ΟΙ ΣΟΦΙΕΣ ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ, ΜΙΣΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ΣΗΜΑΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ, Η "ΑΥΓΗ" ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΟΠΟΙΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΠΩΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ- Ο ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΟΛΑΚΗΣ- ΜΟΥΤΖΑΧΕΝΤΙΝ ΛΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΛΩΝΟ ΤΗΣ "Ε"

Άλλο ένα ενδιαφέρον "autocue" του Βαγγέλη Περρή,

από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"-28/10/16

Ο ΣΚΟΥΡΛΕΤΗΣ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ

(θα συντρίψει του άδικους νόμους που ψήφισε)

Αντίσταση: Στις μέρες που ακολούθησαν την 28η Οκτωβρίου του 1940, ο όρος «αντίσταση» απέκτησε νόημα. Αντίσταση έκαναν αυτοί που βουτούσαν το πινέλο στην μπογιά και έγραφαν στους τοίχους. Αυτοί που δεν παρέδωσαν το ραδιόφωνό τους. Οι Αθηναίοι που υποδέχτηκαν τον στρατό με κλειστά παράθυρα. Οι πιτσιρικάδες που μοίραζαν πολυγραφημένες προκηρύξεις. Οι πατεράδες που πήραν τα βουνά. Οι φωνές που απ’ το «χωνί» τροφοδοτούσαν με κουράγιο τους συμπατριώτες τους, μέχρι να τις σταματήσει ο ήχος των πολυβόλων. Αυτοί που έκρυψαν τις σημαίες, με τη σιγουριά ότι θα τις ξεδιπλώσουν ξανά. Οι μαθητές που αρνήθηκαν τη γλώσσα του κατακτητή. Οι ποιητές που κάθε τους στίχος ήταν κι ένα σάλπισμα. Οι γιατροί που μετέτρεψαν τα σπίτια τους σε νοσοκομεία. Αυτοί που στάθηκαν απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι τραγουδιστές που έντυναν με μουσική την ελπίδα. Οι γυναίκες που κρατούσαν όρθιες τις οικογένειές τους. Οι αμούστακοι νεαροί που ανατίναζαν γέφυρες. Οι μικροί, καθημερινοί άνθρωποι που σηκώθηκαν ψηλά σαν γίγαντες. Αυτοί που στάθηκαν στο πλευρό των φυλακισμένων.

Μετά απ’ αυτή τη δύναμη που απέκτησε η λέξη «αντίσταση», κανονικά θα έπρεπε να την αποσύρουμε, όπως γίνεται με τους αριθμούς απ’ τις φανέλες των μεγάλων του μπάσκετ. Ομως επιμένουμε να την κρατάμε στο παρκέ και να τη φθείρουμε πάνω σε κορμιά που είναι εντελώς ακατάλληλα για τέτοιο βάρος. Πλέον «αντίσταση» κάνει ο σ. Τσακαλώτος και ο σ. Σκουρλέτης, που βγάζουν λόγους κατά των «μνημονιακών μέτρων», τα οποία προηγουμένως έχουν ψηφίσει ένα προς ένα...

Βερναρδάκης: Οι περισσότεροι δεν γνώριζαν ότι διαθέτουμε υπουργό που φέρει αυτό το όνομα. Το έμαθαν την περασμένη εβδομάδα, όχι βέβαια εξαιτίας του έργου του, αλλά από μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Με τη γνωστή λεβεντιά του κλάδου, απαντούσε σε κάποιον που χαρακτήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ δεξιό κόμμα, λέγοντάς του ότι είναι «ρατσιστοειδές» και «φασιστάκι της πλάκας». Η βιαιότητα της απάντησης θα εξέθετε τον συντάκτη ακόμα κι αν δεν απευθυνόταν σε Παραολυμπιονίκη, όμως ο σ. Βερναρδάκης αντί να σφυρίξει αδιάφορα, επανήλθε δριμύτερος, προφανώς γιατί δεν τον άφηνε να κοιμηθεί το τρόπαιο του σ. Πολάκη. Με δεύτερη ανάρτηση, που του εξασφάλισε ένα ακόμα πεντάλεπτο δημοσιότητας, τεκμηρίωσε την άποψή του για τον «αντίπαλο», υποστηρίζοντας ότι απ’ το ιστορικό του στο Facebook φαίνεται ότι έλκεται από τις θεωρίες των «ψεκασμένων»! Μάλλον ο σ. υπουργός δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι εδώ και δύο χρόνια οι συνωμοσιολόγοι, οι ξενόφοβοι και οι ψεκασμένοι βρίσκονται στα διπλανά έδρανα. Τα κυβερνητικά.

Γκάλοπ: Η «Αυγή» δημοσίευσε γκάλοπ όπου εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ραγδαία πτώση. Οπως είναι φυσικό, η έρευνα έβαλε σε λειτουργία τα κομματικά αντανακλαστικά και μετά από λίγο βρέθηκε η λύση. Η κυβερνητική εφημερίδα διέκοψε τη συνεργασία της με την εταιρεία δημοσκοπήσεων και προετοιμάζεται για τις εκλογές, όπου θα διακόψει και με τον λαό.

Δανάη: Η Δανάη Στράτου είναι εικαστικός και σύζυγος Βαρουφάκη. Τη θυμόμαστε να συνδυάζει και τις δύο ιδιότητες με τις υψηλής αισθητικής φωτογραφίες που δημοσίευσε το επαναστατικό περιοδικό «Paris Match». Οπως απεκάλυψε σε πρόσφατη συνέντευξή της, απεχθάνεται τη δημόσια έκθεση, γεγονός που είχαμε υποψιαστεί και από τις πόζες με φόντο την Ακρόπολη. Είναι φανερό ότι είχε καταφύγει σε μια ταράτσα, ζούσε μέσα στη στέρηση (τσιπούρες αντί για αστακό) και προσπαθούσε να αποφύγει τους δημοσιογράφους.

ΕΡΤ: Προσφάτως απομακρύνθηκε ο σ. Καπάκος, μέχρι τώρα διευθυντής, ενημέρωσης της ΕΡΤ. Απ’ τις δημόσιες τοποθετήσεις των αντιμαχόμενων πλευρών δεν βγήκαν ολοκληρωμένα συμπεράσματα, απλώς καταλάβαμε ότι συγκρούστηκαν δύο κόσμοι, ο ένας που σχετίζεται με το κομματικό του καθήκον και ο άλλος με τους νόμους της τηλεοπτικής αγοράς (τηλεθέαση). Οπως ήταν φυσικό, ο συριζαϊκός πατριωτισμός οδήγησε στην υιοθέτηση του στελέχους σ. Καπάκου, σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις προέκυψαν και οι γνωστές φαιδρότητες, με τον σ. Παπαδημούλη να δίνει άλλη μία μάχη απ’ το twitter και να κάνει υποτιμητικά λογοπαίγνια με το όνομα του Λάμπη Ταγματάρχη! «Η ΕΡΤ δεν είναι Τάγμα» έγραψε με υπερηφάνεια, συνεχίζοντας τις ιστορικές του διαδικτυακές παρεμβάσεις, που άρχισαν με τη δέσμευση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί με τους ΑΝ.ΕΛ. και συνεχίστηκαν με πανηγυρισμούς για τη νίκη των τρίτων και καταϊδρωμένων Podemos.

Ζημιά: Η παράγραφος του σ. Καπάκου, ότι εκείνος πήγε στην ΕΡΤ «για δουλειά και όχι για δουλειές», προκάλεσε ζημιά κυρίως στον ίδιο. Οταν προκλήθηκε να επιβεβαιώσει αυτά που σαφώς υπονόησε, άρχισε τις άρες-μάρες-κουκουνάρες.

Ηρωας: Ο πρώην αστυνομικός που πήρε το κουμπούρι και έβαψε με αίμα την Πανόρμου δεν αποτελεί τυχαία περίπτωση. Είναι τρανών προγόνων ιχνηλάτης, λαμπρών αγωνιστών παιδί, ο νέος είναι ο Σπαρτιάτης με τη γενναία του καρδιά, όπως λέει και ο ύμνος της «Χρυσής Αυγής», τα ψηφοδέλτια της οποίας τίμησε, διότι, ως γνωστόν, όταν κυλάει ο τέντζερης βρίσκει το καπάκι.

Θυμίζει ομάδα: Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει δευτερότριτη ποδοσφαιρική ομάδα. Πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, εκεί γύρω στον Αύγουστο, κάνει μαγκιές, εγγυάται ότι θα αλλάξει τον χάρτη, ότι θα τον τρέμουν οι δυνατοί όλης της Γης, ότι θα κάνει τους οπαδούς υπερήφανους, ότι θα παίζει τον ταμπουρά και οι αντίπαλοι θα χορεύουν τρέμοντας. Μετά ξεκινούν οι αληθινοί αγώνες, στο γήπεδο δεν υπάρχει πλάνο, ο προπονητής είναι της πλάκας, οι παίχτες σέρνονται, έρχονται οι πανωλεθρίες και τότε βγάζει ανακοινώσεις ότι φταίει το παλιοσύστημα.

Ιστορία: Η πρόσφατη ιστορία έχει γραφτεί πάνω στους τοίχους. Συνθήματα για να ψοφήσουν οι αντίπαλοι, να κρεμαστούν οι προδότες, να πεθάνουν οι ξένοι, να γίνουμε υπερήφανοι και αξιοπρεπείς, λέγοντας ένα απλό «όχι». Το μόνο που έχει μείνει είναι η βρωμιά...

Κομμουνιστές: Ο σ. Βερναρδάκης άνοιξε πόλεμο με έναν Παρα- ολυμπιονίκη. Ο σ. Πολάκης γύρισε επιδεικτικά την πλάτη σε μία καρκινοπαθή. Αμφότεροι δηλώνουν ότι οδηγήθηκαν στον κομμουνισμό λόγω αυξημένης κοινωνικής ευαισθησίας...

Λάλησε: Ο σ. Πολάκης είναι γιατρός, επομένως γνωρίζει τη βαρύτητα των ιατρικών όρων που χρησιμοποιεί. Οταν καταγγέλλει ότι ο ένας «αντίπαλός» του πρέπει να φορέσει ζουρλομανδύα και ο άλλος πρέπει να κλειστεί σε ψυχιατρείο, δεν το κάνει τυχαία, απλώς αναπαράγει ένα μοντέλο που φάνηκε πολύ χρήσιμο στα καθεστώτα τα οποία λατρεύει.'

Μουτζαχεντίν: Ο γελοιογράφος Σπύρος Δερβενιώτης συνεργαζόταν (με μπλοκάκι) με καθημερινή εφημερίδα που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως κάνουν πολλοί συνάδελφοί του, έδωσε σκίτσα του και σε άλλο έντυπο, αλλά επειδή η πολλή ελευθερία βλάπτει του ζητήθηκε να επιλέξει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει. Οταν εξέφρασε την έκπληξή του, γιατί το δίλημμα ήταν καινοφανές, άρχισαν να τον πετροβολούν οι γνωστοί διαδικτυακοί μουτζαχεντίν.Αυτοί που είναι κατά της αδικίας, εκτός κι αν προέρχεται από τα Μέσα που τους μισθοδοτούν.

Νέα ΕΡΤ: Τρία κανάλια που αναμεταδίδουν πρόγραμμα του περασμένου αιώνα! Οση φαντασία και αν διαθέτεις, δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι υλοποιούν το όραμα της «Νέας ΕΡΤ»...

Ξεπαηκωτούρα: Κι άλλο θαύμα στη showbiz! Ο καλλιτέχνης Σταμάτης Γονίδης εξομολογήθηκε ότι, καθώς βρισκόταν μπροστά σε έναν καμβά, το χέρι του έπιασε ένα πινέλο και άρχισε να ζωγραφίζει χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς. Οταν τελείωσε η μέθεξη, ανη- λήφθηκε ότι είχε ζωγραφίσει έναν παππούλη με άσπρο μούσι! «Ο Αγιος Παΐσιος εμφανίστηκε μπροστά στον Γονίδη!», έγραψαν τα ενημερωτικά σάιτ για μια εικόνα που θύμιζε τον Αγιο Βασίλη.

Ομπάμα: Ερχεται ο Ομπάμα στην Ελλάδα και υπό κανονικές συνθήκες τα τοκ σόου και οι λοιπές εκπομπές θα έπρεπε να τρέχουν για να εξασφαλίσουν μια συνέντευξη ή κάποια δήλωσή του. Αντί όμως να μπαίνουν σε φασαρίες, προτιμούν να ανοίγουν τα μικρόφωνά τους στη Μαριάννα Ντούβλη...

Παπαδάκης-Σκορδά: Παραδοσιακά κυριαρχούσε ο ΑΝΤ1 στην πρωινή ζώνη, αλλά φέτος το παρακάνει! Δεν αποτελεί έκπληξη η πρωτιά του Γιώργου Παπαδάκη στο σύνολο του τηλεοπτικού κοινού, αλλά ελάχιστοι περίμεναν την πορεία θριάμβου στις ηλικίες 15-44, που παραμένουν σταθερός στόχος του καναλιού. Στη συνέχεια παραλαμβάνει τη σκυτάλη η Φαίη Σκορδά, που χωρίς τις πλάτες του Γιώργου Λιάγκα δοκιμάζει με επιτυχία τις ικανότητές της στην παρουσίαση μαγκαζίνο με γυναικείο προσανατολισμό. Οι τηλεθεάσεις απλώς το επιβεβαιώνουν.

Ρύθμιση: Το «Τζένη-Τζένη» χρειάζεται κάποια ρύθμιση στη ροή και τη θεματολογία, θα προκύψει σύντομα, τουλάχιστον όσον αφορά στην παραγωγή, μια που δρομολογείται η ένταξη στο σύστημα άλλης εταιρείας, που διαθέτει σχετική εμπειρία και ανθρώπους. Απ’ το υπάρχον δυναμικό θα παραμείνουν μόνο όσοι μπορούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες.

Σαββόπουλος: Οπως διαβεβαίωναν οι καλά πληροφορημένες πηγές, στην κριτική επιτροπή του «Voice» θα βρισκόταν ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος έχει πολύ καλές σχέσεις με την Πάολα (!), γι’ αυτό άλλωστε θα συνεργαστούν και στα μπουζουξίδικα! Κρίμα που άλλη μια καλή ιστορία θα χαλάσει εξαιτίας της πραγματικότητας.

Τηλεθέαση: Το «Ελα στη θέση μου» μπορεί να πηγαίνει συμπαθητικά ως προς τα ποσοστά τηλεθέασης, αλλά είναι τόσο προχειροφτιαγμένο, που μάλλον δεν θ’ αντέξει τον ανταγωνισμό. Κι αν δικαιολογούνται οι ηθοποιοί (τόσο μπορούν, τόσο παίζουν), δύσκολα γίνεται κατανοητή η ηχοληψία, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα καναλιού μικρών απαιτήσεων.

Φίνου: Η Καίτη Φίνου ξαναπαραπονέθηκε για την εγκατάλειψη που της επεφύλαξε ο Στάθης Ψάλτης.

Χάος: Οι συντελεστές του «Ξαναδέστε τους» δείχνουν να διασκεδάζουν με το δημιουργικό χάος της εκπομπής. Οι τηλεθεατές πάλι αδυνατούν να αντιληφθούν τον καταιγισμό από αστεία εσωτερικής κατανάλωσης, οπότε αναζητούν άλλη συχνότητα, για να μη διακόψουν αυτή την ωραία οικογενειακή ατμόσφαιρα.

Ψάλτης: Ο Στάθης Ψάλτης ξαναπαραπονέθηκε που η Καίτη Φίνου παραπονιέται για την εγκατάλειψη που της επεφύλαξε. Συνεχίζεται...

Ωραία ΟΝΝΕΔίτισσα: Μια κυρία που η ενασχόλησή της με το «μόντελινγκ» εξασφάλισε δημοσιότητα στην πολιτική της τοποθέτηση θεώρησε χρέος της να υποστηρίξει τον Τραμπ για πρόεδρο της Αμερικής! Πρέπει να είναι παγκοσμίως η μοναδική γυναίκα που στέκεται στο πλευρό κάποιου που κακομεταχειρίζεται με τόσο κραυγαλέο τρόπο το φύλο της.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΗ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΕΠΙΤΕΛΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ- 177 ΕΛΕΓΧΟΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΠΙΣΥΝΟΛΟΥ 2.062 ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ ΛΑΓΚΑΡΝΤ: ΠΟΙΑ ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΣΔΙΑΦΥΓΗΣ;-ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ;...- ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΟΙ ΠΥΡΟΜΑΝΕΙΣ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΤΗΝ...ΑΡΓΙΑ!- ΑΠΕΧΘΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ, ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΩΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΩΝ-ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ, ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ, ΑΛΛΩΣ, ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΑΜΕ ΝΑ ΑΔΡΑΝΟΥΜΕ, ΕΑΝ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ- ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΣΑ ΠΑΣΧΑ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΜΕ ΠΟΙΑ ΜΕΖΟΥΡΑ...

Επτά κείμενα παρέμβασης, 

από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

1. Το μοιραίο έρχεται για τον κ. Τσίπρα

Του Αντώνη Καρακούση

Η νέα Αριστερά του κ. Τσίπρα ήλθε στην εξουσία μετά φανών και λαμπάδων, έχοντας εξασφαλίσει σχεδόν την ανοχή των πάντων.

Ακόμη και τις ευλογίες των εταίρων και των δανειστών είχε λάβει.

Ο ελληνικός λαός είχε γοητευθεί από το πάθος της νιότης του αρχηγού και οι ξένοι έβλεπαν στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα έναν αποφασισμένο ηγέτη, ικανό να ηγηθεί μιας προσπάθειας διάσωσης και αναγέννησης της χώρας. Εφθασαν μάλιστα στο σημείο να ξεπερνούν ακόμη και την επιθετική ρητορική στα χρόνια της αντιπολίτευσης, όπως και τα ελλείμματα κατανόησης της θέσης και των προβλημάτων της χώρας που τον χαρακτήριζαν.

Πλανήθηκαν άπαντες τότε, εκτιμώντας λανθασμένα ότι η εξουσία θα «εξημέρωνε» τους πολιτικούς των δρόμων. Τα γεγονότα διέψευσαν τους πάντες. Η πρώτη περίοδος διακυβέρνησης της νέας Αριστεράς ήταν για τα πανηγύρια.

Καμία αίσθηση των συνθηκών, ουδεμία πρόνοια για το μέλλον, παρά μόνο καταστροφικές αυταπάτες, που έφεραν την οικονομία και τη χώρα ολάκερη στο χείλος του γκρεμού. Αφού επί έξι μήνες ζήσαμε τη βαρουφάκειο τρέλα, φθάσαμε το καλοκαίρι του 2015 στον απόλυτο τυχοδιωκτισμό του κ. Τσίπρα με το δημοψήφισμα.

Και αμέσως μετά ήλθε η απόλυτη κωλοτούμπα. Το «Οχι» έγινε «Ναι», συνοδευόμενο από το τρίτο και βαρύτερο Μνημόνιο.

Το κόμμα έσπασε στα δύο και ο κ. Τσίπρας διέφυγε διά των εκλογών, τις οποίες κέρδισε επειδή κατάφερε να διατηρήσει ενεργό τον ενθουσιασμό των πρώτων ημερών.

Ωστόσο η στροφή ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί.

Τότε λοιπόν αναζητήθηκαν πολιτικά αντίμετρα και εκπονήθηκε η στρατηγική της έντασης στο εσωτερικό της χώρας, με αιχμή τα «αδηφάγα» μέσα ενημέρωσης.

Από πέρυσι το φθινόπωρο ο κ. Τσίπρας - και η ομάδα που τον συνοδεύει - άρχισε συστηματικά να χτίζει το στρατήγημα της άλωσης των μέσων ενημέρωσης.

Προανήγγειλε τον νόμο Παππά, έστησε συστηματικά το περιβάλλον αποδόμησής τους στην Εξεταστική Επιτροπή και προπαρασκεύασε τη διεξαγωγή του διαγωνισμού των τηλεοπτικών αδειών.

Ο διαγωνισμός ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα φίλιων δυνάμεων, που θα υποκαθιστούσαν τις παλαιές κατασυκοφαντημένες εκδοτικές δυνάμεις.

Το όλο σχέδιο ωστόσο κάηκε στην πορεία από την αμετροέπεια και την αλαζονεία των εμπνευστών του.

Οι επιλεγέντες αντικαταστάτες του παλαιού συστήματος δεν ήταν και οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου. Και η Δικαιοσύνη απεδείχθη πιο ανθεκτική απ' όσο νόμιζαν οι σκοτεινοί επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου. Οταν μάλιστα ανεδείχθη και ο φασιστικής εμπνεύσεως εκβιασμός των δικαστών, το παιχνίδι χάθηκε εντελώς.

Τώρα όλα είναι στον αέρα. Το σχέδιο κατέρρευσε, ο υπουργός βυθίστηκε και ο Πρωθυπουργός έμεινε μετέωρος.

Η αίγλη των πρώτων ημερών έσβησε, η φθορά είναι διαρκής και το μοιραίο έρχεται.

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

2. Η φοροδιαφυγή και γιατί δεν διώκεται

Του Γιάννη Μαρίνου

Γιατί δεν προβάλλετε εντονότερα την αγανάκτηση των νομοταγών πολιτών κατά της εκτεταμένης φοροδιαφυγής; παραπονιέται αγαπητός αναγνώστης. Πράγματι, η φοροδιαφυγή δεν συνεπάγεται μόνο κατάφωρη αδικία σε βάρος των έντιμων πολιτών, οι οποίοι προσπαθούν να είναι συνεπείς. Είναι και από τις βασικές αιτίες που οι εκάστοτε κυβερνώντες αυξάνουν τα πρόσθετα φορολογικά βάρη, τα οποία επωμίζονται οι μη φοροδιαφεύγοντες. Ετσι καλύπτονται και τα ελλείμματα που προκαλεί η εκτεταμένη και συνεχώς αυξανόμενη φοροδιαφυγή. Αναμφισβήτητα, η φορολογία θα ήταν λιγότερο επαχθής αν αυτή εδιώκετο αποτελεσματικότερα.

Μα διώκεται αμείλικτα, όπως ισχυρίζεται ένας άλλος αναγνώστης μου, ο οποίος με ψέγει επειδή δεν επαινώ τις σχετικές επιδόσεις της σημερινής κυβέρνησης. Δυστυχώς η πραγματικότητα αποδεικνύει τα αντίθετα από όσα ισχυρίζονται το υπουργείο Οικονομικών και κάποιοι που πιστεύουν τις δήθεν φοροδιωκτικές επιδόσεις της κυβέρνησης. Τις διαψεύδουν τα επίσημα στοιχεία. Π.χ. δυόμισι χρόνια μετά την έναρξη αξιοποίησης της λίστας Λαγκάρντ έχουν ολοκληρωθεί μόλις 177 έλεγχοι (επί συνόλου 2.062 προσώπων της λίστας). Και παρά τη βεβαίωση φόρων και προστίμων έχουν μπει στο δημόσιο ταμείο μόλις 37 εκατ. ευρώ (υποθέτω ότι περισσότερο στοιχίζουν οι υπηρεσίες δίωξης της φοροδιαφυγής).

Το ίδιο αναποτελεσματική είναι και η υποτιθέμενη προσπάθεια δίωξης του οργιάζοντος λαθρεμπορίου υγρών καυσίμων. Πλήρης σχεδόν απραξία του ελεγκτικού μηχανισμού σε όλα τα επίπεδα. Οι έλεγχοι από χρόνο σε χρόνο όλο μειώνονται:
27.365 το 2014, 8.859 το 2015, 1.702 το πρώτο εξάμηνο του 2016.

Τέτοια κατρακύλα στις δήθεν φοροδιωκτικές επιδόσεις της επαιρόμενης για αυτές κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου. Ξέρετε πόση βενζίνα κατασχέθηκε από τους διακινητές λαθρεμπόρους το πρώτο εξάμηνο του 2016; 60 λίτρα! Οσα δηλαδή χωράει το ρεζερβουάρ ενός ΙΧ. Μάταια εξάλλου το σύστημα εισροών-εκροών στα πρατήρια βενζίνης, που ολοκληρώθηκε επιτέλους (θεσπίστηκε επί κυβερνήσεως Σαμαρά), στέλνει τα σχετικά στοιχεία στο υπουργείο Οικονομικών από τα οποία φαίνεται σε ποια πρατήρια γίνεται φοροκλοπή. Οι αρμόδιοι δεν τα αξιοποιούν. Και να σκεφθείτε ότι αυτή την αδράνεια του υπουργείου Οικονομικών την καταγγέλλει ακόμα και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εταιρειών Εμπορίας Πετρελαιοειδών κ. Αλιγιζάκης. Αλλά εις ώτα μη ακουόντων.

Πώς εξηγείται αυτή η αναποτελεσματικότητα στη δίωξη της φοροδιαφυγής; Δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό, είναι η πρόχειρη απάντηση των αρμοδίων όταν τους στριμώξουν. Ή η ακαταλληλότητά του, λένε άλλοι. Φοβούμαι ότι στην πραγματικότητα και η σημερινή κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες ΠαΣοΚ και ΝΔ, δεν επιθυμεί στην πραγματικότητα να διώξει τη φοροδιαφυγή λόγω πολιτικού κόστους. Βλέπετε, η πλειονότητα των συμπολιτών μας επιδίδεται με κάθε τρόπο στη φοροδιαφυγή, η οποία δυστυχώς σήμερα για τους πιο ανήμπορους είναι και αναπόφευκτη στο οικονομικό τους αδιέξοδο. Μια γενικευμένη απρόσωπη δίωξη πλήττει και τους φίλους των κυβερνώντων. Γι' αυτό οι διώξεις περιορίζονται επιλεκτικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα ώστε να αποφεύγουν τις κυρώσεις κατά της φοροδιαφυγής τα δικά μας παιδιά. Κάτι που θα περιοριζόταν δραστικά αν γίνονταν όλες οι πληρωμές με κάρτες. Εξ ου και όλο αναγγέλλεται αλλά ουδέποτε εφαρμόζεται αυτή η αποτελεσματικότερη λύση κατά της ευρείας φοροδιαφυγής στις συναλλαγές. Το σύστημα και δεν μπορεί και μάλλον δεν θέλει.

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

3. Πάλι βαράει τα νταούλια του λαϊκισμού

Του Νότη Παπαδόπουλου

Τα «μίντια της διαπλοκής ή τα «βοθροκάναλα» - στην ευγενή διάλεκτο Πολάκη - που μετά την απόφαση-σταθμό του ΣτΕ θα συνεχίσουν να εκπέμπουν κανονικά, είναι αυτά που φταίνε, σύμφωνα με την κυβέρνηση, για τον πάτο που έχουν πιάσει οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις δημοσκοπήσεις, εξανεμίζοντας ουσιαστικά μέσα σε 21 μήνες όλο το πολιτικό κεφάλαιο που απέκτησαν τον Ιανουάριο του 2015.

Είναι αξιοσημείωτο ότι - ακόμη και το «ατού» της πρώτη φορά Αριστεράς - ο κ. Τσίπρας είναι ο μόνος πρωθυπουργός της μεταπολιτευτικής περιόδου που παρουσιάζει χαμηλότερη δημοτικότητα από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης προτού καν συμπληρώσει το ένα τρίτο της θητείας του.

Προφανώς για την καθίζηση αυτή την κύρια ευθύνη δεν έχουν τα ΜΜΕ αλλά η ανικανότητα αυτής της κυβέρνησης να παράξει έργο και κυρίως οι απίθανες προσδοκίες που είχε δημιουργήσει ο κ. Τσίπρας υποσχόμενος ότι μέσω μιας περήφανης μετωπικής σύγκρουσης με την Ευρώπη θα μπορούσε να επιβάλει τις ελληνικές θέσεις και να καταργήσει τη λιτότητα.

Τελικά υποχρεώθηκε σε τρίτο Μνημόνιο, με σχεδόν οκτώ δισεκατομμύρια νέα φορολογικά μέτρα που πλήττουν κατά κύριο λόγο τους οικονομικά ανίσχυρους, σε κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών, σε νέα διετή ύφεση της οικονομίας και σε επιπλέον χρέη 85 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη χώρα!

Και αντί ο κ. Τσίπρας να σοβαρευτεί και να κάνει το παν για να εφαρμόσει τα υπεσχημένα, συνεχίζει με ακατάσχετο λαϊκισμό να φτιάχνει εσωτερικούς εχθρούς και να ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους για την κατάντια της κυβέρνησής του, στα κανάλια και στους καναλάρχες, στη διαπλοκή, στους δημοσιογράφους, στους δικαστές, και βέβαια στους Γερμανούς και στον νεοφιλελευθερισμό της Ευρώπης.

Ομως αν η κυβέρνηση δεν ολοκληρώσει - όσο τον δυνατόν γρηγορότερα - τη δεύτερη αξιολόγηση και δεν προωθήσει τη μακρά λίστα των ιδιωτικοποιήσεων που έχει αναλάβει, η χώρα κινδυνεύει να μείνει το 2018 - που λήγει η χρηματοδότηση του τρίτου Μνημονίου - μετέωρη.

Γι' αυτό και ο κ. Ρέγκλινγκ του ESM έκρουσε τον κώδωνα αυτή τη βδομάδα προειδοποιώντας ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να βγει δοκιμαστικά στις αγορές το 2017, μόνο εάν υπάρξει κυβερνητική ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεων που έχει αναλάβει.

Δυστυχώς, στην αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση, ο Πρωθυπουργός χτυπάει και πάλι τα νταούλια του λαϊκισμού ζητώντας ελάφρυνση του χρέους - εδώ και τώρα - ενώ ενθαρρύνει τους «53» και τον αδιόρθωτο κ. Σκουρλέτη να κάνουν και πάλι του κεφαλιού τους, δείχνοντας στους ξένους (κράτη και επιχειρηματίες) ότι δεν έχουν κανέναν λόγο να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με σοβαρότητα.

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

4. Ο θείος από την Αμερική

Του Γιάννη Καρτάλη

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επικείμενη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στην Αθήνα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Ιδιαίτερα στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία που βρίσκεται η χώρα μας. Από το σημείο όμως αυτό έως την εικόνα που προσπαθεί να φιλοτεχνήσει η κυβέρνηση (ότι δηλαδή με την επίσκεψη αυτή θα επισφραγισθεί η βούληση της αμερικανικής κυβέρνησης για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους) η απόσταση είναι μεγάλη. Μέσα στο γνωστό κλίμα έντονου λαϊκισμού, που επικρατεί για όλα, επιχειρείται έτσι (και δεν είναι η πρώτη φορά) να εμφανισθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες τηρούν απέναντι στην Ελλάδα μια διαφορετική στάση από τους Ευρωπαίους, ενώ είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί δεν σταμάτησαν να ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση αυτό που ζητούν όλοι, την ανάγκη να ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις, διαφοροποιούμενοι απλώς ως προς την έκταση των μέτρων λιτότητας.

Την ίδια άλλωστε στάση τήρησε ο πρόεδρος Οµπάµα και απέναντι στον ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Ουάσιγκτον, µε ένα δωρεάν κήρυγµα κατά της λιτότητας. Υπάρχει όµως εδώ µια µικρή λεπτοµέρεια. Τα λεφτά στην Ελλάδα δεν τα δίνουν οι Αµερικανοί, αλλά οι ευρωπαίοι εταίροι µας, που είναι και οι δανειστές µας, και µε αυτούς είναι που έχουµε να διαπραγµατευτούµε, τηρώντας τις δεσµεύσεις που εµείς οι ίδιοι έχουµε αναλάβει. Η ιδέα λοιπόν ότι ο «θείος από την Αµερική» θα έλθει και θα καθαρίσει είναι εντελώς παραπλανητική και απλώς καλύπτει την ουσιαστική αδυναµία της κυβέρνησης να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις για τις οποίες έχει δεσµευθεί µε την ίδια της την υπογραφή. Αλλωστε και ο ίδιος ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου διευκρίνισε ότι ο κ. Οµπάµα δεν προτίθεται να µεσολαβήσει µεταξύ της Ελλάδας και της ΕΕ και απλώς θα την ενθαρρύνει να συνεχίσει τον δρόµο των µεταρρυθµίσεων.

Ολα αυτά φυσικά δεν µειώνουν τη σηµασία της επίσκεψης του αµερικανού προέδρου, η οποία εκ των πραγµάτων θα λάβει έναν περισσότερο συµβολικό παρά ουσιαστικό χαρακτήρα. Με δεδοµένο ότι θα έχουν ήδη διεξαχθεί οι αµερικανικές προεδρικές εκλογές και ο κ. Οµπάµα θα βρίσκεται στην πορεία εξόδου από την εξουσία. Οι ίδιοι οι Αµερικανοί άλλωστε χαρακτηρίζουν τον απερχόµενο πρόεδρό τους την περίοδο αυτή (έως δηλαδή την 21η Ιανουαρίου, που αναλαµβάνει ο νέος πρόεδρος) ως «κουτσή πάπια» (lame duck). Πολλά είναι πάντως τα κρίσιµα ζητήµατα που θα τεθούν στο τραπέζι. Και ας ελπίσουµε ότι τη φορά αυτή δεν θα καεί η Αθήνα από τους γνωστούς αγνώστους, όπως είχε συµβεί µε την επίσκεψη Κλίντον το 1999. Εκείνος είχε έλθει δύο ηµέρες µετά την επέτειο του Πολυτεχνείου, ενώ ο Οµπάµα θα έλθει δύο ηµέρες πριν από την ίδια επέτειο. Και ο νοών νοείτω.

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

5. Μόνος θεσμός ο λαϊκισμός...

Του Σήφη Πολυμίλη
Πίσω από το δακρύβρεχτο διάγγελμα α λα Μάρθα Βούρτση της κυβερνητικής εκπροσώπου μετά την απόφαση-καταπέλτη του ΣτΕ, κρυβόταν το πραγματικό πρόσωπο της αριστερής μας κυβέρνησης. Η αλαζονεία της εξουσίας και ο θεσμικός κατήφορος σε όλο τους το... μεγαλείο. Από τη μια η αθώα μας κυβέρνηση που υπερασπίζεται τα συμφέροντα του λαού, από την άλλη η υποταγμένη στα συμφέροντα και στα μνημόνια Δικαιοσύνη που δεν σκέφτεται τα παιδάκια που δεν θα πάνε στους παιδικούς σταθμούς!

Μόνος θεσμός ο λαϊκισμός, για να παραφράσουμε μια άλλη ρήση από παλαιές, ένδοξες αλλά και εξίσου ταραγμένες, εποχές... Η λαϊκή δημοκρατία δηλαδή, παλιό απωθημένο της ελληνικής Αριστεράς, απέναντι στη «διεφθαρμένη» αστική δημοκρατία. Η ανεξέλεγκτη εξουσία του αυθέντη αρχηγού που δεν αντέχει τον έλεγχο από τους θεσμούς μιας δημοκρατικής πολιτείας. Ποια διάκριση των εξουσιών, ποιο Σύνταγμα όταν αποφασίζει και διατάσσει ο κ. Τσίπρας, ο κ. Παππάς και οι παρατρεχάμενοι του Μαξίμου...

Δεν είναι προφανώς η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση επιτίθεται στη Δικαιοσύνη επειδή δεν τις αρέσουν οι αποφάσεις της. Αλλά η αμετροέπεια και η αλαζονεία του ΣΥΡΙΖΑ, η μόνιμη δυσανεξία απέναντι σε κάθε θεσμό που δεν τους βολεύει και η διαρκής προσπάθεια ελέγχου με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν έκανε τίποτε άλλο από αυτό που του επιτάσσει ο ρόλος του. Να ελέγξει αν μια απόφαση της εξουσίας αντίκειται στο Σύνταγμα, αν ο περιβόητος νόμος Παππά αποτελούσε αυθαίρετο συνταγματικό περιορισμό των αρμοδιοτήτων της Βουλής.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι όμως για τους Συριζαίους, όπως λέει και ο όψιμος λαϊκός αγωνιστής Λάκης, είναι δημιουργήματα της σάπιας Μεταπολίτευσης που δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος των νέων αριστερόστροφων πολιτικών Τσίπρα... Γι' αυτό πρέπει να τους υπονομεύσουν, να τους κατεδαφίσουν. Γι' αυτό και οι κραυγές των διάφορων Πολάκηδων δεν είναι συγκυριακές εξάρσεις αλλά αποτελούν κυρίαρχες αντιλήψεις της ριζοσπαστικής μας, εξουσιαστικής Αριστεράς.

Ο κ. Παππάς δεν στοχοποίησε μόνος του τα μέσα ενημέρωσης, ούτε νομοθέτησε μόνο μετά των κ.κ. Μαντζουράνη και Δρόσου. Είχε την πλήρη υποστήριξη του κ. Τσίπρα αλλά και του συνόλου των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Το όραμα της λαϊκής δημοκρατίας και η απέχθεια σε κάθε είδους θεσμό είναι βαθιά ριζωμένα στο ιδεολογικό DNA τους, όσο κι αν προσπαθούν διάφοροι να τους μετατρέψουν σε σοσιαλδημοκράτες...

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

6. Η μαύρη εργασία, η τρόικα και τα λαμόγια

Του Ζώη Τσώλη

Αναρωτιέμαι γιατί θα έπρεπε να έρθουν και πάλι οι δανειστές για να συμφωνήσουν η κυβέρνηση και οι κοινωνικοί εταίροι στα μέτρα για την καταπολέμηση της αδήλωτης ή διαφορετικά της «μαύρης» εργασίας που φούντωσε τα χρόνια της κρίσης...

Η απορία γίνεται μεγαλύτερη αν διαβάσει κανείς τις προτάσεις της ΓΣΕΕ ή της Εθνικής Συνομοσπονδίας των εμπόρων ή τις θέσεις των επαγγελματιών - εστιατόρων, κλάδος στον οποίο, όπως έχουν δείξει οι έρευνες, οι έξι στους δέκα εργαζομένους είναι ανασφάλιστοι, για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Τι προτείνουν λοιπόν;

Την ενίσχυση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας με προσωπικό και μέσα ώστε να κάνει τακτικούς ελέγχους σε χώρους εργασίας (και όχι μόνο ύστερα από καταγγελίες), τη διασύνδεση όλων των βάσεων δεδομένων του Δημοσίου, από την Εφορία και τα Ταμεία ως τη Στατιστική, ώστε να εντοπιστούν οι κλάδοι αλλά και οι επιχειρήσεις με τη μεγαλύτερη παραβατικότητα.

Τη θέσπιση αντικειμενικών τεκμηρίων - δεικτών απασχόλησης - για την αντιμετώπιση των υψηλών ποσοστών αδήλωτης εργασίας στους εντοπισμένους κλάδους δραστηριότητας όπως είναι τα εμπορικά καταστήματα, χώροι αναψυχής και διασκέδασης (καφέ, κέντρα, μπαρ), οι εταιρείες καθαρισμού και οι υπηρεσίες ταχυμεταφορών.

Με άλλα λόγια, όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει, όλοι αντιλαμβάνονται τι πρέπει να γίνει, αλλά μόνο υπό την πίεση των δανειστών κάθισαν στο τραπέζι για να συμφωνήσουν σε μια σειρά μέτρων που θα περιορίσουν την αδήλωτη εργασία, «σπορ» στο οποίο επιδίδονται τα μέλη τους!

Οι ίδιοι ασφαλώς και γνωρίζουν ότι αν το φαινόμενο εξέλιπε θα υπήρχε και η δυνατότητα μείωσης των δυσβάστακτων ασφαλιστικών εισφορών, οι οποίες δυστυχώς επιβαρύνουν τις υγιείς επιχειρήσεις και όχι τα «λαμόγια» της αγοράς.

Οσο κι αν αναζητούμε λοιπόν μια αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ που έχουμε μπει εδώ και επτά χρόνια, δεν θα τη δούμε αν δεν βρούμε μόνοι τις λύσεις σε αυτά τα καυτά κοινωνικά προβλήματα της εκμετάλλευσης όσων έχουν ανάγκη από εργασία, της κλοπής των εισφορών των ασφαλιστικών ταμείων, των φόρων που αντιστοιχούν στη νόμιμη εργασία.

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

7. Με το κιάλι

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Στις αρχές της περασμένης άνοιξης ο Αλέξης Τσίπρας προέβλεπε ότι «το Πάσχα θα έρθει μαζί με την ανάσταση της οικονομίας». Τότε έλεγε ότι η αξιολόγηση θα έκλεινε στα τέλη Μαρτίου και μετά θα ξεκινούσε η γνωστή διαδικασία: ρύθμιση χρέους, ένταξη ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα QE της ΕΚΤ, έκρηξη επενδύσεων που θα έφερνε την ανάπτυξη. Βεβαίως έπεσε έξω. Η κυβέρνησή του έκλεισε την αξιολόγηση μόλις την περασμένη εβδομάδα και τώρα ελπίζει ότι η ανάπτυξη θα έλθει όχι με την Ανάσταση αλλά με τη γέννηση του Χριστού.

Ετσι, την περασμένη εβδομάδα, μιλώντας στην Ευρωμεσογειακή Διάσκεψη που έγινε στην Αθήνα προέβλεψε ότι «η Ελλάδα γυρνάει σελίδα», πως «αφήνει πίσω της την επταετία της ύφεσης και μπαίνει με σταθερά βήματα στο στάδιο της ανάπτυξης» και ότι «αν οι πιστωτές τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους για το χρέος (σ.σ.: συμφωνήσουν στα βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα μέτρα) η οικονομία θα αποκτήσει μεγαλύτερη δυναμική και θα ξεπεράσει τους προβλεπόμενους πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης για το 2017». «Τώρα» τόνισε «είναι η ώρα για τη μεγάλη στροφή προς την ανάπτυξη και την ανάκαμψη».

Δεν ξέρουμε πού ακριβώς εδράζει τις εκτιμήσεις του ο κ. Τσίπρας και πώς φαντάζεται ότι η ελληνική οικονομία μπορεί σύντομα να επιτύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Δεν ξέρουμε αν πιστεύει «στον Θεό της Ελλάδας» ή αν ασπάζεται τη φαντασίωση του κυβερνητικού του εταίρου ότι ο Μπαράκ Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα θα απευθύνει διάγγελμα στους Ελληνες από την Πνύκα, θα ζητήσει «κούρεμα» του χρέους και θα εξαγγείλει ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ!

Διότι μπορεί όλα αυτά να έχουν απήχηση στο εσωκομματικό του ακροατήριο και σε όσους πιστεύουν σε υπέρτατες δυνάμεις (Νεφελίμ) ή θεωρίες συνωμοσίας, αλλά ανάκαμψη χωρίς κεφάλαια, νέες επενδύσεις που να δημιουργούν θέσεις εργασίας δεν έχει υπάρξει και ούτε πρόκειται να υπάρξει.

Βεβαίως τίθεται το θέμα ποιος σοβαρός επενδυτής, έλληνας ή ξένος, θα βάλει τα χρήματά του σε μια χώρα που η κυβέρνησή της δεν σέβεται τους θεσμούς, αδιαφορεί για το Σύνταγμα και δεν αντιλαμβάνεται τη βασική ανάγκη των επενδυτών για ένα σταθερό επενδυτικό περιβάλλον, με διαφανείς διαδικασίες και ανοικτούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς.

Διότι τι λέει τώρα ο Νίκος Παππάς μετά την απόφαση του ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο του για τα κανάλια; Σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ είπε ότι «το κανάλι που δεν υφίσταται έχει την ίδια νομική ισχύ με το κανάλι το οποίο λειτουργεί εδώ και χρόνια. Δηλαδή(σ.σ.: οι επενδυτές), μπορούν να κοιτάξουν τις προϋποθέσεις που θα βάλουμε (σ.σ.: για τις προσωρινές άδειες), να καταβάλουν το τίμημα και να μπουν σ' αυτή τη διαδικασία». Δηλαδή ο κ. Παππάς θεωρεί ότι ένας σοβαρός επιχειρηματίας θα πληρώσει για να πάρει προσωρινή άδεια, θα επενδύσει χωρίς να γνωρίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, τους οποίους θα ορίσει στο μέλλον άγνωστο ακόμα ποιος (το ΕΣΡ, η κυβέρνηση;), για να γίνει μετά ο διαγωνισμός και ενδεχομένως να βρεθεί εκτός γιατί δεν θα πληροί τους όρους!

Ετσι πιστεύουν ότι θα φέρουν επενδυτές και την ανάπτυξη; Οσο στην κυβέρνηση σκέφτονται με όρους και διαδικασίες αμφιθεάτρων και κομματικών συνελεύσεων, όπου το παρασκήνιο, οι ίντριγκες, οι τακτικισμοί και η καταπάτηση των κανόνων κυριαρχούν, οι επενδυτές μόνο για διακοπές θα έρχονται στην Ελλάδα και την ανάπτυξη θα τη βλέπουμε να έρχεται με το κιάλι...

"...Σε αντίθεση πάντως με τον σεισμό του περασμένου Αυγούστου, από τον οποίο είχαν χάσει τη ζωή τους εκατοντάδες άτομα, η αίσθηση τώρα είναι ότι αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. «Μας παρηγορεί ότι δεν υπάρχουν θύματα παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης» ήταν η δήλωση του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι σε μήνυμα που μεταδόθηκε τηλεοπτικά. «Υπάρχει κούραση, πόνος και αγωνία, αλλά δεν πρέπει να μετατραπεί σε μοιρολατρία. Είμαστε στο πλευρό των κατοίκων που επλήγησαν» πρόσθεσε. Ο Ρέντσι δεσμεύτηκε ότι τα χωριά που καταστράφηκαν θα ανοικοδομηθούν πλήρως με δαπάνη του ιταλικού κράτους. Ζήτησε επίσης να αποφευχθούν οι συγκρούσεις μεταξύ των κομμάτων και απηύθυνε έκκληση στους αστέγους να ακολουθήσουν τις οδηγίες της Πολιτικής Προστασίας..."

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

                                                                            "ΤΑ ΝΕΑ", 31/10/16

Ιταλία
Τρόμος από το ντόμινο των σεισμών
Η παλαιότητα πολλών κτισμάτων ανησυχεί ιδιαίτερα τους κατοίκους της χώρας που βλέπουν τον Εγκέλαδο να συνεχίζει να χτυπά
Του Περικλή Δημητρολόπουλου
Ενα καταστροφικό ντόμινο είναι πιθανό να βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ιταλία εκτιμούν οι ειδικοί, μετά τη νέα σεισμική δόνηση που χτύπησε χθες τα Απέννινα Ορη, τη μεγαλύτερη από το 1980. Η νέα δόνηση μετρήθηκε στους 6,6 βαθμούς και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές, αλλά όχι θύματα πέραν των 20 ανθρώπων που τραυματίστηκαν ελαφρά. Ο Τζανλούκα Βαλένσιζε, σεισμολόγος στο Εθνικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας, έκανε λόγο για «γεωδυναμική σύνδεση» ανάμεσα στον θανατηφόρο σεισμό του περασμένου Αυγούστου, οπότε είχαν χάσει τη ζωή τους 297 άτομα, και στις δονήσεις που ακολούθησαν με αποκορύφωμα τον χθεσινό σεισμό. Η δόνηση σημειώθηκε στις 08.40 το πρωί τοπική ώρα (07.40 στην Ιταλία) κοντά στη Νόρτσια, μια κωμόπολη 5.000 κατοίκων στην περιοχή της Ούμπρια. Το επίκεντρο εντοπίστηκε 68 χιλιόμετρα ανατολικά - νοτιοανατολικά από την Περούτζια και γύρω στα 120 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ρώμης. Το εστιακό βάθος ήταν περίπου 10 χιλιόμετρα. «Οι δονήσεις από 6 βαθμών και πάνω προκαλούν πιέσεις σε γειτονικά ρήγματα με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση αυτών των τελευταίων. Αυτό ζούμε πιθανότατα από τον περασμένο Αύγουστο» ανέφερε ο ιταλός σεισμολόγος στα διεθνή πρακτορεία. Ο ίδιος επισημαίνει ότι το φαινόμενο αυτό μπορεί να συνεχιστεί για καιρό καλύπτοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα. Τα Απέννινα εξάλλου είναι μια οροσειρά που εκτείνεται από τη Λιγουρία, στη Βορειοδυτική Ιταλία, έως τη Σικελία. Στον φλοιό της επιφάνειας έχουν εντοπιστεί πολλές ρηγματώσεις, το μήκος των οποίων κυμαίνεται κατά μέσον όρο από 10 έως 20 χιλιόμετρα.

Προς το παρόν η σεισμική δραστηριότητα επικεντρώνεται στην Κεντρική Ιταλία. Ανάλογο φαινόμενο, σύμφωνα με τον Τζανλούκα Βαλένσιζε, είχε καταγραφεί στην περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, το 1783, όταν και σημειώθηκαν πέντε σεισμικές δονήσεις 6,5 βαθμών μέσα σε διάστημα δύο μηνών. Το 1997 το φαινόμενο επαναλήφθηκε στην περιοχή της Ασίζης, στην Κεντρική Ιταλία, όταν σε διάστημα 20 ημερών σημειώθηκαν τρεις ισχυρές δονήσεις, η μεγαλύτερη από τις οποίες ήταν 6,4 βαθμοί, ενώ μεταξύ των τριών δονήσεων είχαν σημειωθεί δεκάδες μικρότερες.

Ο φόβος στην Ιταλία πάντως δεν οφείλεται μόνο στην εκδήλωση του φαινομένου αλλά και στην παλαιότητα πολλών κτισμάτων, τα οποία έχουν ήδη καταπονηθεί από τη συνεχή σεισμική δραστηριότητα. Η πιο εμβληματική περίπτωση της χθεσινής δόνησης είναι η κατάρρευση της μεσαιωνικής βασιλικής του Αγίου Βενέδικτου στη Νόρτσια. Οπως αναφέρουν τα ιταλικά μέσα, οι μοναχοί του ναού προσευχήθηκαν μπροστά στο άγαλμα του αγίου. Εκκλησίες κατέρρευσαν και αλλού, ωστόσο καμία ζημιά δεν υπέστη η βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη. Στη γειτονική περιφέρεια Μάρκε καταγράφτηκαν καταρρεύσεις κτιρίων και ζημιές σε 40 δήμους της επαρχίας της Ματσεράτα, ενώ στο ιστορικό κέντρο της πόλης απαγορεύτηκε η κυκλοφορία για λόγους ασφαλείας. Ανάμεσα στα κτίσματα που επλήγησαν ήταν και ο ιστορικός πύργος του ρολογιού στο Κάστελ Σαντ Αντζελο σουλ Νέρα, ο οποίος κατέρρευσε σχεδόν ολοσχερώς. Ζημιές καταγράφτηκαν και στην περιοχή του Λάτσιο ενώ το μετρό της Ρώμης, όπου η δόνηση έγινε αρκετά αισθητή, έκλεισε για μερικές ώρες προκειμένου να πραγματοποιηθούν έλεγχοι από τις Αρχές.

Σε αντίθεση πάντως με τον σεισμό του περασμένου Αυγούστου, από τον οποίο είχαν χάσει τη ζωή τους εκατοντάδες άτομα, η αίσθηση τώρα είναι ότι αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. «Μας παρηγορεί ότι δεν υπάρχουν θύματα παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης» ήταν η δήλωση του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι σε μήνυμα που μεταδόθηκε τηλεοπτικά. «Υπάρχει κούραση, πόνος και αγωνία, αλλά δεν πρέπει να μετατραπεί σε μοιρολατρία. Είμαστε στο πλευρό των κατοίκων που επλήγησαν» πρόσθεσε. Ο Ρέντσι δεσμεύτηκε ότι τα χωριά που καταστράφηκαν θα ανοικοδομηθούν πλήρως με δαπάνη του ιταλικού κράτους. Ζήτησε επίσης να αποφευχθούν οι συγκρούσεις μεταξύ των κομμάτων και απηύθυνε έκκληση στους αστέγους να ακολουθήσουν τις οδηγίες της Πολιτικής Προστασίας. «Θα φτιάξουμε σπίτια από ξύλο και η ζωή θα ξαναρχίσει» ανέφερε. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Πολιτικής Προστασίας, περίπου 15.000 σπίτια έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Ο ίδιος σημείωσε ότι θα απομακρυνθούν από τις πληγείσες περιοχές όλοι οι άστεγοι - σε 10.000 υπολογίζεται ο αριθμός τους.

ΠΥΚΝΩΝΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΙΝΙΑΖΕΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ- Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΣΤΗΛΗ ΧΑΛΑΣΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ- ΟΙ "ΣΥΝΤΑΓΕΣ" ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ...

Τρία κείμενα παρέμβασης από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29-30/10/16

1. Ο ορίζοντας σκοτεινιάζει

Του Αλέξη Παπαχελά
Μ​​αθαίνω από Ευρωπαίους συνομιλητές του Γερμανού υπουργού Οικονομικών ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου άποψη. Θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι μια μη μεταρρυθμίσιμη χώρα. Συμφωνεί απολύτως με όλους εμάς που πιστεύουμε ότι τα «τρελά» πρωτογενή πλεονάσματα δεν μπορούν να επιτευχθούν, ότι οι φόροι είναι παράλογα ψηλοί κ.λπ., κ.λπ. Εν συνεχεία, επαινεί τη σημερινή κυβέρνηση για την υλοποίηση των συμφωνηθέντων, καθώς μάλιστα πιστεύει ότι «μόνο μια αριστερή κυβέρνηση θα μπορούσε να εφαρμόσει τέτοιες αλλαγές και μειώσεις». Προσθέτει, όμως, με τρόπο μακιαβελικό: «Εγώ τους έχω πει ότι τους συμφέρει να φύγουν από το ευρώ. Αλλά δεν το ήθελαν και η συζήτηση αυτή τελείωσε».

Τελείωσε πραγματικά άραγε ή μήπως στόχος του «σοφού γέροντος» και των ισχυρών του διεθνών συμμάχων είναι να μας οδηγήσουν στο σημείο να πούμε μόνοι μας: «Μήπως είναι καλό να ξανασκεφθούμε την πρόταση;».

Εχω προβληματισθεί πολλές φορές από το καλοκαίρι του 2015 έως σήμερα γύρω από αυτό το ζήτημα. Και έχω σήμερα την αίσθηση πως ξαναζώ το δράμα της κυβέρνησης Σαμαρά το φθινόπωρο του 2014. Στο Μαξίμου ταλαιπωρούνται με τα ίδια ερωτήματα: «Λες να παίζουν μαζί παιχνίδι Μέρκελ και Σόιμπλε ή θα τον “αδειάσει” η κυρία στο τέλος και θα μας δώσει κάτι στο χρέος;», «Τι ρόλο παίζει το ΔΝΤ, θα το επηρεάσουν οι Αμερικανοί, θα μείνει στο πρόγραμμα;», «Μα, οι Γάλλοι μάς πιέζουν να βάλουμε το ζήτημα του χρέους επιτακτικά στο τραπέζι. Κάτι θα ξέρουν, δεν μπορεί».

Εν τω μεταξύ, ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει και ο ορίζοντας σιγά σιγά σκοτεινιάζει. Η απόφαση του ΣτΕ ήταν ένα σημείο-καμπή για την κυβέρνηση. Το «άγιο δισκοπότηρο» του χρέους απομακρύνεται από τα διψασμένα χείλη του κ. Τσίπρα και του κ. Τσακαλώτου και τη θέση του παίρνει ένα λιγότερο πολύτιμο και σημαντικό «δισκοπότηρο», αυτό του QE.

Η οικονομία δεν πάει καλά και η κοινωνία αρχίζει να χάνει την υπομονή της. Οι τράπεζες παραμένουν σε ένα τέλμα, που καθιστά το επόμενο φθινόπωρο εξαιρετικά κρίσιμο και επικίνδυνο. Ο ευρωπαϊκός εκλογικός κύκλος δυσκολεύει τα πράγματα.

Τι θα κάνει μπροστά σε αυτό το σκηνικό ο πρωθυπουργός; Φοβάμαι ότι, αν δεν βλέπει φως, θα βρει σύμμαχό του τη μιζέρια και την απελπισία και θα αλλάξει σκοπό και έναντι των εταίρων και δανειστών και έναντι των φανταστικών και μη εσωτερικών «εχθρών».

Αυτός ο δρόμος της απελπισίας ενδέχεται να τον οδηγήσει ακόμη και σε εκλογές, έως το τέλος του χρόνου ή, πάντως, αρκετά πριν από το φθινόπωρο του 2017. Με τον κ. Σόιμπλε να παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις αναρωτώμενος αν και ποιος θα βρεθεί να αποδεχθεί, εκ των πραγμάτων, την «προπατορική» του λύση...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29-30/10/16

2. Από τις αυταπάτες στα αδιέξοδα

Του Άγγελου Στάγκου
Το πρώτο ερώτημα είναι γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει τέτοια και τόση εμμονική τάση να αυτοεγκλωβίζεται σε αδιέξοδα και αυταπάτες. Το δεύτερο ερώτημα είναι τι θα κάνει και πώς θα πορευθεί από εδώ και εμπρός, μετά δηλαδή την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον νόμο Παππά και τις τηλεοπτικές άδειες. Με δεδομένα, μάλιστα, το εσωκομματικό τοπίο που προέκυψε από το πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τις δυσκολίες που διαγράφονται στις σχέσεις της με τους δανειστές, πρώτον, στο πλαίσιο της λεγόμενης δεύτερης αξιολόγησης, δεύτερον, στη ρύθμιση του χρέους.

Οι απαντήσεις στα δύο ερωτήματα δεν είναι ούτε απλές ούτε εύκολες. Κυρίως γιατί πρόκειται για μια κυβέρνηση και για στελέχη της, κομματικά ή όχι, που σκέπτονται και λειτουργούν πολύ διαφορετικά από τις μέχρι τώρα συνηθισμένες νόρμες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Μια κυβέρνηση που έφθασε στην εξουσία με εκλογές μεν, εξαντλώντας όλα τα όρια του λαϊκισμού δε και η οποία διαπνέεται ακόμη από νοοτροπία επίθεσης στα «χειμερινά ανάκτορα». Αλλωστε, όχι μόνο δεν το κρύβει, αλλά, αντιθέτως, το διαλαλεί για όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς αυτά που λέει και κάνει.

Τούτων λεχθέντων, η κυβέρνηση Συρανέλ μπήκε με την ορμή που αντλούσε από τα κομματικά κείμενα το 2015 σε μια άκρως επιθετική βαρουφάκεια διαπραγμάτευση με τους δανειστές και «έσπασε τα μούτρα της», ανακαλύπτοντας εκ των υστέρων τους αρνητικούς συσχετισμούς δυνάμεων και τις αυταπάτες, σύμφωνα με γνωστές παραδοχές του Αλέξη Τσίπρα. Τώρα μπήκε σε μια ζημιογόνα περιπέτεια προσπαθώντας να διαμορφώσει μια νέα τηλεοπτική κατάσταση, γράφοντας στα παλιότερα των παπουτσιών της το Σύνταγμα και τις διατάξεις του, θεωρώντας εκ προοιμίου καθυποταγμένη στη βούλησή της τη δικαστική εξουσία. Και όπως αναμενόταν, υπέστη δεινή ήττα, αφού είχε φροντίσει με όλες τις δυνάμεις της να πολιτικοποιήσει έντονα μια δικαστική απόφαση. Πέρα από το χάος που δημιούργησε στην τηλεοπτική αγορά. 

Η κυβέρνηση αυτή δίνει συνεχώς την εντύπωση ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να κρατηθεί με κάθε τρόπο στην εξουσία. Με αυτή την έννοια, θεώρησε «νίκη» το γεγονός ότι κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, παρά τις συνέπειες της αποτυχίας της κατά την πρώτη θητεία της. Το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls, την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, το φοβερό οικονομικό κόστος που προκάλεσαν στη χώρα οι... αυταπάτες της. Δεν αποκλείεται επίσης να πίστεψε ότι, αν προσφέρει δείγματα φρονιμάδας ή και υποταγής προς τα έξω, θα μπορεί στο εσωτερικό να προχωρήσει ανενόχλητη το λεγόμενο «παράλληλο πρόγραμμα» που περιλαμβάνει όσα βλέπουμε. Την ισοπέδωση προς τα κάτω της εκπαίδευσης, την εφαρμογή της δικής της πελατειακής πολιτικής, τους «τραμπουκισμούς» αλά Πολάκη, τον ετσιθελισμό με τις τηλεοπτικές άδειες, την καθυπόταξη της δικαστικής εξουσίας, τη διαμόρφωση και άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής μέσω ενός κομματικού «πολιτικού γραφείου» (πολίτμπιρο). Προφανώς όλα αυτά αποτυγχάνουν. 

Αν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του πόνταραν στο ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές θα έδειχναν απεριόριστη ανοχή και θα τη διευκόλυναν με τη δεύτερη αξιολόγηση και τη ρύθμιση του χρέους, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει. Αν ήλπιζαν ότι θα κρατούσε αλώβητες τις δυνάμεις της και η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα είχε περιθώρια νίκης, η γενική δυσαρέσκεια που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις δείχνει κατάρρευση. Αν είχαν διαβεβαιώσεις ότι η δικαστική εξουσία δεν διαθέτει την απαραίτητη σπονδυλική στήλη, είναι φανερό ότι έπεσαν σε νέες αυταπάτες. Εξ ου και ο πόλεμος που κήρυξαν ουσιαστικά κατά των δικαστικών, κρίνοντας από τις δηλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου και άλλων, αλλά και από τις ανακοινώσεις των δικαστικών ενώσεων που σήκωσαν το γάντι...

Και τώρα τι γίνεται; Αγνωστο. Ο ανασχηματισμός είναι πολύ δύσκολος, ενώ παρατηρούνται διάφορα ανησυχητικά. Οπως ότι επαναφέρονται στο φραστικό προσκήνιο «οι κακοί ξένοι» και τα μνημόνια (πρώτο και δεύτερο βεβαίως, όχι το τρίτο που αποκαλείται «συμφωνία»), γίνονται συνεχείς αναφορές στην εσωτερική διαπλοκή, στην οποία πλέον εντάσσουν το ΣτΕ και οι δικαστικοί, υπάρχει μία αγωνιώδης προσπάθεια συσπείρωσης των στελεχών, των βουλευτών και των οπαδών, επιστρατεύεται πάλι η επιθετική ρητορική του «τσαμπουκά» απέναντι στους πάντες. Ολα αυτά δείχνουν αδιέξοδο, ίσως και πανικό. Πιθανώς δείχνουν επίσης τη χάραξη δρόμου προς απόδραση μέσω εκλογών. Μπορεί όμως να είναι αποφασισμένοι να επιβάλουν το καθεστώς τους, ακόμη και με Grexit. Με αυτούς όλα βρίσκονται στο τραπέζι!

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29-30/10/16

3. Αμερικανικά παράδοξα

Του Κώστα Ιορδανίδη
Η ​υποψήφια των Δημοκρατικών για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ κ. Χίλαρι Κλίντον δραστηριοποιήθηκε πολιτικώς το 1964 ως ακτιβίστρια του υπερσυντηρητικού Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Μπάρι Γκολντγουότερ. Υπέστη έκτοτε πολιτική μετάλλαξη. Αλλά η τύχη τα έφερε να αναμετράται σήμερα με τον δεξιό Ρεπουμπλικανό κ. Ντόναλντ Τραμπ.

Δεν πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο πολιτικής ανακυκλώσεως. Στη χειραφετημένη Γαλλία, ο κ. Ζακ Σιράκ στα χρόνια της νεότητός του πουλούσε στους παρισινούς δρόμους την κομμουνιστική εφημερίδα «Ουμανιτέ». Ανεδείχθη σε συντηρητικό πρόεδρο της χώρας του. Ο Φρανσουά Μιτεράν ως νέος συνεργάσθηκε με την κυβέρνηση του Βισί και στη συνέχεια εξελέγη ηγέτης των Σοσιαλιστών και πρόεδρος της Γαλλίας.

Ανατροπές αυτού του είδους συμβαίνουν στην πολιτική· αποτελούν στοιχείο της γοητείας της και ίσως της παθογένειάς της.

Η τραχύτητα της αντιπαραθέσεως των δύο υποψηφίων για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ, καθ’ όσον αφορά στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας, αποτελεί εκδήλωση –κατ’ ορισμένους– εκπτώσεως του αμερικανικού πολιτικού συστήματος.

Ανθρωποκτόνος, όμως, είναι η κομματική σύγκρουση παντού και η εκτροπή από τις συμβατικές διαδικασίες διαδοχής στην εξουσία τείνει να καταστεί κανόνας.

Ενα σημείο, ωστόσο, στην προεκλογική συμπεριφορά της κ. Κλίντον έχει ευρύτερο ενδιαφέρον και αφορά, όπως επεσήμανε ο αντίπαλός της κ. Τραμπ, στη «δαιμονοποίηση» του Ρώσου προέδρου κ. Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνδυασμό με την εκτίμησή του ότι η πολιτική που έχει εξαγγείλει η αντίπαλός του στο θέμα της Συρίας «θα οδηγήσει σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο», πυρηνικό αυτή τη φορά.

Θα ήταν ένδειξη υπεροψίας και επιπολαιότητος εάν η στήλη αυτή επιχειρούσε να σταθμίσει τη βασιμότητα των ανησυχιών του κ. Τραμπ. Αλλά ένα είναι το βέβαιον, όπως προκύπτει από την αμερικανική ιστορία, όλα αυτά τα χρόνια. Οτι οι Δημοκρατικοί στην εξουσία επιδεικνύουν νευρικότητα κατά την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, ωσάν να διεκδικούν πιστοποιητικά πατριωτισμού και εθνικοφροσύνης.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Σοβιετικοί προτιμούσαν να διαπραγματεύονται με Ρεπουμπλικανούς προέδρους τις μειώσεις των πυρηνικών.

Ούτε ασφαλώς ότι οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Ερυθρά Κίνα αποκατεστάθησαν επί της προεδρίας του Ρίτσαρντ Νίξον, που επίσης ετερμάτισε τον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Δεν είχαν οι Ρεπουμπλικανοί άγνοια του σοβιετικού κινδύνου και ούτε είναι, φυσικά, τυχαίο ότι η ΕΣΣΔ κατέρρευσε επί του Ρόναλντ Ρέιγκαν, που θέτοντας σε εφαρμογή πρόγραμμα χολιγουντιανής εμπνεύσεως –τον Πόλεμο των Αστρων– ώθησε τους Σοβιετικούς σε έναν ολέθριο ανταγωνισμό και συνετρίβη η «Αυτοκρατορία του κακού» δίχως να πέσει πυροβολισμός.

Υπάρχει και μία άλλη αβλεψία πολιτική από την πλευρά της κ. Κλίντον. Ο κ. Τραμπ, ως εκφραστής της νέας Δεξιάς, και αντίστοιχα η κ. Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία δεν δίδουν τη μάχη τους εναντίον του διεθνούς κομμουνισμού που έχει καταρρεύσει, αλλά υπέρ της ανακτήσεως της εθνικής κυριαρχίας, που εκχωρήθηκε, όπως υποστηρίζουν, σε μία διεθνή γραφειοκρατία και οικονομική ολιγαρχία.

Η ριζοσπαστική Δεξιά λειτουργεί πλέον ως δύναμη ανατροπής, η Αριστερά δεν υφίσταται παρά ως αναχρονισμός, πρόθυμη να συμβιβασθεί με τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η κ. Κλίντον ανήκει από την άποψη αυτή στο παρελθόν, αλλά και το ενδεχόμενο ανόδου του κ. Τραμπ στη εξουσία προκαλεί τον τρόμο του αγνώστου. Τα υπόλοιπα είναι μάλλον ως εκ του περισσού.

ΚΑΜΜΙΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΕΙ ΣΕ ΚΑΛΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ-ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΣΙΠΡΑ- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΒΡΕΞΟΥΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ, ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΦΟΡΤΙΣΘΟΥΝ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ- Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΗΜΕΤΕΡΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΝΑΝΩΝ...

Τρία κείμενα παρέμβασης, από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 31/10/16

1. Γιατί εξευτελίζουν τους θεσμούς

Του Άθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

ΜΕΤΑ τήν τελευταία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) γιά τήν συνταγματικότητα του περίφημου νόμου Παππά και τίς άπαξιωτικές δηλώσεις της εκπροσώπου της κυβερνήσεως γιά τήν Δικαιοσύνη, κορυφαίος Βρεταννός συνάδελφος με κάλεσε στό τηλέφωνο γιά νά ακούσει τίς έκτιμήσεις καί τίς απόψεις μου.

Στην διάρκεια της συνδιάλεξής μας μού είπε: «Πιστεύω ότι τόν Τσίπρα καί τό δικό του περιβάλ­λον δέν πρέπει νά τούς κρίνει κανείς άπό αυτά πού λένε, άλλά άπό αυτά πού κάνουν. Καί, άπό την άπο­ψη αυτή, δύο είναι οι στόχοι τους: ή παραμονή στην εξουσία πρωτίστως, καί ή εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, πού είναι καί προϋπόθεση γιά τήν υλο­ποίηση του πρώτου στόχου. Τό πρόβλημα είναι ότι ό κ. Τσίπρας καί οι περί αυτόν ανέβηκαν στην εξου­σία χωρίς πείρα καί γνώση, καί σήμερα είναι
αυτοπαγιδευμένοι στην ρητορική πού τούς άνοιξε τόν δρόμο γιά τήν αρχή - καί, στό επίπεδο αυτό, υπάρ­χει πλέον πρόβλημα, καί μάλλον πολύ σοβαρό».

Τό πρώτο πρόβλημα τοϋ κ. Αλέξη Τσίπρα είναι ότι οι θεατρικές παραστάσεις πού έδωσε τό πρώτο εξάμηνο του 2015 μέ πρωταγωνιστή τόν κ. Γ. Βαρουφάκη κόστισαν στην χώρα 90 δισεκατομμύρια εύρώ. Τό ποσόν αυτό δέν συμμαζεύεται μέ τίποτα. Ακόμα χειρότερα, οι παραστάσεις αυτές οδήγησαν στους κεφαλαιακούς έλεγχους, στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος καί στην μονιμοποίη­ση της ύφέσεως, πέραν άπό τίς κενές περιεχομέ­νου διακηρύξεις.

Σήμερα, λοιπόν, ή συγκυβέρνηση πού αποκα­λείται «πρώτη φορά Αριστερά» έχει αύτοπαγιδευθεί στά καραγκιοζιλίκια της πρώτης περιόδου καί στην πολύ άτυχη έμπνευση νά κάνει τόν Ιούλιο του 2015 ένα δημοψήφισμα, ή έκβαση του οποίου έκα­νε πολύ χειρότερη τήν κατάστασή της. Γιατί; Μά, διότι υπέγραψε ένα τρίτο μνημόνιο, πολύ χειρότε­ρο άπό αυτό πού προεκλογικά έλεγε ότι θά καταρ­γούσε μέ έναν νόμο.

Καί αντί, τόν Αύγουστο τοϋ 2015. ό κ. Τσίπρας νά επιδιώξει μία ισχυρή συναίνεση γιά τήν εκτέλεση του χειρότερου, τρίτου, μνημονίου, εξαπάτησε αυτούς πού τόν βοήθησαν νά τό περάσει άπό τήν Βουλή, προκηρύσσοντας έναν μήνα αργότερα εκλογές. Κερδίζοντας τίς εκλογές αυτές μέ πολύ ισχνή κοι­νοβουλευτική δύναμη, ό πρωθυπουργός έχει έκτο­τε ένα μόνον μέλημα: τήν παραμονή στην εξουσία ύπό οποιοδήποτε υλικό, ηθικό καί θεσμικό κόστος.

Γιά νά μπορέσει, όμως, νά πετύχει τόν στόχο αυτόν, μέ δεδομένη τήν λαϊκίστικη τακτική-πού υιοθέτησε γιά νά αναρριχηθεί στην εξουσία, σή­μερα πρέπει απαραιτήτως νά χρησιμοποιεί μία 

ρη­τορική εξευτελιστική γιά τους θεσμούς τοϋ δη­μοκρατικού μας πολιτεύματος - τό όποίο, έτσι κι αλλιώς, ό ίδιος καί οί άνθρωποί του δέν έχουν πε­ρί πολλού. Δέν πρέπει έτσι νά ξεχνάμε ότι ό ΣΥΡΙΖΑ καί ένα μέρος του βαθέος ΠΑΣΟΚ πού τόν στη­ρίζει, γράφουν τους αποκαλούμενους στην δική τους πολιτική διάλεκτο «αστικούς θεσμούς» στά παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Άς μήν ξεχνάμε, επίσης, ότι ό ΣΥΡΙΖΑ στήριξε καί τροφοδότησε μέ ιδεολογικά επιχειρήματα τό κίνημα «Δέν Πληρώνω». Άνθρωποι του χόρευαν καί τραγουδούσαν έξω άπό τό ελληνικό Κοινοβούλιο μέ ανοίκειες εκφράσεις κατά της κοινοβουλευ­τικής δημοκρατίας. Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ πήγαν μάρ­τυρες υπερασπίσεως σέ δίκες τρομοκρατών δολο­φόνων καί κακοποιών του κοινού ποινικού δικαί­ου. Θεωρητικοί του ΣΥΡΙΖΑ καί δήθεν διανοούμε­νοι δέν χάνουν ούτε μία ευκαιρία άπό τίς φιλικές προς τό κόμμα εφημερίδες νά χλευάζουν τους δη­μοκρατικούς θεσμούς καί νά εγκωμιάζουν λατινο­αμερικανικά καθεστώτα πού,όδήγησαν τους λα­ούς τους στην πείνα καί τήν εξαθλίωση. Οί άνθρω­ποι αυτοί, όπως έχουμε ήδη γράψει, επιδιώκουν νά «εξαρχειοποιήσουν» τήν Ελλάδα. Ό ίδιος ό πρώ­ην επικεφαλής τοϋ παλαιού Συνασπισμού, κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος, σέ τηλεοπτική συνέντευξή του, υπήρξε καταπέλτης καί καυτηρίασε τόν τρόπο μέ τόν όποίο ή παρούσα συγκυβέρνηση αντιμετωπί­ζει ώς εκτελεστική εξουσία τόν θεσμό τής Δικαιο­σύνης. Κατήγγειλε αυστηρά τόν εξευτελισμό άξιών καί άρχών.

Καί όλα αυτά γιά νά είναι αρεστή μιά αδίστακτη κυβέρνηση σέ ένα άπό τήν φύση του 

αντιδημοκρα­τικό ακροατήριο - τό όποίο, όμως, προσπαθεί νά παραπλανήσει μέ τά έργα της. Τό θέμα, ωστόσο, είναι ότι οϋτε ή παραπλάνηση θά τού βγει σέ καλό του κ. Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα καί μετά τό «θέαμα» πού θά παρακολουθήσουμε στίς 15 Νοεμβρίου, μέ αφορμή τήν επίσκεψη τοϋ απερχόμενου Αμερικα­νού Προέδρου κ. Μπαράκ Όμπάμα. Θά γίνει μπού­μερανγκ γιά κάποιους ή ανήκεστος ηθική βλάβη πού έχει υποστεί ή Ελλάδα.

*Έπίτιμος Διεθνής Πρόεδρος Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

"ΕΣΤΙΑ", 31/10/16

2. Γιατί οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα είναι τόσο δύσκολες

Της Stefanie Walter* .

ΣΑΝ μιά ατέλειωτη "ιστορία, ή ελληνική κρίσις έχει επα­νέλθει στην επικαιρότητα τις τελευταίες εβδομάδες. Μετά άπό επτά χρόνια, ή κρίσις εξακολουθεί νά αναμέ­νει μιά λύση. Ή ελληνική οικονομία δέν έχει ακόμη τε­θεί σέ τροχιά άνακάμψεως, τό ΔΝΤ επιμένει ότι ή Ελλάς χρειάζεται περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους, καί τό ενδεχόμενο μιας ελληνικής χρεωκοπίας καί εξόδου άπό τήν Εύρωζώνη -ένα «Grexit»- εξακολουθεί νά μήν μπο­ρεί νά αποκλεισθεί εντελώς, ακόμη καί άν ή άμεση αυτή απειλή έχει υποχωρήσει κατά το τελευταίο έτος. Γιατί είναι τόσο δύσκολο νά δοθεί λύσις σέ αυτή τήν κρίση; Ή ελληνική κρίσις προεκλήθη άπό τά τεράστια ελλείμμα­τα στον προϋπολογισμό τής χώρας καί τό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, κάτι τό όποίο σημαίνει ότι ή χώρα κατανάλωνε πολύ περισσότερο άπό ο,τι παρήγαγε γιά μεγάλο χρονικό διάστημα.Όταν «κτύπησε» ή κρίσις, ή επαναφορά τής ισορροπίας στην οικονομία έγινε ένα επείγον ζήτημα. Αντιμέτωποι μέ τήν επιλογή τής χρε­ωκοπίας, της εξόδου άπό τήν Εύρωζώνη, ή τής εφαρ­μογής σκληρών μέτρων λιτότητος καί μεταρρυθμίσεων, σέ αντάλλαγμα γιά οικονομική στήριξη άπό τό εξωτερι­κό, ή Ελλάς επέλεξε τό τελευταίο.

Αλλά, αντί νά υλοποιήσουν σοβαρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πού θά έβαζαν τέλος στά προνόμια γιά τίς ομάδες μέ πολιτική επιρροή καί θά καθιστούσαν τήν οικονομία ανταγωνιστική, οι υπεύθυνοι χαράξεως πο­λιτικής επικεντρώθηκαν κατά κύριο λόγο στά μέτρα λι­τότητος πού θά έβλαπταν τίς ομάδες μέ λιγώτερη  πο­λιτική επιρροή, όπως οι νέοι καί οί φτωχοί. Έπί πλέον, έθεσε σέ εφαρμογή μόνο τό ελάχιστο τών μέτρων πού απαιτούνται γιά νά λαμβάνει τήν διεθνή χρηματοδοτική στήριξη. Σέ μιά πρόσφατη μελέτη τής πολιτικής κρίσε­ως στην Ευρώπη, καταδεικνύεται ότι αυτό τό είδος τής διαχειρίσεως τών κρίσεων είναι χαρακτηριστικό γιά τις χώρες πού θεωρούν τήν λιτότητα/διαρθρωτικές μεταρ­ρυθμίσεις (εσωτερική ρύθμιση) καί τήν υποτίμηση του νομίσματος (εξωτερική ρύθμιση) δαπανηρά προγράμ­ματα δράσεως. Ή διαχείρισις τών κρίσεων σέ αυτές τίς χώρες είναι δύσκολη: ή πολιτική αναταραχή καί οι δημό­σιες διαμαρτυρίες είναι σέ αφθονία. ΟΙ μεταρρυθμίσεις καθυστερούν. Τό ΔΝΤ, συνήθως, καλείται γιά υποστήρι­ξη προκειμένου νά καλύψει τίς ανάγκες χρηματοδοτή­σεως καί τό κενό στην αποτελεσματική διαχείριση κρί­σεων πού δημιουργείται. Καί όταν οι πολιτικοί δέν μπο­ρούν νά αποφύγουν τήν εφαρμογή τών μεταρρυθμίσε­ων σέ αντάλλαγμα γιά αυτήν τήν εξωτερική υποστήριξη, συνήθως σχεδιάζουν τίς μεταρρυθμίσεις αυτές μέ τρό­πο πού προστατεύει τους δικούς τους ψηφοφόρους, καί στοχεύουν σέ εκείνους πού δέν έχουν πολιτική επιρροή.

Οί κρίσεις είναι πολύ πιό εύκολο νά επιλυθούν μέ­σα άπό γρήγορες καί ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, όταν μία στρατηγική μεταρρυθμίσεως είναι σαφώς λιγώτερο δαπανηρή άπό μιά άλλη. Παράδειγμα αποτελούν τά κράτη τής Βαλτικής 2008-2009: Αντιμέτωπες μέ μιά πα­ρόμοια κρίση όπως τής Ελλάδος, οί κυβερνήσεις τών χωρών αυτών μείωσαν τίς δημόσιες δαπάνες καί προ­χώρησαν σέ απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα σοβαρές υφέσεις, κατά τίς όποιες ή ανεργία ύπερτριπλασιάσθηκε, άλλα οδήγησε στην επίλυση τών κρίσεων μάλλον γρήγορα.

Σέ αντίθεση μέ τήν περίπτωση τής Βαλτικής καί τής Πολωνίας, στην Ελλάδα, τόσο οί εξωτερικές όσο καί οί εσωτερικές στρατηγικές προσαρμογής συνδέονται μέ πολύ υψηλό κόστος. Λαμβάνοντας ύπ' όψιν τά τεράστια ελλείμματα τού προϋπολογισμού καί τών τρεχουσών συναλλαγών, ή λιτότης πού απαιτείται στην Ελλάδα γιά νά αποκαταστήσει τήν ισορροπία παραμένει τεράστια. Παγιωμένες καί πελατειακές δομές κάνουν τήν μεταρ­ρύθμιση τής ελληνικής οικονομίας πολιτικά δύσκολη. Ως έκ τούτου, ή εσωτερική ρύθμισις είναι δύσκολη. Ή εναλλακτική λύσις, ωστόσο, μιά έξοδος άπό τήν Εύρω­ζώνη, είναι επίσης μιά εξαιρετικά επικίνδυνη καί δαπα­νηρή στρατηγική καί βαθύτατα άντιδημοφιλής ανάμε­σα στους Έλληνες. Οί αντιλήψεις Ελλήνων ψηφοφό­ρων γιά τίς συνέπειες τών διαφόρων στρατηγικών  επι­λύσεως τών κρίσεων απεικονίζουν αυτή ακριβώς τήν δύσκολη κατάσταση. Σέ μιά έρευνα πού έχω άπό κοι­νού διεξαγάγει τόν Δεκέμβριο τοϋ 2015, μέ τους Ηλία Ντίνα, Ignacio Jurado, καί τόν Νικήτα Κωνσταντινίδη, τό 59,7% τών ερωτηθέντων δήλωσαν ότι αναμένουν ση­μαντικές απώλειες εισοδήματος τόσο άν ή κυβέρνησις εφαρμόσει τά μέτρα λιτότητος πού έχουν συμφωνηθεί μέ τους πιστωτές, όσο καί έάν ή χώρα εγκαταλείψει τό εύρώ.

Αυτό τους αφήνει μεταξύ σφύρας καί άκμονος: Μέ οποιονδήποτε τρόπο κι άν ή κυβέρνησις προσπαθή­σει νά επιλύσει τήν κρίση, καταλαβαίνει ότι θά ζημιω­θεί. Αυτό εξηγεί γιατί ή κυβέρνησις έχει προσπαθήσει νά εφαρμόσει μόνο το ελάχιστο πού απαιτείται γιά νά συνεχισθει ή χρηματοδοτική στήριξις άπό τό εξωτερικό, μέ τήν ελπίδα κάποιας έλαφρύνσεως του χρέους. Τότε γιατί ή "Ελλάς συνεχίζει νά λαμβάνει οικονομική στήρι­ξη άπό τό εξωτερικό; Οί Ευρωπαίοι πολιτικοί αγωνίζο­νται γιά τήν επίτευξη δύο κύριων στόχων: τήν διασφά­λιση τής μή άναστρεψιμότητος καί τής σταθερότητος τής Εύρωζώνης, καθώς καί τήν προστασία τών δικών τους τραπεζών καί τών χρημάτων τών φορολογουμέ­νων. Γιά τήν επίτευξη αυτών τών στόχων, έχουν δανεί­σει στην χώρα τεράστια χρηματικά ποσά γιά νά τήν κρα­τήσουν οικονομικά ζωντανή καί εντός τής Εύρωζώνης, ένώ θέτουν ώς αντάλλαγμα τήν επιβολή λιτότητος καί βαθειών μεταρρυθμίσεων.

*Καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων καί Πολιτικής Οικονομίας ατό Πανεπιστήμιο τής Ζυρίχης

Τό άρθρο δημοσιεύθηκε στό μπλόγκ του London School of Economic and Political Sciences

"ΕΣΤΙΑ", 31/10/16

3. Ό Μ. Αλέξανδρος καί οι Νάνοι

Γράφει ό Νικόλαος Ι. Μέρτζος*

ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ότι από τά σχολικά βιβλία Ιστορίας θά αφαιρεθεί ό Βασιλεύς των Μακεδόνων Φίλιπ­πος Β' καί ό υιός του, Μέγας Αλέξανδρος. Σω­στό! Οι Νάνοι του Πολιτικού Συστήματος δέν πρέπει νά συγκρίνονται μέ τόσο υψηλά ανα­στήματα. Ωστόσο, σήμερα κυκλοφορούν σέ όλες τίς κύριες γλώσσες του κόσμου περισσό­τερα άπό χίλια βιβλία αναφερόμενα στον Αλέ­ξανδρο, καί διαρκώς προστίθενται καινούργια - ιδίως άπό ξένους επιστήμονες. Επιπλέον, ό κορμός τών σχετικών πληροφοριών βρίσκεται σέ όλες τίς σοβαρές εγκυκλοπαίδειες καί διατί­θεται δωρεάν στό Διαδίκτυο, στό όποιο, σημειω­τέον, διοχετεύονται αποκλίνουσες έως και χονδροειδώς προπαγανδιστικές απόψεις.

Έξαλλου, έπί 2.300 συνεχή χρόνια οι λαοί όλου σχεδόν του κόσμου σέ Ανατολή καί Δύση προσέλαβαν, καί εξακολουθούν ακόμη νά προ­σλαμβάνουν συνεχώς, τό φαινόμενο Αλέξαν­δρος όχι μόνον στά βιβλία, αλλά, πρό πάντων, στά μνημεία τους, τήν τέχνη τους, τήν παρά­δοςή τους, στά δημοφιλέστερα αναγνώσματα τους καί στά μεγάλα ποιητικά τους έπη, δηλα­δή στην ίδια τήν ζωή τους. Δέν χρειάζεται ό Αλέ­ξανδρος καμμιά διδασκαλία στά σχολεία τής τω­ρινής παρακμής. Οι Ελληνες τόν χρειάζονται. Άλλά στον αντίποδα, τό Πολιτικό Σύστημα χρει­αζόταν ανέκαθεν -καί χρειάζεται πολύ περισσό­τερο σήμερα- μιά ταπεινή Ελλάδα, προσκυνη­μένη καί κατακερματισμένη σέ κομματικά φέ­ουδα, διαρκώς εμπόλεμα μεταξύ τους, μέ έναν χυλό πελάτες δουλοπάροικους, όπου ηγεμονεύει ή Αθή­να βυθισμένη στή διαφθορά καί «άρπαχτή» στά νύχια των Μεγάλων Αφεντικών.

Δέν είναι τυχαίο, άλλα αποδεικτι­κό τό γεγονός ότι τά τελευταία 25 χρόνια ό Δήμος Αθη­ναίων κρατάει πεταμένον σέ κάποιαν αποθήκη τόν έφιπ­πο ανδριάντα τοϋ Αλεξάνδρου, αριστούργημα τού Γιάν­νη Παππά, άλλα αρνείται επίμονα νά τόν τοποθετήσει. Προφανώς τόν θεωρεί-καί- «κατακτητή». Οι σοφοί της στό Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο καί στην Ακαδημία Αθηνών λησμονούν ότι ό Αλέξανδρος, νικητής, αρνήθηκε νά εισέλθει ένοπλος στην Αθήνα, καί, μετά τήν πρώτη νί­κη του στον Γρανικό, αφιέρωσε στην Παλλάδα Αθηνά τά λάφυρα τών κοινών έχθρών Περσών, οι όποίοι είχαν κά­ψει τόν ναό της έναν αιώνα ενωρίτερα. Φοβούνται τήν επι­γραφή «Αλέξανδρος Φιλίππου καί οι σύν αύτώ Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων»;

Οι Νάνοι του Πολιτικού Συστήματος καί οι μπράβοι του σοφοί στην Αθήνα δέν είδαν ότι, ερήμην των Γραικύ­λων, ή Οικουμένη τιμά τόν άποπομπαίο τους. Γεγονότα:

1.Τήν Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009 οι ανώτατες Αρχές τής Αιγύπτου εγκατέστησαν πανηγυρικά στό Εθνικό Μουσείο τής Αλεξανδρείας τόν αρχαίο ανδριάντα τοΰ Αλεξάνδρου καί τίμησαν τήν Ελληνίδα αρχαιολόγο Καλλιόπη Λιμναίου-Παπακώστα, ή όποια τόν απεκάλυψε καταχωσμένον στούς βασιλικούς κήπους τοϋ Σαλάτ, πού περιέβαλαν τά ανάκτορα τών Πτολεμαίων Μακεδόνων Φαραώ. Ενωρίτε­ρα είχαν τοποθετήσει στό κέντρο τής Αλεξανδρείας τόν μεγαλοπρεπή έφιππο ανδριάντα του.

2. Στις 2 Οκτωβρί­ου 2009 στό Μουσείο του Μανχάιμ στή Γερμανία, κεντρι­κό πυλώνα της Ενωμένης Ευρώπης, άνοιξε μεγάλη έκθε­ση μέ τίτλο «Ό Αλέξανδρος καί τό'Άνοιγμα τοΰ Κόσμου», μέ αλεξανδρινά κειμήλια άπό τό Αφγανιστάν, τό Τατζικι­στάν, τό Ιράκ καί τή Ρωσία.

3. Άπό τόν Μάιο 2008 μέχρι καί τόν Σεπτέμβριο 2009 διέτρεξε τίς Ηνωμένες Πολιτείες ή έκθεση «Οι κρυμμένοι θησαυροί τοϋ Εθνικού Μουσεί­ου τής Καμπούλ». Μυριάδες Αμερικανοί τήν επισκέφθη­καν στην National Gallery της Ούάσιγκτων, στό Asian Artr Museum τοϋ Αγίου Φραγκίσκου, στό Museum o Fine Arts τοϋ Χιούστον καί στό The Metropolitan Myseum τής Νέας Υόρκης.

4. Μεταξύ 28 καί 30 Σεπτεμβρίου 2009 ή UNESCO διοργάνωσε στην έδρα της, στό Παρίσι, διεθνή διάσκεψη μέ θέμα «Διαπολιτισμικές συναντήσεις στην Ελληνιστική Ανατολή», όπου επιστήμονες άπό όλον τόν Κόσμο εξήραν τό έργο καί τήν κληρονομιά του Αλεξάνδρου ως γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας γιά τόν παγκόσμιο πολιτισμό. Τήν ανεκτίμητη συνεισφορά τοϋ Αλεξάνδρου τεκμηρίω­σαν, μεταξύ άλλων, επιστήμονες άπό τήν Ινδία, τό Πακι­στάν, τό Ουζμπεκιστάν, τό Ιράν, τό Ιράκ, τή Συρία, τόν Λί-βανο, τό Ισραήλ καί τήν Αιθιοπία.

5. Τό μυθιστόρημα «Χα­μάμ Βαλκάνια» τοϋ Σέρβου συγγραφέα Βλάντισλαβ Μπάγιατς ύμνει τόν Αλέξανδρο ώς δημιουργό του παγκοσμίου πολιτισμού. Τιμήθηκε μέ τό διεθνές λογοτεχνικό βραβείο Balkanika 2008.

Γιά τήν Αθήνα θά μιλάμε τώρα; Ό Αλέξανδρος δέν χρειάζεται τήν άδειά της. Ζει καί βασιλεύει ακόμη. Δια­παιδαγωγεί, νουθετεί καί οδηγεί. Ουδείς άλλος θνητός απαθανατίζεται σέ Δύση καί Ανατολή όσον ό Αλέξανδρος. Στην Ευρώπη κυριαρχεί στίς μεγαλύτερες πινακοθήκες καί στά πιό λαμπρά μουσεία, στά πιό φημισμένα βασιλικά ανάκτορα, στό Βατικανό. Σπουδαίοι, μά καί ανώνυμοι, λα­ϊκοί τεχνίτες, έπί 23 αιώνες απαθανάτισαν τόν Αλέξανδρο σέ ζωγραφιές, υφαντά, κοσμήματα, χαρακτικά, μωσαϊκά καί γλυπτά. Κατά, καί μετά, τήν Αναγέννηση τόν απαθανα­τίζουν σέ μεγάλα έργα τους οί σημαντικότεροι ζωγράφοι, χαράκτες καί γλύπτες τής Ευρώπης.

Αναφέρονται ενδει­κτικά: Ραφαήλ, Ροϋμπενς, Ενγκρ, Νταβίντ, Ντελακρουά, Λέ Μπρέν, Σόντομα, Φραντσέσκο Πριματίτσιο, Βίλχελμ φάν Χαίχτ κ.λπ. Στους καιρούς μας, ό Άντυ Γουώρχολ. Στον Αλέξανδρο καί σέ σκηνές του βίου του αφιέρωσαν ολόκληρες πτέρυγες τών ανακτόρων τους τρεις Αυτο­κράτορες, δύο Βασιλείς τής Γαλλίας καί δύο Πάπες τής Ρώμης: Τό Λά Γκράνχα τής Μαδρίτης ό Φίλιππος Ε', τά προπύλαια τής Βουλής στή Βιέννη ό Φραγκίσκος Ιωσήφ, καί τό Κυρηνάλιο τής Ρώμης ό Μέγας Ναπολέων, τό Φονταινεμπλώ ό Φραγκίσκος Α' καί τίς Βερσαλλίες ό Λου­δοβίκος ΙΔ' στό Παρίσι, τό ανάκτορο Πίττι οί Μέδικοι στή Φλωρεντία, τό Καστέλ Σάντ'Άντζελο ό Πάπας Παύλος Γ,' κατά κόσμον Αλέξανδρος Φαρνέζε, καί τή Βίλλα Φαρνεζίνα ό Πάπας Άλέξανδρος Βοργίας.

Ανώνυμοι άλλα αξεπέραστοι Ευρωπαίοι υφαντουρ­γοί κλώθουν τόν Αλέξανδρο στά περίφημα Ταπισερί Γκομπλέν, πού εκτίθενται στό Kunst historische Μουσείο τής Βιέννης. Τό όνομά του, Αλέξανδρος, έφεραν άνά τους αιώνες πέντε Αυτοκράτορες , δεκατέσσερεις Βασιλείς, καί ένδεκα Ηγεμόνες. Δυστυχώς, στον καιρό μας ή ηγε­σία τής Δύσης αγνόησε τήν υψηλή στρατηγική μέ τήν όποια ό μοναδικός Αλέξανδρος ενοποίησε στην Ανατολή.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ι. ΜΕΡΤΖΟΣ

*Πρώην Πρόεδρος τής Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Ιστορικός

"...Για ορισμένους έξοδος από την κρίση σημαίνει επιστροφή στις αγορές. Οπωσδήποτε η επιστροφή θα είναι μια θετική εξέλιξη και μακάρι να επιτευχθεί το ταχύτερο δυνατό (αν και πολλοί, όπως το Bruegel, αμφιβάλλουν). Αλλά σε καμία περίπτωση δεν συνιστά έξοδο από την κρίση. Ούτε έξοδο από την κρίση συνιστά απλά η επιστροφή σε κάποιους (αναιμικούς) ρυθμούς ανάπτυξης, όσο σημαντικοί κι αν είναι αυτοί. Πραγματική έξοδο από την κρίση θα έχουμε εάν και όταν επικρατήσουν οι πολιτικές εκείνες συνθήκες και προϋποθέσεις (θεσμικές, κανονιστικές κ.λπ.) που θα εγγυώνται ότι η χώρα μπορεί να προχωρήσει σε μια κανονικότητα που σε σταθερές βάσεις θα διασφαλίζει την προοπτική οικονομικής/κοινωνικής ευημερίας και ποιότητα/βάθεμα της δημοκρατίας μέσα από ριζοσπαστικές εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις ενώ παράλληλα θα αποκλείει την επιστροφή/ανακύκλωση των διαχρονικών κρίσεων που χαρακτηρίζουν την ελληνική ιστορική διαδρομή από την εγκαθίδρυση του νεοελληνικού κράτους...."

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ/νέες εποχές"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση...

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη

Μόνο εάν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να μετεξελιχθεί σε Σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκού τύπου (πράγμα μάλλον ανέφικτο) ή εάν περιέλθει τουλάχιστον στην τρίτη εκλογική θέση (πράγμα μάλλον εφικτό) μαζί με κάποιες άλλες προϋποθέσεις θα μπορέσει η Ελλάδα να επιστέψει στην πολιτική και οικονομική κανονικότητα. Ολα τα άλλα που λέγονται για δήθεν έξοδο από την κρίση είναι ευσεβείς πόθοι χωρίς αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Στην Ελλάδα, αντίθετα με τις άλλες χώρες που πέρασαν από κρίση (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Κύπρος), η κρίση υπήρξε και είναι ένα κατά βάση πολιτικό παθογενές φαινόμενο.

Η οικονομική κρίση όπως εκδηλώθηκε με τα ελλείμματα και το χρέος υπήρξε το σύμπτωμα, το επιφαινόμενο των δομικών ελλειμμάτων του πολιτικού συστήματος. Η οικονομική κρίση (ελλείμματα, χρέος) προέκυψε δηλαδή από τον αχαλίνωτο κρατισμό, την εκτεταμένη διαφθορά και τον άκρατο «πελατειασμό» (clientelism) όπως εκφράστηκε με ιδιαίτερη ένταση στην περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν (και) αμιγώς οικονομικές παθογένειες συνδεόμενες με το πρότυπο οικονομικής οργάνωσης και συμπεριφοράς της χώρας (ελλείμματα παραγωγικότητας, ανταγωνιστικότητας, καταναλωτισμός κ.λπ.) ή ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση / ευρωζώνη δεν συνέβαλε στην επιδείνωση της κρίσης, κυρίως στα αρχικά στάδια εκδήλωσής της λόγω της αδυναμίας της να αντιδράσει γρήγορα και αποτελεσματικά στην αντιμετώπισή της. Ωστόσο η ελληνική κρίση είναι «made in Greece» ως κατά βάση πολιτικό φαινόμενο.

Για ορισμένους έξοδος από την κρίση σημαίνει επιστροφή στις αγορές. Οπωσδήποτε η επιστροφή θα είναι μια θετική εξέλιξη και μακάρι να επιτευχθεί το ταχύτερο δυνατό (αν και πολλοί, όπως το Bruegel, αμφιβάλλουν). Αλλά σε καμία περίπτωση δεν συνιστά έξοδο από την κρίση. Ούτε έξοδο από την κρίση συνιστά απλά η επιστροφή σε κάποιους (αναιμικούς) ρυθμούς ανάπτυξης, όσο σημαντικοί κι αν είναι αυτοί.

Πραγματική έξοδο από την κρίση θα έχουμε εάν και όταν επικρατήσουν οι πολιτικές εκείνες συνθήκες και προϋποθέσεις (θεσμικές, κανονιστικές κ.λπ.) που θα εγγυώνται ότι η χώρα μπορεί να προχωρήσει σε μια κανονικότητα που σε σταθερές βάσεις θα διασφαλίζει την προοπτική οικονομικής/κοινωνικής ευημερίας και ποιότητα/βάθεμα της δημοκρατίας μέσα από ριζοσπαστικές εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις ενώ παράλληλα θα αποκλείει την επιστροφή/ανακύκλωση των διαχρονικών κρίσεων που χαρακτηρίζουν την ελληνική ιστορική διαδρομή από την εγκαθίδρυση του νεοελληνικού κράτους.

Κατά την άποψή μου οι πολιτικές συνθήκες/προϋποθέσεις αυτές είναι πέντε (χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα και έξοδος από την κρίση):

1. Ανατοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Δημιουργία ισχυρής μεταρρυθμιστικής πολιτικής δύναμης.

3. Διαμόρφωση βασικού πολιτικού consensus για το μέλλον της χώρας.

4. Ηττα του εθνολαϊκισμού.

5. Επιστροφή στην ευρωπαϊκή θεσμική κανονικότητα.


1. Ανατοποθέτηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσιδιάζει σήμερα στη δύναμη που κατά τον M. Olson («The Rise and Decline of Nations» - 1982) μπλοκάρει την εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση κρατώντας την κοινωνία σε ομηρεία. Ασκεί ένα είδος «veto power» στον ουσιαστικό ορθολογικό εκσυγχρονισμό με οριακές εξαιρέσεις. Με αυτό το δεδομένο πραγματική έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει. Επομένως δύο τινά θα πρέπει να συμβούν: η ο ΣΥΡΙΖΑ να μετεξελιχθεί από μια κατά βάση «εθνολαϊκοανατρεπτική» δύναμη σε ορθολογική μεταρρυθμιστική δύναμη σοσιαλδημοκρατικής λογικής ή να περιέλθει σε όσο το δυνατόν πλέον ακίνδυνη θέση που θα ελαχιστοποιεί την άσκηση της «veto power». Και αυτό πρακτικά σημαίνει να περιέλθει τουλάχιστον στην τρίτη θέση σε εκλογική δύναμη. Γιατί και στη δεύτερη θέση να είναι χωρίς μετεξέλιξη θα μπορεί τελικά να μπλοκάρει, όπως το έκανε στο παρελθόν, κάθε ουσιαστική εκσυγχρονιστική προσπάθεια. (Εύχομαι να ακολουθήσει την πρώτη επιλογή, αν και εμφανίζεται μάλλον δύσκολο, όπως έδειξαν και οι συζητήσεις του συνεδρίου.)

2. Ισχυρή μεταρρυθμιστική δύναμη σοσιαλδημοκρατικής λογικής. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα παραμείνει σε εν δυνάμει αστάθεια και ανήμπορο να προωθήσει ριζικές προοδευτικές εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις για όσο χρόνο απουσιάζει η ισχυρή κεντροαριστερή/σοσιαλδημοκρατική δύναμη ευρωπαϊκού προσανατολισμού στη χώρα. Αυτή η «πολιτική κακοφωνία» που δεν απαντάται σε άλλη χώρα της ΕΕ θα πρέπει να εκλείψει (με τη δημιουργία της ισχυρής Σοσιαλδημοκρατικής δύναμης με πυρήνα τη Δημοκρατική Συμπαράταξη).


3. Βασικό Conensus. Η διάπλαση βασικού πολιτικού consensus/ συναίνεσης γύρω από τις στρατηγικές επιδιώξεις της χώρας για το μέλλον συνιστά επιτακτική προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση με την προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Η ελληνική εμπειρία δείχνει ότι χωρίς βασικό consensus δεν προωθούνται ή στεριώνουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ η εμπειρία των άλλων χωρών (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος) επιβεβαιώνει ότι με βασική πολιτική συναίνεση βγαίνεις σχετικά γρήγορα από την κρίση και τα μνημόνια, και δρομολογείς την ανάπτυξη.


4. Ηττα του εθνολαϊκισμού. Ο εθνολαϊκισμός που θέλει την Ελλάδα μια εσώκλειστη χώρα βυθισμένη «στον εξαιρετισμό της», που απειλείται απ' όλους και είναι θύμα όλων (σύνδρομο θυματοποίησης), μια χώρα που οι πολίτες της δεν ευθύνονται για τίποτα και οι ξένοι φταίνε για όλα τα δεινά της, αποτελεί την πλέον τοξική δύναμη που εμποδίζει την έξοδο από την κρίση. Θα πρέπει να ηττηθεί καθολικά.


5. Επιστροφή στη θεσμική κανονικότητα της ΕΕ. Με την έννοια κανονικότητα εννοείται η επιστροφή της χώρας σε όλες τις θεσμικές και κανονιστικές ρυθμίσεις που ισχύουν για όλες τις άλλες χώρες-μέλη της ευρωζώνης (π.χ. ποσοτική χαλάρωση) χωρίς αμφισβητήσεις (π.χ. Grexit) ή ειδικές ρυθμίσεις κομμένες-ραμμένες για τη χώρα (π.χ. «κόφτης»).

Με αυτές τις πέντε πολιτικές προϋποθέσεις μπορούμε επιστρέψουμε στην κανονικότητα και να βγούμε από την κρίση σε σταθερή, διαχρονική βάση. Διαφορετικά δεν αποκλείεται να μπούμε βαθύτερα (με ένα ίσως τέταρτο μνημόνιο και επιστροφή της απειλής του Grexit, μεταξύ άλλων)...

-Ο Παναγιώτης Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

"...Τι έπαθε το ελληνικό σύμπαν και χαμογελά ολάκερο; Μα τι ερώτηση είναι τούτη; Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέσυρε από τη ναφθαλίνη (από την ανυπαρξία) ένα φανατικό υποστηρικτή της συνάντησης του πολιτικού κόσμου με το νεοναζιστικό εν Ελλάδι κόμμα (εντός Βουλής μην ξεχνιόμαστε). Είναι λόγος αυτός να γελάει ο κόσμος όλος; Μάλλον ναι - και δεν χρειάζεται αιτιολόγηση. Πώς, διάβολε, τα καταπίνουμε όλα αμάσητα; Πώς γίνεται και άνθρωποι με δημοκρατικό φρόνημα ανέχονται κάθε τι αντιδημοκρατικό (για τα μέτρα τους, τουλάχιστον) που ξερνάει κάθε τόσο η «αριστερή» κυβέρνηση;..."

 "Τρίτη ματιά" από την τελευταία σελίδα του κλώνου της "Ε"

"Εφ.Συν", 31/10/16

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΒΑΡΙΑ ΗΤΤΑ ΤΟΥΣ, ΑΣ ΜΗΝ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΟΥΣ!

"Εμπιστευτικά", από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/10/16

"...Αντιλαμβάνομαι ότι, με την έμφαση που έδωσε στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, η κυβέρνηση –και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ– θέλησε να δείξει ότι, παρότι ψήφισε το 3ο Μνημόνιο και συμμορφώθηκε προς τα κελεύσματα των δανειστών μας, διατηρεί την αντισυστημική «αυθεντικότητα» και τον παλιό ριζοσπαστισμό του. Τα «διαπλεκόμενα» ήταν πολύ εύκολος στόχος. «Εχουμε πόλεμο και η Αριστερά ξέρει να πολεμάει», διακηρύσσει ο κ. Παύλος Πολάκης. Πολύ φοβούμαι ότι βάζοντάς τα ευθέως με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία προχθές και με τα δικαστήρια σήμερα, δεν πετυχαίνει τίποτε άλλο παρά να ενισχύει την εντύπωση ότι θεσμικά κινείται σε άλλες εποχές, σε προ-νεωτερικούς χρόνους. Το βέβαιο είναι ότι, με την τολμηρή απόφασή του, το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν στάθηκε απλώς συνεπές προς την ιστορία του. Εδειξε στους σημερινούς κυβερνώντες ότι Σύνταγμα και κράτος δικαίου αποτελούν αξίες καθ’ εαυτές, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει. Εδειξε, με άλλα λόγια, πως πρέπει οι δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"


                                                "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29-30/10/16

Οταν οι δικαστές κάνουν τη δουλειά τους
Του Νίκου Κ. Αλιβιζάτου*
Χ​​αρακτηρίζοντας χωρίς επιφυλάξεις αντισυνταγματικό τον «νόμο Παππά» για τις τηλεοπτικές άδειες, το Συμβούλιο της Επικρατείας εξέπληξε θετικά ακόμη και τους πιστότερους φίλους του. Διότι ενώ οι περισσότεροι περιμέναμε ότι, εν ονόματι του ρεαλισμού, θα υιοθετούσε ηπιότερη στάση απέναντι σε έναν νόμο που η σημερινή κυβέρνηση προέβαλε από την αρχή ως μείζονα πολιτική επιλογή της, έκρινε ότι το άρθρο 15 του Συντάγματος δεν αφήνει περιθώρια για επιφυλάξεις και παρερμηνείες. Παρότι η απόφαση του Συμβουλίου δεν έχει καθαρογραφεί, θα διακινδύνευα μερικά πρώτα σχόλια για τις προφανείς νομικές συνέπειες του «διά ταύτα» της, δηλαδή ότι η επιχειρηθείσα παράκαμψη του ΕΣΡ αντιβαίνει στο Σύνταγμα:

Πρώτον, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ο «άμεσος έλεγχος» του κράτους στη ραδιοτηλεόραση, που το άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος αναθέτει «αποκλειστικά» στο ΕΣΡ, περιλαμβάνει προφανώς και την αδειοδοτική αρμοδιότητά του. Θα ήταν παράλογο, άλλος να «ελέγχει» τους ραδιοφωνικούς και τους τηλεοπτικούς σταθμούς και άλλος να εκδίδει (και να ανακαλεί) τις άδειες λειτουργίας τους. Διότι η ανάκληση προπάντων των αδειών που επιβάλλεται ως κύρωση στους καναλάρχες που συστηματικά παρανομούν αποτελεί τη λογική και ταυτόχρονα την κορυφαία εκδήλωση αυτού του ελέγχου.

Κατ’ αποτέλεσμα, το Συμβούλιο έκρινε ότι ο έλεγχος του ΕΣΡ στα κανάλια δεν τεμαχίζεται. Διότι η αρμοδιότητα αυτή είναι τόσο κρίσιμη για τα δικαιώματα των πολιτών, την ισονομία και την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας, που δεν μπορεί να ανατεθεί σε όργανο που δεν είναι ανεξάρτητο ούτε αντικειμενικό. Με άλλα λόγια, με την απόφαση, το ΕΣΡ ως ανεξάρτητη αρχή αναβαθμίζεται σε κομβικό όργανο του ραδιοτηλεοπτικού χώρου. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη, ύστερα από μια μακρά περίοδο όπου επιδιωκόταν –όχι μόνο από τη σημερινή κυβέρνηση– η υποβάθμιση του ΕΣΡ σε βοηθητική υπηρεσία του όποιου κ. Παππά.

Τρίτον, κρίθηκε ότι ο κρατικός έλεγχος δεν μπορεί να αφαιρεθεί από το ΕΣΡ, ούτε πολύ λιγότερο να ανατεθεί στον αρμόδιο υπουργό, ακόμη και όταν για τη μη λειτουργία του οργάνου δεν ευθύνεται η κυβέρνηση, αλλά η αντιπολίτευση, που δεν συμπράττει στη συγκρότησή του, όπως επιτάσσει το άρθρο 101Α του Συντάγματος. Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο αυτό απαιτεί εκλογή των μελών του ΕΣΡ και των άλλων τεσσάρων Ανεξάρτητων Αρχών που προβλέπει το Σύνταγμα με ομόφωνη απόφαση ενός οργάνου της Βουλής, της Διάσκεψης των Προέδρων, ή με απόφαση που λαμβάνεται το λιγότερο με πλειοψηφία των 4/5.

Τέταρτον, η απόφαση του Συμβουλίου δημιουργεί δεδικασμένο για τις εκκρεμούσες δίκες, αυτές δηλαδή που αφορούν την προκήρυξη του επίμαχου διαγωνισμού και τους όρους διεξαγωγής του. Αντίθετα, το ζήτημα του αριθμού των αδειών παραμένει ανοιχτό.

Πέμπτον, για να συμμορφωθεί προς την απόφαση του Συμβουλίου, η κυβέρνηση οφείλει να επαναφέρει το ταχύτερο την αδειοδοτική αρμοδιότητα στο ΕΣΡ. Και τούτο με νέο νόμο. Εως ότου ψηφιστεί ο νόμος αυτός, θα ήταν κατά τη γνώμη μου παράνομο να ανατεθεί η προσωρινή έστω αδειοδότηση των καναλιών σε άλλο όργανο.

Τέλος, η απόφαση του Συμβουλίου είναι αμετάκλητη. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση οφείλει να συμμορφωθεί άμεσα προς το περιεχόμενό της. Η μη συμμόρφωση, όπως ορίζει ρητά το Σύνταγμα, «γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο».

Λησμονώντας τα ανωτέρω, η κυβερνητική πλευρά αντέδρασε με μια πρωτοφανή επίθεση στο Συμβούλιο, που έφερε στον νου πολλών από μας άλλες εποχές. Δεν αναφέρομαι τόσο στους τίτλους των φιλοκυβερνητικών εφημερίδων, ούτε στα περί «δικαστικών πραξικοπημάτων» γραφικά σχόλια του εκ Κρήτης αναπληρωτή υπουργού. Αναφέρομαι στη δήλωση που ανέγνωσε λίγο μετά την ανακοίνωση της απόφασης η κυβερνητική εκπρόσωπος. Οταν η ίδια η κυβέρνηση δίνει τη μάχη στα εθνικά και τα διεθνή δικαστήρια για να «σώσει» το 3ο Μνημόνιο και το PSI, αποτελεί τουλάχιστον υποκρισία η επίθεση κατά του Συμβουλίου της Επικρατείας γιατί επικύρωσε τα σχετικά μέτρα. Επιπέδου περιθωριακής συνδικαλιστικής οργάνωσης, η ανακοίνωση αυτή θα μείνει στα δικαστικά χρονικά ως υπόδειγμα θεσμικής ανευθυνότητας.

Προτού η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο και κάθε τυχάρπαστος επιχειρηματίας στήσει το δικό του κανάλι διεκδικώντας ένα ξεροκόμματο από τη συρρικνωμένη διαφημιστική πίτα, ας αναλάβει η κυβέρνηση τις ευθύνες της και ας συνεργασθεί επιτέλους με την αντιπολίτευση για να βάλει τέρμα στη σημερινή ανομία. Μια ανομία την οποία ορθά εξαρχής κατήγγελλε. Πρώτο βήμα γι’ αυτό είναι η επαναφορά με παστρικές ρυθμίσεις, χωρίς πονηράδες και αστερίσκους, της αδειοδοτικής αρμοδιότητας στο ΕΣΡ. Δεύτερο, η συγκρότηση του τελευταίου όχι στη λογική του παζαριού –«τόσοι δικοί μου» και «τόσοι δικοί σου» ή «δώσε μου τον πρόεδρο και θα σου δώσω τον αντιπρόεδρο»– αλλά με επιλογή των καταλληλότερων, με κριτήρια τις γνώσεις, τον επαγγελματισμό και το ήθος τους.

Αντιλαμβάνομαι ότι, με την έμφαση που έδωσε στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, η κυβέρνηση –και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ– θέλησε να δείξει ότι, παρότι ψήφισε το 3ο Μνημόνιο και συμμορφώθηκε προς τα κελεύσματα των δανειστών μας, διατηρεί την αντισυστημική «αυθεντικότητα» και τον παλιό ριζοσπαστισμό του. Τα «διαπλεκόμενα» ήταν πολύ εύκολος στόχος. «Εχουμε πόλεμο και η Αριστερά ξέρει να πολεμάει», διακηρύσσει ο κ. Παύλος Πολάκης. Πολύ φοβούμαι ότι βάζοντάς τα ευθέως με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία προχθές και με τα δικαστήρια σήμερα, δεν πετυχαίνει τίποτε άλλο παρά να ενισχύει την εντύπωση ότι θεσμικά κινείται σε άλλες εποχές, σε προ-νεωτερικούς χρόνους.

Το βέβαιο είναι ότι, με την τολμηρή απόφασή του, το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν στάθηκε απλώς συνεπές προς την ιστορία του. Εδειξε στους σημερινούς κυβερνώντες ότι Σύνταγμα και κράτος δικαίου αποτελούν αξίες καθ’ εαυτές, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει. Εδειξε, με άλλα λόγια, πως πρέπει οι δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους.

*Ο κ. Ν.Κ. Αλιβιζάτος είναι ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Δύο εξόχως ομιλούσες φωτογραφίες, οι οποίες-στα πρόσωπα των εικονιζομένων αντιστοίχως- επιβεβαίωνουν ότι "η ζωή κύκλους κάνει" και ότι η πορεία των γεγονότων εκδικείται όσους επιδιώκουν να υπαγορεύουν εξελίξεις, πολλώ δε μάλλον να επιβάλλουν τετελεσμένα. Με την κατάπτωση του "νόμου Παππά" η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ "έκαψε" κύριες δυνάμεις, όσο και πολύτιμες εφεδρείες. (Εξ)αναγκάσθηκε να στραφεί εκ νέου στο ΣτΕ, το οποίο, ακριβώς, επεδίωξε να παρακάμψει, όποιες επικλήσεις ή προσχήματα παρουσιάσει προς ενίσχυση της ακυρωθείσης μεθοδεύσεως της. Η "ανακάλυψη" Πολύδωρα ήλθε να αποκαλύψει την απόλυτη γύμνια τους, με μοναδικό κουτοπόνηρο σκοπό μπας και διεμβολίσουν τη ΝΔ, πράγμα εξ ορισμού παρακινδυνευμένο, ενω προεκάλεσε την αντίδραση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ο χώρος του οποίου δεν εκρίθη ότι μπορεί να προσφέρει κατάλληλο πρόσωπο, καίτοι κυβερνών Κόμμα. Τόσο χαμηλή η αυτοπεποίθησή τους. Από την άλλη πλευρά ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κων. Χρυσόγονος μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος γιά την επελθούσα δυστυχή συνέχεια του "νόμου Παππά" (Εσκομπάρ κλπ) , την οποία είχε μεν προβλέψει, αλλά, ταυτοχρόνως, είχε τόσο δαιμονοποιηθεί από το ίδιο του Κόμμα, τον οποίο-συνειδητώς, όπως προκύπτει- τον "εβαλε στην άκρη" και προέκρινε ως νομικό του παραστάτη τον εκ μεταγραφής εκ του "βαθέως ΠΑΣΟΚ" συνάδελφό του-συνταγματολόγο Ι.Ζ. Δρόσο. Όλα σε αυτή τη ζωή πληρώνονται, αλλά πόσοι διδάσκονται και μάλιστα εις βάρος των πολλών...Προς γνώσιν, διότι μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου (πρωτίστως αυτού της κάλπης!!!) ουδέν λάθος αναγνωρίζεται και η επερχόμενη ζημιά αποκαθίσταται με βαρύ τίμημα...

ΑΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Ή Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ

 ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/10/16

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ: ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΜΟΥΖΕΛΗΣ ΣΕ "ΓΡΑΜΜΗ" ΙΣΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ- Ο ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ ΠΛΕΙΟΣ ΔΙΑΒΛΕΠΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΟΜΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΣΡ (και το δικό του;) ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΕΚΛΕΙΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ!

Από "ΤΑ ΝΕΑ" και τον κλώνο της "Ε"

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/10/16

ΕΣΡ: Πέντε παρατηρήσεις

Του Νίκου Μουζέλη

1. Μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να θεωρήσει αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά, τα πράγματα πρέπει να μείνουν ως έχουν μέχρι τη συγκρότηση του ΕΣΡ.

2. Κάθε ενδιάμεση λύση - γέφυρα μέχρι να αρχίσει τη λειτουργία του θα δημιουργήσει σύγχυση και αντί να μειώσει θα πολλαπλασιάσει τα προβλήματα. Επιπλέον θα διαιωνίσει μια άγονη αντιπαλότητα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

3. Σε ό,τι αφορά τον τρόπο σύστασης του ΕΣΡ, στη χώρα μας μια από τις ελάχιστες ανεξάρτητες Αρχές που είναι πραγματικά ανεξάρτητη είναι ο Συνήγορος του Πολίτη. Ως πρώτος Συνήγορος, ο Νικηφόρος Διαμαντούρος κατόρθωσε να αντισταθεί σε όλες τις πιέσεις από κυβέρνηση και κόμματα και να δημιουργήσει μια αυτόνομη Αρχή, κατάσταση που συνεχίστηκε και μετά τη λήξη της θητείας του. Η αυτονομία μιας ανεξάρτητης Αρχής είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιό της.

4. Δυστυχώς για τη στιγμή και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση σκέφτονται κομματικά και όχι εθνικά. Υποσκάπτουν έτσι και το δικό τους κύρος και τη σωστή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

5. Αντίθετα με τη γνώμη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να παίξει τον ρόλο του διαιτητή σε ένα τέτοιου είδους κομματικό φουτμπόλ. Η αντιπολίτευση πρέπει να δεχτεί άμεσα, χωρίς καμιά προϋπόθεση, τη σύσταση του ΕΣΡ και η κυβέρνηση να ξεχάσει την ιδέα της «γέφυρας». Πρέπει επιτέλους οι δύο πλευρές να αποφύγουν τη συνήθη συγκρουσιακή τακτική τους και να πετύχουν γρήγορα έναν συμβιβασμό. Σίγουρα αυτό θέλει η πλειοψηφία των πολιτών.

-Ο Νίκος Μουζέλης είναι ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στη LSE

"Εφ.Συν", 31/10/16

Το ΕΣΡ κατέστη ακόμα περισσότερο όμηρος των κομμάτων

Του Γιώργου Πλειού*

Η δημιουργία ανεξάρτητης αρχής που εποπτεύει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο στην Ελλάδα είναι σημαντική. Διότι μια βασική πηγή κακοδαιμονίας στα ΜΜΕ είναι η εξάρτησή τους από την εκτελεστική εξουσία. Συνεπώς, η παρουσία του ΕΣΡ θα μπορούσε να αμβλύνει αυτή την εξάρτηση και τις συνέπειές της.

Ωστόσο εδώ και χρόνια το ΕΣΡ δυσλειτουργεί. Στην κατεύθυνση αντιμετώπισης της διαπλοκής τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Πρόστιμα επιβάλλονται κυρίως για παραβιάσεις ηθικού χαρακτήρα, θυμίζοντας περισσότερο συντηρητικές κοινωνίες του παρελθόντος ή της Μ. Ανατολής, τα οποία επιπροσθέτως δεν εισπράττονται λόγω προβλημάτων στη σύνθεση του Δ.Σ.

Ενώ δεν είμαι βέβαιος ότι άλλοι περιορισμοί, λ.χ. της Οδηγίας της Ε.Ε. για τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες, πολύ πιο ουσιαστικοί για τον πολιτισμό και την ενημέρωση, τηρούνται με την ίδια αυστηρότητα. Αμφισβητήσεις έχουν επίσης διατυπωθεί για τον τρόπο μέτρησης της προβολής των πολιτικών κομμάτων, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους.

Τα προβλήματα στη λειτουργία του ΕΣΡ έχουν κοινή ρίζα με εκείνα του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου. Συνοπτικά συνάγονται στην εξάρτησή του από το πολιτικό σύστημα. Η πρόσφατη ψήφιση και εφαρμογή ενός νόμου που θεωρητικά αποσκοπεί να ρυθμίσει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο ήταν ευκαιρία να αναβαθμιστεί και το ΕΣΡ.

Αντ’ αυτού έγινε το αντίστροφο. Το ΕΣΡ κατέστη ακόμα περισσότερο όμηρος των κομμάτων και πεδίο κομματικού ανταγωνισμού, ενώ πολιτικοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό και με την επιλογή ορισμένων προσώπων για τη στελέχωσή του.

Ολα αυτά έχουν αποτέλεσμα αφενός την ενίσχυση των παραγόντων που οδήγησαν στη δυσλειτουργία του, σε βαθμό που πλέον να μιλάμε για κρίση του οργάνου, αφετέρου δε συνετέλεσε στην ακόμα μεγαλύτερη υπονόμευση του κύρους του απέναντι στην κοινή γνώμη, τον κόσμο της δημοσιογραφίας και τους δημιουργούς.

Με δυο λόγια, αντί να πάει πιο μπροστά και να επιλυθούν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, συνέβη το αντίστροφο. Είναι αμφίβολο αν έπειτα από όλα αυτά θα μπορέσει το ΕΣΡ να επιτελέσει κατ’ ουσίαν τον συνταγματικό του ρόλο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η ρύθμιση και αναβάθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, που χρειάζεται επειγόντως η χώρα, συνδέεται αναπόσπαστα από την αναβάθμιση του ΕΣΡ όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων αλλά και στο επίπεδο της οργάνωσης και του τρόπου λειτουργίας του.

Αν αυτό δεν συμβεί δεν αποκλείεται σύντομα να πολλαπλασιαστούν οι φωνές που θα ζητάνε να καταργηθεί.

* Καθηγητής του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

"....Αυτό το νέο εθνικιστικό αφήγημα χρειάζεται κάποια επαρκέστερα - πέραν των διακηρύξεων - αντικρίσματα. Και στο Κυπριακό ακριβώς (όπου τα γεωπολιτικά τετελεσμένα προσφέρουν χωρίς υπολογίσιμο κόστος την ευκαιρία) θα κατευθυνθούν οι επόμενες κινήσεις «επιβεβαιώσεως» των συναισθηματικών εκρήξεων που πυροδοτούν το τελευταίο διάστημα τα κηρύγματα του μεγαλοϊδεατισμού Ερντογάν. Κάτι που σχετίζεται με τον ήδη προαγόμενο επίλογο του προβλήματος..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/10/16

Ανησυχία για τις κορόνες του Ερντογάν
Λευκωσία και Αθήνα φοβούνται ότι η Κύπρος θα πληρώσει την αποδόμηση του κεμαλισμού και την επαναδιατύπωση ενός νέου «νεοτουρκικού αφηγήματος» με πιο επιθετικές διαθέσεις από τον τούρκο πρόεδρο

Του Άνθου Λυκαύγη

«Βάσιμους φόβους» ότι τελικά η Κύπρος θα πληρώσει τις επεκτατικές κορόνες Ερντογάν διετύπωσαν (ατύπως μεν, πλην σαφώς) αρμόδιοι της Λευκωσίας κατά τις επαφές τους με υψηλόβαθμα στελέχη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως αλλά και προς τα Ηνωμένα Εθνη. Κι αυτό γιατί εκτιμούν σχετικά ότι: δυστυχώς η Κύπρος αποτελεί τον «ανίσχυρο κρίκο» όσων διαλαμβάνονται στα επανοριοθετούμενα «σύνορα της καρδιάς» του τούρκου προέδρου. Του οποίου τα οθωμανικά σύνδρομα εκδηλώνονται με άκρως επιθετικές διαθέσεις και προς διάφορες κατευθύνσεις. Στοχοθετώντας όμως πρωταρχικά ελληνικές περιοχές. Με κύριο μοχλό - και ως πρώτο βήμα - την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης.

Οι κυπριακοί φόβοι έχουν συζητηθεί και στην Αθήνα κατά τις προ μερικών μόλις ημερών επαφές του κύπριου προέδρου και του υπουργού Εξωτερικών με τους ελλαδίτες αρμοδίους. Οι οποίοι και τους συμμερίζονται απολύτως. Με το σκεπτικό ότι:

1. Βασικός στόχος του τουρκικού εθνικιστικού παραληρήματος είναι η προαγωγή συγκεκριμένων σχεδιασμών, που αφορούν σε πρώτη φάση την ίδια την Τουρκία. Απευθύνονται δηλαδή στο εσωτερικό ακροατήριο και σκοπούν βασικά: στην εκ βάθρων αποδόμηση του κεμαλικού ιδεολογήματος (και μαζί του πολιτικού κατεστημένου που το υιοθετεί και το εκφράζει) και την επαναδιατύπωση άλλου «νεοτουρκικού αφηγήματος». Πάνω στο οποίο και θα «επανασυσταθεί» το κράτος. Με όρους μεγαλοϊδεατισμού, στον αντίποδα της κεμαλικής συρρικνώσεως, όπως αυτή σηματοδοτείται (υποτίθεται) από τη Συνθήκη της Λωζάννης.

2. Αυτό το νέο εθνικιστικό αφήγημα χρειάζεται κάποια επαρκέστερα - πέραν των διακηρύξεων - αντικρίσματα. Και στο Κυπριακό ακριβώς (όπου τα γεωπολιτικά τετελεσμένα προσφέρουν χωρίς υπολογίσιμο κόστος την ευκαιρία) θα κατευθυνθούν οι επόμενες κινήσεις «επιβεβαιώσεως» των συναισθηματικών εκρήξεων που πυροδοτούν το τελευταίο διάστημα τα κηρύγματα του μεγαλοϊδεατισμού Ερντογάν. Κάτι που σχετίζεται με τον ήδη προαγόμενο επίλογο του προβλήματος.

• Είτε δηλαδή εκβιάζοντας λύση του προβλήματος (που υποτίθεται ότι επίκειται), η οποία να διασφαλίζει μόνιμη παρουσία της Αγκυρας στη μεγαλόνησο. Νομιμοποιώντας τη δηλαδή: α) Με νέες (εναλλακτικές) εγγυητικές φόρμουλες, οι οποίες ήδη κυκλοφορούν στο παρασκήνιο. β) Με δημογραφικές αλχημείες, που να δημιουργούν προοπτικές γεωστρατηγικής επικυριαρχίας στην κυπριακή επικράτεια. Οπου οι δομές του οιονεί ομοσπονδιακού μορφώματος (με σαφείς δυναμικές συνομοσπονδιακής κοπής) θα διασφαλίζουν ακριβώς τις επιθυμητές για την Αγκυρα προοπτικές εξαρτήσεως. Στο διηνεκές.
• Είτε - στην αντίθετη περίπτωση - με προσαρτησιακές διαδικασίες, εφόσον επαναπροκύψει αδιέξοδο. Κι επομένως μονομερής «λύση διά της μη λύσεως»! Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει την ενεργοποίηση σχεδιασμών που θα μεταβάλουν ευθέως τη γεωπολιτικά διαιρεμένη Κύπρο σε στρατηγικό προγεφύρωμα της Αγκυρας. Για έλεγχο της νομής (και διανομής) των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου. Γιατί σε αυτά τελικά «βρίσκεται το ψητό». Γι' αυτά είναι ο «καβγάς». Και γι' αυτά έχει συγκεκριμένα σχέδια η Αγκυρα. Η οποία σιωπηλά (και με δυστυχώς εκ των υστέρων κάτισχνες ελληνικές διαμαρτυρίες) έχει προσδέσει τα κατεχόμενα στην Τουρκία. α) Με υδραγωγούς που «επιλύουν για τα επόμενα πενήντα χρόνια» το υδατικό πρόβλημα και που δημιουργούν νέο γεωοικονομικό περιβάλλον. β) Με υποθαλάσσιο σύστημα καλωδίων - που ήδη ποντίζονται - για μεταφορά και ηλεκτρικής ενέργειας.

Δημογραφικός εμβολισμός. Ηδη (κι ενώ ο πρόεδρος της Κύπρου και ο κατοχικός ηγέτης ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για την Ελβετία, προκειμένου να συζητήσουν την κρίσιμη εδαφική πτυχή του προβλήματος) η Τουρκία επιταχύνει τον δημογραφικό εμβολισμό, για την ανατροπή των πληθυσμιακών μεγεθών, ενόψει ενδεχόμενης συμφωνίας. Με άρδην «πολιτογραφήσεις» υπηκόων της στο ψευδοκράτος, αλλά και την προαγωγή διαδικασιών αποδοχής άλλων, που συρρέουν ως εργατικό δυναμικό, με «προσωρινές - ή και αορίστου χρόνου - άδειες παραμονής». Κι αυτή τη στιγμή κανένας δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των εξ Ανατολίας εποίκων. Τους οποίους ακόμη και τουρκοκύπριοι παράγοντες υπολογίζουν έως και σε 400.000-500.000! Ενα στοιχείο πάντως που προσδιορίζει κάπως αυτά τα μεγέθη είναι ο αριθμός των συνδρομητών των δύο εταιρειών κινητής τηλεφωνίας που ενεργοποιούνται στα κατεχόμενα. Ο αριθμός τους λοιπόν προσεγγίζει τις 650.000. 648.000 κατ' ακρίβειαν. Και αν ένας υπολογίσει ότι μπορεί να υπάρχουν κάποιοι με διπλά τηλέφωνα, όσο και αν αυτό το ενδεχόμενο μειώνει τους αριθμούς, εντούτοις το υπόλοιπό τους συνιστά εφιαλτικό δείκτη γι' αυτό που συμβαίνει. Και ακόμη εφιαλτικότερο για όσα με βεβαιότητα θ' αναπαραχθούν στη συνέχεια. Εφόσον δεν βρεθούν επαρκείς (και προπάντων αποτελεσματικοί) τρόποι απομειώσεως ή τουλάχιστον ανακοπής του εποικισμού.

Το Αιγαίο και ο εκβιασμός. Να λεχθεί όμως ότι: στους ελλαδοκυπριακούς φόβους συνεντάσσονται, στον ίδιο περίπου βαθμό, και οι διαφαινόμενοι κίνδυνοι για συγκεκριμένες αιγαιωτικές ζώνες. Τις οποίες η Τουρκία θα χρησιμοποιεί αναλόγως για εκβιασμό στο Κυπριακό. Οπως και αντιστρόφως. Κι αυτό ακριβώς είναι που ανησυχεί περισσότερο την Αθήνα για το αμέσως επόμενο διάστημα.