιο με τους δύο ταλαίπωρους τοξικομανείς, όχι επειδή είναι κάτι πρωτόφαντο. Απλώς, με παρέπεμψε σε εικόνες της περιοχής πριν γίνει δήμαρχος ο Μπακογιάννης. Και η αλήθεια είναι ότι επί δημαρχίας του η περιοχή είχε αρχίσει να ανασαίνει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εξέτιε την ποινή της υποβάθμισης, η οποία φαίνεται ότι της έχει επιβληθεί χωρίς αναστολή. Μετά την εικόνα με τους δύο δυστυχισμένους δεν μπόρεσα να μη σκεφθώ τα φιλόδοξα σχέδια για την αναβάθμιση και επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Οι οδηγοί δίνουν ως σταθμό του τρένου την πλατεία Βικτωρίας. Και εκεί ο τουρίστας έρχεται σε επαφή με μια εικόνα της σύγχρονης Αθήνας πριν δει τους Κούρους στο Μουσείο. Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές απόψεις του κ. Δούκα. Ούτως ή άλλως, σου δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να υιοθετήσει τις ακριβώς αντίθετες, χωρίς να το καταλάβει ούτε ο ίδιος. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι πολιτικές του φιλοδοξίες. Φέτος το καλοκαίρι που θα μειώσει τη θερμοκρασία της Αθήνας κατά 5 βαθμούς, όπως έχει υποσχεθεί, ας σκουπίσει και κάνα πεζοδρόμιο. Με ενδιαφέρει όμως η Αθήνα, η πόλη όπου ζω και την οποία ο Δούκας της την έχει αφήσει στη μοίρα της. Ποια είναι η μοίρα της; Η ικανότητά της να απογοητεύει τους κατοίκους της και να ζητιανεύει επισκέπτες.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/12/25

Δεν είναι τυχαίο ότι το ΚΚΕ κατέβασε, με τις στολές τους και με ακάλυπτα τα χαρακτηριστικά τους, στρατιωτικούς, και στην πρόσφατη μεγάλη απεργία και στα μπλόκα. Μάλιστα πλέον βγάζουν και διάγγελμα στήριξης της απεργίας ή των μπλόκων, γεγονός που επισήμανα στα «ΝΕΑ» της 8/12/2025, όπου σημείωνα ότι η στρατιωτική ιδιότητα από μόνη της είναι ανασταλτική κάποιων δικαιωμάτων και, κυρίως, απαιτεί απ’ όσους την έχουν πολιτική ουδετερότητα. Αν «ο Ελληνικός Στρατός έχει διατηρήσει κάποια χαρακτηριστικά πειθαρχίας και αναφοράς σε κανόνες για τους άνδρες του», κατέληγα, θα ήταν αναμενόμενες έστω κάποιες πειθαρχικές συνέπειες για όσους παραβαίνουν τους κανόνες. Ο πρώτος ένστολος από αυτούς που έβγαλαν διάγγελμα, ένας οπλίτης θητείας, προφανώς, τιμωρήθηκε. Η ποινή του είναι αστεία, 25 μέρες φυλακή και αποπομπή από τις Ειδικές Δυνάμεις – αλλά ήδη προκαλεί ακόμα μια διαμαρτυρία του ΚΚΕ. Το οποίο νομίζει ότι μπορεί να διαλύσει τον στρατό, όπως έχει κάνει με τα πανεπιστήμια – μάλιστα σε εποχή που ο στρατός είναι απαραίτητο να διατηρεί τη συνοχή του, ενόψει της ρωσικής απειλής κατά της Ευρώπης. Αλλά το ΚΚΕ δεν είναι κάτι εξαιρετικό για να αντιμετωπίζεται με ανοχή από την αστυνομία και από τη δικαιοσύνη. Ζούμε σε κράτος δικαίου και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχει ένα κόμμα που δικαιούται να παραβιάζει νόμους. Πάντα απορούσα βεβαίως, και συνεχίζω να απορώ, πώς το ΚΚΕ βρίσκει και τα κάνει. Από πού κι ως πού μπορούν να κλείνουν τους δρόμους; Από πού κι ως πού είναι ακαταδίωκτες διάφορες καταλήψεις; Από πού κι ως πού το ΚΚΕ δεν ελέγχεται για ζητήματα όπως η χρηματοδότησή του και οι επαγγελματικές δραστηριότητές του; Ποιος φοβάται το ΚΚΕ;

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Το ΚΚΕ είναι ένα ιδιότυπο κόμμα. Αν και στην προπαγάνδα του συνέχεια μιλάει για ειρήνη, έχει φανατικά μέλη και οπαδούς που μπορούν να οργανώνονται σε μονάδες μάχης – έστω και συμβολικής. Από πολύ νωρίς στις οργανώσεις, οι κνίτες μαθαίνουν και τηρούν την αλφαβήτα του μιλιταριστικού ακτιβισμού: τους απολαμβάνουμε, κάθε τόσο, με στειλιάρια στα χέρια μεταμφιεσμένα σε σημαίες και με στρατιωτικό βάδισμα στις φοιτητικές διαδηλώσεις, στις απεργίες (όπου συμμετέχουν ως ψιλοί, πλάι σε ξεσκολισμένους παλαίμαχους) και στις κομματικές διαδηλώσεις.

Ο ρόλος του ΚΚΕ είναι διττός. Κάποιες φορές έχει κατηγορηθεί ότι είναι «δεκανίκι του συστήματος». Τον Οκτώβριο του 2011, την εποχή των Αγανακτισμένων, της άνω και της κάτω πλατείας με τις κρεμάλες και τις μούντζες στη Βουλή, είναι αλήθεια ότι δυνάμεις του ΚΚΕ συνέβαλαν στην αποτροπή μιας οργανωμένης βίαιης επίθεσης «αντισυστημικών» κατά του Κοινοβουλίου. Επίσης, στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, μετά το δημοψήφισμα του Αλέξη Τσίπρα, το 2015, ο γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας ήταν σαφής υποστηρίζοντας την ανάγκη η χώρα να μείνει στο ευρώ: «όταν μιλάει για ρήξη [το ΚΚΕ]», είπε, «δεν εννοεί μια ρήξη με το νόμισμα μόνο, μια έξοδο από το ευρώ μόνο».

Αλλά τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, το ΚΚΕ επανανακάλυψε τον πολεμικό εαυτό του – και σε μεγάλο βαθμό συγκαταλέγεται, κι αυτό, στο πολύχρωμο παζλ του αντισυστημισμού που, σήμερα, εκφράζεται ως αντιμητσοτακισμός – είτε στα συλλαλητήρια για τα Τέμπη, είτε στον αριστερό αντισημιτισμό του «free Palestine», είτε τελευταία στα αγροτικά μπλόκα. Τα τελευταία χρόνια, το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να προασπίσει τον χαρακτήρα της δικής του διαμαρτυρίας, εύκολα συναθροίζεται με τους άλλους ενώ, ιδίως στα αγροτικά μπλόκα, η αδιαλλαξία των διαμαρτυρομένων χρειάζεται τα στελέχη και την τεχνογνωσία του κόμματος.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ΚΚΕ κατέβασε, με τις στολές τους και με ακάλυπτα τα χαρακτηριστικά τους, στρατιωτικούς, και στην πρόσφατη μεγάλη απεργία και στα μπλόκα. Μάλιστα πλέον βγάζουν και διάγγελμα στήριξης της απεργίας ή των μπλόκων, γεγονός που επισήμανα στα «ΝΕΑ» της 8/12/2025, όπου σημείωνα ότι η στρατιωτική ιδιότητα από μόνη της είναι ανασταλτική κάποιων δικαιωμάτων και, κυρίως, απαιτεί απ’ όσους την έχουν πολιτική ουδετερότητα. Αν «ο Ελληνικός Στρατός έχει διατηρήσει κάποια χαρακτηριστικά πειθαρχίας και αναφοράς σε κανόνες για τους άνδρες του», κατέληγα, θα ήταν αναμενόμενες έστω κάποιες πειθαρχικές συνέπειες για όσους παραβαίνουν τους κανόνες.

Ο πρώτος ένστολος από αυτούς που έβγαλαν διάγγελμα, ένας οπλίτης θητείας, προφανώς, τιμωρήθηκε. Η ποινή του είναι αστεία, 25 μέρες φυλακή και αποπομπή από τις Ειδικές Δυνάμεις – αλλά ήδη προκαλεί ακόμα μια διαμαρτυρία του ΚΚΕ. Το οποίο νομίζει ότι μπορεί να διαλύσει τον στρατό, όπως έχει κάνει με τα πανεπιστήμια – μάλιστα σε εποχή που ο στρατός είναι απαραίτητο να διατηρεί τη συνοχή του, ενόψει της ρωσικής απειλής κατά της Ευρώπης.

Αλλά το ΚΚΕ δεν είναι κάτι εξαιρετικό για να αντιμετωπίζεται με ανοχή από την αστυνομία και από τη δικαιοσύνη. Ζούμε σε κράτος δικαίου και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχει ένα κόμμα που δικαιούται να παραβιάζει νόμους.


Πάντα απορούσα βεβαίως, και συνεχίζω να απορώ, πώς το ΚΚΕ βρίσκει και τα κάνει. Από πού κι ως πού μπορούν να κλείνουν τους δρόμους; Από πού κι ως πού είναι ακαταδίωκτες διάφορες καταλήψεις; Από πού κι ως πού το ΚΚΕ δεν ελέγχεται για ζητήματα όπως η χρηματοδότησή του και οι επαγγελματικές δραστηριότητές του; Ποιος φοβάται το ΚΚΕ;

Βατραχομυομαχία

Από το πρώτο μεγάλο συλλαλητήριο για τα Τέμπη με σύνθημα το «Οξυγόνο», ήταν εμφανείς οι ομοιότητες με τις αντιμνημονιακές συγκεντρώσεις του Συντάγματος τα χρόνια της χρεοκοπίας. Αντισύστημα τότε, αντισύστημα και τώρα. Γερμανοτσολιάδες όσοι τότε επισήμαιναν τους κινδύνους. Απαξιωμένοι και σήμερα, συχνά ως «φρουρά» μάλιστα από ανώριμους που νομίζουν ότι η πολιτική κριτική είναι υπόθεση στρατών, όσοι εντόπισαν τις αντιστοιχίες.

Παρά τις επικρίσεις, πάντως, είναι δεδομένο ότι οι οργισμένοι πρωτεργάτες των συλλαλητηρίων για τα Τέμπη, αφού επένδυσαν στα ξυλόλια και τα μπαζώματα, τώρα ψηφοθηρούν στα διάφορα μπλόκα, φροντίζοντας να δηλώσουν και εκεί τον αντισυστημισμό τους. Ανάμεσά τους βρέθηκε και η Μαρία Καρυστιανού, η οποία όπως διαφαινόταν από την αρχή δύσκολα θα αντιστεκόταν στον πειρασμό να μην παίξει το χαρτί που μπορεί να την οδηγήσει στη Βουλή. Ηδη διάβασα ότι η πρότασή της είναι η δήμευση της περιουσίας των πολιτικών – και τη βρίσκω εμπνευσμένη και πολύ δημοκρατική.

Από το Σύνταγμα των Αγανακτισμένων, το αντισύστημα μας κληροδότησε τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Χρυσή Αυγή, τους ΑΝΕΛ… Σήμερα, μας φέρνει το ριμπράντινγκ του Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού που θα κονταροχτυπηθούν με Ζωή Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλο, υπολείμματα του ΣΥΡΙΖΑ – και για πρώτη φορά με κοινή ατζέντα, με ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Αντισυστημικός αχός βαρύς. Η ώρα, δηλαδή, της σιωπηλής πλειοψηφίας.

Η απλούστευση αυτή, πάντως, δεν σημαίνει αυτόματο «σβήσιμο» χρεών εντός 5 ετών. Το νέο πλαίσιο προβλέπει ότι αν η διοίκηση εντοπίσει και αναζητήσει μια οφειλή εντός της πενταετίας, τότε η περίοδος παραγραφής ανανεώνεται για άλλα 5 χρόνια από τη στιγμή της αποστολής ειδοποιητηρίου. Αυτό σημαίνει ότι η παραγραφή διατηρείται ως εργαλείο διαχείρισης του χρόνου ωρίμανσης των απαιτήσεων, αλλά όχι ως αυτόματη «αμνηστία» για όσους δεν έχουν τακτοποιήσει εγκαίρως τις υποχρεώσεις τους. Για χρέη που έχουν βεβαιωθεί ληξιπρόθεσμα έως και το τέλος του 2025 και δεν έχουν κινηθεί οι αναγκαίες διαδικασίες, εξακολουθεί να ισχύει η 10ετής παραγραφή, με την προϋπόθεση ότι μέσα στη δεκαετία δεν μεσολαβεί κάποια «διακοπτική ενέργεια», όπως ειδοποίηση, εξώδικο ή άλλη επίσημη δράση της διοίκησης. Εάν μια ειδοποίηση σταματήσει τον χρόνο παραγραφής, τότε και για αυτούς τους παλαιούς λογαριασμούς ισχύει η νέα πενταετία....

 Από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/12/25

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/12/25

ΤΗΣ ΡΟΥΛΑΣ ΣΑΛΟΥΡΟΥ

Στην 5ετία, αντί της 10ετίας που ισχύει σήμερα, θα παραγράφονται οι μη βεβαιωμένες οφειλές προς τον ΕΦΚΑ, που δημιουργούνται από την 1η Ιανουαρίου 2026. Για παλαιές οφειλές, που έχουν δημιουργηθεί έως και 31/12/2025, παραμένει ως όριο παραγραφής η 10ετία. Αν η διοίκηση εντοπίσει οφειλή εντός της πενταετίας, τότε η περίοδος παραγραφής ανανεώνεται για άλλα 5 χρόνια από τη στιγμή της ειδοποίησης.

Στα 5 χρόνια μειώνεται, από την 1η Ιανουαρίου 2026, ο χρόνος παραγραφής χρεών προς τον ΕΦΚΑ, τα οποία θα βεβαιωθούν ως ληξιπρόθεσμα από το νέο έτος και δεν θα αναζητηθούν έκτοτε από τον φορέα ή το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ). Για παλαιές οφειλές, που έχουν δημιουργηθεί έως και 31/12/2025, παραμένει ως όριο παραγραφής η 10ετία.

Τη σημαντική αλλαγή στο καθεστώς διαχείρισης των δημοσίων χρεών φέρνει η εφαρμογή του άρθρου 6 του Ν. 4997/2022 (ψηφίστηκε έπειτα από απόφαση του ΣΤΕ), καθώς από την 1η Ιανουαρίου 2026 η παραγραφή ασφαλιστικών οφειλών περιορίζεται στα πέντε έτη. Η αλλαγή επηρεάζει άμεσα τον τρόπο με τον οποίο το Δημόσιο βεβαιώνει και διεκδικεί απαιτήσεις, αλλά και τη στρατηγική επιχειρήσεων και ελευθέρων επαγγελματιών στη διαχείριση των υποχρεώσεών τους.

Αναλυτικά, από την 1η Ιανουαρίου 2026 τίθεται σε εφαρμογή μια ριζική αλλαγή στο καθεστώς παραγραφής ασφαλιστικών χρεών, με τη μείωση του χρόνου παραγραφής από 10 σε 5 χρόνια, διαμορφώνοντας πλέον μια νέα πραγματικότητα για τους οφειλέτες. Κυρίως βέβαια, αλλάζει η νοοτροπία της ασφαλιστικής διοίκησης και των εισπρακτικών μηχανισμών της, καθώς θα πρέπει να κινεί τις διαδικασίες άμεσα και έγκυρα προκειμένου να μην αφήνει ανοικτά παράθυρα παραγραφής χρεών.

Και αυτό, γιατί η αλλαγή αφορά την παραγραφή αξιώσεων του ΕΦΚΑ, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι ο φορέας δεν έχει κινήσει τις προβλεπόμενες διαδικασίες «αναζήτησης» των οφειλών αυτών. Υπό το παλαιό θεσμικό πλαίσιο, οι απαιτήσεις από μη καταβληθείσες εισφορές παρέμεναν ενεργές για 10 χρόνια από τη στιγμή που είχαν βεβαιωθεί ως ληξιπρόθεσμες. Από την έναρξη του νέου έτους, ωστόσο, η περίοδος αυτή συντομεύεται σε 5 χρόνια. Προσοχή όμως. Η 5ετία αφορά χρέη που γεννιούνται για πρώτη φορά από 1/1/2026 και μετά.

Με τη μείωση της παραγραφής, μια οφειλή που θα δημιουργηθεί και θα βεβαιωθεί ως ληξιπρόθεσμη μέσα στο 2026 θα παραγραφεί στις αρχές του 2032 – δηλαδή πέντε χρόνια μετά την πρώτη ληξιπρόθεσμη ημερομηνία. Αν η παραγραφή παρέμενε 10ετής, η ίδια οφειλή θα παρέμενε ενεργή έως το 2037.

Η απλούστευση αυτή, πάντως, δεν σημαίνει αυτόματο «σβήσιμο» χρεών εντός 5 ετών. Το νέο πλαίσιο προβλέπει ότι αν η διοίκηση εντοπίσει και αναζητήσει μια οφειλή εντός της πενταετίας, τότε η περίοδος παραγραφής ανανεώνεται για άλλα 5 χρόνια από τη στιγμή της αποστολής ειδοποιητηρίου. Αυτό σημαίνει ότι η παραγραφή διατηρείται ως εργαλείο διαχείρισης του χρόνου ωρίμανσης των απαιτήσεων, αλλά όχι ως αυτόματη «αμνηστία» για όσους δεν έχουν τακτοποιήσει εγκαίρως τις υποχρεώσεις τους.

Για χρέη που έχουν βεβαιωθεί ληξιπρόθεσμα έως και το τέλος του 2025 και δεν έχουν κινηθεί οι αναγκαίες διαδικασίες, εξακολουθεί να ισχύει η 10ετής παραγραφή, με την προϋπόθεση ότι μέσα στη δεκαετία δεν μεσολαβεί κάποια «διακοπτική ενέργεια», όπως ειδοποίηση, εξώδικο ή άλλη επίσημη δράση της διοίκησης. Εάν μια ειδοποίηση σταματήσει τον χρόνο παραγραφής, τότε και για αυτούς τους παλαιούς λογαριασμούς ισχύει η νέα πενταετία.

Παράλληλα, οι οφειλές που αφορούν περιόδους ασφάλισης πριν από το 2026 εξακολουθούν να διέπονται από τη 10ετή παραγραφή ακόμα και αν βεβαιώνονται μετά την έναρξη εφαρμογής του νέου κανόνα.

ΠΟΛΛΑΠΛΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ Η ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΑΡΑΞΟΥ ΚΑΙ ΑΝΔΡΑΒΙΔΑΣ, ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΜΕ ΤΑ F-16 VIPER ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ F-35...

 Από την "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ"

Στην Ευρώπη η κρατούσα κοινή γνώμη δεν διακατέχεται από καμία «αντιρωσική υστερία» που λέει ο Τσίπρας και διάφοροι οπαδοί ή υπάλληλοι του Πούτιν. Αντιθέτως βιώνει μια προφανή, σαφή και τεκμηριωμένη ρωσική απειλή. Προ μηνός, η αμερικανική κυβέρνηση κυκλοφόρησε ένα κείμενο με τίτλο «Νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας». Αποτελείται από 33 σελίδες στις οποίες το όνομα του Τραμπ αναφέρεται καμία εικοσαριά φορές, τις περισσότερες χωρίς λόγο. Εκεί, η Ευρώπη αντιμετωπίζεται με προφανή εχθρότητα ή απαξία. Απειλείται με «πολιτιστικό αφανισμό». Και καλείται «να αποκαταστήσει μια σχέση στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία». Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η μπαρούφα; Γίνεται να κάνεις δημόσιες σχέσεις με κάποιον που σε απειλεί; Στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τίποτα. Αποτελεί απλώς το απόσταγμα της αερολογίας διαφόρων ανίδεων. Πασπαλισμένο με την πομπώδη μεγαλοστομία των άσχετων. Κάτι σαν σύνοψη μεταμεσονύκτιας συζήτησης σε μικρό ελληνικό κανάλι με ψεκασμένους. Ετσι μάθαμε, ας πούμε, ότι εκπρόσωποι της Καρυστιανού έστειλαν δύο επιστολές στον Πούτιν και ρωτούσαν (ελπίζω όχι στα αραμαϊκά) αν οι ρωσικοί δορυφόροι εντόπισαν… ξυλόλιο φορτωμένο στην αμαξοστοιχία των Τεμπών! Με μια όμως σοβαρή διαφορά. Αλλο οι φλυαρίες κάποιων ξενύχτηδων ανισόρροπων. Κι άλλο ένα επίσημο κείμενο της αμερικανικής κυβέρνησης για τη «στρατηγική εθνικής ασφάλειας». Δυστυχώς όμως η «Αμερική του Τραμπ» δεν είναι η Αμερική που ξέραμε. Φέρνει στην επιφάνεια όλες τις παρανοϊκές δοξασίες, τη στενομυαλιά, τις μικρόνοιες και την αγραμματοσύνη που χρόνια κρύβονταν στα χειρότερα βάθη της αμερικανικής ψυχής. Με αυτά θα πρέπει να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/12/25

ΤΟΥ Ι.Κ.ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Ερώτηση κρίσεως. Αν έχουμε τελικά ανταλλαγή κατεχόμενων εδαφών μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, η Ρωσία θα επιστρέψει τον Λευκό Οίκο ή θα τον κρατήσει;

Και αν τον επιστρέψει, θα τον δώσει πίσω με τον Τραμπ μέσα ή χωρίς;

Είναι ένα ζήτημα, το οποίο αναντίρρητα καθυστερεί την πρόοδο των διαπραγματεύσεων.

Διότι αν κάποτε οι Ρώσοι επιστρέψουν τον Τραμπ στον δυτικό πολιτισμό, θα χρειαστεί ίσως να λύσει μια σειρά από απορίες που είμαι βέβαιος ότι συμμερίζεται κάθε λογικός πολίτης της Δύσης.

Να μας πει, ας πούμε, από πότε αποφασίστηκε ότι οι Ρώσοι είναι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι μας. Από ποιον και με ποια επιχειρήματα.

Διότι στην Ευρώπη η κρατούσα κοινή γνώμη δεν διακατέχεται από καμία «αντιρωσική υστερία» που λέει ο Τσίπρας και διάφοροι οπαδοί ή υπάλληλοι του Πούτιν. Αντιθέτως βιώνει μια προφανή, σαφή και τεκμηριωμένη ρωσική απειλή.

Προ μηνός, η αμερικανική κυβέρνηση κυκλοφόρησε ένα κείμενο με τίτλο «Νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας».

Αποτελείται από 33 σελίδες στις οποίες το όνομα του Τραμπ αναφέρεται καμία εικοσαριά φορές, τις περισσότερες χωρίς λόγο.

Εκεί, η Ευρώπη αντιμετωπίζεται με προφανή εχθρότητα ή απαξία. Απειλείται με «πολιτιστικό αφανισμό». Και καλείται «να αποκαταστήσει μια σχέση στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία».

Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η μπαρούφα; Γίνεται να κάνεις δημόσιες σχέσεις με κάποιον που σε απειλεί; Στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τίποτα.

Αποτελεί απλώς το απόσταγμα της αερολογίας διαφόρων ανίδεων. Πασπαλισμένο με την πομπώδη μεγαλοστομία των άσχετων.

Κάτι σαν σύνοψη μεταμεσονύκτιας συζήτησης σε μικρό ελληνικό κανάλι με ψεκασμένους.

Ετσι μάθαμε, ας πούμε, ότι εκπρόσωποι της Καρυστιανού έστειλαν δύο επιστολές στον Πούτιν και ρωτούσαν (ελπίζω όχι στα αραμαϊκά) αν οι ρωσικοί δορυφόροι εντόπισαν… ξυλόλιο φορτωμένο στην αμαξοστοιχία των Τεμπών!

Με μια όμως σοβαρή διαφορά. Αλλο οι φλυαρίες κάποιων ξενύχτηδων ανισόρροπων. Κι άλλο ένα επίσημο κείμενο της αμερικανικής κυβέρνησης για τη «στρατηγική εθνικής ασφάλειας».

Δυστυχώς όμως η «Αμερική του Τραμπ» δεν είναι η Αμερική που ξέραμε. Φέρνει στην επιφάνεια όλες τις παρανοϊκές δοξασίες, τη στενομυαλιά, τις μικρόνοιες και την αγραμματοσύνη που χρόνια κρύβονταν στα χειρότερα βάθη της αμερικανικής ψυχής.

Με αυτά θα πρέπει να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.

Ελπίζω χωρίς μεγάλες ζημιές. Αλλά χωρίς να είμαι και πολύ βέβαιος ότι δεν θα τολμήσουν να διαλύσουν ό,τι περνάει από το χέρι τους.

Οπως έλεγε κι ο Λίνο Βεντούρα στο «Tontons flingueurs» ήδη το 1963, «οι μαλάκες τα τολμούν όλα κι από αυτό άλλωστε τους αναγνωρίζεις».

Παρακολουθώντας κανείς όσα αναφέρουν τούρκοι αξιωματούχοι αλλά και αναλυτές σε τουρκικά ΜΜΕ, η τριμερής Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, και τα όσα αναφέρουν οι τρεις χώρες στο κοινό ανακοινωθέν τους σε συνδυασμό με τη σε εξέλιξη απόκτηση ισραηλινών οπλικών συστημάτων που θα τοποθετηθούν σε νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο που η Αγκυρα θέλει αποστρατιωτικοποιημένα, έχει προκαλέσει «σεισμό», καθώς θεωρεί πως το Τελ Αβίβ, με το οποίο οι σχέσεις επιδεινώνονται μέρα με τη μέρα, «περικυκλώνει» με αυτό τον τρόπο την Τουρκία....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

                                                                  "ΤΑ ΝΕΑ", 29/12/25
ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΓΚΑΣΙΑΜΗ

Ιδιαίτερα ενοχλημένη εμφανίζεται η Τουρκία από τη στενότερη σχέση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, ειδικά στον στρατιωτικό τομέα και της ασφάλειας, καθώς η σύμπλευση σε αυτούς τους τομείς έρχεται να γεμίσει ένα στρατηγικό κενό. Από τη Ρόδο μέχρι την Κύπρο και το Ισραήλ, πλατφόρμες, αγωγοί και καλώδια ηλεκτρικής ενέργειας βρίσκονται εκτεθειμένα σε μια θάλασσα που στην Αγκυρα ονομάζουν «Mavi Vatan» (Γαλάζια Πατρίδα).

Το μπαράζ παραβιάσεων στο Αιγαίο στο κλείσιμο της χρονιάς δεν αποσυνδέεται από αυτή την εξέλιξη. Είναι χαρακτηριστικό πως σε αντίθεση με το 2024, όπου η τουρκική πολεμική αεροπορία είχε μηδενίζει το κοντέρ των προκλήσεων, το 2025 άρχισε και πάλι τη μικρή, αλλά αισθητή παρουσία της με 219 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου ειδικά στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλορίζου, κυρίως στο πλαίσιο, όπως επισημαίνουν στρατιωτικές πηγές, μιας ανάγκης της Τουρκίας να υπενθυμίζει την ύπαρξη της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Μόνη εξαίρεση στις 30 Μαΐου και στις 2 Ιουνίου όπου σημειώθηκαν από δύο παραβιάσεις αντίστοιχα του εθνικού εναέριου χώρου στο Κεντρικό Αιγαίο και μέσα στον Δεκέμβριο όπου τα τουρκικά αεροσκάφη εμφανίστηκαν και στο Βορειοανατολικό και Κεντρικό Αιγαίο στις 9, 11, 12, 19 και 22 του μήνα. Η κορύφωση φυσικά ήταν στις 19 Δεκεμβρίου κατά την οποία σημειώθηκε και η πρώτη αλλά σύντομη αερομαχία μεταξύ Λήμνου και Λέσβου, με δύο οπλισμένα τουρκικά F-16 από τον Φεβρουάριο του 2023, μετά δηλαδή από 34 μήνες.

Οργή στην Τουρκία για τη συμμαχία των τριών

Παρακολουθώντας κανείς όσα αναφέρουν τούρκοι αξιωματούχοι αλλά και αναλυτές σε τουρκικά ΜΜΕ, η τριμερής Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, και τα όσα αναφέρουν οι τρεις χώρες στο κοινό ανακοινωθέν τους σε συνδυασμό με τη σε εξέλιξη απόκτηση ισραηλινών οπλικών συστημάτων που θα τοποθετηθούν σε νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο που η Αγκυρα θέλει αποστρατιωτικοποιημένα, έχει προκαλέσει «σεισμό», καθώς θεωρεί πως το Τελ Αβίβ, με το οποίο οι σχέσεις επιδεινώνονται μέρα με τη μέρα, «περικυκλώνει» με αυτό τον τρόπο την Τουρκία.

«Η τριμερής Σύνοδος Κορυφής επιβεβαιώνει την αταλάντευτη δέσμευσή μας να ενισχύσουμε τη συνεργασία μας, ενισχύοντας την ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των χωρών μας για τις επόμενες γενιές… Για να διασφαλίσουμε την υλοποίηση αυτού του οράματος, επιβεβαιώνουμε την ανάγκη για συντονισμένη δράση για την υπέρβαση των υφιστάμενων και αναδυόμενων προκλήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, συμφωνούμε να ενισχύσουμε τη τρέχουσα τριμερή συνεργασία μας στους τομείς ασφάλειας, άμυνας και στρατιωτικού χαρακτήρα», αναφέρει χαρακτηριστικά το κοινό ανακοινωθέν, προαναγγέλλοντας περαιτέρω κινήσεις για την αμυντική συνεργασία των τριών χωρών. Κάτι που φαίνεται να ήταν η αιχμή που προκάλεσε την οργή της Άγκυρας, καθώς οι αγωγοί και τα καλώδια από την Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένου του IMEC, θα χρειαστούν προστασία.

Προς την κατεύθυνση αυτή στις 22 και 23 Δεκεμβρίου υπεγράφησαν στη Λευκωσία το «Κοινό Σχέδιο Δράσης Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ» και το «Πρόγραμμα Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδος – Ισραήλ», για το έτος 2026. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση στις δράσεις αυτών των συμφωνιών περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων η διεξαγωγή διακλαδικών ασκήσεων, συνεκπαιδεύσεις Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων, επιτελικές συναντήσεις, καθώς και συνομιλίες σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

Οι δίαυλοι μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας

Είναι χαρακτηριστικό πως στις κοινές δηλώσεις μόνο ο ισραηλινός πρωθυπουργός καταφέρθηκε ανοιχτά κατά της Αγκυρας και των νεοοθωμανικών βλέψεών της, ενώ ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, πάνω από την οποία υπάρχει ένα τουρκικό casus belli και ο πρόεδρος της Κύπρου με το 37% κατεχόμενο, επέλεξαν να είναι πιο μετριοπαθείς στις δηλώσεις τους, προσβλέποντας στην αποφυγή εντάσεων και στην επίτευξη μιας πενταμερούς για τη διπλωματική επίλυση των ζητημάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οπως επισημαίνει η Αθήνα, εξάλλου, η συμμαχία των τριών δεν στρέφεται εναντίον κανενός, αντιθέτως είναι συμπεριλιπτική, αρκεί όσοι ενδιαφέρονται να σέβονται το διεθνές δίκαιο αφενός και αφετέρου στο Μαξίμου προσβλέπουν ακόμα σε μια συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Πρωθυπουργός, άλλωστε, έχει προσδιορίσει χρονικά το επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας των δύο χωρών το πρώτο τρίμηνο του 2026, με τον πολιτικό διάλογο να εκκινεί εκ νέου στις 20 και στις 21 Ιανουαρίου, με διπλωματικές πηγές να μιλούν για… προθέρμανση του εδάφους ενόψει της συνάντησης των δύο ηγετών.

...από την "Εφ.Συν"