"...Η λογική ότι «δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι τον Οκτώβριο για τη διανομή του υπερπλεονάσματος», που μεταδίδεται από κυβερνητικούς παράγοντες, ενισχύει το σενάριο περί πρόωρης προσφυγής σε κάλπες τον Ιούνιο. Και αυτό σε μια λογική διαμόρφωσης ευνοϊκότερου κλίματος για τον ΣΥΡΙΖΑ που παραμένει πίσω από τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις και με σημαντική απόσταση...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 26-28/04/19

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

Ολα τα σενάρια είναι πλέον πάνω στο τραπέζι του Αλέξη Τσίπρα για τις επόμενες κινήσεις του και η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, εντός του Ιουνίου, έχει σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη πολλές πιθανότητες. Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγεί και το κλίμα που έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες ημέρες, το οποίο είναι ιδιαίτερα βαρύ για την κυβέρνηση, κυρίως μετά την επίθεση του Παύλου Πολάκη στον υποψήφιο ευρωβουλευτή της ΝΔ Στέλιο Κυμπουρόπουλο.

Στο Μέγαρο Μαξίμου αναζητούν απεγνωσμένα εναλλακτικές κινήσεις απεγκλωβισμού από το ιδιαίτερα αρνητικό πολιτικό περιβάλλον. Εξάλλου, η κίνηση Πολάκη και βέβαια μετά η κάλυψή του από τον Πρωθυπουργό ενίσχυσε τα ποσοστά αρνητισμού στην κυβέρνηση και γκρέμισε την προσπάθεια επικοινωνιακής και πολιτικής αντεπίθεσης.

Οι παροχές. Σε αυτό το πλαίσιο τα εκλογικά σενάρια ήδη συζητούνται στο κεντρικό σύστημα εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου, αναλύονται και οι δημοσκοπήσεις, ενώ αναζητούνται κοινωνικά και πολιτικά στηρίγματα. Δεν είναι τυχαία και η εσπευσμένη προχθεσινή σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου μεταξύ του Πρωθυπουργού, στενών συνεργατών του και του υπουργού Οικονομίας Ευκλείδη Τσακαλώτου και του αναπληρωτή του Γιώργου Χουλιαράκη. Εκεί εξετάστηκε ο νέος κύκλος παροχών και ουσιαστικά η απόφαση είναι να ανοίξει αμέσως μετά το Πάσχα το... ταμείο του κράτους με φόντο και τις ευρωεκλογές.

Η λογική ότι «δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι τον Οκτώβριο για τη διανομή του υπερπλεονάσματος», που μεταδίδεται από κυβερνητικούς παράγοντες, ενισχύει το σενάριο περί πρόωρης προσφυγής σε κάλπες τον Ιούνιο. Και αυτό σε μια λογική διαμόρφωσης ευνοϊκότερου κλίματος για τον ΣΥΡΙΖΑ που παραμένει πίσω από τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις και με σημαντική απόσταση.

Αιφνιδιασμός. Ο Πρωθυπουργός δεν είχε κατά νου να προσφύγει σε εκλογές είτε Μάιο είτε Ιούνιο, αν και έχει δεχθεί πολλές εισηγήσεις, όπως αποκάλυψε και ο ίδιος στην πρόσφατη συνέντευξή του. Και μπορεί να επιμένει δημοσίως ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας και την ίδια ώρα οι στενοί του συνεργάτες να μιλούν για κάλπες τον Οκτώβριο, εντούτοις όμως οι συζητήσεις στα ενδότερα του Μεγάρου Μαξίμου έχουν στο επίκεντρό τους την πρόωρη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. 

Ο Ιούνιος έχει μπει στο μικροσκόπιο του Μαξίμου και με τη λογική ενός εκλογικού αιφνιδιασμού, εφόσον προκύψει από τις ευρωεκλογές ένα αποτέλεσμα πολιτικά διαχειρίσιμο από την κυβέρνηση. Επίσης, μπορεί να προκύψει και ως αναγκαστική εξέλιξη, από τη στιγμή που οι κάλπες της 26ης Μαΐου αναδείξουν ένα κλίμα καθολικής αποδοκιμασίας για την κυβέρνηση.

Επί της ουσίας οι «εκλογές ψήνονται» πασχαλιάτικα κατά την προσφιλή φράση έμπειρου κοινοβουλευτικού και οι πιο μυημένοι επί των κυβερνητικών παρασκηνίων λένε ότι ο Τσίπρας αναμένεται να λάβει τις οριστικές αποφάσεις του το αργότερο έως την Κυριακή του Θωμά. Ως εκ τούτου αμέσως μετά το Πάσχα θα γίνουν και οι κρίσιμες συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου για να αποφασιστεί εάν θα στηθούν κάλπες νωρίτερα.

Ενταση. Στην παρούσα χρονική περίοδο το πολιτικό κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο και έχει συσσωρευτεί μεγάλη ένταση, από μια σειρά υποθέσεων, ενώ και η κυβέρνηση δείχνει με την πολιτική της απόφαση να επενδύσει στην πόλωση ότι έχει εκλογική στόχευση. Σε διαφορετική περίπτωση δεν δικαιολογείται η τόσο μεγάλη σύγκρουση σε μια σειρά ζητημάτων, ειδικά εάν έχει αποφασίσει ο Πρωθυπουργός να στηθούν κάλπες τον Οκτώβριο. Συνεργάτες του, πάντως, εκφράζουν και την ανησυχία για το ενδεχόμενο το καλοκαίρι να αποδειχθεί προβληματικό για την κυβέρνηση μέσα από απρόβλεπτα γεγονότα (πυρκαγιές κ.ά.) που θα επιδεινώσουν το βαρύ πολιτικό κλίμα αντί να ενισχύσουν τη συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ και την κυβερνητική εικόνα.

Στο πλαίσιο αυτό και στην προσπάθειά της να ανακάμψει η κυβέρνηση, εκτός από τους μεταπασχαλιάτικους μποναμάδες που ετοιμάζει, θα παίξει το χαρτί των προσλήψεων (σ.σ. ήδη προχθές κυκλοφόρησε το ΦΕΚ με την πρώτη μεγάλη προκήρυξη για τους διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών και συγκεκριμένα για την ειδική αγωγή).

Παράλληλα, στη σκιά και των αναπάντητων καταγγελιών του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη για τα σχέδια της κυβέρνησης για τις τηλεοπτικές άδειες και ειδικά για τον Νίκο Παππά και τον Χρήστο Καλογρίτσα, της υπόθεσης Μανώλη Πετσίτη, το Μέγαρο Μαξίμου θα επενδύσει σε άλλες υποθέσεις που χαρακτηρίζονται σκάνδαλα, όπως η Novartis, τα δάνεια των κομμάτων, αν και μέχρι στιγμής δεν έχει αποδώσει και δεν έχει επιδράσει στις διαθέσεις της κοινής γνώμης που στέκεται αρνητικά έναντι της κυβέρνησης.

Οι τελικές αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα θα εξαρτηθούν από τις μετρήσεις που θα αναλυθούν στο πρωθυπουργικό επιτελείο τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά το Πάσχα και αφού αξιολογηθούν τα δεδομένα αναμένεται να ληφθούν και οι τελικές αποφάσεις.

Στη σκιά αυτών των σεναρίων, στο εσωτερικό της κυβέρνησης όμως διατυπώνονται εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για τον χρόνο των εκλογών, αλλά πλέον έχει σχηματοποιηθεί μια πολύ μεγάλη ομάδα που λέει ότι εάν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι βαρύ για τον ΣΥΡΙΖΑ και η ήττα από τη ΝΔ είναι μεγάλη δεν μπορεί να σταθεί η κυβέρνηση έως τον Οκτώβριο.

"....Η φυλακτική βία σκοτώνει πια εντός και εκτός της φυλακής. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι τo Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με επανειλημμένες αποφάσεις του έχει κρίνει ότι για να υπάρχει σεβασμός στο άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που κατοχυρώνει το δικαίωμα στη ζωή, τα κράτη δεν πρέπει απλώς να συμμορφώνονται ως προς την αρνητική τους υποχρέωση να απόσχουν από την παραβίαση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος, αλλά επιπροσθέτως έχουν τη θετική υποχρέωση να λάβουν όλα κατάλληλα μέτρα για την προστασία του. Η ελληνική πολιτεία έχει πια πλήρως αποτύχει σε αυτήν τη θετική της υποχρέωση. Το επιβεβαιώνει η ακολουθία βίαιων θανάτων εντός της φυλακής, αλλά και εκτός αυτής, όπου η φυλακτική βία εξάγεται. Δυστυχώς οι καλοδεχούμενες προσπάθειες εκπαίδευσης και επιμόρφωσης των κρατουμένων δεν αρκούν. Διότι δεν απαντούν ή δεν συνοδεύονται ταυτόχρονα από ένα σχέδιο τήρησης της νομιμότητας εντός των φυλακών...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 26-28/04/19

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ

Συνεχίζει ανενόχλητη τη δράση της η «μαφία του Κορυδαλλού», παρά τις αστυνομικές και δικαστικές έρευνες, αλλά και τις σπασμωδικές προσπάθειες στελεχών του υπουργείου Δικαιοσύνης να περιορίσουν κυρίως τον επικοινωνιακό αντίκτυπο από το χάος στα σωφρονιστικά καταστήματα.

Η διαπίστωση ότι ο θάνατος του 34χρονου Αλβανού στις 28 Ιανουαρίου 2019 στην Δ' Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού οφείλεται σε στραγγαλισμό, ο άγριος ξυλοδαρμός με μαστίγιο δύο κρατουμένων στην ίδια πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, η μεταφορά σε ημιθανή κατάσταση - πιθανόν από χρήση ναρκωτικών - ενός κρατουμένου σε νοσοκομείο, τα επεισόδια στις φυλακές Αυλώνα, ο ξυλοδαρμός σωφρονιστικού υπαλλήλου από κρατούμενο στις φυλακές Τρικάλων, είναι ορισμένες από τις τελευταίες πράξεις του δράματος στα σωφρονιστικά καταστήματα. Με τον φόβο ότι ο κύκλος του αίματος θα συνεχιστεί...

«Ψυχραιμία». Η τραγική κατάσταση που επικρατεί κυρίως στις φυλακές Κορυδαλλού οδήγησε σε συνάντηση - χωρίς να δημοσιοποιηθεί οτιδήποτε - υψηλόβαθμων στελεχών του υπουργείου Δικαιοσύνης με εκπροσώπους των σωφρονιστικών υπαλλήλων στη Λεωφόρο Μεσογείων. Στους φρουρούς των φυλακών συστήθηκε... ψυχραιμία, αποφυγή διόγκωσης των ζητημάτων των φυλακών και να υπάρχει ενημέρωσή τους. Επιπλέον δόθηκαν ορισμένες ασαφείς ή για δευτερεύοντα θέματα υποσχέσεις, όπως η επάνοδος του θεσμού των υπαρχιφυλάκων στον Κορυδαλλό. Από την πλευρά τους οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι φέρεται να ζήτησαν «να σταματήσει η πολιτική διαρκούς υποστήριξης κρατουμένων, κυρίως αντιεξουσιαστών, που οδηγεί σε γενικότερη ασυδοσία».

Οι δικηγόροι. Κι όλα αυτά ενώ σε πλήρη εξέλιξη είναι η έρευνα του ειδικού εφέτη ανακριτή Ε. Νικόπουλου για τις ύποπτες σχέσεις δικηγόρων με αλβανούς αρχηγούς εγκληματικών οργανώσεων, οι οποίοι θεωρείται ότι ακόμη και σήμερα παραμένουν ανενόχλητοι. Με ορισμένους εξ αυτών να προχωρούν ακόμη και τώρα σε αναρτήσεις στο Facebook με τα επιτεύγματά τους, τις ανέσεις που απολαμβάνουν κ.λπ.

Μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες στον ειδικό εφέτη ανακριτή δόθηκαν νέες καταθέσεις, αλλά και απομαγνητοφωνήθηκαν νέες συνομιλίες που αποκαλύπτουν περαιτέρω εμπλοκή δικηγόρων στις εκβιάσεις που οδήγησαν στη δολοφονία - τον Οκτώβριο του 2017 - του δικηγόρου Μιχ. Ζαφειρόπουλου. Οι Αλβανοί φέρεται να ξέρουν στοιχεία για τραπεζικούς λογαριασμούς επιχειρηματιών κι άλλα κρίσιμα στοιχεία δικογραφιών. Με την εκτίμηση δικαστικών λειτουργών ότι πληροφοριοδότες τους είναι ίσως ορισμένοι δικηγόροι. 

Κι από την άλλη πλευρά, οι ίδιοι νομικοί δίνουν με τους επικίνδυνους αλλοδαπούς όρκους «αφοσίωσης», χαρακτηρίζουν «κότες» τους αντιδίκους τους, συνεννοούνται πως θα αλληλοκαλυφθούν στο δικαστήριο και συστήνουν σε επιχειρηματίες να «δώσουν λεφτά στους Αλβανούς για να αλλάξουν τις καταθέσεις τους»! Επίσης, οι δικηγόροι εμφανίζονται λίγα 24ωρα μετά τη δολοφονία του Μιχ. Ζαφειρόπουλου να ξέρουν τι ακριβώς είχε διαμειφθεί ανάμεσα στο θύμα και τους δολοφόνους του και να γνωρίζουν λεπτομέρειες που κανείς δεν γνώριζε εκείνη τη χρονική στιγμή.

Συμβόλαια θανάτου. Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. που ερευνούν τα τεκταινόμενα στον Κορυδαλλό εκτιμούν ότι η ασυδοσία που επικρατεί διευκολύνει «βεντέτες» κι εκκαθαριστικές ενέργειες εναντίον κρατουμένων αλλά και την οργάνωση νέων δολοφονικών επιθέσεων εκτός φυλακών. Οι αστυνομικοί έχουν συγκεντρώσει πληροφορίες ότι η δολοφονία (σ.σ.: αρχικά ο θάνατός του αποδόθηκε στη χρήση ναρκωτικών) του 34χρονου στην Δ' Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού συνδέεται άμεσα με τη δράση της αλβανικής μαφίας που έχει προχωρήσει στη δολοφονία του Ζαφειρόπουλου, σε τουλάχιστον 20 αιματηρές επιθέσεις εντός κι εκτός των φυλακών, με «συμβόλαια θανάτου» κ.λπ. 

Κι αυτό γιατί ο 34χρονος είχε φιλοξενήσει στο σπίτι που είχε ενοικιάσει στην Καλλιθέα τους δύο φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας του ποινικολόγου. Στην κατοικία αυτή βρέθηκαν όπλα και εκρηκτικά αλλά και στολές αστυνομικών που πιθανόν χρησιμοποιούνταν για αιματηρή απόδραση σε κάποια μεταγωγή μελών της αλβανικής μαφίας σε νοσοκομείο. Σε κατάθεση που είχε δώσει στην ΕΛ.ΑΣ. ο 34χρονος, είχε εμπλέξει τους αλβανούς μαφιόζους, κάτι που είχε προκαλέσει τη δυσφορία των συνεργών του.

Οργανωμένο δίκτυο. Οι αστυνομικοί εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο (σ.σ.: εξετάζονται κι άλλα σενάρια) το συγκεκριμένο έγκλημα να έχει άμεση σχέση και ίσως τα ίδια κίνητρα με τη δολοφονία του 36χρονου Αλμπερ Μπάκο στις 14 Ιανουαρίου στην Ε' Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Και η οποία πάλι αποδίδεται στην προσπάθεια των ηγετών της αλβανικής μαφίας να μεταφέρουν στους νεκρούς τις εγκληματικές ευθύνες και ν' αποφύγουν την καταδίκη για τον θάνατο του Ζαφειρόπουλου. Εκείνο ωστόσο που προκαλεί μεγάλη ανησυχία στις διωκτικές Αρχές είναι ότι οι φυλακισμένοι μεγαλοκακοποιοί συνεχίζουν τις εκβιάσεις τους, στρατολογούν διαρκώς κρατουμένους για να προχωρούν σε εκδικητικές ενέργειες κι έχουν πολυμελείς ομάδες συνεργών τους εκτός φυλακών για να αναλαμβάνουν νέα συμβόλαια θανάτου. Μάλιστα εκφράζονται φόβοι ότι το δίκτυο της «αλβανικής μαφίας» θα ενισχυθεί κι από αλλοδαπούς ποινικούς που έρχονται στη χώρα μας ή θα αποφυλακιστούν σύντομα.

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΚΑΝΔΑΜΗ

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το σωφρονιστικό σύστημα βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος λόγω του ότι αδυνατούσε να λάβει μόνιμα μέτρα για την αντιμετώπιση του υπερπληθυσμού, που παρήγαγε σκληρές συνθήκες κράτησης, προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια και παρεμποδίζοντας την επανένταξη. Οι προς αυτό συντρέχουσες αιτίες αφορούσαν επίσης την έλλειψη συνολικού επανασχεδιασμού, την πλειοδοσία των δικαστηρίων στην κατάγνωση υπερβολικών ποινών και την έλλειψη οικονομικών πόρων, που μεσούσης της ελληνικής κρίσης εμπόδιζαν πάγια μακροπρόθεσμα μέτρα.

Φοβάμαι ότι το τελευταίο διάστημα έχουμε μια νέα τομή, που με όρους επιστημολογίας συνιστά αλλαγή παραδείγματος.

Οι ελληνικές φυλακές δεν είναι απλά ένας χώρος όπου η ποινή δεν μπορεί να εκτισθεί με όρους αξιοπρέπειας, αλλά επιπλέον ένας χώρος που παράγει τη σκληρότερη βία, δηλαδή τη βία κατά της ζωής και ακεραιότητας των κρατουμένων, των σωφρονιστικών υπαλλήλων, ακόμα δε και των πολιτών στην ελεύθερη κοινωνία. Η φυλακτική βία σκοτώνει πια εντός και εκτός της φυλακής.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι τo Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με επανειλημμένες αποφάσεις του έχει κρίνει ότι για να υπάρχει σεβασμός στο άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που κατοχυρώνει το δικαίωμα στη ζωή, τα κράτη δεν πρέπει απλώς να συμμορφώνονται ως προς την αρνητική τους υποχρέωση να απόσχουν από την παραβίαση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος, αλλά επιπροσθέτως έχουν τη θετική υποχρέωση να λάβουν όλα κατάλληλα μέτρα για την προστασία του.

Η ελληνική πολιτεία έχει πια πλήρως αποτύχει σε αυτήν τη θετική της υποχρέωση. Το επιβεβαιώνει η ακολουθία βίαιων θανάτων εντός της φυλακής, αλλά και εκτός αυτής, όπου η φυλακτική βία εξάγεται. Δυστυχώς οι καλοδεχούμενες προσπάθειες εκπαίδευσης και επιμόρφωσης των κρατουμένων δεν αρκούν. Διότι δεν απαντούν ή δεν συνοδεύονται ταυτόχρονα από ένα σχέδιο τήρησης της νομιμότητας εντός των φυλακών.

Για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να αφαιρεθούν οι ιδεοληπτικοί φακοί που στον έλεγχο νομιμότητας βλέπουν την κρατική καταστολή και όχι την ανάγκη μέσα από αυτόν τον έλεγχο να εμπεδώνεται ο σεβασμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων και εν τέλει, συνολικά, η προστασία της ζωής κρατουμένων, φυλάκων και πολιτών, δηλαδή των συνανθρώπων μας.

Η αίσθηση παράδοσης των φυλακών στον έλεγχο εθνοτικών ομάδων κρατουμένων προσβάλλει τις δημοκρατικές λειτουργίες, θέτει τους ευάλωτους κρατουμένους σε διαρκή κίνδυνο, εκκολάπτει ή και διογκώνει το οργανωμένο έγκλημα και οπωσδήποτε δημιουργεί ανασφάλεια στην κοινωνία.

Η αναθεώρηση των προληπτικών και ελεγκτικών πολιτικών καθίσταται λοιπόν τόσο όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία. Δεν πρόκειται μόνο για την ανάγκη να έχουμε έναν νέο ποινικό κώδικα, αλλά να ξαναδούμε τον τρόπο που εκτίνονται οι ποινές στη χώρα μας. Και για να το κάνουμε αυτό χρειάζεται πρώτα από όλα ενσυναίσθηση.

Να βιώσουμε δηλαδή την αγωνία των οικογενειών που λαμβάνουν τηλεφωνήματα των κρατούμενων συγγενών τους που απειλούνται και ζητούν προστασία. Να καταλάβουμε την ψυχολογία του σωφρονιστικού υπαλλήλου που πληροφορείται από τον σκληρό κρατούμενο ότι αυτός ξέρει πόσα παιδιά έχει και πού αυτά πηγαίνουν σχολείο. Να νιώσουμε τον φόβο κάποιων επαγγελματιών που λαμβάνουν τρομακτικά τηλεφωνήματα μέσα από τη φυλακή.



Κάποια εργαλεία ήδη υπάρχουν. Ο ίδιος ο Σωφρονιστικός Κώδικας που δεξιοί και αριστεροί χαρακτηρίζουν ως έναν από τους πιο προοδευτικούς στην Ευρώπη παρέχει δυνατότητες για τη δικαιοταξία στις φυλακές. Αρκεί βεβαίως κάποιος να θέλει να τον εφαρμόσει. Ταυτόχρονα, νέα εργαλεία πρέπει να θεσμοθετηθούν. Η αντιμετώπιση της ριζοσπαστικοποίησης, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΟΗΕ και των άλλων διεθνών κατευθύνσεων, αλλά και η ανάπτυξη εργαλείων εκτίμησης της επικινδυνότητας των κρατουμένων αποτελούν κάποιες σύγχρονες συμβολές.

Εν κατακλείδι, το να εγείρεται σήμερα το δημόσιο ερώτημα γιατί η πολιτεία αποτυγχάνει να προστατεύσει το βασικότερο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εντός και εκτός της φυλακής, αποτελεί τεράστια οπισθοδρόμηση του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να αναταχθεί παρά μόνο με αποφάσεις που θα απαντούν στο τρέχον ευρωπαϊκό πρόταγμα για τη χρυσή εξισορρόπηση των δικαιωμάτων ελευθερίας και ασφάλειας.

-Ο Μαρίνος Σκανδάμης είναι δικηγόρος, δρ Νομικής, πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 26-28/04/19

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΜΙΝΑΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑ

Το εκρηκτικό μείγμα με δολοφονίες κρατουμένων και επιθέσεις εις βάρος σωφρονιστικών υπαλλήλων φέρνει όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό, στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στις φυλακές της χώρας.

Τα αλλεπάλληλα περιστατικά βίας, όπως έχουν κατ' επανάληψη επισημάνει οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, καταδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος. Για τους ανθρώπους που ζουν σε καθημερινή βάση τον χώρο των φυλακών και γνωρίζουν πολύ καλά τα προβλήματα της λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό δεν συνιστούν «είδηση», αλλά «γεγονότα που με μαθηματική ακρίβεια περίμεναν να συμβούν».

Και παρά την αρνητική εικόνα που φτάνει προς τα έξω, θέτοντας επί τάπητος το κρίσιμο ζήτημα της ασφάλειας των κρατουμένων, των εργαζομένων στις φυλακές, αλλά και την τήρηση των όρων του κράτους δικαίου, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι - χωρίς να διεκδικούν τον ρόλο της Κασσάνδρας - έχουν πολλές φορές κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, διατυπώνοντας μεγαλόφωνα την ανησυχία τους για την κατάσταση που επικρατεί στις φυλακές.

Το πρόβλημα βέβαια, όπως λένε, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ αναμφισβήτητα δεν είναι τωρινό, αλλά παρά τις νομοθετικές ρυθμίσεις με στόχο την αποσυμφόρηση των φυλακών δεν υπήρξε εν τέλει ουσιαστική βελτίωση σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των σωφρονιστικών καταστημάτων.

Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι η Ελλάδα κατέχει θέση καθόλου τιμητική σε ό,τι αφορά τις καταδίκες από το Δικαστήριο του Στρασβούργου σχετικά με τις συνθήκες κράτησης, γεγονός που έχει οδηγήσει πολλές φορές στην καταδίκη της χώρας μας για παραβίαση των διατάξεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ. Η χώρα μας διασύρεται διεθνώς για την τραγική κατάσταση στον χώρο των φυλακών και τις συνθήκες κράτησης των παραβατικών ατόμων, με αποτέλεσμα το ελληνικό Δημόσιο να καλείται ανάλογα με την περίπτωση να αποζημιώσει κρατουμένους οι οποίοι - κατά κανόνα - κερδίζουν τη μάχη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αφού το κράτος δεν είναι συνεπές στην τήρηση των όρων της Σύμβασης και των υποχρεώσεών του που πηγάζουν από αυτή.

Το πρόβλημα μάλιστα, όπως είχε επισημάνει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδας Σπύρος Καρακίτσος, δεν εντοπίζεται πια μόνο στις φυλακές του Κορυδαλλού, στη «μητροπολιτική» δηλαδή φυλακή, αλλά έχει επεκταθεί και σε άλλα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας.

Οι φυλακές Κορυδαλλού βέβαια, λόγω και του μεγάλου αριθμού εγκλείστων, αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια τον «μεγάλο ασθενή» του σωφρονιστικού συστήματος.

Οπως είναι γνωστό, εξάλλου, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και η δικαστική έρευνα που διενεργεί ο εφέτης - ειδικός ανακριτής Ευτύχης Νικόπουλος για τη δράση της εγκληματικής οργάνωσης με… έδρα τις φυλακές του Κορυδαλλού. Στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης βρίσκονται συγκεκριμένοι κρατούμενοι, οι οποίοι ελέγχονται ποινικά για μια σειρά υποθέσεων που μοιάζουν με «συγκοινωνούντα δοχεία», όπως είναι η υπόθεση της απόπειρας ανθρωποκτονίας εις βάρος του δικηγόρου Γιώργου Αντωνόπουλου, ο οποίος μάλιστα έχει κριθεί προσωρινά κρατούμενος για συμμετοχή στην αποκαλούμενη υπόθεση της «μαφίας των φυλακών», αλλά και της εγκληματικής ενέργειας με θύμα τον γνωστό δικηγόρο Μιχάλη Ζαφειρόπουλο.

ΠΥΞΙΔΑ. Το υπουργείο Δικαιοσύνης από την πλευρά του με το «Στρατηγικό σχέδιο για το σωφρονιστικό σύστημα 2018-2020» επιχειρεί να προσδώσει στη σωφρονιστική πολιτική, για πρώτη φορά, σταθερή πυξίδα, κάτι που άλλωστε ήταν επίμονη πρόταση των ευρωπαϊκών οργανισμών προς τη χώρα μας. Με το σχέδιο αυτό, όπως εκτιμάται, εξασφαλίζεται η σωφρονιστική προοπτική με συγκεκριμένες συντεταγμένες, κατευθύνσεις και στόχους.

Ωστόσο, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι με επίσημες τοποθετήσεις τους έχουν, κατά καιρούς, τονίσει ότι υπάρχει αδήριτη ανάγκη ο στρατηγικός σχεδιασμός από τα λόγια να περάσει στα έργα για να μην επαναληφθούν παρόμοια σκηνικά στον χώρο των φυλακών, σαν αυτά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας από τις αρχές του 2019.

Μάλιστα, σε κάθε ευκαιρία, ζητούν αύξηση του προσωπικού, καθώς η υποστελέχωση των φυλακών είναι ένα από τα μεγάλα αγκάθια για τη λειτουργία τους. Δεν αρκεί, όπως λένε, ένας ή δύο σωφρονιστικοί υπάλληλοι ανά πτέρυγα, στην οποία κρατούνται 350 άτομα. Επιπλέον, έχουν θέσει θέμα εκσυγχρονισμού των μέσων ασφαλείας, όπως και σχεδιασμού για τον διαχωρισμό των εγκλείστων, ώστε ένας νέος κρατούμενος να μη μένει στο ίδιο κελί με έναν ισοβίτη ή με έναν υπότροπο συγκρατούμενό του.

«Οσο δεν έχουμε έναν στρατηγικό σχεδιασμό για το σωφρονιστικό σύστημα και απουσιάζει η πολιτική παρέμβαση στην κατεύθυνση της αξιοπρεπούς διαβίωσης κρατουμένων και εργαζομένων στις φυλακές, οι ελληνικές φυλακές θα προσομοιάζουν με τις φυλακές της Κολομβίας και της Βενεζουέλας. Είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα μιλήσουμε για το ίδιο θέμα ξανά σύντομα» έχει δηλώσει δημόσια ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Σπύρος Καρακίτσος, επικαλούμενος την εμπειρία του αλλά και τις μαρτυρίες συναδέλφων του, θέλοντας να περιγράψει την εικόνα διάλυσης των φυλακών.

"...Η Αγία Γραφή έχει πολλά αλληλοσυγκρουόμενα εδάφια. Εχει γεγονότα που χρονικογράφονται ως τέτοια ή γράφονται... «κατόπιν εντολής». Η πράξη του Ιούδα αποτελεί μία από τις πράξεις-κλειδιά μέσα στην Καινή Διαθήκη. Φαίνεται πως χωρίς αυτή δεν θα μπορούσε να «περάσει» ο Θεός, που εξανθρωπίζεται με σκοπό να σώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της και να μεταλλάξει την ανθρώπινη φύση σε θεϊκή. Φαίνεται πως είναι μια προδοσία «θεϊκή» και προδιαγεγραμμένη, αφού ο Ιησούς τη γνώριζε εκ των προτέρων και θα μπορούσε να την είχε αποφύγει. Γνώριζε μάλιστα και τον «προδότη». Ο Ιούδας ήταν απλώς το «θεϊκό όργανο» και ο αποδιοπομπαίος τράγος «ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (Φύλλο Μεγάλης Παρασκευής)

Κατά Λουκάν: «...Πλην ιδού η χειρ του παραδιδόντος με μετ’ εμού επί της τραπέζης» είπε ο Ιησούς, προαναγγέλλοντας την προδοσία των αιώνων, την παράδοση του Θεανθρώπου, ως σφάγιο, μέσω αρχιερέων, στους σταυρωτές. Κεραυνοβολήθηκαν από ταραχή μεγάλη και βάσανο υποψιών οι μαθητές· ποιος άραγε ανάμεσά τους ο ένας; Τον λόγο πήρε με σιγουριά ο Πέτρος: «Κύριε, μετά σου έτοιμος ειμί και εις φυλακήν και εις θάνατον πορεύεσθαι». Τότε ο Ιησούς προανήγγειλε την πιο πικρή άρνηση των αιώνων: «Πέτρε, ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με». Επάνω, χρυσοκέντητος επιτάφιος του ΙΔ΄αιώνα. Ο νεκρός Χριστός περιβάλλεται τιμητικά από τις αγγελικές δυνάμεις και από τα σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών στις γωνίες. Φυλάσσεται στο Μεγάλο Μετέωρο, εκεί στη μοναστική λιθόπολη όπου γη και ουρανός ανταμώνουν δοξολογώντας με παναρμόνιους ύμνους τον Πλάστη του σύμπαντος κόσμου.

1. Oι Ευαγγελιστές, οι Πράξεις των Αποστόλων, 

ο Ιούδας ως μαθητής, ταμίας, και η προδοσία

Κύριε διευθυντά,

Το Ευαγγέλιο της Μεγάλης Πέμπτης που ακούσαμε χθες μεταξύ άλλων αναφέρεται στο γεγονός της προδοσίας του Ιησού από τον Ιούδα. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν και παραμένει ένα αμφιλεγόμενο, αινιγματικό, παρεξηγημένο πρόσωπο, που κάθε τέτοιες ημέρες έρχεται στην επικαιρότητα με δραματικό τρόπο. Με την προδοσία του βοήθησε να δοξασθεί ο Υιός του Ανθρώπου, αλλά και «ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό των προφητών» της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ιούδας ήταν ένας από τους δώδεκα βασικούς μαθητές του Ιησού και ο μόνος Ιουδαίος, επιφορτισμένος να κρατάει το «γλωσσόκομον» (το ταμείο) της μικρής ομάδας και την εν λευκώ διαχείρισή του. Τον παρουσιάζουν ως φιλάργυρο και υποκριτή κατ’ οικονομίαν. Κατ’ άλλους δεν ήταν καθόλου τσιγκούνης. Ηταν απλώς μια κλασική περίπτωση ενός ευσυνείδητου και αυστηρού λογιστή, που δεν ανεχόταν τις περιττές σπατάλες («διά τι τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη πτωχοίς;»). Στα τέσσερα Ευαγγέλια, άλλοτε φέρεται ως γιος του Ιωσήφ και άλλοτε του Σίμωνα. Αλλοτε συντηρητικός και άλλοτε επαναστάτης, απόγονος του βασιλιά ή γιος του Θεού! Οι Ευαγγελιστές προσπαθούν επίμονα να τον μειώσουν. Αντίθετα, στις Πράξεις των Αποστόλων παριστάνεται ως τρομοκράτης και ανήκων στην αδιάκοπη εβραϊκή εξέγερση κατά των Ρωμαίων. Ανήκε επίσης στους πιο ριζοσπάστες αντι-Ρωμαίους μεταξύ των Ιουδαίων, που λέγονταν «σικάριοι» (από το sicarius = δολοφόνος, εξ ου ίσως και το Ισκαριώτης) και ασκούσαν ενεργό πολιτική ανάμεικτη με μεσσιανολογία. Είναι δυνατόν ο Ιούδας αυτός να ταύτιζε τον Ιησού με τον μυστικό πολιτικό Μεσσία και ίσως τον πρόδωσε στις Αρχές, όταν τον είδε να κάνει, κατά τη γνώμη του, λάθη.

Ποια ήταν, όμως, τα πραγματικά κίνητρα για να προδώσει τον Ιησού, παραμένουν ένα μυστήριο που δεν θα λυθεί ποτέ. Φαίνεται πως η αιτία δεν ήταν τα τριάκοντα αργύρια. Ο Ιούδας κρατούσε το ταμείο ανεξέλεγκτα («εβάσταζε τα βαλόμενα») και μπορούσε να κλέβει όσα ήθελε, όποτε ήθελε και επί μακρόν. Μήπως, όμως, ήθελε να γίνει αυτός ο ηγέτης του κινήματος; Από την άλλη μεριά, ο Ιησούς ήταν πασίγνωστος σε όλη την ευρύτερη περιοχή και δεν είχε ανάγκη από προδοσία για να τον συλλάβουν οι Αρχές όποτε ήθελαν. Την προηγούμενη εβδομάδα, άλλωστε, είχε μπει στα Ιεροσόλυμα επευφημούμενος από χιλιάδες πιστούς οπαδούς του μετά βαΐων και κλάδων! 

Αλλά η Αγία Γραφή έχει πολλά αλληλοσυγκρουόμενα εδάφια. Εχει γεγονότα που χρονικογράφονται ως τέτοια ή γράφονται... «κατόπιν εντολής». Η πράξη του Ιούδα αποτελεί μία από τις πράξεις-κλειδιά μέσα στην Καινή Διαθήκη. Φαίνεται πως χωρίς αυτή δεν θα μπορούσε να «περάσει» ο Θεός, που εξανθρωπίζεται με σκοπό να σώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της και να μεταλλάξει την ανθρώπινη φύση σε θεϊκή. Φαίνεται πως είναι μια προδοσία «θεϊκή» και προδιαγεγραμμένη, αφού ο Ιησούς τη γνώριζε εκ των προτέρων και θα μπορούσε να την είχε αποφύγει. Γνώριζε μάλιστα και τον «προδότη». Ο Ιούδας ήταν απλώς το «θεϊκό όργανο» και ο αποδιοπομπαίος τράγος «ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου».

Ποιο ήταν το τέλος του Ιούδα; Και εδώ τα ιερά κείμενα αλληλοσυγκρούονται. Κατ’ άλλους αυτοκτόνησε απαγχονισθείς (Ματθ. ΚΖ, 5), κατ’ άλλους άνοιξε την κοιλιά του και πέθανε κάνοντας κάτι σαν χαρακίρι (Πράξεις Α, 18) και κατ’ άλλους σταυρώθηκε στη θέση του Ιησού (Ευαγγ. Βαρθολομαίου και Βαρνάβα) κ.λπ. Τέλος, ας σκεφθούμε για λίγο και τούτο: Οτι το κακό δεν είναι παρά το συμπλήρωμα του καλού και μόνο, όπως ισχυρίζονται οι μυστικιστές, αλλά και ο Ηράκλειτος, και ίσως έχουν δίκιο...

Γιώργος Α. Κουρμούσης 

2. Η τέχνη του μονομαχείν και η τέχνη του γράφειν

Αλλες εποχές. Τότε, τα θέματα τιμής και ευθιξίας μεταξύ προσβάλλοντος και θιγομένου, ιδίως μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών, κατέληγαν σε... μονομαχία, αλλά και οι ποιητές, όπως ο Πούσκιν και ο Λέρμοντοφ, πέθαναν μονομαχώντας. Αντίθετα, στην εποχή μας, οι προσβολές μεταξύ των εμφανιζομένων στις πρωινές εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών αφήουν αδιάφορους τους θιγομένους. 

Αλλά παραθέτω τη σχετική «είδηση» της αθηναϊκής εφημερίδας «Αλήθεια» της 30.5.1870 κατά την οποίαν: «Μεταξύ του υποστρατήγου Σκαρ. Σούτσου, τέως υπουργού των στρατιωτικών, και του συνταγματάρχου κ. Κορωναίου συνήφθη χθες μονομαχία, ένεκεν φράσεών τινων, περιεχομένων εν τη προσφάτω διατριβή του κ. Κορωναίου... και καθαπτομένη της υπολήψεως του τε κ. Σκαρ. Σούτσου (πατρός) και του υιού αυτού Αλ. Σ. Σούτσου, υπιλάρχου. Η μονομαχία εγένετο χθες περί την 5 πρωινήν ώραν κατά το φαληρικόν, επί παρουσία των ενηκόντων μαρτύρων εκατέρων των μερών και κατά τα ειθισμένα αλλά, θραυσθέντως του πιστολίου του κ. Κορωναίου, επαναλήφθη η σκηνή αυθημερόν, την 6 εσπερινήν ώραν περί τους Αμπελοκήπους των Αθηνών. Ενταύθα επληγώθη διά σφαίρας πιστολίου ο συνταγματάρχης Κορωναίος εις τον δεξιόν μηρόν. Το πάθημα δεν θεωρείται μικρού λόγου· ενταύθα εδόθη πέρας εις την πράξιν, μετεφερθέντος εις την οικίαν του, προς νοσηλείαν, του παθόντος». 

