Σε κάθε θεσµική ανορθογραφία της πλειοψηφίας, η αντιπολίτευση έχει κάτι πιο βαρύ και τυχοδιωκτικό να αντιτάξει. Σε κάθε παροχή, είναι πάντα έτοιµη να υπερθεµατίσει, σπρώχνοντας περισσότερες µάρκες στην προεκλογική τσόχα. Κάθε τοξική εκπυρσοκρότηση της Ν.∆. µπορεί να την ανταγωνιστεί και να την υπερβεί µε έναν δικό της βαρεµένο. Αυτό δεν είναι βέβαια σχέδιο εµπρησµού. Είναι σπιράλ ευτελισµού.....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/02/23

ΤΣΑΛΑΚΩΜΑ

Κανείς δεν έχει δίκιο. Είναι σχεδόν αδύνατο να υποστηρίξεις µια τέτοια θέση στον ψηφιακό µύλο των αντίπαλων βεβαιοτήτων, όπου υπάρχουν µόνο άγγελοι και δαίµονες. Ενίοτε όµως σε αυτές τις αντιπαραθέσεις, που κινητοποιούν τα εύφλεκτα πληκτρολόγια, δεν µπορείς να συνταχθείς µε κανέναν. Κι ανάποδα: Ο καθένας έχει λίγο δίκιο.

Ο Γιώργος Βαρεµένος έχει δίκιο ότι η παρακαθήµενή του σε τηλεοπτικό πάνελ βουλευτίνα της Ν.∆. επιχειρούσε ένα φτηνό λαϊκιστικό εφέ. Εχοντας προεκτυπώσει µια φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα, την ανέµιζε για να στηρίξει τάχα τον ισχυρισµό της ότι ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης είναι άνιωθος και δεν πενθεί τον θάνατο των πιλότων της Πολεµικής Αεροπορίας – επειδή πήγε στο θέατρο και µάλιστα χαµογελαστός. Αν θέλει κανείς να κάνει κριτική στον Τσίπρα, µπορεί να βρει επιχειρήµατα πιο στέρεα από τέτοια πρωινατζίδικα κόλπα.

Ο Βαρεµένος όµως κατόρθωσε να ξεπεράσει σε ασχήµια την αντίπαλό του, πηδώντας και τον τελευταίο φράχτη που χωρίζει τον ανόητο λόγο από τη βίαιη πράξη. (Αρπαξε και τσαλάκωσε τη φωτογραφία µε µια κίνηση επιεικώς απειλητική).

Ποιος λοιπόν έχει δίκιο; Με ποιον είσαι, όταν καλείσαι να διαλέξεις µεταξύ φτήνιας και βαναυσότητας;

Το τηλεοπτικό επεισόδιο δεν θα ήταν τόσο καταθλιπτικό, αν δεν αντανακλούσε πιστά την προεκλογική συνθήκη. Ο αστράτευτος ψηφοφόρος έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ότι σύρεται σε µια στάθµιση µεταξύ κακού και χειρότερου – σαν να του ζητούν να παίξει τον διαιτητή σε καφενειακό καβγά.

Λένε ότι η αντιπολίτευση αυτή είναι επικίνδυνη. Το λένε επειδή καταφεύγει στην αγανάκτηση (όπως λέγεται κατ’ ευφηµισµόν το bullying), τη σκανδαλοθηρία και τη µεθοδολογία της εξωκοινοβουλευτικής (όπως λέγεται κατ’ ευφηµισµόν η αντικοινοβουλευτική) Αριστεράς. Τα λένε όλα αυτά επειδή τους στοιχειώνει ακόµη η µνήµη της εποχής που όντως υπήρχε κίνδυνος – που οι πρακτικές αυτές απευθύνονταν σε ένα παλλόµενο, όχι σε ένα άδειο πεζοδρόµιο.

Το Αντιµνηµόνιο-χωρίς-µνηµόνιο δεν έχει πια εµπρηστική δύναµη. ∆εν έχει ούτε την φρεσκάδα, ούτε τα ερείσµατα για να οδηγήσει τις εξελίξεις. Αυτό όµως δεν σηµαίνει ότι η προεκλογική του υποτροπή είναι χωρίς συνέπειες.

Οι συνέπειες είναι το στένεµα του εκλογικού ορίζοντα σε µια ψυχαναγκαστική επιλογή: Σε κάθε θεσµική ανορθογραφία της πλειοψηφίας, η αντιπολίτευση έχει κάτι πιο βαρύ και τυχοδιωκτικό να αντιτάξει. Σε κάθε παροχή, είναι πάντα έτοιµη να υπερθεµατίσει, σπρώχνοντας περισσότερες µάρκες στην προεκλογική τσόχα. Κάθε τοξική εκπυρσοκρότηση της Ν.∆. µπορεί να την ανταγωνιστεί και να την υπερβεί µε έναν δικό της βαρεµένο. Αυτό δεν είναι βέβαια σχέδιο εµπρησµού. Είναι σπιράλ ευτελισµού. Οχι σκόπιµη δολιοφθορά. Αλλά φθορά κατά τύχη.

Οταν καλείσαι να διαλέξεις µεταξύ φτήνιας και βαναυσότητας.

...από το "Political"