ΚΕΑ-ΕτΤ(112+)
Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"
 |
| "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 16/07/17 |
το "τρένο των καιρών"
Από τον Κ.Ι. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ
Μάλλον θα αργήσει να φωτίσει στην ελληνική πολιτική σκηνή, αν οι πρωταγωνιστές της δεν μεταβάλουν στάση, με παραδοχή της πραγματικότητας και αλλαγή τρόπου σκέψης. Διότι η πραγματικότητα δεν αφορά τους ίδιους, αφού οι διαστάσεις της είναι εθνικές και ξεπερνούν κατά πολύ πολιτικές «παραδόσεις», κόμματα, μάχες εκλογικές, πρόσωπα και φιλοδοξίες του καθενός. Αν σήμερα είναι σκοτεινός ο πολιτικός ουρανός στην Ελλάδα, αυτό οφείλεται στο ότι" κανένα φως δεν τον διαπερνά. Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν κινείται γρήγορα και με σοβαρότητα για να κερδίσει τουλάχιστον λίγο από τον πολύτιμο χρόνο που έχασε από το καλοκαίρι του 2015. Αντιθέτως, εντυπωσιάζει με την πολιτική της στη δημόσια εκπαίδευση και με τις αντιθεσμικές συμπεριφορές ορισμένων υπουργών της, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει σε μια Δημοκρατία η τήρηση του Συντάγματος και των Νόμων.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, απ' την πλευρά της, δαπανά πολλές δυνάμεις για να «καταγγέλλει» σε καθημερινή βάση και με νευρικότητα τον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και τους «Συριζανέλ», αλλά δεν παράγει πολιτική στη βάση μιας ειλικρινούς, ρεαλιστικής αποδοχής των πραγματικών δεδομένων της εθνικής κατάστασης. Είναι πεπεισμένη η ηγεσία της ότι το πρώτο πρόβλημα της είναι το «επικοινωνιακό».
Αλλά, δυστυχώς, όλα, αυτά στεφανώνονται και με ένα στοιχείο που δείχνει πόσο πολύ θα δυσκολέψουν τα πράγματα στη συνέχεια: Οι κυβερνώντες αξιοποιούν με επιμονή και με κάθε προσφερόμενη «μέθοδο» όποια υπόθεση μπορεί να βάζει στο « σκαμνί» πρόσωπα του «παλαιού καθεστώτος». Και οι της αντιπολίτευσης υπόσχονται ότι σκοπεύουν να κάνουν το ίδιο από την πλευρά τους.
Είναι φανερό ότι μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα δεν είναι δυνατόν να νομίσει κανείς ότι θα είναι ομαλή και πολιτικά παραγωγική η κατάσταση στην πολιτική σκηνή αυτή τη χρονιά ή την επόμενη. Ούτε βεβαίως μπορεί να δοθεί μία αvqγεvvητική πνοή στην κοινωνία μέσα από ένα κλίμα γεμάτο σκάνδαλα υπαρκτά, εικαζόμενα ή και... αναμενόμενα, με τους «αστέρες» της πολιτικής να ανταλλάσσουν ύβρεις, βαρείς χαρακτηρισμούς και δηλητηριώδη υπονοούμενα, και κατηγορίες για «διαπλεκόμενα», για παλαιά και νέα πελατειακά ρουσφέτια.
Θα αργήσει, λοιπόν, να φωτίσει στην πολιτική σκηνή. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι λόγω αυτής της σκοτεινιάς, ολόκληρη η χώρα μένει ακίνητη, καταδικασμένη να παραμένει στο σκότος. Αυτό που ήδη αρχίζει να διαμορφώνεται είναι μια νέα κατάσταση, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, στην οποία το τρέχον πολιτικό προσωπικό ζει τη δική του ζωή, στον δικό του κόσμο, που ξεχωρίζει εντελώς από έναν νέο κόσμο, ο οποίος αργά ξεπροβάλλει μέσα από τα χαλάσματα της εθνικής οικοδομής. Αυτός ο κόσμος δεν περιμένει πλέον τίποτε ιδιαιτέρως από τους πολιτικούς και αυτονομείται αθόρυβα προκειμένου να στήσει πάλι κάποιες παραγωγικές δομές στην αγορά, στα πεδία της πραγματικής οικονομίας. Σοβαροί επιχειρηματίες και «νοικοκυρεμένες» βιομηχανίες που επέζησαν της κρίσεως, νέοι με μόρφωση και σύγχρονες τεχνικές γνώσεις, γεωργοί με ιδέες για εξαγωγικά προσφερόμενες πρωτότυπες καλλιέργειες και μικρές, αλλά εκλεκτές, «σινιέ», παραγωγές, κινούνται με πείσμα και αισιοδοξία, αρνούμενοι να γίνουν βορά της τρέχουσας «μνημονικής» μιζέριας.
Την αλλαγή αυτή επισημαίνουν ήδη οικονομικοί αναλυτές, Ελληνες και ξένοι. Δεν φαίνεται, όμως, να την αντιλαμβάνονται οι γνωστοί πολιτικοί ρήτορες της εποχής. Αυτοί, προφανώς παρασυρμένοι από την καλή ζωή τους, διατηρούν την παραίσθηση ότι ο δικός τους, «παράλληλος», κόσμος πρόκειται να επιζήσει. Ομως, στην πραγματική ζωή της Ελλάδας, όλα αλλάζουν σήμερα και οι εξελίξεις δεν λογαριάζουν τους «αστέρες» ούτε του παλαιού ούτε και του νέου «καθεστώτος».
Κάποια "φαντάσματα"
Μάλλον θα αργήσει να φωτίσει στην ελληνική πολιτική σκηνή, αν οι πρωταγωνιστές της δεν μεταβάλουν στάση, με παραδοχή της πραγματικότητας και αλλαγή τρόπου σκέψης. Διότι η πραγματικότητα δεν αφορά τους ίδιους, αφού οι διαστάσεις της είναι εθνικές και ξεπερνούν κατά πολύ πολιτικές «παραδόσεις», κόμματα, μάχες εκλογικές, πρόσωπα και φιλοδοξίες του καθενός. Αν σήμερα είναι σκοτεινός ο πολιτικός ουρανός στην Ελλάδα, αυτό οφείλεται στο ότι" κανένα φως δεν τον διαπερνά. Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν κινείται γρήγορα και με σοβαρότητα για να κερδίσει τουλάχιστον λίγο από τον πολύτιμο χρόνο που έχασε από το καλοκαίρι του 2015. Αντιθέτως, εντυπωσιάζει με την πολιτική της στη δημόσια εκπαίδευση και με τις αντιθεσμικές συμπεριφορές ορισμένων υπουργών της, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει σε μια Δημοκρατία η τήρηση του Συντάγματος και των Νόμων.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, απ' την πλευρά της, δαπανά πολλές δυνάμεις για να «καταγγέλλει» σε καθημερινή βάση και με νευρικότητα τον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και τους «Συριζανέλ», αλλά δεν παράγει πολιτική στη βάση μιας ειλικρινούς, ρεαλιστικής αποδοχής των πραγματικών δεδομένων της εθνικής κατάστασης. Είναι πεπεισμένη η ηγεσία της ότι το πρώτο πρόβλημα της είναι το «επικοινωνιακό».
Αλλά, δυστυχώς, όλα, αυτά στεφανώνονται και με ένα στοιχείο που δείχνει πόσο πολύ θα δυσκολέψουν τα πράγματα στη συνέχεια: Οι κυβερνώντες αξιοποιούν με επιμονή και με κάθε προσφερόμενη «μέθοδο» όποια υπόθεση μπορεί να βάζει στο « σκαμνί» πρόσωπα του «παλαιού καθεστώτος». Και οι της αντιπολίτευσης υπόσχονται ότι σκοπεύουν να κάνουν το ίδιο από την πλευρά τους.
Είναι φανερό ότι μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα δεν είναι δυνατόν να νομίσει κανείς ότι θα είναι ομαλή και πολιτικά παραγωγική η κατάσταση στην πολιτική σκηνή αυτή τη χρονιά ή την επόμενη. Ούτε βεβαίως μπορεί να δοθεί μία αvqγεvvητική πνοή στην κοινωνία μέσα από ένα κλίμα γεμάτο σκάνδαλα υπαρκτά, εικαζόμενα ή και... αναμενόμενα, με τους «αστέρες» της πολιτικής να ανταλλάσσουν ύβρεις, βαρείς χαρακτηρισμούς και δηλητηριώδη υπονοούμενα, και κατηγορίες για «διαπλεκόμενα», για παλαιά και νέα πελατειακά ρουσφέτια.
Θα αργήσει, λοιπόν, να φωτίσει στην πολιτική σκηνή. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι λόγω αυτής της σκοτεινιάς, ολόκληρη η χώρα μένει ακίνητη, καταδικασμένη να παραμένει στο σκότος. Αυτό που ήδη αρχίζει να διαμορφώνεται είναι μια νέα κατάσταση, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, στην οποία το τρέχον πολιτικό προσωπικό ζει τη δική του ζωή, στον δικό του κόσμο, που ξεχωρίζει εντελώς από έναν νέο κόσμο, ο οποίος αργά ξεπροβάλλει μέσα από τα χαλάσματα της εθνικής οικοδομής. Αυτός ο κόσμος δεν περιμένει πλέον τίποτε ιδιαιτέρως από τους πολιτικούς και αυτονομείται αθόρυβα προκειμένου να στήσει πάλι κάποιες παραγωγικές δομές στην αγορά, στα πεδία της πραγματικής οικονομίας. Σοβαροί επιχειρηματίες και «νοικοκυρεμένες» βιομηχανίες που επέζησαν της κρίσεως, νέοι με μόρφωση και σύγχρονες τεχνικές γνώσεις, γεωργοί με ιδέες για εξαγωγικά προσφερόμενες πρωτότυπες καλλιέργειες και μικρές, αλλά εκλεκτές, «σινιέ», παραγωγές, κινούνται με πείσμα και αισιοδοξία, αρνούμενοι να γίνουν βορά της τρέχουσας «μνημονικής» μιζέριας.
Την αλλαγή αυτή επισημαίνουν ήδη οικονομικοί αναλυτές, Ελληνες και ξένοι. Δεν φαίνεται, όμως, να την αντιλαμβάνονται οι γνωστοί πολιτικοί ρήτορες της εποχής. Αυτοί, προφανώς παρασυρμένοι από την καλή ζωή τους, διατηρούν την παραίσθηση ότι ο δικός τους, «παράλληλος», κόσμος πρόκειται να επιζήσει. Ομως, στην πραγματική ζωή της Ελλάδας, όλα αλλάζουν σήμερα και οι εξελίξεις δεν λογαριάζουν τους «αστέρες» ούτε του παλαιού ούτε και του νέου «καθεστώτος».
Κάποια "φαντάσματα"
από το μακρινό παρελθόν
Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
Αυτή η κυβέρνηση έχει σταθερή προτίμηση «στις συγκρούσεις με την εξουσία» (σ.σ. της δικής της εξαιρουμένης , βεβαίως). Έτσι ,επί δυόμιση χρόνια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «συγκρούεται» αδιακόπως με τις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ για να καταλήγει σε ταπεινωτικές για την ίδια και δραματικά επώδυνες για τους πολίτες , συμφωνίες.
Το «συγκρουσιακό πεδίο» αυτές τις ημέρες μεταφέρεται με πρωτοφανή ένταση , από το εξωτερικό σε εσωτερικό πλαίσιο. Και μάλιστα στον τομέα της Δικαιοσύνης.
Ένας μετά τον άλλο άσχετοι με το χώρο, υπουργοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή διαφωνούν με συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις, στρέφονται εναντίον της Δικαστικής Εξουσίας με ύβρεις και απαξιωτικές εκφράσεις, που θα οδηγούσαν απ’ ευθείας στο αυτόφωρο και την καταδίκη τους απλούς πολίτες, όχι όμως και τους υπουργούς. Αυτούς θα έπρεπε να τους στείλει πάραυτα στο σπίτι τους ο πρωθυπουργός της χώρας. Αν η Ελλάδα ήταν κανονική χώρα- που δεν είναι.
Αντιθέτως , ο πρωθυπουργός επέλεξε το ρόλο του «σκληρού παλληκαριού», που θα βρει τρόπο να ξεπεράσει τα «θεσμικά εμπόδια», τουτέστιν τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας , που απλά….δεν του γουστάρουν. Θα μπορούσε κάποιος καλοπροαίρετος να πει ότι δεν είναι ανάγκη να κυνηγάμε με την σφεντόνα κάθε φράση του κ. Τσίπρα, ο οποίος ως γνωστόν πολύ συχνά κηρύσσει πόλεμο με την ελληνικές λέξεις και τα έννοιες τους.
Όμως το θέμα είναι σοβαρό, γιατί η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας επιτίθεται με σφοδρότητα εναντίον της Δικαστικής Εξουσίας , η οποία μαζί με τη Νομοθετική (Βουλή) και την Εκτελεστική (κυβέρνηση) αποτελούν τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Θα μπορούσε και πάλι κάποιος καλοπροαίρετος να ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση, όπως και ο απλός πολίτης εκφράζει κριτική και δυσφορία απέναντι σε μια κακή κατά την γνώμη και τα συμφέροντα του δικαστική απόφαση. Το θέμα δεν είναι τόσο απλό γιατί η κυβέρνηση προχωρά στην αμφισβήτηση των αποφάσεων, δηλώνει ότι δεν θα τις σεβαστεί και θα τις παρακάμψει(;) με «άλλα μονοπάτια»(;). Δηλαδή, αμφισβητεί την ανεξαρτησία της Δικαστικής Εξουσίας στον τόπο.
Οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά να ακολουθήσει αυτή την επικίνδυνη μέθοδο αμφισβήτησης της Δικαστικής Αρχής του τόπου είναι οφθαλμοφανής .
Όποιος και ό,τι δεν συμφωνεί με την ίδια την κυβέρνηση και το κόμμα, είναι εκ του ασφαλούς διαβρωμένος και εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα, εγχώρια και μη.
Με άλλα λόγια, όποιος και ό,τι δε συμφωνεί με το μέχρι τώρα τσαλακωμένο, ηττημένο από τις πολιτικές συγκυρίες, και γι’ αυτό έτοιμο να πάρει τη ρεβάνς , στο διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές, κομματικό πρόγραμμα, θα πρέπει να «παταχθεί» αμείλικτα.
Και για να γίνει αυτό δεν θα πρέπει, τουλάχιστον, να υπάρχουν εμπόδια στην εφαρμογή του από τις δικαστικές αρχές. Και για να υπάρχουν «φρόνιμες και σώφρονες» δικαστικές αρχές, είναι ανάγκη η παρούσα Δικαστική Αρχή να εξευτελιστεί, να διασυρθεί, να κατακερματιστεί ανάμεσα στους φίλους του λαού ( όπως πχ η κ. Θάνου)και τους εχθρούς του.
Η αλήθεια είναι ότι τέτοιες μέθοδοι υπάρχουν και με παραλλαγές έχουν εφαρμοστεί και με αποτελέσματα στον αριστερό χώρο, είτε εξυπηρετώντας την αρχή της πλειοψηφίας, στο εσωτερικό των αριστερών πολιτικών κομμάτων του παρελθόντος, είτε ως μέσο προπαγάνδας στα πάλαι ποτέ κομμουνιστικά κράτη.
Είναι όμως άδικο για ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα της σύγχρονης αριστεράς, με όλες τις ατέλειες και αδυναμίες του, να υποταγεί αδιαμαρτύρητα σε μεθόδους της ηγεσίας του, που παραπέμπουν ευθέως σ ένα ξεπερασμένο παρελθόν. Και είναι ολέθριο για τη Δημοκρατία στην πολύπαθη αυτή χώρα να δοκιμάσει «από την ανάποδη» πρακτικές του παρελθόντος, που ίδια η Αριστερά , σύσσωμη, έχει καταδικάσει.
Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
Αυτή η κυβέρνηση έχει σταθερή προτίμηση «στις συγκρούσεις με την εξουσία» (σ.σ. της δικής της εξαιρουμένης , βεβαίως). Έτσι ,επί δυόμιση χρόνια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «συγκρούεται» αδιακόπως με τις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ για να καταλήγει σε ταπεινωτικές για την ίδια και δραματικά επώδυνες για τους πολίτες , συμφωνίες.
Το «συγκρουσιακό πεδίο» αυτές τις ημέρες μεταφέρεται με πρωτοφανή ένταση , από το εξωτερικό σε εσωτερικό πλαίσιο. Και μάλιστα στον τομέα της Δικαιοσύνης.
Ένας μετά τον άλλο άσχετοι με το χώρο, υπουργοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή διαφωνούν με συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις, στρέφονται εναντίον της Δικαστικής Εξουσίας με ύβρεις και απαξιωτικές εκφράσεις, που θα οδηγούσαν απ’ ευθείας στο αυτόφωρο και την καταδίκη τους απλούς πολίτες, όχι όμως και τους υπουργούς. Αυτούς θα έπρεπε να τους στείλει πάραυτα στο σπίτι τους ο πρωθυπουργός της χώρας. Αν η Ελλάδα ήταν κανονική χώρα- που δεν είναι.
Αντιθέτως , ο πρωθυπουργός επέλεξε το ρόλο του «σκληρού παλληκαριού», που θα βρει τρόπο να ξεπεράσει τα «θεσμικά εμπόδια», τουτέστιν τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας , που απλά….δεν του γουστάρουν. Θα μπορούσε κάποιος καλοπροαίρετος να πει ότι δεν είναι ανάγκη να κυνηγάμε με την σφεντόνα κάθε φράση του κ. Τσίπρα, ο οποίος ως γνωστόν πολύ συχνά κηρύσσει πόλεμο με την ελληνικές λέξεις και τα έννοιες τους.
Όμως το θέμα είναι σοβαρό, γιατί η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας επιτίθεται με σφοδρότητα εναντίον της Δικαστικής Εξουσίας , η οποία μαζί με τη Νομοθετική (Βουλή) και την Εκτελεστική (κυβέρνηση) αποτελούν τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Θα μπορούσε και πάλι κάποιος καλοπροαίρετος να ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση, όπως και ο απλός πολίτης εκφράζει κριτική και δυσφορία απέναντι σε μια κακή κατά την γνώμη και τα συμφέροντα του δικαστική απόφαση. Το θέμα δεν είναι τόσο απλό γιατί η κυβέρνηση προχωρά στην αμφισβήτηση των αποφάσεων, δηλώνει ότι δεν θα τις σεβαστεί και θα τις παρακάμψει(;) με «άλλα μονοπάτια»(;). Δηλαδή, αμφισβητεί την ανεξαρτησία της Δικαστικής Εξουσίας στον τόπο.
Οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά να ακολουθήσει αυτή την επικίνδυνη μέθοδο αμφισβήτησης της Δικαστικής Αρχής του τόπου είναι οφθαλμοφανής .
Όποιος και ό,τι δεν συμφωνεί με την ίδια την κυβέρνηση και το κόμμα, είναι εκ του ασφαλούς διαβρωμένος και εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα, εγχώρια και μη.
Με άλλα λόγια, όποιος και ό,τι δε συμφωνεί με το μέχρι τώρα τσαλακωμένο, ηττημένο από τις πολιτικές συγκυρίες, και γι’ αυτό έτοιμο να πάρει τη ρεβάνς , στο διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές, κομματικό πρόγραμμα, θα πρέπει να «παταχθεί» αμείλικτα.
Και για να γίνει αυτό δεν θα πρέπει, τουλάχιστον, να υπάρχουν εμπόδια στην εφαρμογή του από τις δικαστικές αρχές. Και για να υπάρχουν «φρόνιμες και σώφρονες» δικαστικές αρχές, είναι ανάγκη η παρούσα Δικαστική Αρχή να εξευτελιστεί, να διασυρθεί, να κατακερματιστεί ανάμεσα στους φίλους του λαού ( όπως πχ η κ. Θάνου)και τους εχθρούς του.
Η αλήθεια είναι ότι τέτοιες μέθοδοι υπάρχουν και με παραλλαγές έχουν εφαρμοστεί και με αποτελέσματα στον αριστερό χώρο, είτε εξυπηρετώντας την αρχή της πλειοψηφίας, στο εσωτερικό των αριστερών πολιτικών κομμάτων του παρελθόντος, είτε ως μέσο προπαγάνδας στα πάλαι ποτέ κομμουνιστικά κράτη.
Είναι όμως άδικο για ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα της σύγχρονης αριστεράς, με όλες τις ατέλειες και αδυναμίες του, να υποταγεί αδιαμαρτύρητα σε μεθόδους της ηγεσίας του, που παραπέμπουν ευθέως σ ένα ξεπερασμένο παρελθόν. Και είναι ολέθριο για τη Δημοκρατία στην πολύπαθη αυτή χώρα να δοκιμάσει «από την ανάποδη» πρακτικές του παρελθόντος, που ίδια η Αριστερά , σύσσωμη, έχει καταδικάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου