Από την "ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 31/05/26 |
«Πλέον, εναπόκειται στά εργαλεία
τής σκληρής ισχύος νά σώζουν πατρίδες!»
«Επιβάλλεται, ώς Ελληνική Δημοκρατία, νά μην ένταχθούμε στό διαγραφόμενο εντός της Ευρώπης ρεύμα παραιτήσεωςαπό την συλλογική καί τήν ιδιαίτερη ταυτότητά μας» έτόνισε στήν «ΕτΚ» ό πρέσβυς ε.τ. κ. Γ. Διον. Πουκαμισάς, με αφορμή τήν κυκλοφορία του δοκιμίου «Τό Γεωπολπισμικό Άνάτντυγμα των Ελλήνων»
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΜΑΚΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟ
Η άλήθεια πηγάζει άπό προσωπικότητες πού ίστανται άνωθεν του ιστορικού τους χρόνου, επιτυγχάνουσες την ένότητα των συμβάντων με την άναγκαιότητα της όντως γνώσεως, και αυτό πράττει ο πρέσβυς έ.τ. κ. Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς, μέ τό δοκίμιο «Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα των Ελλήνων», που μόλις εκυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κασταλία». Ο διπλωμάτης, ως στρατιώτης, διανοητικός ακρίτας, ως πρότυπο από «τόν Καιρό των Ελλήνων», επιχειρεί νά συσχετίσει τον δυναμισμό του πολιτιστικού αποτυπώματος των Ελλήνων ανά τους αιώνες, το οποίο συνιστά μορφή ήπιας ισχύος, με τον τρόπο με τον οποίο αυτή η ισχύς δύναται να προβληθεί και να ύπάρξει στόν σημερινό κόσμο. Η «ΕτΚ» ηθέλησε να πληροφορηθεί από τον ίδιον το νάμα αναβλύσεως των ιδεών που τον ένέπνευσε γιά να συγγράψει τό πόνημα.
Ο συγγραφεύς, ως πέραν του περίκλειστου παρόντος, μάς απαντά: «Το ποιοί είμαστε καί πώς τοποθετούμεθα οι Έλληνες στην οικουμένη, αυτό δηλαδή που κατέληξε να είναι το “Δοκίμιο”, το είχα συλλάβει πριν άπό πολλά χρόνια. Ήταν εσωτερική κατ’ αρχάς παρόρμηση, όταν θεωρείς ότι είσαι ώριμος, και μέσα σου αντηχεί τό “γίνεσθε ποιηταί λόγου και μή μόνον άκροαταί”. Την σκέψη την είχα μοιραστεί, ενθυμούμαι, με τον αείμνηστο Θανάση Βαλτινό, ο οποίος βέβαια με είχε ένθαρρύνει. Όμως κατάφερα να καταπιαστώ και να εγκύψω στην κατάστρωση των ιδεών μου μόλις τον χειμώνα του 2024-2025.Νοιώθω γαλήνιος ότι παρουσίασα ένα συνεκτικό πόνημα, το οποίο, ενώ αποτελεί την προσωπική τοποθέτησή μου πάνω σε ζητήματα που η αγνωσία τα έχει καταστήσει στασιαζόμενα, εν τούτοις αντανακλά και απηχεί τήν αντίληψη ενός μεγάλου ρεύματος συμπατριωτών μας. Τελικά, δεν είναι απλώς ένα προσωπικό credo, άλλά μάλλον ένα εγκόλπιο γιά τα θέματα πού θίγει».
Ωστόσο, ολίγοι διανοούνται να προσεγγίσουν τον δυναμισμό τού πολιτιστικού αποτυπώματος των 'Ελλήνων ανά τούς αιώνες. Ό κ. Πουκαμισάς δηλώνει χαρακτηριστικώς: «Η ελληνική σκέψη, εν προκειμένω η αρχαία σκέψη, αυτή που έκπροσωπείται από τόν Όμηρο, τους τραγικούς, τους φιλοσόφους, τους Ιστορικούς, τους γεωγράφους, τους μαθηματικούς, της Κλασσικής και της Ελληνιστικής εποχής, αλλά και τα έργα της άρχιτεκτονικής, γλυπτικής, ζωγραφικής, είχαν καταλάβει, αιχμαλωτίσει την άρχαία Ρώμη, μέσω δε αυτής καί μέσω τής νεωτέρας Ρώμης, των σοφών του δύοντος Βυζαντίου, την Ευρώπη κυρίως τής Αναγεννήσεως, καθώς καί τού Διαφωτισμού. Αυτά αποτελούν κοινό τόπο, όπου όμως πρέπει νά έπανερχόμαστε σήμερα, εποχή αμαθούς αλλά καί κακόβουλης αμφισβητήσεως-έκ τών έσω μάλιστα- τών βάθρων τού Δυτικού πολιτισμού καί διαδόσεως θεωριών, όπως ή μαύρη Άθηνά, ή ό ανάστροφος ρατσισμός πού έμφανίζεται, αίφνης, στήν ταινία “’Οδύσσεια” τού Κρίστοφερ Νόλαν».
Ωστόσο «ο δυναμισμός του πολιτισμικού αναπτύγματος των Ελλήνων δεν εξαντλείται στην αρχαία κληρονομιά. Δεν περιορίζεται στην γνώση τού “Timeo Danaos et dona ferentes” (Φοβοΰ τούς Δαναούς καί δώρα φέροντας), τού Βιργιλίου, άπό Αγγλους άποφοίτους σχολείων ελίτ, ή στήν γνώση του Αριστοτέλη και του Θουκυδίδη άπό τούς Κινέζους. Όταν ό Αρνολντ Τόυνμπη έγραφε γιά τις “Κληρονομιές τών 'Ελλήνων”, μέτοχος και έκφραστής τής υψηλής στρατηγικής τής Βρεταννίας, είχε σαφή γνώση της ’Ορθοδοξίας, ως άλλης σπουδαίας δεξαμενής ακτινοβολίας, δυνητικής, των 'Ελλήνων. Αυτά σκιαγραφούν -στην βάση τής γλώσσας μας, πηγής του πλούτου των ευρωπαϊκών γλωσσών- την εικόνα του αναπτύγματος του πολιτισμού των 'Ελλήνων». Όμως, την ώρα της καταιγίδος, της παγκόσμιας συγκρούσεως, η ήπια εκ τού πολιτιστικού άποθέματος ισχύς δύναται να αποδειχθεί «απολύτως ανεπαρκής ενώπιον της άσκήσεως σκληρής ισχύος. Η συντήρηση και διαιώνιση του πολιτισμού απαιτεί ισχύ, προϋποθέτει δύναμη. Η ιστορία δεν θα φεισθεί ημών, θα μάς αγνοήσει, εάν την ήπια καλούμενη ισχύ δεν μπορούμε να την πλαισιώσουμε με δύναμη. “Die Weltgeschichte ist das Weltgericht” (“Ή Παγκόσμια 'Ιστορία είναι τό Παγκόσμιο Δικαστήριο”), όπως έλεγε ό Φρήντριχ Σίλλερ, πού μάς κρίνει όλους».
Ζητούμενον είναι το γεωπολιτισμικό βάθος των 'Ελλήνων εύρύτερον, αλλά καί τού Ελληνικού Κράτους. Όπως έξηγεί ό πρέσβυς έ.τ., «το γεωπολιτισμικό άνάπτυγμα καί βάθος των 'Ελλήνων, τουλάχιστον άπό τόν Αγώνα της Ανεξαρτησίας καί τήν ίδρυση τού κράτους μας -που έπωφελήθηκε από τήν άρχαιολατρία ως πηγή φιλελληνισμού-, δεν είναι ακριβώς η ώραία κοιμωμένη. Συνεχίζει να εμποτίζει τούς λαούς, εντός και πέραν τής Δύσεως. ’Εμείς είμαστε απλώς οί πρώτοι συγκληρονόμοι, όπως είμαστε οι κύριοι φορείς της βυζαντινής κληρονομιάς. Οφείλει όμως τό κράτος, όλοι μας, να μεριμνούμε γιά την Παιδεία μας και την διακονία αυτής της βαρειάς κληρονομιάς, εντός και εκτός συνόρων. Θεωρώ, στο πλαίσιο αύτό, ότι είναι έθνικώς αναγκαίο τό Ελληνικό 'Ίδρυμα Πολιτισμού, εργαλείο προβολής τού σύγχρονου κυρίως πολιτισμού μας στο έξωτερικό, νά έπιστρέψει στόν φυσικό χώρο του, να τεθεί δηλαδή καί πάλι ύπό τήν αιγίδα τού Υπουργείου ’Εξωτερικών».
