"...Η υπόθεση των δύο ελλήνων στρατιωτικών είναι λογικό να προκαλεί συγκίνηση, αγωνία και οργή. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπορεί να συγκαλύπτονται από τα συναισθήματα. Η δίκη με την κατηγορία της παράνομης εισόδου δεν αποτελεί κάτι εξ ορισμού προκλητικό. Ναι, σε άλλες εποχές οι άνθρωποι αυτοί θα αφήνονταν αμέσως ελεύθεροι, αλλά το κλίμα έχει βαρύνει, και ο Καμμένος φέρει ευθύνη γι' αυτό. Η τουρκική Δικαιοσύνη δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη - αρκεί να θυμηθεί κανείς πώς επέβαλε πρόσφατα ισόβια κάθειρξη σε μια σειρά από διανοούμενους -, αλλά δεν μπορεί να καταδικάζονται προκαταβολικά οι αποφάσεις της ούτε να ζητείται η παρέμβαση της Ευρώπης. Αυτή τη στιγμή χρειάζονται επειγόντως ψυχραιμία και έξυπνη διπλωματία. Υπάρχουν αυτά τα στοιχεία στην ηγεσία του «Πενταγώνου»; Αμοιρος ευθυνών δεν είναι ούτε ο Τύπος. Κατηγορούμε - και ορθώς - τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ότι είναι προπαγανδιστικός μηχανισμός του καθεστώτος, αλλά κι εδώ δυσκολευόμαστε συχνά να αναπτύξουμε μια κριτική ματιά και να διαχωρίσουμε την πραγματικότητα από τα fake news. Η προσθήκη της κατασκοπείας στο κατηγορητήριο «έπαιζε» προχθές στα σάιτ για ώρες, ενώ είχε επισήμως διαψευστεί. Και το σενάριο της ανταλλαγής των «2» με τους «8» έχει συζητηθεί τόσο πολύ, ώστε υπάρχει κίνδυνος να καταστεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ" και την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/03/18

http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5524393/eythynes/

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/03/18

http://www.kathimerini.gr/952474/opinion/epikairothta/politikh/to-neo-dogma-toy-soyltanoy-sto-aigaio

όχι κάτι έκτακτο και παροδικό. Μπορεί να μετέχει στους G20, μάλλον όμως νιώθει βέβαιος ότι δικαιούται θέση στην κορυφαία τριάδα των G8, άντε τετράδα. Το δείχνει η συμπεριφορά του απέναντι στους Αμερικανούς, τους Γερμανούς, στην Ευρωπαϊκή Ενωση στο σύνολό της, μέχρι προχθές στους Ρώσους· η καγχαστική για τη δημοκρατία γλώσσα που μοιράζεται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν διευκόλυνε οπωσδήποτε τη σχέση τους.

Ενας τυχοδιώκτης δεν αφήνει ποτέ να πάει χαμένη καμία ευκαιρία, ούτε κι όσες μοιάζουν ασήμαντες. Το πραξικόπημα έλυσε τα χέρια του Τούρκου προέδρου ταχύτερα και ασφαλέστερα ακόμα και από ένα μεταρρυθμισμένο υπέρ της σουλτανικότητάς του Σύνταγμα που θα το είχε ψηφίσει το 90% της Βουλής. Του επέτρεψε να θέσει τη χώρα του σε μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ν’ αδειάσει τις δημόσιες υπηρεσίες από τους ανεπιθύμητους, που καταδικάστηκαν αναπολόγητοι (έχει άλλωστε κι έναν στρατό ημετέρων να ικανοποιήσει), και να γεμίσει τις φυλακές αντιφρονούντες. Εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία κι ας κατέληξε να πληγώσει περίπου τον μισό τουρκικό πληθυσμό. Πώς λοιπόν να μην εκμεταλλευτεί τη μικρότατη έστω ευκαιρία που του προσέφερε η σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στον Εβρο, ώστε να δώσει χαρά στους φανατικούς του;

Με την ανεξαρτησία της τουρκικής Δικαιοσύνης να εξανεμίζεται μπροστά στο πρώτο βλεφάρισμα του Τούρκου ηγέτη, η μετατροπή των δύο αξιωματικών σε ομήρους ή σε «ενέχυρο» ήταν αναμενόμενη. Το συνηθισμένο περιστατικό, που συνήθως ρυθμιζόταν σε χαμηλό επίπεδο, αναβαθμίστηκε σε κελεπούρι. Ο Ερντογάν θέλει να πάρει το αίμα του πίσω: για τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα, και των οποίων την «επαναπροώθηση» απαιτούσε πιεστικότατα. Για τους εδώ κρατούμενους Κούρδους «τρομοκράτες», που τους θέλει πεσκέσι. Αλλά και για τους εκατοντάδες Τούρκους που φυγαδεύουν στη χώρα μας τη ζωή και τον αυτοσεβασμό τους, βέβαιοι ότι η πατρίδα τους καταντάει φυλακή για όποιον δεν υποτάσσεται στον ερντογανισμό. Αυτή ιδιαίτερα η φυγή πρέπει να πληγώνει βαριά τους Τούρκους εθνικιστές. Μα απόδραση προς το Γιουνανιστάν; Τι ντροπή για το έθνος.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/03/18