Οι μονομαχίες όμως ήταν τόσο συχνές, ώστε ο Γάλλος συγγραφέας Αδόλφος Ταβερνιέ κωδικοποιεί τους κανόνες αυτών στο βιβλίο του «Η τέχνη του μονομαχείν», το οποίο εξεδόθη το 1888. Τέλος, για την περιγραφή της μονομαχίας, από την εφημερίδα της μακρινής εκείνης εποχής, θα παρατηρούσα ότι αν και πρόκειται για ένα απλό, στη διατύπωση, κείμενο, το διακρίνει μια λεκτική συμπύκνωση, μια αυστηρή συνοχή και μια στέρεη δωρική λιτότητα. Κάτι που, θα έλεγα, στην εποχή μας λείπει...

Αντώνης Ν. Βενέτης, Μοναστηράκι Δωρίδος

3. Ο λόγος Εκείνου και η τυπολατρία

«Χίλιες φορές να γεννηθείς,
τόσες θα σε σταυρώσουν» -
«Μάνα του Χριστού»
Κώστας Βάρναλης

Κύριε διευθυντά,

Γεννήθηκε πένης και πρόσφυγας και μετά τον σταυρικό του θάνατο ζητήθηκε από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας ως... ξένος για ενταφιασμό. Ο Αριμαθαίας ικέτευε τον Πιλάτο να του δώσει το νεκρό σώμα του. «Δος μοι τούτον τον ξένον. Δος μοι τούτον τον ξένον ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίναι»!

Επειτα από αιώνας επικρατήσεως του χριστιανισμού, το ερώτημα είναι: Είναι ακόμα ξένος και εάν ναι, έως πότε;

Θα παραμείνει ξένος; Θα είναι ξένος έως συντελείας των αιώνων εάν δεν Του ανοίξουμε την πόρτα της ψυχής μας. Θα είναι ξένος εάν Τον επικαλούμεθα προσχηματικά, δίχως να Τον έχουμε κάνει ψυχικό βίωμα και ψυχικό φρόνημα, σταθερό και αμετάβλητο. Αυτός θα είναι ξένος όταν εμείς είμαστε και παραμένουμε μόνο χριστιανοί της Κυριακής, θα είναι ξένος εάν δεν εγκολπωθούμε τον νόμο της αγάπης Του, το πιο τέλειο και τον πιο άρτιο νόμο, που ήρθε ποτέ στη σύμπασα ανθρωπότητα. Θα είναι ξένος εφόσον Τον αρνούμεθα και Τον σταυρώνουμε με τις πράξεις και τις παραλείψεις μας. Θα είναι ξένος εφόσον ο άνθρωπος επιδιώκει: «Τα καλά και συμφέροντα» όχι της ψυχής του αλλά του πορτοφολιού του, των ωμών υλικών συμφερόντων του. Θα είναι ξένος εφόσον ο άνθρωπος θα παραμείνει αιχμάλωτος και δούλος του παθολογικού εγωκεντρισμού του. Θα είναι ξένος εφόσον η αγάπη δεν γίνει υπέρβαση και ελευθερία από τη δουλεία και αιχμαλωσία του εγωκεντρισμού και παραμείνει μόνο ηθικό και μονότονο, φλύαρο κήρυγμα της Κυριακής.

Θα είναι ξένος εφόσον οι χριστιανοί της Κυριακής δεν μπουν οριστικά στον δρόμο της αγάπης, της αλληλεγγύης, του αλτρουισμού και της δικαιοσύνης.

Εως ότου η εντολή «Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» παραμένει ανεκτέλεστη, ο Ιησούς θα παραμένει ξένος. Εως ότου ο χριστιανισμός από τυπολατρία γίνει αληθινή, ειρηνική επανάσταση ψυχών και συνειδήσεων, ο Ιησούς θα είναι ξένος και ο μεγάλος... αγνοούμενος! Υπάρχουν όμως χριστιανοί, που σε αυτή την ηθική και πνευματική φιλοξέρα, ζουν με το όνομά Του και τον νόμο Του. Είναι «ουσιώδεις εν ανεπαρκεία». Είναι λίγοι. Πρέπει να γίνουν πολλοί. Τότε ο Ιησούς δεν θα είναι ο ξένος. Ο Χριστός –γράφει ο Πασκάλ– θα βρίσκεται σε αγωνία έως συντελείας του κόσμου. Σε όλο αυτό το διάστημα δεν πρέπει να μας παίρνει ο ύπνος. Υπνος ηθικός και πνευματικός τότε, μόνο τότε ο Ιησούς δεν θα είναι «ξένος»!

Γιώργος Κ. Σταράντζης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο 

και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, πρ. επιστημονικός συνεργάτης 

«Αρχείου Νομολογίας», νομικός συγγραφέας
4. Ο Μεγάλος Πέτρος και ο ιδιοφυής Ελλην

Κύριε διευθυντά,

Διαβάσαμε στο φύλλο της «Κ» της Πέμπτης 18-4-2019 το κείμενο του κ. Σάκη Ιωαννίδη για το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ειδικά την περιγραφή του βάθρου και την πρωτοτυπία του, όπως την παρουσιάζει ο σχεδιαστής του, αρχιτέκτων Παντελής Νικολακόπουλος. Προσωπικά και από τις φωτογραφίες που είδα στην εφημερίδα, δεν διέκρινα κάποια πρωτοτυπία και κάποια ειδική σχεδίαση στο μπρούντζινο παραλληλεπίπεδο βάθρο. 

Αντιθέτως, μου ήλθε στον νου και το συνέκρινα με το βάθρο του εφίππου αγάλματος του Μεγάλου Πέτρου στην «Αγιοπετρούπολη» και το ιστορικό της μεταφοράς του από τη Φινλανδία στην πλατεία της Πετρούπολης, όπου τελικά τοποθετήθηκε. Το όλο επίτευγμα οφείλεται σ’ έναν ιδιοφυή Ελληνα (Κεφαλονίτη), τον Μαρίνο Χαρμπούρη (1729-1782). 

Το έργο (ο έφιππος ανδριάντας και το βάθρο) ανατέθηκε από την Αικατερίνη Β΄ τη Μεγάλη, για να τιμήσει τον Μεγάλο Πέτρο, 45 χρόνια μετά τον θάνατό του (1725), στον διάσημο Γάλλο γλύπτη Ετιέν-Μορίς Φαλκονέ (1716-1791). Ο Φαλκονέ πίστευε ότι οι θριαμβευτικοί ανδριάντες που στέκονται πάνω σε συνηθισμένες βάσεις δεν εμπνέουν τους παρατηρητές και συνέλαβε την ιδέα ενός μεγαλειώδους συμπλέγματος ανδριάντα και βάσης.

Το πρόβλημα της βάσης έλυσε ο Χαρμπούρης, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως αξιωματικός στο σώμα μηχανικών της Αικατερίνης Β΄. Βρήκε ένα μισοβυθισμένο γρανιτένιο βράχο σε ένα έλος της νοτίου Φινλανδίας, διαστάσεων περίπου 13x9x7 μέτρων και βάρους περίπου 2.000 τόνων και αποφάσισε να τον μεταφέρει στην Πετρούπολη. Με μια σειρά ευφυών μηχανισμών, κατασκευών και διαδικασιών, πέτυχε το ανασήκωμα του βράχου από το έλος και την ανατροπή του και εν συνεχεία τη μεταφορά του (κύλησή του), επί 6 εβδομάδες, μέχρι τις όχθες του ποταμού Νέβα (6 χλμ.). Εκεί πάλι με τεχνικά έργα και επινοήσεις του Χαρμπούρη, ο βράχος φορτώθηκε σε φορτηγίδα, στην οποία προσδέθηκαν δύο ιστιοφόρα πλοία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού.

Τα πλοία με τη φορτηγίδα ανάμεσά τους έπλευσαν στον Νέβα μέχρι την Πετρούπολη. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του, για να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος, 40 λιθοξόοι εργάζονταν πάνω στον βράχο για να του δώσουν τη μορφή που ήθελε ο γλύπτης, σύμφωνα με τις οδηγίες και τα σχέδια του Φαλκονέ. Η όλη επιχείρηση στοίχισε 300.000 αργυρά φράγκα. Ξεκίνησε τον χειμώναυ 1768-1769 και ο βράχος έφθασε στην Αγία Πετρούπολη στις 22 Σεπτεμβρίου του 1770, επέτειο της στέψης της αυτοκράτειρας (1762). Οι τεχνικές λεπτομέρειες του εγχειρήματος προκαλούν τον θαυμασμό. Η ελληνική ευφυΐα και πάλι είχε διαπρέψει. 

Ο Μαρίνος Χαρμπούρης είχε τραγικό και άδοξο τέλος. Στις 19 Απριλίου του 1782, Μανιάτες εργάτες, που είχε προσλάβει στα κτήματά του στην Κεφαλονιά, όπου είχε επιστρέψει το 1779 και ησχολείτο με πρωτοποριακές καλλιέργειες, τον δολοφόνησαν με κίνητρο τη ληστεία. 

Σημείωση: Στοιχεία για τη σύνταξη της επιστολής ελήφθησαν από το έντυπο της έκθεσης «Βράχος 2.000 τόνων ταξιδεύει 20 χιλιόμετρα. Μαρίνος Χαρμπούρης. Ενας μεγάλος Ελληνας μηχανικός. Ρωσία 1770», που διοργανώθηκε από το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος και την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων τον Φεβρουάριο του 2003. Σε αυτό περιγράφει με πολλές λεπτομέρειες το επίτευγμα του Χαρμπούρη.

Ματθαίος Μ. Δημητρίου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

5. Το αμάρτημα μιας μάνας-κουράγιο

Κύριε διευθυντά,

Αρχικά νόμισα ότι πρόκειται για ράδιο-αρβύλα. Πώς πρέπει να ερμηνευθεί το γεγονός ότι μια γυναίκα, μητέρα 11 (έντεκα) παιδιών, στην απόγνωσή της για την επιβίωση, άλλαξε την ημερομηνία (χρονολογία) της αποφοίτησής της από το δημοτικό, προκειμένου να προσληφθεί ως καθαρίστρια στο Δημόσιο; Θέλησε δηλαδή να βρει άσυλο σε ένα «κράτος δικαίου», σε μια κοινωνία που μόνον στα λόγια προσφέρει στεγανά στους ανέργους και ιδιαίτερα σε πολύτεκνους, κι είναι έτοιμη να δώσει αλληλεγγύη και τρόπους εκμάθησης προσφοράς. Αντ’ αυτού, βρέθηκε να υπερασπίζεται τη μοναχικότητά της σε μια δαιμονική χώρα. Εγινε αντικείμενο επιθέσεων, βολών και μιας ρητορικής μίσους για το έγκλημα που διέπραξε. 

Αυτή είναι η παθογένεια της ελληνικής πραγματικότητας. Η μάνα ηρωίδα, που γεννάει μια ντουζίνα παιδιά κι ανηφορίζει σε τραχύ μονοπάτι βιοπάλης, να βρίσκεται ένοχη και κατηγορούμενη από ένα σαθρό σύστημα αξιών. Ελπίζοντας για κατανόηση βρίσκεται αντιμέτωπη με την περιπαικτικότητα και την αποξένωση. Πιάνει τον πάτο στο πηγάδι, βουλιάζει και η λάθος κίνηση γίνεται σοβαρό αδίκημα. Σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, θα έπρεπε να γίνει αποδέκτης αλληλεγγύης και υποστήριξης, τη στιγμή που «επιπλέουν» εγκληματίες. Ομως «καλά ξυπνητούρια». Στην πατρίδα μας οι ήρωες ζουν στην ερημιά τους...

Τιτίκα Βρυάζη-Μασδράκη

6. Ενας δημόσιος φορέας για διατηρητέα κτίρια

Κύριε διευθυντά,

Η καταστροφή του παγκόσμιου πολιτιστικού και χριστιανικού μνημείου της Παναγίας των Παρισίων μάς γέμισε όλους με θλίψη, που κάπως μετριάστηκε με τη δήλωση του προέδρου της Γαλλίας, ότι το μνημείο μέσα σε πέντε χρόνια θα έχει πλήρως αποκατασταθεί. 

Η ίδια δήλωση όμως προκάλεσε σε εμάς τους Ελληνες και κυρίως στους κατοίκους της Αθήνας αισθήματα ντροπής και απελπισίας, γιατί μια άλλη χώρα μπορεί να αποκαταστήσει μια τεράστια καταστροφή σε ένα λογικό χρονικό διάστημα, ενώ εμείς, μολονότι πέρασαν επτά χρόνια από την πυρκαγιά που προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στην πρόσοψη και τη στέγη μόνον στο συγκρότημα των διατηρητέων κινηματογράφων «Αττικόν» και «Απόλλων», που βρίσκονται στο κεντρικότερο σημείο επί της οδού Σταδίου και κοσμούσαν την πόλη, δεν μπορέσαμε να τους επισκευάσουμε, μολονότι τα λεφτά υπάρχουν. 

Το ίδιο συμβαίνει με την οικία του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά στην οδό Τατοΐου στην Κηφισιά, που έχει κηρυχθεί διατηρητέα και καταρρέει ακατοίκητη. Στην ίδια μοίρα είναι και πολλά άλλα διάσπαρτα στην Αθήνα διατηρητέα ακίνητα, που για διαφόρους λόγους έχουν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους μεταξύ των οποίων ΝΠΔΔ και το Δημόσιο, όπως το μέγαρο του ΙΚΑ στην οδό Πειραιώς και του υπουργείου Οικονομικών στη λεωφόρο Αμαλίας έναντι του νεοτοποθετηθέντος αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν την Αθήνα σωρευτικά και με τα άλλα προβλήματά της σαν πόλη εγκαταλελειμμένη και σε μαρασμό. 

 Σαφώς κάθε περίπτωση έχει και τη δική της αιτιολογία, όπως κληρονομικές διαφορές, δικαστικές διενέξεις ακόμα και μεταξύ ομόρων κοινωφελών ιδρυμάτων, έλλειψη χρημάτων κ.λπ. και για το Δημόσιο η γραφειοκρατία σε συνδυασμό με την πολυνομοθεσία για τα δημόσια έργα. Το κράτος όμως δεν πρέπει να παραμένει αδιάφορο μέχρις ότου κάθε φορέας επιλύσει και αν, τα προβλήματά του, γιατί η προσβολή του πολιτιστικού περιβάλλοντος και η εικόνα της Αθήνας καθημερινά θα χειροτερεύουν. 

Το άρθρο 24 παρ. 6 του Συντάγματος ορίζει ότι τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών. 

Σε εκτέλεση λοιπόν της συνταγματικής αυτής επιταγής πρέπει να ιδρυθεί με νόμο ένας δημόσιος φορέας, που με ίδια μέσα, για να αποφύγουμε τους δημοσίους διαγωνισμούς και τις δικαστικές προσφυγές, που καθυστερούν το έργο, να αποκαθιστά τα διατηρητέα κτίρια. Με τον ίδιο νόμο θα ορίζονται ο τρόπος και τα μέσα χρηματοδοτήσεως και η ανάκτηση της δαπάνης.

Λέανδρος Τ. Ρακιντζής, Αρεοπαγίτης ε.τ.

"...Οσο είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς ο κ. Παπαδημούλης θα ελάμβανε μέρος σε έναν αγώνα τάε κβον ντο χωρίς να φάει της χρονιάς του, άλλο τόσο είναι δύσκολο να κατανοηθεί πώς μπορεί ένας αθλητής, κλεισμένος μια ζωή στον λαμπρό του μικρόκοσμο, να κάνει ξαφνικά τον ευρωβουλευτή, ανάμεσα στις πιο πονηρές και καμπίσιες αλεπούδες της Ευρώπης, χωρίς να τον κάνουνε περιτύλιγμα για σοκολατάκια «Τζοκόντα»...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 26-28/04/19

"ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ",
του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Ξέρω κάποιους νέους υποψήφιους ευρωβουλευτές και δημοτικούς συμβούλους που ποτέ στη ζωή τους δεν έχουνε ανοίξει να διαβάσουν μιαν εφημερίδα. Μπερδεύουν τον Νομό Ημαθίας με τον νομό Ημιμαθείας, αγνοούν σε ποια χώρα ακριβώς πέφτει το Στρασβούργο το κακούργο, αλλά θα πάνε να μας υπερασπίσουν επαρκώς σε έναν χώρο που δεν κατέχουν, δεν καταλαβαίνουν και κάποιοι απ' αυτούς, λόγω ιδεολογικού τάκου, δεν εκτιμούν.

Και είναι και άλλοι που έκαναν μια τετραετία στην Ευρωβουλή και δεν κατάλαβαν τίποτε, δεν είδαν τι συνέβαινε, απλώς τους είδαν οι άλλοι, και όντας φορείς μιας αμέριμνης ιδεοληψίας, συνεχίζουνε να καταριούνται την Ευρώπη που δεν τους αρέσει, σε αντίθεση, βέβαια, με την υπέροχη Βενεζουέλα που είναι αξιολάτρευτη.

Είναι κι έτεροι, που κατάγονται από διάφορους κοινωνικούς χώρους, όπως αθλητές, ηθοποιοί, πρωταθλητές στο τάε κβον ντο, καλοί στο θέατρο, ή στα σίριαλς, που τους κάλεσε κάποιο κόμμα και αυτοί αίφνης πίστεψαν πως είναι πλασμένοι για την πολιτική, το αξίζουν, και πως δι' επιφοιτήσεως θα πάνε εκεί πάνω στα κορόιδα τους Ευρωπαίους και θα τους δώσουνε ένα σκληρό μάθημα.

Και, βέβαια, όσο είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς ο κ. Παπαδημούλης θα ελάμβανε μέρος σε έναν αγώνα τάε κβον ντο χωρίς να φάει της χρονιάς του, άλλο τόσο είναι δύσκολο να κατανοηθεί πώς μπορεί ένας αθλητής, κλεισμένος μια ζωή στον λαμπρό του μικρόκοσμο, να κάνει ξαφνικά τον ευρωβουλευτή, ανάμεσα στις πιο πονηρές και καμπίσιες αλεπούδες της Ευρώπης, χωρίς να τον κάνουνε περιτύλιγμα για σοκολατάκια «Τζοκόντα».

Τα κόμματα, άραγε, όλα τα κόμματα, δεν πρέπει να διαθέτουνε ένα σχετικό, αυστηρότατο ΑΣΕΠ, από το οποίο να περνούνε όσοι προορίζονται για υποψήφιοι, τουλάχιστον στην Ευρωβουλή, όπου κινδυνεύουμε να κάνουνε μεγαλύτερη ζημιά, αλλά και στους δήμους όπου επίσης εκτονώνεται πολύς νέος κόσμος με αμφίβολα αποτελέσματα;

Γενικώς, όλα τα κόμματα, όποτε πήρανε παντελώς άσχετους ή ψώνια μέσα στις τάξεις τους τα πλήρωσαν, εν τέλει, ακριβά. Μάλλον εμείς, βέβαια, τα πληρώσαμε και ακόμα τα πληρώνουμε. Διότι οι ασύμβατοι, οι ευκαιριακοί, είναι συνήθως φύρα, αλλά το οψώνιον είναι ακόμα μεγαλύτερο ρίσκο, διότι έχει την καταδίκη του μυαλού του και αργά ή γρήγορα θα εκραγεί. Δεν γλιτώνουμε. Θα καβαλήσει, θα αυτονομηθεί, θα διολισθήσει στο παραλήρημα και την αλαζονεία. Θα πιστέψει ότι δικαιούται την εξουσία θεόθεν, και χωρίς κανέναν φραγμό. Από ένα σημείο και πέρα που η εξουσιοφρένεια θα επιδεινωθεί, γίνεται ανεξέλεγκτο. Σύνδρομο του Σωτήρος, αυτοκρατορικό σύνδρομο, ναρκισσισμός και αυτο-μυθολογία αποτελειώνουν την κατάσταση.

Ισως, απ' την άλλη, κάποια κόμματα παίρνουνε τέτοιους υποψήφιους είτε διότι και οι ηγεσίες τους δεν είναι πολύ διαφορετικού φυράματος, είτε επίτηδες. Να έχουνε και μερικούς μπαλαδόρους, καρατίστες ή ηθοποιούς για φωτοσκίαση. Ή, προς χρήση. Μερικά αξιοθέατα. Συν καμιά σπάνια ποικιλία από το τμήμα φυτών της Leroy Merlin για εξωραϊσμό του χώρου. Γλαστροειδείς επιλογές που όμως έχουνε το όχι σπάνιο προσόν να υπακούνε τυφλά στο κόμμα διότι, ως ανήξεροι, δεν διαθέτουν τα κριτήρια της προσωπικής γνώσης και άποψης. Και θα παίρνουνε και παχυλό μισθό, κάτι που συνηγορεί πολύ πειστικά στην αφωνία ή στην υπόκλιση. Επιπλέον θα είναι και μάλλον ευγνωμονούντες που περνούνε μια χαρά και δεν λένε ποτέ όχι - μερικές φορές, ίσα ίσα, είναι και φανατικότεροι του βασιλέως: σαν τον υποψήφιο ευρωβουλευτή - αθλητή που χρησμοδότησε ότι η Δεξιά και ο φασισμός ταυτίζονται. Οπως η βούρτσα με άλλα ομόηχα.

Και το θέμα είναι πως μυαλό δεν βάζουμε. Ούτε εμείς οι ψηφοφόροι, ούτε τα κόμματα. Και δεν είναι μόνο ότι διαλέγουνε συχνά ασύμβατες φίρμες, αλλά, βάσει του αταβισμού του αίματος, επιλέγουνε και γόνους - κάτι που εμπίπτει ανάποδα στην έννοια της συλλογικής ευθύνης: αφού ο μπαμπάς τα κατάφερε στη μουσική, άρα η κόρη μπορεί να τα καταφέρει στην αστροναυτική ή στην Ευρωβουλή. Τρομερό συμπέρασμα.

Αφού ο μπαμπάς εκτελέστηκε ως ήρωας (ή προδότης), κάτι επίσης πολύ σχετικό, αρκεί που το όνομά του είναι γνωστό, άρα και κατά συνεπαγωγή, και ο υιός, ή η κόρη θα αλιεύσει ψήφους, ως ιστορικός αντίλαλος, απ' τους ιδεολογικώς παλαιούς, απ' τα τραβηγμένα χειρόφρενα.


Διότι το παν είναι η προοδευτικότητα. Και σκέψου πόσο παχύνοα πρέπει να θεωρούν τον ελληνικό λαό αυτοί οι άνθρωποι, ώστε να του προτείνουνε τέτοιους υποψήφιους για την Ευρωβουλή. Πόσο περιφρονητική άποψη έχουνε για τους ψηφοφόρους - και από την άλλη πόσα οψώνια είναι έτοιμα να το πιστέψουν και να κατεβούνε, όχι σε καμιά πασαρέλα, αλλά σε έναν στίβο εξόχως περίπλοκο, μοιραίο και σοβαρό για τη χώρα, ενώ ενδεχομένως δεν έχουνε ανοίξει ούτε καν εφημερίδα, ποτέ, στη ζωή τους. Και το χείριστο: εμείς να τους ψηφίζουμε, παρ' όλα αυτά.

Κύκλω οι ασεβείς περιπατούν. Ακρη δεν βρίσκεις εύκολα - αλλά: εάν τα κόμματα απ' την αρχή περνούσαν από αυστηρό κόσκινο τους υποψηφίους με κριτήρια σοβαρότητας, σχετικής, έστω, όχι απόλυτης γνώσης και επάρκειας και όχι με όρους λαϊφστάιλ και άσχετης δημοσιότητας, τότε και οι ψηφοφόροι θα διάλεγαν αναγκαστικά καλύτερους - όσο και να υπάρχει μια ροπή προς όσους συχνάζουν απλώς στο γυαλί.

Και απ' την άλλη, είναι και κάποιο είδος ευτελισμού της χώρας να στέλνει στο Ευρωκοινοβούλιο περιπτώσεις ανθρώπων που τους λείπει η στοιχειώδης επάρκεια να διεκδικήσουν τα συμφέροντά μας απέναντι σε σπεσιαλίστες, πολυσπουδαγμένους και γνώστες βαθείς του παιχνιδιού. Πώς το λέει ο Ντίνος;

«Στο καφενείο των κυνηγών δεν δίνουν ραντεβού οι πέρδικες». Κι όμως, αυτό συμβαίνει και μάλιστα συχνά. Κορίτσια της παλιάς πασαρέλας να θέλουνε να πάνε να τα βάλουνε με τους γίγαντες στην Ευρωβουλή. Sui generis και ιδιοσυχνότητες να αντιπαρατεθούν σε πολυδαείς καραβάνες. Ε, τότε γιατί να μην στείλουμε και τον κ. Φίλη στον Μαραθώνιο της Ολυμπιάδας, ή εμένα στο πρωτάθλημα κικ μπόξινγκ;

"...Ποιο είναι το επιχείρημα του προέδρου Τσίπρα, το οποίο μας το κοπανάει σε κάθε ευκαιρία και σε όλους τους δυνατούς τόνους; Οτι πήρε μια χώρα χρεοκοπημένη και την έβγαλε από τα Μνημόνια. Τι δείχνουν τα στοιχεία; Οτι ψεύδεται και δη ασυστόλως. Διότι εμφανίστηκε από το πουθενά εκείνη η Eurostat και το έκανε φιτίλια, για να κρεμάσεις μανταλάκια, το success story του τεράστιου Αλέξη. Τι μας είπε για το δημόσιο χρέος; Οτι ανήλθε στα 334,573 δισ. ευρώ το 2018, έναντι 317,485 δισ. ευρώ στο τέλος του 2017, παρουσίασε δηλαδή μία αύξηση περίπου 17 δισ. ύστερα από έναν χρόνο σκληρής προσαρμογής!! Εκείνο που δεν μας είπε, είναι πού διάολο πήγαν αυτά τα λεφτά. Τα φάγαμε προφανώς, αλλά σε τι; Σε διορισμούς ή σε προμήθειες; Διότι 17 δισ. αύξηση του δημοσίου χρέους μέσα σε έναν χρόνο, σημαίνει ότι τρώγαμε 1,5 δισ. τον μήνα περίπου. Και πότε, ε; Μια χρονιά κατά την οποία συνειδητά η κυβέρνηση έστυψε κανονικά τους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλά και τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους προκειμένου να επιτύχει τα υπέρογκα πρωτογενή πλεονάσματα..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 26-28/04/19

Μαθητευόμενοι μάγοι

Δεν είναι ημέρα σήμερα για να μιλάμε για οικονομία, και «πώς πάει το πράγμα» - καθώς το Θείο Δράμα κορυφώνεται και οδεύουμε προς την Ανάσταση, το τελευταίο το οποίο θα έπρεπε και θα μπορούσε να μας απασχολήσει είναι το δημόσιο χρέος. Εχουμε άλλωστε τόσο χρόνο μπροστά μας να αποτιμήσουμε τι έγινε και τι δεν έπρεπε να γίνει, για να φτάσουμε εδώ που είμαστε. Αλλά είναι μερικά πράγματα τα οποία είναι τουλάχιστον αδύνατον να τα ξεπεράσεις, όσο κι αν προσπαθήσεις να τα απωθήσεις από τη σκέψη σου.