Τα ελληνικά θεμέλια, πάνω στα οποία και μόνον δυνάμεθα να κρηπιδώσουμε νέα πολιτιστικά επιτεύγματα, εδράζονται στήν διαχρονία, αφού, όπως τονίζει ό κ. Πουκαμισάς, «δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στό μέλλον, αγνοώντας ή παραμερίζοντας τις καταβολές μας, αρχαίες, μεσαιωνικές, αλλά επίσης μεταβυζαντινές και των νεωτέρων αιώνων». «Δείτε τους Κινέζους», τονίζει, «τους Ισραηλινούς, τους Πέρσες, τους Ρώσσους, κατά σύμπτωση λαούς πέραν της στερεότυπης Δύσεως. Οδηγούνται στο μέλλον αντλώντας από τό παρελθόν τους. Ταυτόχρονα, η Δύση εμφανίζει στοιχεία παρακμής, μεταλλάσσεται. Ούτε την αναφορά στο έλληνορωμαϊκό βάθρο της δεν έπιτύχαμε, ως Εύρωπαΐοι, να έγγράψουμε στην Συνθήκη της Λισσαβώνας, άφού τό δραματικό Σύνταγμα είχε ηττηθεί στά δημοψηφίσματα Γαλλίας καί 'Ολλανδίας, τό 2005. Επιβάλλεται, ώς Έλληνική Δημοκρατία, νά μην ένταχθοΰμε στό διαγραφόμενο εντός της Εύρώπης ρεύμα παραιτήσεως από την συλλογική και τήν ιδιαίτερη ταυτότητά μας. Έτσι, θα μπορέσουμε νά μείνουμε δρώντες στά παγκόσμια πράγματα άπό θέση εύδιάκριτη».
Όμως, η συντήρησις καί διαιώνισις του πολιτισμού απαιτεί ισχύ, προϋποθέτει δύναμη. Γιά τον συγγράψαντα, «ζοΰμε σε αιώνα άποδυναμώσεως των διεθνών θεσμών καιί καπηλείας του Διεθνούς Δικαίου. Πρώτιστος όρος επιβίωσης του κράτους είναι η ισχύς, υπό τήν διαχείριση βεβαίως σώφρονος και προβλεπτικής ήγεσίας. Η Ισχύς περιβάλλει, αλλά και εξυπηρετεί την δημιουργία πολιτιστικών κατορθωμάτων. Τέτοια ήταν η περίπτωση τής Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Στην 'Ιστορία έχουμε περιπτώσεις άνθησης πολιτισμού, λίγο πριν την κατάληξη κρατών, όπως ή περίπτωση του κράτους των Αψβούργων, της μεσαιωνικής Αρμενίας, της Βουλγαρίας, αλλά καί του ημετέρου Βυζαντίου. Ένας πολιτισμός απεδείχθη υπερχρόνιος και αειθαλής: ό έλληνικός. Πιστεύω, πάντως, ότι την ώρα της μεγάλης κρίσεως, η ήπια καλούμενη ισχύς, ό,τι είναι νά δώσει θά τό έχει δώσει, μέ όρους εμπέδωσης τής ταυτότητας στό εσωτερικό (λ.χ. η ταινία «Καποδίστριας») και ακτινοβολίας στο διεθνές περιβάλλον. Πλέον εναπόκειται στα εργαλεία της σκληρής ισχύος να σώζουν πατρίδες»
• Ποια παραμένει η πρόθεσίς σας, με αυτήν την έκδοση αλλά και με το σύνολο έργο σας;
« Εξωτερικεύω την γνώση και την έμπειρία μου με τό βλέμμα στούς νεωτέρους. Έχω μεγάλο σεβασμό στήν μνήμη των γονέων και τών δασκάλων μου, στόν Πειραιά, όπου γεννήθηκα καί πήγα σχολείο. Δεν θέλω ο κόσμος μας, ο έλληνικός κόσμος, νά γίνει συντρίμμια, ή έστω νά μπει στό περιθώριο τής Ιστορίας. Και άγωνίζομαι. Τό “Δοκίμιο” είναι κατάφαση στην ικανότητά μας, κόντρα στους καιρούς, να επιβιώσουμε από καλή θέση στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Εύχομαι να το διαβάσουν πολλοί». Παρά τίς εναντιώσεις ελπίζει, λέγων ότι «τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που δέν θά γράψω ποτέ, όπως μία βιογραφία τού Λέοντος Γ' τού Ίσαύρου ή τού Μεγάλου Φωτίου καί τής έποχής του. Υπάρχει, πάντως, κάτι άλλο πού έχω τώρα κατά νου…»
«Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα
Σχήμα: 12x19
Τιμή: 11 €
ISBN: 978-618-5279-22-6
Εκδοτικός Οίκος «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»
Η άλήθεια πηγάζει άπό προσωπικότητες πού ίστανται άνωθεν του ιστορικού τους χρόνου, επιτυγχάνουσες την ένότητα των συμβάντων με την άναγκαιότητα της όντως γνώσεως, και αυτό πράττει ο πρέσβυς έ.τ. κ. Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς, μέ τό δοκίμιο «Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα των Ελλήνων», που μόλις εκυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κασταλία». Ο διπλωμάτης, ως στρατιώτης, διανοητικός ακρίτας, ως πρότυπο από «τόν Καιρό των Ελλήνων», επιχειρεί νά συσχετίσει τον δυναμισμό του πολιτιστικού αποτυπώματος των Ελλήνων ανά τους αιώνες, το οποίο συνιστά μορφή ήπιας ισχύος, με τον τρόπο με τον οποίο αυτή η ισχύς δύναται να προβληθεί και να ύπάρξει στόν σημερινό κόσμο. Η «ΕτΚ» ηθέλησε να πληροφορηθεί από τον ίδιον το νάμα αναβλύσεως των ιδεών που τον ένέπνευσε γιά να συγγράψει τό πόνημα.
Ο συγγραφεύς, ως πέραν του περίκλειστου παρόντος, μάς απαντά: «Το ποιοί είμαστε καί πώς τοποθετούμεθα οι Έλληνες στην οικουμένη, αυτό δηλαδή που κατέληξε να είναι το “Δοκίμιο”, το είχα συλλάβει πριν άπό πολλά χρόνια. Ήταν εσωτερική κατ’ αρχάς παρόρμηση, όταν θεωρείς ότι είσαι ώριμος, και μέσα σου αντηχεί τό “γίνεσθε ποιηταί λόγου και μή μόνον άκροαταί”. Την σκέψη την είχα μοιραστεί, ενθυμούμαι, με τον αείμνηστο Θανάση Βαλτινό, ο οποίος βέβαια με είχε ένθαρρύνει. Όμως κατάφερα να καταπιαστώ και να εγκύψω στην κατάστρωση των ιδεών μου μόλις τον χειμώνα του 2024-2025.Νοιώθω γαλήνιος ότι παρουσίασα ένα συνεκτικό πόνημα, το οποίο, ενώ αποτελεί την προσωπική τοποθέτησή μου πάνω σε ζητήματα που η αγνωσία τα έχει καταστήσει στασιαζόμενα, εν τούτοις αντανακλά και απηχεί τήν αντίληψη ενός μεγάλου ρεύματος συμπατριωτών μας. Τελικά, δεν είναι απλώς ένα προσωπικό credo, άλλά μάλλον ένα εγκόλπιο γιά τα θέματα πού θίγει».
Ωστόσο, ολίγοι διανοούνται να προσεγγίσουν τον δυναμισμό τού πολιτιστικού αποτυπώματος των 'Ελλήνων ανά τούς αιώνες. Ό κ. Πουκαμισάς δηλώνει χαρακτηριστικώς: «Η ελληνική σκέψη, εν προκειμένω η αρχαία σκέψη, αυτή που έκπροσωπείται από τόν Όμηρο, τους τραγικούς, τους φιλοσόφους, τους Ιστορικούς, τους γεωγράφους, τους μαθηματικούς, της Κλασσικής και της Ελληνιστικής εποχής, αλλά και τα έργα της άρχιτεκτονικής, γλυπτικής, ζωγραφικής, είχαν καταλάβει, αιχμαλωτίσει την άρχαία Ρώμη, μέσω δε αυτής καί μέσω τής νεωτέρας Ρώμης, των σοφών του δύοντος Βυζαντίου, την Ευρώπη κυρίως τής Αναγεννήσεως, καθώς καί τού Διαφωτισμού. Αυτά αποτελούν κοινό τόπο, όπου όμως πρέπει νά έπανερχόμαστε σήμερα, εποχή αμαθούς αλλά καί κακόβουλης αμφισβητήσεως-έκ τών έσω μάλιστα- τών βάθρων τού Δυτικού πολιτισμού καί διαδόσεως θεωριών, όπως ή μαύρη Άθηνά, ή ό ανάστροφος ρατσισμός πού έμφανίζεται, αίφνης, στήν ταινία “’Οδύσσεια” τού Κρίστοφερ Νόλαν».
Τό άνάπτυγμα του πολιτισμού τών Ελλήνων
Ωστόσο «ο δυναμισμός του πολιτισμικού αναπτύγματος των Ελλήνων δεν εξαντλείται στην αρχαία κληρονομιά. Δεν περιορίζεται στην γνώση τού “Timeo Danaos et dona ferentes” (Φοβοΰ τούς Δαναούς καί δώρα φέροντας), τού Βιργιλίου, άπό Αγγλους άποφοίτους σχολείων ελίτ, ή στήν γνώση του Αριστοτέλη και του Θουκυδίδη άπό τούς Κινέζους. Όταν ό Αρνολντ Τόυνμπη έγραφε γιά τις “Κληρονομιές τών 'Ελλήνων”, μέτοχος και έκφραστής τής υψηλής στρατηγικής τής Βρεταννίας, είχε σαφή γνώση της ’Ορθοδοξίας, ως άλλης σπουδαίας δεξαμενής ακτινοβολίας, δυνητικής, των 'Ελλήνων. Αυτά σκιαγραφούν -στην βάση τής γλώσσας μας, πηγής του πλούτου των ευρωπαϊκών γλωσσών- την εικόνα του αναπτύγματος του πολιτισμού των 'Ελλήνων». Όμως, την ώρα της καταιγίδος, της παγκόσμιας συγκρούσεως, η ήπια εκ τού πολιτιστικού άποθέματος ισχύς δύναται να αποδειχθεί «απολύτως ανεπαρκής ενώπιον της άσκήσεως σκληρής ισχύος. Η συντήρηση και διαιώνιση του πολιτισμού απαιτεί ισχύ, προϋποθέτει δύναμη. Η ιστορία δεν θα φεισθεί ημών, θα μάς αγνοήσει, εάν την ήπια καλούμενη ισχύ δεν μπορούμε να την πλαισιώσουμε με δύναμη. “Die Weltgeschichte ist das Weltgericht” (“Ή Παγκόσμια 'Ιστορία είναι τό Παγκόσμιο Δικαστήριο”), όπως έλεγε ό Φρήντριχ Σίλλερ, πού μάς κρίνει όλους».
Τό βάθος τών Ελλήνων δέν είναι άκριβώς... ή ωραία κοιμωμένη
Ζητούμενον είναι το γεωπολιτισμικό βάθος των 'Ελλήνων εύρύτερον, αλλά καί τού Ελληνικού Κράτους. Όπως έξηγεί ό πρέσβυς έ.τ., «το γεωπολιτισμικό άνάπτυγμα καί βάθος των 'Ελλήνων, τουλάχιστον άπό τόν Αγώνα της Ανεξαρτησίας καί τήν ίδρυση τού κράτους μας -που έπωφελήθηκε από τήν άρχαιολατρία ως πηγή φιλελληνισμού-, δεν είναι ακριβώς η ώραία κοιμωμένη. Συνεχίζει να εμποτίζει τούς λαούς, εντός και πέραν τής Δύσεως. ’Εμείς είμαστε απλώς οί πρώτοι συγκληρονόμοι, όπως είμαστε οι κύριοι φορείς της βυζαντινής κληρονομιάς. Οφείλει όμως τό κράτος, όλοι μας, να μεριμνούμε γιά την Παιδεία μας και την διακονία αυτής της βαρειάς κληρονομιάς, εντός και εκτός συνόρων. Θεωρώ, στο πλαίσιο αύτό, ότι είναι έθνικώς αναγκαίο τό Ελληνικό 'Ίδρυμα Πολιτισμού, εργαλείο προβολής τού σύγχρονου κυρίως πολιτισμού μας στο έξωτερικό, νά έπιστρέψει στόν φυσικό χώρο του, να τεθεί δηλαδή καί πάλι ύπό τήν αιγίδα τού Υπουργείου ’Εξωτερικών».
Τα ελληνικά θεμέλια, πάνω στα οποία και μόνον δυνάμεθα να κρηπιδώσουμε νέα πολιτιστικά επιτεύγματα, εδράζονται στήν διαχρονία, αφού, όπως τονίζει ό κ. Πουκαμισάς, «δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στό μέλλον, αγνοώντας ή παραμερίζοντας τις καταβολές μας, αρχαίες, μεσαιωνικές, αλλά επίσης μεταβυζαντινές και των νεωτέρων αιώνων». «Δείτε τους Κινέζους», τονίζει, «τους Ισραηλινούς, τους Πέρσες, τους Ρώσσους, κατά σύμπτωση λαούς πέραν της στερεότυπης Δύσεως. Οδηγούνται στο μέλλον αντλώντας από τό παρελθόν τους. Ταυτόχρονα, η Δύση εμφανίζει στοιχεία παρακμής, μεταλλάσσεται. Ούτε την αναφορά στο έλληνορωμαϊκό βάθρο της δεν έπιτύχαμε, ως Εύρωπαΐοι, να έγγράψουμε στην Συνθήκη της Λισσαβώνας, άφού τό δραματικό Σύνταγμα είχε ηττηθεί στά δημοψηφίσματα Γαλλίας καί 'Ολλανδίας, τό 2005. Επιβάλλεται, ώς Έλληνική Δημοκρατία, νά μην ένταχθοΰμε στό διαγραφόμενο εντός της Εύρώπης ρεύμα παραιτήσεως από την συλλογική και τήν ιδιαίτερη ταυτότητά μας. Έτσι, θα μπορέσουμε νά μείνουμε δρώντες στά παγκόσμια πράγματα άπό θέση εύδιάκριτη».
Πρώτιστος δρος έπιβιώσεως ένός κράτους είναι ή ισχύς
Όμως, η συντήρησις καί διαιώνισις του πολιτισμού απαιτεί ισχύ, προϋποθέτει δύναμη. Γιά τον συγγράψαντα, «ζοΰμε σε αιώνα άποδυναμώσεως των διεθνών θεσμών καιί καπηλείας του Διεθνούς Δικαίου. Πρώτιστος όρος επιβίωσης του κράτους είναι η ισχύς, υπό τήν διαχείριση βεβαίως σώφρονος και προβλεπτικής ήγεσίας. Η Ισχύς περιβάλλει, αλλά και εξυπηρετεί την δημιουργία πολιτιστικών κατορθωμάτων. Τέτοια ήταν η περίπτωση τής Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Στην 'Ιστορία έχουμε περιπτώσεις άνθησης πολιτισμού, λίγο πριν την κατάληξη κρατών, όπως ή περίπτωση του κράτους των Αψβούργων, της μεσαιωνικής Αρμενίας, της Βουλγαρίας, αλλά καί του ημετέρου Βυζαντίου. Ένας πολιτισμός απεδείχθη υπερχρόνιος και αειθαλής: ό έλληνικός. Πιστεύω, πάντως, ότι την ώρα της μεγάλης κρίσεως, η ήπια καλούμενη ισχύς, ό,τι είναι νά δώσει θά τό έχει δώσει, μέ όρους εμπέδωσης τής ταυτότητας στό εσωτερικό (λ.χ. η ταινία «Καποδίστριας») και ακτινοβολίας στο διεθνές περιβάλλον. Πλέον εναπόκειται στα εργαλεία της σκληρής ισχύος να σώζουν πατρίδες»
• Ποια παραμένει η πρόθεσίς σας, με αυτήν την έκδοση αλλά και με το σύνολο έργο σας;
« Εξωτερικεύω την γνώση και την έμπειρία μου με τό βλέμμα στούς νεωτέρους. Έχω μεγάλο σεβασμό στήν μνήμη των γονέων και τών δασκάλων μου, στόν Πειραιά, όπου γεννήθηκα καί πήγα σχολείο. Δεν θέλω ο κόσμος μας, ο έλληνικός κόσμος, νά γίνει συντρίμμια, ή έστω νά μπει στό περιθώριο τής Ιστορίας. Και άγωνίζομαι. Τό “Δοκίμιο” είναι κατάφαση στην ικανότητά μας, κόντρα στους καιρούς, να επιβιώσουμε από καλή θέση στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Εύχομαι να το διαβάσουν πολλοί». Παρά τίς εναντιώσεις ελπίζει, λέγων ότι «τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που δέν θά γράψω ποτέ, όπως μία βιογραφία τού Λέοντος Γ' τού Ίσαύρου ή τού Μεγάλου Φωτίου καί τής έποχής του. Υπάρχει, πάντως, κάτι άλλο πού έχω τώρα κατά νου…»
«Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα
των Ελλήνων»
Συγγραφέας: Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς
Σελίδες: 144Σχήμα: 12x19
Τιμή: 11 €
ISBN: 978-618-5279-22-6
Εκδοτικός Οίκος «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»
Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 105 59
Τηλ: (210) 3215280-3247945
Φαξ: (210) 3215281-3315176
Ε-Mail: info@kastaliaeditions.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου