Αυτή η ανάγκη του παρεµβατικού «µετά» να γονιµοποιήσει το «τώρα», εξηγεί και τον θόρυβο γύρω από τις φιλοδοξίες του Βενιζέλου για τα µετεκλογικά σενάρια κυβερνητικής δυστοκίας. ∆εν φταίνε µόνο όλοι οι άλλοι που εµπλέκουν το όνοµά του. Φταίει και ο ίδιος που, ακόµη κι όταν είναι έξω από τον χορό, υπολογίζει πάντοτε πού αφήνει τον ίσκιο του να πέσει.

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/04/23

TΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Αν «µεταπολιτική» είναι η πολιτική που ασχολείται µε το πώς ασκείται πολιτική –και όχι µε την καθεαυτή την πραγµατικότητα– ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν είναι και πολύ meta. Η δική του «µεταπολιτική», την οποία συνεχώς επικαλείται ως διακήρυξη ασφαλούς απόστασης από τα πράγµατα, καταλήγει περισσότερο «πολιτική» και λιγότερο meta. ∆υσκολεύεται δηλαδή να τηρήσει τις αποστάσεις που διεκδικεί για τον εαυτό της. ∆εν περιµένει το µετά. Τραβιέται διαρκώς από το τώρα.

Αυτή η ανάγκη του παρεµβατικού «µετά» να γονιµοποιήσει το «τώρα», εξηγεί και τον θόρυβο γύρω από τις φιλοδοξίες του Βενιζέλου για τα µετεκλογικά σενάρια κυβερνητικής δυστοκίας. ∆εν φταίνε µόνο όλοι οι άλλοι που εµπλέκουν το όνοµά του. Φταίει και ο ίδιος που, ακόµη κι όταν είναι έξω από τον χορό, υπολογίζει πάντοτε πού αφήνει τον ίσκιο του να πέσει.

Η ενόχλησή του πάντως (στο MEGA) για το γεγονός ότι µια εταιρεία δηµοσκοπήσεων τον συµπεριέλαβε σε ερώτηµά της ως πιθανό πρωθυπουργό σε µια κυβέρνηση συνεργασίας Ν.∆.-ΠΑΣΟΚ ακούγεται λογική. Είναι, είπε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, «µεθοδολογικά και δεοντολογικά γελοίο» να θέλεις να µετρήσεις έναν µεταπολιτικό που δεν είναι καν υποψήφιος για πρωθυπουργός.

Αν έχει δίκιο ο Βενιζέλος, τότε πώς είναι λιγότερο «γελοίο δεοντολογικά» να είσαι υποψήφιος και να προτείνεις για πρωθυπουργό κάποιον που δεν είναι υποψήφιος, χωρίς καν να τον κατονοµάζεις; Αυτό δεν κάνει ο Νίκος Ανδρουλάκης;

∆εν κρίνει εκ των προτέρων –και ερήµην της λαϊκής ετυµηγορίας– ακατάλληλους τους υποψήφιους πρωθυπουργούς Ν.∆. και ΣΥΡΙΖΑ, προτείνοντας έναν άγνωστο τρίτο;

∆εν εξαρτά την πρότασή του από τη «λαϊκή βούληση», ενώ ο ίδιος σπεύδει να την προεξοφλήσει εις βάρος των πολιτικών του αντιπάλων; Θα σας πω ποιον θέλω, αφού µιλήσει ο λαός, αλλά, προτού µιλήσει, ξέρω ότι δεν θέλω αυτούς τους δύο.

Αυτή η πρόταση για το «µετά» της χώρας είναι σύµφωνα µε τον Βενιζέλο «λογική στο θεµέλιό της». Είναι, µόνο όπως ανέλαβε ο ίδιος να τη µεθερµηνεύσει στη γλώσσα του.

Ο Βενιζέλος είπε ότι «εφάπτεται» µε τον Ανδρουλάκη. Λίγο καιρό πριν, αυτή η έφαψη δεν θα ακουγόταν εξίσου αυτονόητη, όπως σήµερα. Λίγο καιρό πριν, θα υπολόγιζε κανείς τον Βενιζέλο σε όσους έκλιναν προς την ανάγκη της σταθερής κυβέρνησης, και προς τη µόνη διαθέσιµη πρόταση που µπορεί, αριθµητικά, να την εξασφαλίσει.

Το γεγονός ότι αυτός ο υπολογισµός διαψεύστηκε, δεν οφείλεται µόνο στον Βενιζέλο και τον µικρό χώρο του υπερεπιδραστικού Κέντρου που εκπροσωπεί. Οφείλεται και στην κορυφή της κυβέρνησης που πάντα πίστευε ότι δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε για να πείσει αυτόν τον χώρο. Οτι την κρίσιµη ώρα «αυτοί θα έρθουν µόνοι τους».