Ποιο είναι το επιχείρημα του προέδρου Τσίπρα, το οποίο μας το κοπανάει σε κάθε ευκαιρία και σε όλους τους δυνατούς τόνους; Οτι πήρε μια χώρα χρεοκοπημένη και την έβγαλε από τα Μνημόνια. Τι δείχνουν τα στοιχεία; Οτι ψεύδεται και δη ασυστόλως. Διότι εμφανίστηκε από το πουθενά εκείνη η Eurostat και το έκανε φιτίλια, για να κρεμάσεις μανταλάκια, το success story του τεράστιου Αλέξη. Τι μας είπε για το δημόσιο χρέος; Οτι ανήλθε στα 334,573 δισ. ευρώ το 2018, έναντι 317,485 δισ. ευρώ στο τέλος του 2017, παρουσίασε δηλαδή μία αύξηση περίπου 17 δισ. ύστερα από έναν χρόνο σκληρής προσαρμογής!!

Εκείνο που δεν μας είπε, είναι πού διάολο πήγαν αυτά τα λεφτά. Τα φάγαμε προφανώς, αλλά σε τι; Σε διορισμούς ή σε προμήθειες; Διότι 17 δισ. αύξηση του δημοσίου χρέους μέσα σε έναν χρόνο, σημαίνει ότι τρώγαμε 1,5 δισ. τον μήνα περίπου.

Και πότε, ε; Μια χρονιά κατά την οποία συνειδητά η κυβέρνηση έστυψε κανονικά τους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλά και τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους προκειμένου να επιτύχει τα υπέρογκα πρωτογενή πλεονάσματα.

Μαθητευόμενοι μάγοι, έχω καταλήξει. Ή μαθητευόμενοι κουρείς «στου κασίδη το κεφάλι». Δεν εξηγείται αλλιώς...

Ο θάνατος του λαϊκισμού

Σημειώνω απλώς ότι τα στοιχεία της Eurostat τα υιοθέτησε και η ΕΛΣΤΑΤ, και ως εκ τούτου ουδείς δικαιούται να δηλώνει ότι δεν γνώριζε ή δεν γνωρίζει περί ποίας ζημίας ομιλούμε. Και δεν είναι παρών και εκείνος ο κύριος Ανδρέας Γεωργίου να βρεθεί πάλι στο εδώλιο κατηγορούμενος ότι τάχα μου φούσκωσε το έλλειμμα και συνακόλουθα και το δημόσιο χρέος. Μόνοι τους το έκαναν, δικό τους έργο είναι, δεν μπορούν να το χρεώσουν σε κανέναν, απολύτως. Και δεν ακούω φωνές από εκείνη την κυρία Γεωργαντά τη φίλη Καμμένου, να μας πει τι τέλος πάντων έγινε και το δημόσιο χρέος αυξήθηκε. Το φούσκωσε ο πονηρός Γεωργίου τρυπώνοντας στην ΕΛΣΤΑΤ καμιά ασέληνο νύχτα με κρυμμένη κάτω από την καμπαρντίνα τρόμπα ή πρόκειται για δολιοφθορά από τίποτε πράκτορες του ΔουΝουΤου; Κάθε εξήγηση δεκτή, αν υπάρχει βεβαίως...

Ο θάνατος του λαϊκισμού είναι τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, αλλά ποιος ασχολείται με αυτά, μέρες που είναι; Εδώ αύριο βράδυ πρώτα ο Θεός τρώμε μαγειρίτσα και Κυριακή πρωί γυρίζουμε οβελία, μ' αυτά θα ασχολούμαστε τώρα;

Παροχολογίας συνέχεια

Παρ' όλα αυτά φίλος μου υπηρετών στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, σε θέση συμβούλου (από τη στρατιά θα σημείωνα κακεντρεχώς, αν δεν επρόκειτο για πραγματικό μου φίλο) μου έλεγε χθες, στα όρθια, κατά τη διάρκεια τυχαίας συναντήσεως στη γνωστή πλατεία (Κολωνακίου) ότι η παροχολογία θα συνεχιστεί!

- Με τι χρήματα, διερωτήθηκα αυθορμήτως, διαπορών με την είδηση.

- Κοίταξε, υπάρχει ένα αρκετά σημαντικό μαξιλάρι το οποίο δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει την ομαλή έξοδό μας στις αγορές. Από τη στιγμή που το πείραμα πέτυχε και εξ όσων δείχνουν τα πράγματα η κατάσταση δείχνει να εξομαλύνεται σχετικά με τη σχέση μας με τις αγορές, κάπως, με κάποιον τρόπο πρέπει να διατεθούν τα χρήματα του κουμπαρά. Εμείς θα τα διαθέσουμε για την ανακούφιση των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων.

«Εσείς θα τα διαθέσετε προς άγραν ψηφοφόρων» είπα να του πω, αλλά το κατάπια. Φίλος είναι, άγιες μέρες διερχόμαστε, είχε κανένα νόημα; Δεν είχε, απεφάνθην, και το σταμάτησα. Μιλήσαμε για τον καιρό, πού θα κάνουμε Πάσχα, είπαμε και για την αφρικανική σκόνη και τον αποχαιρέτησα...

Γολγοθάς στο ΕΣΥ

Αναφέρθηκα χθες στο πολιτισμικό σοκ που υπέστην κάνοντας μια «βόλτα» από το προφίλ του Πολάκη στο facebook, εξ αιτίας των επαινετικών, σε υπερθετικό βαθμό δε, σχολίων «οπαδών» και φίλων του για τη μεταχείριση που επιφύλαξε στον ΑμεΑ Κυμπουρόπουλο.

Δεν ξέρω πόσοι εξ αυτών - μακάρι κανείς! - έχουν έρθει σε επαφή, τελευταία με το λεγόμενο Εθνικό Σύστημα Υγείας, του οποίου προΐσταται ο περί ου λόγος, «αψύς» κατά Τσίπρα, είδωλό τους, υπουργός, Πολάκης. Αλλά άλλοι που έχουν έρθει σε επαφή, βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή. Για την ταλαιπωρία, την κακή χρήση των υπηρεσιών, την έλλειψη προσωπικού, υποδομών, υλικοτεχνικού εξοπλισμού.

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή την έρευνα του ΙΣΑ (του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών) για το ΕΣΥ και τα σοβαρά προβλήματά του, διάφοροι σύλλογοι ασθενών που εκπροσωπούν άτομα με σοβαρές και χρόνιες παθήσεις, όπως ο καρκίνος, κατήγγειλαν το υπουργείο Υγείας, διότι οι κατά καιρούς εξαγγελίες της ηγεσίας του υπουργείου, αλλά και του ίδιου του Πρωθυπουργού, παραμένουν «έπεα πτερόεντα»...

Ας πούμε η Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου κατήγγειλε ότι οι ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο δεν μπορούν εύκολα να συνταγογραφήσουν και να πάρουν από τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ τα φάρμακά τους, και ταλαιπωρούνται σε πολύωρες αναμονές και σε ουρές. Σύμφωνα με την ΕΛΛΟΚ, το πρόβλημα πηγάζει από την υποστελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών και τις συχνές καθυστερήσεις που παρατηρούνται μέσω του Συστήματος Ηλεκτρονικής Προέγκρισης των ακριβών φαρμάκων, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιούνται προγραμματισμένες χημειοθεραπείες έγκαιρα.

Αυτά ο Τσίπρας δεν τα βλέπει, δεν τα ακούει, δεν τα γνωρίζει. Είναι ικανοποιημένος από την απόδοση του υπουργού του στο... Facebook, και τις υβριστικές λασποεπιθέσεις που εξαπολύει κατά των αντιπάλων του. Tι άλλο να του ευχηθούμε παρά να τον χαίρεται;

Ο «αψύς»

Και τώρα ήρθε η στιγμή που η στήλη θα εκπληρώσει τον (εκ)παιδευτικό της χαρακτήρα, κυρίως για όσους έχουν περάσει από το σχολείο με τη μέθοδο του «μέσα - έξω» - μπαίνω μέσα το πρωί, και την κοπανάω σε πρώτη ευκαιρία ή ακόμη καλύτερα περνάω απέξω...

Ο πρόεδρος Αλέξης, σε εκείνη τη σπάνιας ευφυΐας προχθεσινή του τοποθέτηση στη Βουλή, απέδωσε τη χυδαιότητα Πολάκη κατά Κυμπουρόπουλου στον «αψύ» χαρακτήρα του. Τινές εξ ημών και υμών, θεώρησαν ότι ο επιθετικός προσδιορισμός είναι όμοιος με το «αψίκορος». Λάθος! Μέγα. «Αψύς» είναι αυτός που είναι ευέξαπτος, και σε μια άλλη εκδοχή που έχει ξινή και καυτερή γεύση. Αντιθέτως «αψίκορος» είναι αυτός που χορταίνει γρήγορα, και (μεταφορικά) αυτός που αλλάζει γρήγορα ορέξεις και επιθυμίες.

Ελπίζω να βοήθησα, και διά της ευκαιρίας αυτής, την οποία οφείλουμε να αποδώσουμε - εις ολόκληρον - στον και λογοπλάστη Πρωθυπουργό Τσίπρα.

Ταύτα για σήμερα. Χαιρετώ σας, και εύχομαι ολοψύχως Καλή Ανάσταση!

ΕΝΑΣ ΝΤΕΛΟΡ ΚΙ ΕΝΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ, ΔΥΟ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ...

Από το "Φιλελεύθερο"

"Φιλελεύθερος", 26-28/04/19

ΑΠΟΡΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ "ΒΗΜΑτοδότη": ΕΑΝ ΕΡΙΧΝΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΑΝΕΜΗΘΕΝΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ, ΣΕ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΛΥΕΤΙΑΣ ΓΑΡ, ΕΝΑΝΤΙ 1,5 ΕΥΡΩ, ΘΑ ΕΒΡΙΣΚΕ ΟΤΙ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΕΚΤΥΠΩΣΕΩΣ ΤΟ 1964, ΑΔΙΑΘΕΤΑ ΕΚΤΟΤΕ ΣΤΙΑ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ...

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ"

                                         "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ",
                                                        27-28/04/19

"...Η τοποθέτηση διευκρινιστικών πινακίδων στις βάσεις κακέκτυπων αντιγράφων ιστορικών προσώπων της ελληνικής Μακεδονίας από το καθεστώς Γκρουέφσκι, που μαρτυρούν σφετερισμό της ιστορίας της ελληνικής Μακεδονίας, δεν είναι αρκετή. Προτιμότερο και επιβαλλόμενο η άμεση αφαίρεση, που θα πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, και αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας μεταξύ των δύο λαών...."

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.810 (409)

"Η ΑΥΓΗ", 26/04/19

Του Χρήστου Θ. Μπότζιου*

Όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με την Ιστορία, και ιδιαίτερα τη διπλωματική, γνωρίζουν καλά ότι οι διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ δύο ή περισσοτέρων χωρών συνήθως δεν παράγουν άμεσα αποτελέσματα. Κρίνονται δε από την εφαρμογή τους στην πράξη και με το πέρασμα του χρόνου. Βασικός κανόνας της επιτυχίας ή αποτυχίας είναι να μην είναι μονομερείς, δηλαδή να ωφελούν μόνο μία πλευρά, όπως συμβαίνει με τις συνθήκες ειρήνης που επιβάλλονται από τους νικητές στους ηττημένους. O χρόνος αποδεικνύει τη χρησιμότητα και την ορθότητά τους ή το αντίθετο.

Αυτό ασφαλώς ισχύει και για τη Συμφωνία των Πρεσπών, που υπεγράφη στις 18 Ιουνίου 2018. Ποία ήταν η λογική ή ratio της υπογραφής της; Ασφαλώς η εύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας, που εκτός της συμβολής στην ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών υπαγορεύεται και από την Ενδιάμεση Συμφωνία (Interim Accord) του 1995, με διαμεσολαβητή μάλιστα τον προσωπικό απεσταλμένο του γ.γ. των Ην. Εθνών Μάθιου Νίμιτς.

Επί είκοσι συναπτά χρόνια Ελλάδα και ΠΓΔΜ (FYROM) διαπραγματεύονταν διά ειδικών απεσταλμένων, χωρίς αποτέλεσμα. Αυθόρμητο και λογικό το ερώτημα: Αν η Ελλάδα ήταν αντίθετη σε μια σύνθετη ονομασία που θα περιείχε το όνομα «Μακεδονία», γιατί οι τότε ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατήγγειλαν την Ενδιάμεση Συμφωνία και δεν αποσύρθηκαν από τις διαπραγματεύσεις; Ένα ερώτημα καίριας σημασίας που χρήζει απαντήσεων.

Η πρωθυπουργική επίσκεψη στα Σκόπια επιβεβαίωσε τη σημασία της Συμφωνίας των Πρεσπών με την υπογραφή σημαντικών διμερών συμφωνιών σε ένα ευρύ φάσμα θεματικών που μπορεί να αλλάξουν άρδην το επίπεδο των διμερών σχέσεων, αλλά και ευρύτερα μεταξύ των χωρών της Βαλκανικής.

Συγκεκριμένα, σε πολιτικό επίπεδο, πέραν της αναβάθμισης των διπλωματικών σχέσεων σε επίπεδο πρεσβειών αντί του υποβαθμισμένου των γραφείων συνδέσμου (Liaison Offices) που ίσχυε μέχρι τώρα, αποφασίστηκαν ευρύτερες πολυμερείς συνεργασίες με τη συμμετοχή -πέραν ασφαλώς της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας- των Βουλγαρίας, Σερβίας και Αλβανίας, γεγονός που διευρύνει τη συνεργασία μεταξύ των χωρών της περιοχής και συμβάλλει στην ευρωπαϊκή τους προοπτική.

Σημαντική είναι και η ανάληψη από την Ελλάδα του ελέγχου του εναερίου χώρου της Βόρειας Μακεδονίας, που επιβεβαιώνει το κλίμα εμπιστοσύνης που δημιουργείται μεταξύ των δύο χωρών, ενώ, συγχρόνως, αποκλείει από την περιοχή τη διείσδυση της Τουρκίας. Πλέον απτά είναι τα αποτελέσματά της στον εμπορικό και οικονομικό τομέα με τη λήψη αποφάσεων για προώθηση και υπογραφή διμερών συμφωνιών, όπως αποφυγής διπλής φορολογίας, τελωνειακής και οικονομικής συνεργασίας.

Στο πλαίσιο αυτό, σημαντικός θα είναι ο ρόλος των λιμένων της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, όπου θα καταλήγει η σιδηροδρομική διασύνδεση Θεσσαλονίκης, Σκοπίων, Βελιγραδίου. Στο πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών, ιδιαίτερης σημασίας είναι και οι αποφάσεις που ελήφθησαν για το θέμα των εμπορικών σημάτων, με τη σύσταση διεθνούς ομάδας ειδικών με την παρουσία εκπροσώπων των δύο χωρών για γεωργικά και άλλα προϊόντα που σήμερα προκαλούν αρκετή σύγχυση. Σημαντική και η συμφωνία για τη σύσταση Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων που θα επιληφθεί θεμάτων που άπτονται της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς των δύο χωρών.

Προσωπική μας άποψη είναι ότι η τοποθέτηση διευκρινιστικών πινακίδων στις βάσεις κακέκτυπων αντιγράφων ιστορικών προσώπων της ελληνικής Μακεδονίας από το καθεστώς Γκρουέφσκι, που μαρτυρούν σφετερισμό της ιστορίας της ελληνικής Μακεδονίας, δεν είναι αρκετή. Προτιμότερο και επιβαλλόμενο η άμεση αφαίρεση, που θα πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, και αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας μεταξύ των δύο λαών.

Η μακραίωνη υποταγή των λαών της Βαλκανικής στους Οθωμανούς Τούρκους κληροδότησε, εκτός της υστέρησης στον πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό τομέα έναντι των άλλων ευρωπαϊκών λαών, και φυλετικές, πολιτιστικές και εδαφικές μεταξύ τους διαφορές. Η Συμφωνία των Πρεσπών και η πρόσφατη ελληνοσκοπιανή συνεργασία, αποτέλεσμα της πρωθυπουργικής επίσημης επίσκεψης στα Σκόπια, ελπίζεται να συμβάλει αποφασιστικά ώστε τα Βαλκάνια να αποβάλουν τον χαρακτηρισμό που τους έχει προσδοθεί ως “πυριτιδαποθήκης της Ευρώπης”. Πιστεύω να το αξίζουν.

* Ο Χρήστος Θ. Μπότζιος είναι πρέσβης ε.τ.

....Και το σχόλιο του Στρατηγού ε.α. Μιχ. Κωσταράκου με αφορμή την ομιλία του ΥΕΘΑ 

Ευάγ. Αποστολάκη προς τους άνδρες της ΕΛΔΥΚΟ 

"Περίεργες και ανεπίτρεπτες δηλώσεις του ΥΕΘΑ στο Κόσοβο"

Πραγματικά με εξέπληξε η ομιλία του ΥΕΘΑ κ. Αποστολάκη στην Ελληνική Δύναμη στο Κόσοβο (ΕΛΔΥΚΟ). Και δυστυχώς με φόβισε και πάλι. Αν δεν ήξερα την διαδρομή του, θα έπαιρνα όρκο ότι ο κ. ΥΕΘΑ δεν υπήρξε ποτέ Αξκος του ΠΝ ή ότι δεν ανήκε ποτέ στις Ένοπλες Δυνάμεις. Παραθέτω παρακάτω ένα ανατριχιαστικό απόσπασμα.

«Εμείς, πρέπει να καταλάβουμε ένα πράγμα, τουλάχιστον οι Ένοπλες Δυνάμεις, ανεξαρτήτως από το ποια είναι η άποψή μας για κάποια θέματα, είμαστε στρατιώτες και είμαστε συντεταγμένο τμήμα της Κυβέρνησης, της όποιας Κυβέρνησης. Είμαστε, λοιπόν, υποχρεωμένοι, είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε, είτε έχουμε διαφορετική άποψη, να υποστηρίζουμε αυτά που αποφασίζονται και αυτά που το κράτος και η Κυβέρνηση θεωρούν ότι συμφέρουν το Έθνος. Έτσι, λοιπόν, κινούμαστε και δεν το κάνουμε ούτε με το στανιό, ούτε γιατί μας αναγκάζει κανείς, το κάνουμε γιατί, όπως είπαμε, είμαστε στρατιώτες και έτσι έχουμε μάθει.»

Δεν έχω ξανακούσει ποτέ ΥΕΘΑ ή ΑΓΕΕΘΑ να παροτρύνει το προσωπικό να στηρίξει τις όποιες κυβερνητικές επιλογές γιατί «έτσι έχουμε μάθει». Ούτε έχω ξανακούσει ΥΕΘΑ ή ΑΓΕΕΘΑ να υπενθυμίζει στους πρώην συναδέλφους του το συνταγματικό τους καθήκον. Με ένα «παρακλητικό», δήθεν ευγενικό, και παραπλανητικά «πολιτισμένο» τρόπο. Είμαι πραγματικά εμβρόντητος. Θα δικαιολογούσα κάποιες από αυτές τις εκφράσεις μόνο αν ο κ. Αποστολάκης δεν είχε ορκιστεί πριν από 43 χρόνια: «Υπακοήν εις το Σύνταγμα, τους Νόμους και τα Ψηφίσματα του Κράτους». Στην Ελλάδα, όπως όλοι οφείλουμε να γνωρίζουμε, όποιος το παραβαίνει αυτό δεν είναι «κακομαθημένος», αλλά «επίορκος».

Το ακροατήριο του κ. Αποστολάκη όμως, όπως και όλοι οι Έλληνες στρατιωτικοί, ξέρουν πολύ καλά τι ορκίστηκαν να εφαρμόζουν και να τηρούν. Και το τηρούν τα τελευταία 45 χρόνια. Κατά τρόπο απόλυτο, που τους εξασφαλίζει την αγάπη, την προτίμηση και το σεβασμό του ελληνικού λαού στον υπερθετικό βαθμό. Και όλες οι κυβερνήσεις μέχρι τώρα φρόντισαν, και κατόρθωσαν με επιτυχία, να κρατήσουν τις ΕΔ μακριά από την πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μου, με τη αμέριστη βοήθεια του κ. Αποστολάκη και με τις πολιτικές θέσεις που αυτός πήρε σε εθνικά θέματα, προσπαθεί αυτό να το αλλάξει, να το υποσκάψει, εμπλέκοντας σταδιακά με έναν «υφέρποντα» τρόπο τις ΕΔ στο πολιτικό παιγνίδι. Κι αν δεν καταφέρει να διατηρήσει την παρούσα Κυβέρνηση στην εξουσία, τουλάχιστον να υποσκάψει ακόμα έναν πυλώνα της ελληνικής κοινωνίας.

Ίσως εκεί να αποβλέπει και η συνέχεια της ομιλίας του:

«Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω πολλά πράγματα σε αυτή την κατεύθυνση (αναφέρεται στη Βόρεια Μακεδονία και τη Συμφωνία των Πρεσπών), αλλά επειδή διάφορα λέγονται, διάφορα ακούγονται, πέφτει πολύ δηλητήριο σε όλη αυτή την υπόθεση, δηλαδή έχουμε χωριστεί σε πολύ πατριώτες και σε λιγότερο πατριώτες, δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα, δεν υπάρχουν Έλληνες που δεν αγαπάνε την Ελλάδα, δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν το καλό αυτού του τόπου. Άλλοι το εκφράζουν έντονα και άλλοι λιγότερο έντονα. Η ουσία είναι ότι όλοι είμαστε εδώ για να προασπίσουμε και να υποστηρίξουμε τα συμφέροντα της Ελλάδας, όποια είναι αυτά. Επομένως, εδώ, προσωπικές απόψεις και θεωρίες παράξενες δεν χωράνε.»

Φοβάμαι ότι ο κ. Αποστολάκης κάτι έχει καταλάβει λάθος στον ρόλο, του αλλά και σε ολόκληρη αυτή την ιστορία του «ξεπουλήματος» της Μακεδονίας. Δεν έχουμε χωριστεί σε «πατριώτες» και «λιγότερο πατριώτες», αλλά σε αυτούς που ξεπούλησαν χωρίς λόγο την γλώσσα, την εθνότητα και την ταυτότητα της Μακεδονίας και σε εκείνους οι οποίοι είναι εναντίον αυτής της μειοδοτικής πολιτικής. Το όλο θέμα όμως δεν αφορά τις ΕΔ. Από τη στιγμή που ο κ. Αποστολάκης και οι φίλοι του στο ΣΥΡΙΖΑ έκαναν την πολιτική τους νόμο του Κράτους με ψηφοφορία στην Βουλή, οι ΕΔ δεν έχουν άλλη επιλογή από την υπακοή, όπως επιτάσσει ο όρκος τους. Και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι την άποψη αυτή τη συμμερίζεται με απόλυτο τρόπο το σύνολο του προσωπικού των ΕΔ.

Τα μέλη όμως των ΕΔ, έχουν και προσωπικές απόψεις. Και οφείλουν να έχουν, ως νοήμονες και υπεύθυνοι πολίτες αυτής της δημοκρατικής χώρας, και έχουν και το δικαίωμα να εκφράζουν αυτές τους τις απόψεις δια της ψήφου τους. Και προφανώς αυτό φοβάται και προσπαθεί να επηρεάσει ο κ. Αποστολάκης. Την ψήφο των ανθρώπων αυτών που (σε όλα τα μέρη της Ελλάδος ή όπου αλλού υπηρετούν μέλη των ΕΔ) τον ακούνε σιωπηλοί και ανέκφραστοι, χωρίς να αντιδρούν, δεμένοι με τα δεσμά της πειθαρχίας.

Ολοκληρώνοντας θεωρώ ότι η ομιλία του κ. Αποστολάκη είναι λανθασμένη, αντιδεοντολογική και συνιστά προσβολή για τα στελέχη των ΕΔ, γιατί κατά την γνώμη μου περιέχει περίεργα πολιτικά κίνητρα. Εύχομαι τα κίνητρα του κ. ΥΕΘΑ να είναι μόνο ψηφοθηρικά και να μην αποτελούν το προοίμιο ενός περίεργου αφηγήματος που συνέλαβαν οι «σύμβουλοι» στο Μαξίμου, επιχειρώντας να εμπλέξουν τις ΕΔ σε καταστάσεις «περίεργες» και «θεωρίες παράξενες», όπως περιέγραψε ο κ. Αποστολάκης.

Εκτός βέβαια και εάν η κίνησή του αυτή πηγάζει από μια εσωτερική ανάγκη να βρει ο ίδιος άλλοθι για τη στάση του και να πείσει το προσωπικό του οποίου προΐσταται, ότι οι πράξεις του δικαιολογούνται από την ιδιότητά του ως στρατιώτης, από την απαίτηση υπακοής. Είναι άραγε τύψεις ή επιδιώκει την παραπλάνησή τους; Όποια κι αν είναι τα βαθύτερα αίτια, πρέπει κάποιος να εξηγήσει στον κ. Αποστολάκη ότι «στρατιώτης» έπαψε να είναι από την ημέρα που αποποιήθηκε το αξίωμα του ΑΓΕΕΘΑ για να διοριστεί ΥΕΘΑ. Και ως πολιτικό πρόσωπο πλέον, δεν περιορίζεται από τον όρκο του στρατιωτικού. Και δεν είναι πλέον υποχρεωμένος «είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί, είτε έχει διαφορετική άποψη, να υποστηρίζει αυτά που αποφασίζονται και αυτά που το κράτος και η Κυβέρνηση θεωρούν ότι συμφέρουν το Έθνος». Διότι πλέον είναι και «κράτος» και «Κυβέρνηση». Ιδιαίτερα δε, δεν είναι υποχρεωμένος να πράττει τα ανωτέρω, καθώς δεν οφείλει υποταγή στο Κόμμα, από τη στιγμή που δεν είναι εκλεγμένος. Ή μήπως, οφείλει υποταγή;

Σε κάθε περίπτωση, ας αφήσουμε τις ΕΔ στην ησυχία τους. Τις χρειαζόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο.

ΚΑΠΩΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΒΛΕΠΕΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΥΛΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΑΛΟΓΗ "ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΗΤΤΑ" ΤΗΣ ΝΔ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΛΠΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΑΝΟΙΧΤΑ;....

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.809 (408)

ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ


Η Ισπανία θα συνεχίζει να έχει μια προοδευτική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ και τη στήριξη της Αριστεράς για να γυρίσει ολοκλήρωτικά σελίδα από την κρίση και την νεοφιλεύθερη λιτότητα, ενώ η ιστορική ήττα της δεξιάς του Λαϊκού Κόμματος απέδειξε ότι τα επίκδυνα και βρώμικα παιχνίδια με τους φασίστες και τους ακροδεξιούς αποτελούν ένα τραγικό αδιέξοδο.


Οι λαοί της Ισπανίας προσήλθαν μαζικά στις κάλπες για να δώσουν ένα σαφές προοδευτικό μήνυμα στις δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις της χώρας τους και της Ευρώπης, επιβραβεύοντας τις δυνάμεις που στήριξαν το τέλος της νεοφιλελεύθερης λιτότητας.


Η δυναμική είσοδος των φασιστών του Vox για πρώτη φορά στην ισπανική βουλή αποτελεί τον καρπό του σφιχταγγαλιάσματος της παραδοσιακής δεξιάς με τους φασίστες, τους ρατσιστές και τους ομοφοβικούς και μια προειδοποίηση για τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις για να ακολουθήσουν μια οικονομική και κοινωνική πολιτική κοντά στις λαϊκές μάζες που έχουν πληρώσει το βαρύ τίμημα της κρίσης.


Το Unidas Podemos και το En Comù Podem, το αδελφό ψηφοδλέτιο της Καταλωνίας, έχασαν ψήφους και έδρες, αλλά η Αριστερά παραμένει απαραίτητη για τη στήριξη της νέας κυβέρνησης. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Σάντσεθ δεν έχει την απαραίτητη πλειοψηφία και θα είναι δύσκολο να επιμείνει στο σχηματιμό μονοκομματικής κυβέρνησης με τη στήριξη της Αριστεράς, του Unidos Podemos, του En Comù Podem της Καταλωνίας και του Compromis της Βαλένθια, χωρίς τη στήριξη των δεξιών Βάσκων εθνικιστών του PNV.


Οι Σοσιαλιστές, το Unidas Podemos, το En Comù Podem της Καταλωνίας, το Compromis της Βαλένθια και το PNV της Χώρας των Βάσκων φθάνουν στις 171 έδρες από τις 175 που χρειάζονται για να έχουν την απόλυτη πλειοψηφία της βουλή, γεγονός που σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση Σάντσεθ με οποιαδήποτε σύνθεση και να έχει θα χρειαστεί την αποχή των 15 βουλευτών της Δημοκρατικής Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλωνίας ERC, ή του δεξιού καταλανικού JxCat και του αριστερού κόμματος της Χώρας των Βάσκων EH Bildu.


Για τις αριστερές και δεξιές εθνικιστικές δυνάμεις η ήττα των τριών δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων αποτελεί μια σαφή νίκη τους γιατί ο αδιάλλατος ισπανικός εθνικισμός φασιστικά χαρακτηριστικά αποτελεί το μεγαλύτερο εχθρό τους.


Με το 97,42% των καταμετρημένων ψήφων το


Σοσιαλιστικό Κόμμα παίρνει 28% 7,29 εκατ. ψήφους και 122 βουλευτές


Λαϊκό Κόμμα 16% 4,24 66


Πολίτες 15% 4,02 56


Unidas Podemos 12% 3,03 35


Vox 10% 2,60 24


ERC Αριστερά Καταλωνίας 3% 990 χιλιάδες ψήφους 15


JXCat Δεξιά Καταλωνίας 1% 480 7


ECP-UnidasPodemos Καταλ, 2% 600 7


PNV Δεξιά Βάσκων 1% 390 6


ΕΗ Bildu Αριστερά Βάσκων 1% 250 4


CC Δεξιά Καναρίων Νήσων 0% 120 2


ΝΑ Δεξιά Ναβάρας 0% 160 2


Compromis Αριστερά Βαλένθ, 0% 160 1


PRC 0% 51 1


Η συμμετοχή εκτινάχθηκε στο 75,78% κατά 5,94% σε υψηλότερα επίπεδα από τις βουλευτικές εκλογές του 2016. Άκυρα 1,04% με άνοδο 0,11% και Λευκά 0,76% με άνοδο 0,02%.

Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΕΣΠΕΥΣΕ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΣΤΑΣΙΔΙ:

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ PODEMOS ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΛΘΕ:

"...Όλα δείχνουν ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι σήμερα λίγο απομονωμένο στο θέμα της Ουκρανίας. Εκείνο που του καταλογίζουν ανοικτά είναι ότι αυτή η αυτοκεφαλία έχει κάτι το πρωτοφανές, γιατί χορηγήθηκε σε μια συγκεκριμένη αποσχισθείσα μερίδα του εκκλησιαστικού πληρώματος, ενώ όλες οι προηγούμενες αφορούσαν ενωμένες Εκκλησίες που αντιπροσώπευαν το σύνολο των πιστών. Το κατηγορούν ότι αναγνώρισε αναθεματισθέντες και αντικανονικούς επισκόπους. Του καταλογίζουν επίσης ασυνέπεια, γιατί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχε συμφωνήσει με τους αναθεματισμούς που επέβαλε τότε το Πατριαρχείο της Μόσχας στους αποσχισθέντες από τις τάξεις του, ενώ σήμερα ανακαλεί...."

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.808 (407)

"Η ΑΥΓΗ", 26/04/19

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΓΩΝΗ

Αρνητικές, απρόθυμες και διστακτικές, σύμφωνα με εκκλησιαστικές πηγές, εμφανίζονται οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στο θέμα της αναγνώρισης της νέας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Οι λίγες που απάντησαν καθαρά στην από 24.12.2018 σχετική επιστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήταν απορριπτικές, χωρίς περιφράσεις και υποσημειώσεις. Οι άλλεςείτε προέβησαν σε κάποιες αόριστες ανακοινώσεις ή επιστολές είτε τήρησαν απόλυτη σιωπή. Έδειξαν ότι αντιμετωπίζουν την πατριαρχική επιστολή σαν το πικρό ποτήρι που προσπαθούν να αποφύγουν. Για τις περισσότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες η Μεγάλη Εβδομάδα ξεκίνησε εφέτος από τα Χριστούγεννα.

Η Εκκλησία της Πολωνίας απάντησε αμέσως και σαφώς. Ήταν αρνητική. To Πατριαρχείο της Σερβίας απάντησε στις 6.2.2019. Ήταν αρνητικό. Τα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ρουμανίας, καθώς και οι Εκκλησίες Αλβανίας και Κύπρου, ζήτησαν Πανορθόδοξη Σύνοδο ή Σύναξη Προκαθημένων. Στην απαντητική του επιστολή πρoς το Πατριαρχείο της Αντιοχείας ο Οικουμενικός Πατριάρχης απέρριψε την πρόταση. Σε δεύτερη επιστολή της η Εκκλησία της Αλβανίας αφήνει ένα παραθυράκι. Λέει ότι, αν τα πράγματα φτάσουν σε σχίσμα, θα σταθεί στο πλευρό του Πατριαρχείου.

Τα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας, Γεωργίας, Βουλγαρίας και οι Εκκλησίες Ελλάδος και Τσεχίας - Σλοβακίας δεν απάντησαν. Τελευταία εξέλιξη ήταν η συνάντηση που είχαν στην Κύπρο, την Πέμπτη 18.4.2019, οι πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου, κατά την οποία, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, οι τρεις πατριάρχες εξέφρασαν την υποστήριξή τους σε σχετική μεσολαβητική πρωτοβουλία που έχει αναλάβει ο αρχιεπίσκοπος.

Τελικά, όλα δείχνουν ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι σήμερα λίγο απομονωμένο στο θέμα της Ουκρανίας. Εκείνο που του καταλογίζουν ανοικτά είναι ότι αυτή η αυτοκεφαλία έχει κάτι το πρωτοφανές, γιατί χορηγήθηκε σε μια συγκεκριμένη αποσχισθείσα μερίδα του εκκλησιαστικού πληρώματος, ενώ όλες οι προηγούμενες αφορούσαν ενωμένες Εκκλησίες που αντιπροσώπευαν το σύνολο των πιστών. Το κατηγορούν ότι αναγνώρισε αναθεματισθέντες και αντικανονικούς επισκόπους. Του καταλογίζουν επίσης ασυνέπεια, γιατί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχε συμφωνήσει με τους αναθεματισμούς που επέβαλε τότε το Πατριαρχείο της Μόσχας στους αποσχισθέντες από τις τάξεις του, ενώ σήμερα ανακαλεί.

Εκτός όμως από τις αιτιάσεις που προβάλλονται ανοικτά, υπάρχει και έντονο παρασκήνιο, καθώς και όλα αυτά που τόσα χρόνια έχουν μαζέψει διάφοροι εναντίον του μέσα στους κόλπους της Ορθοδοξίας.

1. Η Ουκρανία δεν είναι προνομιακό έδαφος αντιπαράθεσής του με τη Μόσχα. Για τους Αμερικανούς η Ορθοδοξία έχει δευτερεύουσα σημασία, ενώ η Ουκρανία, παρά τις διάφορες "πορτοκαλί επαναστάσεις", είναι απλώς ένα από τα προκεχωρημένα φυλάκιά τους. Για τη Ρωσία όμως η Ορθοδοξία είναι ο ίδιος ο πολιτισμός της, είναι η ίδια η σλαβική ψυχή της, ενώ η Ουκρανία αποτελεί το μαλακό της υπογάστριο στο οποίο αμύνεται. Και όταν κάποιος αμύνεται μετρά τους φίλους του.

2. Κεντρικός του στόχος εδώ και χρόνια είναι η προσέγγισή του με τα άλλα χριστιανικά δόγματα, αλλά και με τις άλλες θρησκείες και η καταπολέμηση των φυλετικών και εθνοτικών διακρίσεων σε όλο τον πλανήτη. Η περίφημη φράση του Απόστολου Παύλου "Oυκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ" κατέχει περίοπτη θέση στις αποφάσεις της Πανορθόδοξης Συνόδου που έγινε το 2016 στην Κρήτη. Δεν αρέσουν και πολύ αυτά σε κάποιους στους κόλπους των Ορθόδοξων Εκκλησιών, στους οποίους ο αυτισμός, ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία δεν είναι και τόσο άγνωστα.

3. Κατηγορείται ότι παραείναι γήινο και ότι στην προσπάθειά του για την οικουμενική προσέγγιση νέρωσε το ορθόδοξο κρασί του. Mεταξύ άλλων υποστηρίζεται ότι άφησε να θιγούν στο περιβάλλον του θεμελιώδη δογματικά θέματα, που αφορούν το ισότιμο και ισάξιο της Αγίας Τριάδος, προβάλλοντας το κατά Ιωάννην "Ο πατήρ μου μείζων μού εστί". Γράφτηκε μάλιστα πως έχει εκφράσει την άποψη ότι "Όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας". (Tονίζεται πάντως ότι τίποτε απ' αυτά δεν υπάρχει στις αποφάσεις της Πανορθόδοξης Συνόδου). Φέρεται να μην έχει την καλύτερη γνώμη για μερικούς "αγίους" και "γέροντες" της Εκκλησίας.

«Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος αν τον κόσμο όλον κερδίσει, την δε ψυχή αυτού ζημιωθεί»; Tο Οικουμενικό Πατριαρχείο πιθανόν να έχει κερδίσει όλον τον εκτός Ορθοδοξίας κόσμο. Αλλά οι εντός των τειχών φαίνονται λίγο μουδιασμένοι. Το πόση σχέση έχουν αυτοί με τη ψυχή του είναι ένα ερώτημα.