"...Αλίμονο στους γονείς που εξαρτούν το επίπεδο επικοινωνίας και επαφής με τα παιδιά τους από την παραμονή της τσάντας στο σχολείο και από τη διάθεση ή μη του μέγιστου δυνατού ελεύθερου χρόνου. Εάν το υπουργείο και το εκάστοτε ΙΕΠ θέλουν να υποβοηθήσουν στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών, θα μπορούσαν να προτείνουν στους δασκάλους απλώς να μην καθορίζουν μελέτη για το σπίτι μια φορά στις τόσες. Ομως πρόκειται για άλλη μια επιδερμική προσέγγιση σε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, για μια δήθεν νεωτεριστική πρωτοβουλία, σπασμωδικά αποσπασματική και αταίριαστη στο ελλειμματικό εκπαιδευτικό μας σύστημα, πρόκειται για ένα μέτρο εντυπωσιασμού, που εγείρει ερωτήματα και ανησυχία για τα υποκρυπτόμενά του, ενώ ο κορμός της βασικής εκπαίδευσης πάσχει. Πρόκειται για το λεγόμενον «Ολα τα ’χει η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε»… Μόνο που προσδώσαμε στον φερετζέ και ετικέτα δικαιολογήσεως..."

Πέντε επιστολές, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 

(φύλλο Σαββάτου 03/03/18)

«Γιαγιά, δεν ξέχασα την τσάντα μου, 

ο κ. Γαβρόγλου μας το είπε»
Κύριε διευθυντά,

Την πρώτη Παρασκευή του Φεβρουαρίου του έτους 2018 η εγγονή μου παρέλαβε από το δημοτικό σχολείο της γειτονιάς μας ένα έγγραφο της διευθύνουσας της σχολικής μονάδος, κατόπιν εγγράφου του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων υπογεγραμμένου από τον υπουργό Κ. Γαβρόγλου, με το οποίο θεσπίσθηκε η «δράση» με τίτλο «Η τσάντα στο σχολείο». Διαβάσαμε έκπληκτοι οικογενειακώς: «...Καθιερώνεται η παραμονή της σχολικής τσάντας των μαθητών των δημοτικών σχολείων για ένα Σαββατοκύριακο τον μήνα στο σχολείο… Αυτό δεν αποτελεί συμβολική παρέμβαση αλλά επιδιώκεται οι μαθητές να μην ασχολούνται με την προετοιμασία των μαθημάτων κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου Σαββατοκύριακου… με γνώμονα την πολύπλευρη ανάπτυξη των παιδιών της σχολικής ηλικίας και σκοπό να υποστηρίξει ουσιαστικά τον μειωμένο χρόνο δημιουργικής επαφής και επικοινωνίας γονέων-παιδιών».

Πληροφορήθηκα ότι η πρόταση για τη σχετική δράση υποβλήθηκε από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ). Σχετικώς θα ήθελα να παραθέσω ορισμένες σκέψεις με σειρά σημασίας από το έλασσον προς το μείζον:

Δεν κατανοώ γιατί η παραμονή της σχολικής τσάντας στο σχολείο μετά ή άνευ περιεχομένου βαπτίζεται «δράση». Αν δεν απατώμαι στην έννοια της «δράσεως» αποδίδεται η ενέργεια, η δύναμη, το πράττειν, εκ του «δραν». Η παραμονή της τσάντας στο σχολείο και η συνακόλουθη μη επιβάρυνση με μαθήματα θα έπρεπε να ονομαστεί «μη δράση». Ομως τελευταία ορισμένες λέξεις είναι του συρμού σε μια προσπάθεια της σύγχρονης πνευματικής ηγεσίας του τόπου μας να αποτυπωθεί με ελκυστικό, δήθεν εύστοχο και περιγραφικό λεκτικώς τρόπο το αφηρημένο, το πλουραλιστικό, το νεωτερίζον, ή άλλως… το «φλου».

Η συγκεκριμένη «δράση» στοχεύει στην «καλύτερη συναισθηματική κοινωνική και ψυχοκινητική ανάπτυξη των παιδιών, και στην ουσιαστική υποστήριξη του χρόνου δημιουργικής επαφής και επικοινωνίας γονέων και παιδιών», κατά το ως άνω έγγραφο του υπουργείου. Παρακαλώ, ας αντιπαρέλθουμε τη χρήση της γλώσσας (ο «χρόνος» δεν «υποστηρίζεται»). Η «δράση» έχει αυτονοήτως αγαθό κίνητρο, όμως οι στόχοι της δεν θα επιτευχθούν κατά τη γνώμη μου με αυτό το μέσον. Αλλά πώς; Η πολύπλευρη ανάπτυξη των μικρών ανθρώπων ενισχύεται από τη διδασκαλία μαθημάτων σχετικών με την τέχνη, π.χ. εκμάθηση μουσικών οργάνων παραδοσιακών, ευρωπαϊκών ή κλασικών, παιδική χορωδία, χορός παραδοσιακός, κλασικός ή σύγχρονος, θέατρο, ζωγραφική, καλλιγραφία, ορθοφωνία, γυμναστική κάθε είδους, εικαστικά, και πολλά άλλα.

Ως «δραστηριότητες», δε, αντιλαμβάνομαι τη ρομποτική, τη χειροτεχνία, την παρατήρηση της φύσης, το σκάκι. Επίσης θα βοηθούσε η εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών από το Δημοτικό! Εχει διαπιστωθεί επιστημονικώς η ευεργετική επίδραση της ξεχασμένης γλώσσας μας στους υπό εξέλιξη νευρώνες των εγκεφάλων των μικρών μας. Αντ’ αυτών τι; Το οξύμωρον: υπολειτουργούντα δημόσια ολοήμερα σχολεία χωρίς δασκάλους, αδιόριστοι δάσκαλοι, απογευματινά φροντιστήρια για όλα τα ανωτέρω μαθήματα, και γονείς που περικόπτουν από παντού για να αντεπεξέρχονται οικονομικώς στην προσπάθεια να πλάσουν συγκροτημένους ανθρώπους. Οσο για την επικοινωνία γονέων και παιδιών; Αυτή εδράζεται στις ψυχοσυνθέσεις των μερών και ενισχύεται από τη συζήτηση, την κατανόηση των αναγκών και προβλημάτων του παιδιού, από το «νοιάξιμο».

Και αν δουλεύουν σαν σκυλιά οι γονείς όλη μέρα, πιθανόν και τα Σαββατοκύριακα, μπορεί ο κοινός ελεύθερος χρόνος να περιορίζεται στο ελάχιστο. Αλίμονο στους γονείς που εξαρτούν το επίπεδο επικοινωνίας και επαφής με τα παιδιά τους από την παραμονή της τσάντας στο σχολείο και από τη διάθεση ή μη του μέγιστου δυνατού ελεύθερου χρόνου. Εάν το υπουργείο και το εκάστοτε ΙΕΠ θέλουν να υποβοηθήσουν στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών, θα μπορούσαν να προτείνουν στους δασκάλους απλώς να μην καθορίζουν μελέτη για το σπίτι μια φορά στις τόσες.

Ομως πρόκειται για άλλη μια επιδερμική προσέγγιση σε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, για μια δήθεν νεωτεριστική πρωτοβουλία, σπασμωδικά αποσπασματική και αταίριαστη στο ελλειμματικό εκπαιδευτικό μας σύστημα, πρόκειται για ένα μέτρο εντυπωσιασμού, που εγείρει ερωτήματα και ανησυχία για τα υποκρυπτόμενά του, ενώ ο κορμός της βασικής εκπαίδευσης πάσχει. Πρόκειται για το λεγόμενον «Ολα τα ’χει η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε»… Μόνο που προσδώσαμε στον φερετζέ και ετικέτα δικαιολογήσεως...

Μπέσσυ Παπασωτηρίου-Μπένου, Τέως συμβολαιογράφος

Για παράδειγμα, μερικοί λένε πως ο αριθμός των έξι εκατομμυρίων θυμάτων είναι υπερβολικός, λες και θα ήταν αποδεκτό αν το νούμερο αυτό ήταν 600.000 ή 60.000 ή ακόμη 6.000 γέροι, μανάδες και παιδιά που θα είχαν υποστεί την ταπεινωτική ζωή των στρατοπέδων και την απάνθρωπη εξόντωση στα κρεματόρια.

Αλλοι πάλι, θεωρούν πως η επίκληση του Ολοκαυτώματος από τους Εβραίους κάθε λίγο και λιγάκι οδηγεί σε αντίστροφο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δημιουργώντας αντιπάθεια προς αυτούς, λες και αν οι Εβραίοι δεν επικαλούντο το Ολοκαύτωμα θα κέρδιζαν τη συμπάθεια του κόσμου! Ο οποίος κόσμος, όχι μόνο δεν τους συμπαθούσε πριν απ’ το Ολοκαύτωμα του 20ού αιώνα, αλλά επί 2.000 χρόνια τους υποχρέωνε σε ντροπιαστικούς διωγμούς αναγκάζοντάς τους να αλλάζουν πατρίδες συνεχώς, εξ ου και το «Περιπλανώμενος Ιουδαίος».

Αλλ’ ω του εμπαιγμού! Τώρα που ο Ιουδαίος δεν είναι πλέον περιπλανώμενος διότι εγκαταστάθηκε στη γη των προγόνων του, ο καλός και δίκαιος κόσμος του το αμφισβητεί και θέλει να δώσει τα εδάφη της αρχαίας Ιουδαίας και Σαμάρειας (τεχνηέντως μετονομασθέντα σε Δυτική Οχθη) σε μία δράκα Αράβων (επίσης τεχνηέντως μετονομασθέντων σε Παλαιστίνιους) λες και η γειτονική Ιορδανία, που είναι τετραπλάσια εδαφικά από το Ισραήλ (και που προήλθε και αυτή από αυθαίρετη μετονομασία) δεν κατοικείται από ακριβώς τους ίδιους Αραβες που μετονομάσθηκαν σε Παλαιστίνιους. Δηλαδή όποιος επιθυμεί να χαλκεύσει την Ιστορία μπορεί εύκολα να κάνει χρήση του «κόλπου» της μετονομασίας (βλέπε και Γιουγκοσλαβική επαρχία που μετονομάσθηκε σε Μακεδονία), αρκεί να διαθέτει επιρροή στα κέντρα αποφάσεων, μπόλικο χρήμα και ένα κοινό αδιάφορο ή επιδερμικά μορφωμένο ώστε να δέχεται εύκολα την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ.

Η σκόπιμη παραχάραξη της Ιστορίας δεν είναι μόνον ακαδημαϊκή υπόθεση που θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί με επιστημονικά μέσα. Η παραχάραξη της Ιστορίας είναι άκρως επικίνδυνη ιδίως όταν «μπαγιατεύει» και γίνεται καθεστηκυία θέση. Αυτό το «μπαγιάτεμα» λοιπόν ήρθε να διακόψει ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ με την απόφαση να αναγνωρίσει η Αμερική την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, κάτι που τόσο ντροπιαστικά η υπεύθυνη για το Ολοκαύτωμα «πολιτισμένη» Ευρώπη αρνείται να αποδεχθεί, χάρη δε στην απόφασή του αυτή αποκαταστάθηκε η ιστορική αλήθεια και όχι η φαντασίωση που θέλει τους Αραβες συνιδιοκτήτες των Ιεροσολύμων επειδή τυχαίνει να υπάρχει σ’ αυτή την πόλη ένα μωαμεθανικό τέμενος.

Ι. Ιωσήφ, Πόρτο Ράφτη

πράγματα εντελώς ασύστατα. Μάλιστα, ένας πολυγραφότατος από αυτούς έγραψε στην εφημερίδα σας για τη νεοελληνική γλώσσα τα εξής: Θεσμοθετήθηκε ως επίσημη γλώσσα του κράτους ένα εκτρωματικό γλωσσικό ιδίωμα της τεχνητής δημοτικής. Ενας άλλος υποστηρίζει ότι η νεοελληνική γλώσσα έχει χάσει τη μουσικότητά της εξαιτίας της κατάργησης των τόνων και των πνευμάτων. Υποστηρίζει ακόμη ότι η καθαρεύουσα δεν δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα στην κατανόησή της και ότι η κατάργησή της έφερε μεγάλο κακό στη γλώσσα. Για όνομα του Θεού, τι άλλο θα ακούσουμε!

Σχετικά με την εκπαίδευση, ας έχουμε υπόψη μας ότι αυτή έχει εγκαταλειφθεί στο έλεος των προχειρολόγων. Κατ’ αρχήν για μια καλή εκπαίδευση χρειάζονται άνθρωποι καλά ενημερωμένοι που να πονούν γι’ αυτήν, και να σχεδιάζεται σωστά από άτομα που ξέρουν καλά τι θα πει εκπαίδευση. Οπωσδήποτε, βέβαια, χρειάζονται καλά βιβλία, αλλά παράλληλα και καλά καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί στην επιστήμη τους που να κατέχουν καλά και τη νεοελληνική γλώσσα, για να μπορούν να μεταδίδουν αποτελεσματικά τις γνώσεις τους. Προπάντων, εξάλλου, είναι αναγκαίο να αξιολογούνται δίκαια και σωστά και να αμείβονται όπως πρέπει. Και η μεταρρύθμιση και η αξιολόγηση επιβάλλεται να αρχίζουν από το νηπιαγωγείο. Δυστυχώς, όμως, οι εκάστοτε υπουργοί της Παιδείας αρχίζουν τις μεταρρυθμίσεις τους από τις Πανελλαδικές Εξετάσεις και αδιαφορούν για την όλη εκπαίδευση. Δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την αξιολόγηση και την αμοιβή των εκπαιδευτικών, χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να προχωρήσει καμία μεταρρύθμιση, όσο σωστή κι αν είναι. Παρ’ όλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί της γενικής εκπαίδευσης (νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, καθηγητές) έχουν να αξιολογηθούν από το 1975. Κι όμως κανένα κόμμα δεν κάνει λόγο για την αξιολόγηση και την αμοιβή τους, γιατί τους καίνε και τα δύο, επειδή υπολογίζουν τις ψήφους. Γι’ αυτό και ανθούν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα.

Βασ. Κ. Αναστασιάδης, Δ.Φ. Γλωσσολογίας

«Η πληγή του ονόματος θα κακοφορμίσει»

Κύριε διευθυντά
Οταν πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση έφερε το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ μού φάνηκε λογικό και σωστό να ονομάσει ο βόρειος γείτονάς μας τη χώρα του Νέα Μακεδονία και οι κάτοικοι να λάβουν την ονομασία Νεομακεδόνες.
Ομως, με τα σχόλια των αναγνωστών της «Καθημερινής» και δυστυχώς από κανέναν αρθρογράφο, σαν να είχαν ντιρεκτίβα, επειδή επαναλαμβάνουν τα ίδια επιχειρήματα για την ονομασία σαν να μην προβληματίστηκαν καθόλου από τις αρκετά τεκμηριωμένες θέσεις αναγνωστών, ούτε από την ανακοίνωση της Ακαδημίας Αθηνών που λέει «Ο τόπος εγκατάστασης ενός λαού –και μόνον– δεν είναι προσδιοριστικός της ταυτότητάς του», άλλαξα ριζικά άποψη.

Αυτό που οικειοθελώς παραχωρούμε με τη λέξη Μακεδονία, είναι πολύ περισσότερο από ένα όνομα. Αναγνωρίζουμε έτσι τους Σλάβους κατοίκους της περιοχής ως αποκλειστικούς κατόχους της μακεδονικής κληρονομιάς, εφόσον μόνον αυτοί θα αποτελούν πλέον το έθνος των Μακεδόνων.

Οπως εμείς χρησιμοποιούμε το Νεοέλληνες χωρίς να διακόπτουμε τη συνέχειά μας από τους Ελληνες, έτσι και το Νεομακεδόνες θα ταυτιστεί με το Μακεδόνες πολύ εύκολα και χάριν συντομίας.

Εμείς δεν έχουμε εθνότητα Μακεδόνων στην Ελλάδα για να δημιουργείται διαφοροποίηση και διαχωρισμός. Αφήνουμε έτσι μια ανοιχτή πληγή, που αν δεν κακοφορμίσει στα χρόνια μας θα γίνει στα χρόνια των παιδιά μας.

Υπάρχει κάποιος που να μην μπορεί να καταλάβει τόσα ατράνταχτα και τεκμηριωμένα επιχειρήματα;

Τάκης Κάππα