Πριν από δύο χρόνια, ένας καλός γάλλος πρόεδρος όπως ο Μακρόν είχε παραδεχτεί σε μια σύσκεψη με συνεργάτες του πως «κανείς δεν θέλει να βλέπει το ίδιο πρόσωπο στην ίδια θέση για τόσα χρόνια». Εζησα την κόπωση από τη διακυβέρνηση του Σημίτη. Τέτοια εποχή το 2003 είχε μπει κι εκείνος στον όγδοο χρόνο της πρωθυπουργίας του. Η Ελλάδα είχε ενταχθεί στην ΟΝΕ κι ανέβει κατηγορία στο επίκεντρο της Ευρώπης, οι οικονομικοί ρυθμοί ήταν απίστευτοι, τα μεγάλα έργα άλλαζαν τη χώρα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έρχονταν και η προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα εξελισσόταν σε θρίαμβο του Σημίτη στη Σύνοδο της Χαλκιδικής. Θεωρητικά, το τελευταίο που χρειαζόταν η χώρα ήταν μια αλλαγή κυβέρνησης. Αλλά η κυβέρνηση άλλαξε το 2004. Κι ήλθε μια παρέα ανικάνων που διέλυσε τα πάντα. Ποιος ήταν ο λόγος; Μόνο ένας. Η κόπωση. Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η λαμπρή Ελλάδα του 2004 χρεοκόπησε ξεκούραστη! Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζεται η κόπωση στην πολιτική. Ο,τι κι αν κάνεις καταλήγει στο άχαρο «ναι, αλλά θα μπορούσες να είχες κάνει και άλλα!». Ασε που στο σουπερμάρκετ ακρίβυναν τα μακαρόνια. Η μια λογική είναι να πεις όπως ο Μητσοτάκης πως αντίπαλός του δεν είναι το χάος αλλά ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας ή κάποιος άλλος υποψήφιος μάγος της φυλής. Δεν ξέρω αν πείθει. Η άλλη είναι να περιμένεις μήπως εμφανιστεί όπως το 2004 ένας Καραμανλής για να κάνει καλοκαιρινό το μαγαζί. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι το ίδιο. Αλλά εγώ προτιμώ το σενάριο με τον Καραμανλή. Εχει περισσότερη πλάκα.....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/05/26