Έξι προβολές, από "ΤΑ ΝΕΑ" και την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 06/03/18 |
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/03/18 |
 | |
|
ΡΕΝΤΣΙ-ΤΣΙΠΡΑ
Το 2014, ο Ματέο Ρέντσι μπήκε ορμητικά στο πολιτικό προσκήνιο. Ηταν νέος, γοητευτικός, φιλόδοξος, είχε γίνει είδωλο των ΜΜΕ ως δήμαρχος Φλωρεντίας και έδινε την εντύπωση ενός οδοστρωτήρα που ερχόταν να αλλάξει την Ιταλία. Προερχόμενος από τη χριστιανοδημοκρατία, βρέθηκε στην περιοχή της Κεντροαριστεράς λόγω ιδιοσυγκρασίας αλλά και επειδή ήθελε να δώσει έμφαση σε μια εικόνα που βρισκόταν μακριά από τον συντηρητισμό. Ο μέσος Ιταλός, όπως ο τυπικός μέσος Ευρωπαίος, εθισμένος να καταναλώνει επικοινωνιακά θαύματα, τον εμπιστεύτηκε - ως επικοινωνιακό αντίβαρο στον «αγανακτισμένο» κωμικό Μπέπε Γκρίλο του Κινήματος των 5 Αστέρων. Στη συνέχεια, πάντως, ο Ρέντσι έγινε αποδεκτός και ως πολιτικό φαινόμενο, ιδίως όταν τον Φεβρουάριο του 2014, έχοντας συγκεντρώσει την ισχύ που χρειαζόταν, οδήγησε τον Ενρίκο Λέτα, τον προκάτοχό του, στην αποστρατεία και ανέλαβε ο ίδιος τη διακυβέρνηση, υποσχόμενος να αλλάξει την Ιταλία.
Το 2015, ο Ρέντσι υποδέχτηκε στην Ιταλία τον αγραβάτωτο Αλέξη Τσίπρα. Ο αντιμνημονιακός θριαμβευτής των εκλογών έλληνας Πρωθυπουργός, που μαζί με τον Γιάνη Βαρουφάκη ετοιμαζόταν να βάλει την Ελλάδα στην πιο μεγάλη κρίση της μεταπολεμικής Ιστορίας της, έγινε δεκτός με σνομπισμό από τον ιταλό συνάδελφό του, ο οποίος του χάρισε δημοσίως μια γραβάτα. Ο δικός μας, πάντως, δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τη γραβάτα για να μας πνίξει, παραλίγο να τα κατάφερνε και χωρίς αυτή. Αλλά και ο Ρέντσι ακολούθησε σε αρκετά σημεία τη συνταγή Τσίπρα, συγκρουόμενος με την Κομισιόν και με τη Γερμανία, κατηγορώντας τους ότι δεν βοηθάνε την έξοδο της ιταλικής οικονομίας από την ύφεση. Τέλος, με το δημόσιο χρέος και την ανεργία στα ύψη και με το τραπεζικό σύστημα σε κρίση, ο Ρέντσι κατέφυγε κι αυτός σε δημοψήφισμα. Το έχασε - και αυτό ήταν η αρχή του τέλους του. Το επικοινωνιακό θαύμα ξεφούσκωσε. Και λίγους μήνες μετά πήρε μαζί του την εγκλωβισμένη σε κλισέ του παρελθόντος της σοσιαλδημοκρατία.
Και τώρα; Τώρα η Ιταλία ξαναέρχεται αντιμέτωπη με το φάντασμα του αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού, που υποτίθεται ότι ο Ρέντσι είχε ξορκίσει. Το φάντασμα αυτό ετοιμάζεται να επανενεργοποιήσει και ο Τσίπρας, αφού έχει κατανοήσει ότι η σοσιαλδημοκρατία (στην οποία βιαζόταν να τον εντάξει ο σύντροφος του Ρέντσι στην Ευρωβουλή Τζιάνι Πιτέλα) είναι απλώς η πλαστή ταυτότητα για να παραμυθιάζει τους εταίρους, δεν φέρνει τις απαραίτητες ψήφους. Η γραβάτα, τελικά, δεν ήταν πετυχημένο δώρο.
 | |
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ;
Πάνε πέντε χρόνια ακριβώς: στις 28 Φεβρουαρίου 2013 ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει, «αυτή την εξέλιξη όχι μόνο δεν τη θεωρούμε απεχθή, αλλά τη θεωρούμε υγιή και ελπιδοφόρα», αναφερόμενος στη μεγάλη επιτυχία του νεότευκτου τότε Κινήματος των 5 Αστέρων να έρθει (όπως και προχθές) πρώτο κόμμα στις ιταλικές εκλογές. Διότι, εξηγούσε, το αποτέλεσμα συνιστούσε «συντριπτική αποδοκιμασία του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος» και αποδείκνυε πως οι λαοί «αναζητούν νέες πολιτικές δυνάμεις που θα εκφράσουν την αγανάκτηση με το παλιό και σάπιο πολιτικό σύστημα». Προχθές στους Δελφούς, ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορούσε ξανά το παλιό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που δρα σαν συμμορία - ανταποδίδοντας σαν ηχώ το κομπλιμέντο που του έκανε ο Αντώνης Σαμαράς.
«Διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα», «σάπιο πολιτικό σύστημα» - απέναντί τους «νέες πολιτικές δυνάμεις». Αδιάφορο αν είναι αριστερές, κεντρώες, δεξιές, αρειανές ή αστρικές. Αδιάφορο κιόλας αν δηλώνουν μετεμψύχωση παλιών - όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που νιώθει μετεμψύχωση του ΕΑΜ και αναζητεί μετεμψυχώσεις δωσιλόγων να τις τιμωρήσει, να πάρουν μετά από 70 χρόνια εκδίκηση τα τότε εκδικητικά όνειρα. Δεν ξέρουμε αν οι Πεντάστεροι θα κυβερνήσουν τελικά την Ιταλία, πάντως «νέες δυνάμεις» κυβερνούν την Ελλάδα και τη Γαλλία, συμμετέχουν σε πολλές κυβερνήσεις άλλων χωρών - ενώ στην Ισπανία προσπάθησαν ακόμη και να δημιουργήσουν νέο καταλανικό κράτος για να φθάσουν στην εξουσία.
Αν είναι έτσι, αν μετρά απλώς ότι το «νέο» νικά το «παλιό», αυτή η διαδικασία περιγράφεται και αλλιώς: «οι αλεπούδες νικούν τα λιοντάρια», θα διαπίστωνε ο οπαδός της θεωρίας των ελίτ, ο πεισμένος πως η Ιστορία δεν είναι «νεκροταφείο τρόπων παραγωγής και κυρίαρχων τάξεων», αλλά «νεκροταφείο ελίτ». Παλιές, κουρασμένες, φθαρμένες, εκφυλισμένες πολιτικές ελίτ που ένιωθαν και συμπεριφέρονταν σαν κυρίαρχα λιοντάρια, ηττώνται και αντικαθίστανται από νέες που τις νικούν επειδή έχουν την πονηριά της αλεπούς. Κάποτε αυτό γινόταν με πολέμους και πραξικοπήματα, σήμερα ευτυχώς με καθολική ψηφοφορία.
Είναι έτσι τα πράγματα; Είναι η πολιτική «ελιτίστικο παίγνιο αλεπούδων - λιονταριών» χωρίς περιεχόμενο, όπως το ποδόσφαιρο ή το σκάκι, όπου μετρά μόνο η νίκη - και βεβαίως οι τιμές, η δόξα, το χρήμα που κερδίζουν οι νικητές; Για την περίπτωση της Ελλάδας, η κυβέρνηση με όσα κάνει προσπαθεί να μας πείσει πως έτσι είναι: δεν δείχνει να έχει άλλο στόχο από την επόμενη νίκη, εξουδετερώνοντας τους αντιπάλους της με οποιοδήποτε μέσο και φορτώνοντας σε εμάς κόστη δισεκατομμυρίων. Αντίθετα, ο Μακρόν μας πείθει πως η πολιτική έχει περιεχόμενο που αναφέρεται στην κοινωνία, ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται να νικήσουν όχι «για τον εαυτό τους» αλλά για να εφαρμόσουν προγράμματα.
Αναζητούνται και στη χώρα μας τέτοιες.
|
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/03/18 |
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/03/18 |
ΤΟΥΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ...
Οι αντιευρωπαϊστές παντός καιρού χθες έκαναν πάρτι. Η Καταλωνία δεν τους βγήκε όπως την περίμεναν. Το Brexit προκάλεσε τους σχετικούς αφρούς της ευφορίας, πλην όμως οι Βρετανοί είναι Βρετανοί. Δεν χρησιμοποιούν ευρώ, ξεσκάνε σε pubs αντί για καφενεία, οδηγούν δεξιά και δεν τρώνε ηπειρωτικό πρωινό. Εμπλούτισαν δε το ευρωπαϊκό λεξιλόγιο με τη λέξη «χιούμορ». Κι όταν έστρεψαν το βλέμμα τους στη Γαλλία, οι επιδόσεις της Λεπέν και του Μελανσόν τους προσγείωσαν στις ευρωπαϊκές προσδοκίες του Μακρόν. Ωσπου προχθές ήρθε η Ιταλία. Η Ιταλία του σκληρού πυρήνα της ευρωπαϊκής συγκρότησης, η Ιταλία του Ντε Γκάσπερι και της Συνθήκης της Ρώμης, αυτή η ίδια Ιταλία ψήφισε αντιευρωπαϊκά. Πρώτης τάξεως ευκαιρία για διασκέδαση μέχρι πρωίας των αντιευρωπαϊστών. Οταν στις εκλογές σαρώνουν τα Πέντε Αστέρια και η Λέγκα του Βορρά και όταν η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά θεωρεί παράγοντα σταθερότητας τον Μπερλουσκόνι, ή το κέρινο ομοίωμά του, όπως λέει ο νεαρός μου φίλος Κασιμάτης, τότε το μόνο λογικό συμπέρασμα είναι ότι η ευρωπαϊκή συγκρότηση βρίσκεται σε αποδρομή. Θα μου πείτε, οι Ιταλοί έχουν πίσω τους μεγάλη κωμική παράδοση. Ο Αρλεκίνος είναι δικό τους δημιούργημα, όπως και η Τσιτσιολίνα. Ψήφισαν τον Μπέπε Γκρίλο για να κάνουν πλάκα στους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν την ίδια σχέση με το κωμικό που έχουν και η «Βαλκυρία» του Βάγκνερ ή το «Μαγικό βουνό» του Τόμας Μαν.
Οποτε βγαίνει στην επιφάνεια ο αντιευρωπαϊσμός, οι Ευρωπαίοι πολίτες θυμούνται το ενδιαφέρον τους για την Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση, το πιο φιλόδοξο πολιτικό όραμα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ένα από τα πιο φιλόδοξα της Ιστορίας, πάσχει από ανία. Η Γηραιά Ηπειρος βαριέται τον εαυτό της. Και παίζει κατενάτσιο για να κυλήσει ο χρόνος χωρίς να φάει κάνα γκολ. Πολιτικό και πολιτισμικό κατενάτσιο. Εχει οργανώσει μια γραφειοκρατία που πάσχει από ελεφαντίαση γιατί φοβάται τον εαυτό της. Φοβάται τον χριστιανισμό της γιατί φοβάται τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της, φοβάται την κλασική παιδεία που την έφερε ώς εδώ για να μη θίξει τους σοφούς κορανιστές, φοβάται την κοινωνική ιεραρχία, όπως φοβάται και τον λόγο που ξεφεύγει από τη μέγγενη της πολιτικής ορθότητας. Παίζει κατενάτσιο και απορεί μετά πώς τη βαριούνται και ψηφίζουν Μπέπε Γκρίλο.
Η Ευρώπη οφείλει να μπει στα πλοία και να πολεμήσει τους Πέρσες στα στενά. Κοινώς να εμπνεύσει τους Ευρωπαίους. Αλλιώς και Γκρίλους θα δούμε, και Τραμπ και όλα τα παραφερνάλια. Ας σταματήσουν οι πολιτικοί της να αναθεματίζουν τον «λαϊκισμό» και ας ψάξουν τρόπους να τον αναχαιτίσουν. Θα μου πείτε, όπως έλεγε ο Πικάσο, «δεν ψάχνω, βρίσκω». Οταν ψάχνεις μες στα στερεότυπα, στερεότυπα θα βρεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου