"ΕΘΝΟΣ", 05/03/18
προτεραιότητες των πολιτικών να μην είναι ψηλά. Ο λόγος για τη στάση που τηρεί διαχρονικά η τουρκική πλευρά έναντι των παιδιών τα οποία φοιτούν σε κατεχόμενα σχολεία. Τις προάλλες είδε το φως της δημοσιότητας ένα ρεπορτάζ στον «Φ», σύμφωνα με το οποίο επτά βιβλία, τρία της Δημοτικής και πέντε της Μέσης Εκπαίδευσης, απέρριψαν οι «αρχές» του ψευδοκράτους χωρίς «όπως το συνηθίζουν» να αναφέρουν τα αίτια. Βεβαίως είναι προφανές πως ενόχλησαν αναφορές στην Ελλάδα και την ελληνική σημαία. Ενοχλεί οτιδήποτε δεν είναι τουρκικό. Πέρα από τα βιβλία, εκτός της σχολικής μονάδας του Ριζοκαρπάσου έμεινε η εκπαιδευτικός που τελούσε πέρσι τα καθήκοντα της διευθύντριας, καθώς και ο εκπαιδευτικός που δίδασκε Χημεία. Τα κενά ως προς το προσωπικό έχουν καλυφθεί με την προκήρυξη θέσεων και την τοποθέτηση νέων.
ΤΟ δικαίωμα στη μόρφωση είναι στις ημέρες μας μονόδρομος. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα και πανανθρώπινη κατάκτηση. Ακόμη και σε συνθήκες κατοχής, η κατοχική δύναμη δεν μπορεί και δεν πρέπει να στερεί από τα παιδιά αυτό το δικαίωμα. Την ώρα κατά την οποία στις διαπραγματεύσεις, όπως αναφέρουν οι εμπλεκόμενοι, έχουν συζητηθεί σχεδόν τα πάντα, δεν νομιμοποιείται η κατοχική δύναμη να θέτει εμπόδια στο βασικό θεμελιώδες δικαίωμα της Παιδείας. Γίνεται λόγος, συχνά-πυκνά, στην ανάγκη για υιοθέτηση και εφαρμογή Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Έχει εδώ σχεδόν τρία χρόνια που γίνεται προσπάθεια για άνοιγμα δύο νέων οδοφραγμάτων για διευκόλυνση της διακίνησης ένθεν–κακείθεν της κατοχικής γραμμής. Η τουρκική πλευρά ζητά ΜΟΕ και για τα φυσικό αέριο. Το καλύτερο ΜΟΕ είναι η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων. Τα υπόλοιπα είναι φιέστες και ανούσιες κινήσεις συντήρησης μιας κατάστασης που παγιώνεται. Και βασική αρχή διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι και το θέμα της μόρφωσης.
Η ΤΟΥΡΚΙΑ, το κατοχικό καθεστώς, δείχνει για μια ακόμη φορά το πραγματικό της προσωπείο. Λογοκρισία στα βιβλία, απαγόρευση σχολικών εγχειριδίων, περιορισμοί, «κόψιμο» εκπαιδευτικών. Αυτό είναι το πραγματικό προσωπείο της κατοχής. Η επιβολή της κυριαρχίας της κατοχικής δύναμης. Δεν θέλουν ασφαλώς ελεύθερους ανθρώπους, ούτε και ιστορικές γνώσεις που κρατούν τον Ελληνισμό σε αυτό το νησί. Ο Ελληνισμός έχει και παρόν και μέλλον σε αυτή τη χώρα ανεξαρτήτως των επιδιώξεων της Τουρκίας.
ΤΗΝ ίδια ώρα, είναι προφανές πως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως οι εγκλωβισμένοι από το 1974 και εντεύθεν σηκώνουν το βάρος να κρατηθούν στα χώματά τους και να βιώνουν την κατοχή. Να ζουν, δηλαδή, υπό το κατοχικό καθεστώς. Υπενθυμίζεται ότι στο τέλος της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής, στα τέλη Αυγούστου του 1974, περίπου 20.000 Έλληνες και Μαρωνίτες Κύπριοι που κατοικούσαν σε χωριά και κωμοπόλεις, κυρίως στη χερσόνησο της Καρπασίας στη βορειοανατολική Κύπρο και σε χωριά δυτικά της Κερύνειας, παρέμειναν εκεί. Δεν εγκατέλειψαν τα χωριά και τις περιουσίες τους. Σήμερα, 460 άτομα περίπου παραμένουν στα κατεχόμενα, από τα οποία 340 είναι Ελληνοκύπριοι και 120 Μαρωνίτες. Κι αυτό παρόλο που υπάρχει η συμφωνία της Τρίτης Βιέννης. Όπως, όμως, έχουμε πολλές φορές αναφέρει, ποιος υπολογίζει τις συμφωνίες όταν ένα από τα δύο μέρη είναι η Τουρκία;
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου