"....Από την έναρξη της κρίσης των Μνημονίων, το 2010, στην Ελλάδα, οι «κανόνες» συνεχώς αλλάζουν. Με τα Μνημόνια υλοποιείται η μεγαλύτερη οικονομική παρέμβαση στη σύγ­χρονη ιστορία της χώρας. Ωστόσο, ο τρόπος που γίνεται είναι έωλος. Επειδή πρόκειται για εκβιαστική, οικονομική παρέμβαση που κατα­λήγει σε κοινωνικό χάος. Προφανώς ο αφόρη­τος δανεισμός είναι το χαμηλότερο σκαλί ε­ξευτελισμού. Στη διάρκεια της προηγούμενης εικοσαετίας η Ελλάδα έζησε τα οφέλη από την απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος και της αύξησης των διαθέσιμων δανειακών κεφαλαίων. Ο συνδυασμός αυτός έφερε στα­θερή αύξηση του εθνικού, οικογενειακού και προσωπικού πλούτου. Ο κύκλος αυτός έχει κλείσει από το 2010, καθώς ο «γόρδιος δεσμός» τραπεζών - ομολόγων - κράτους κατέληξε με εφιαλτικό τρόπο. Ομως η χώρα δεν έχει μάθει να επιβιώνει. Ούτε με τα σημερινά δεδομένα κάτι τέτοιο φαίνεται εγγυημένο...."

Από την "Επένδυση"

"Επένδυση", 15-16/07/17

Σαν σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας έφθασε τη χώρα 

στις όχθες του σύγχρονου Σαγγάριου... 

"επωνύμως", από τη Ζέζα Ζήκου
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός ζει μια ιστορική εξαπάτηση κατ' εξακολούθηση. Δηλαδή, ψήφισε μια κυβέρνη­ση που έταξε αντιμνημοντακές λύσεις και επιδέξιους χειρισμούς
διαπραγμά­τευσης και αυτή η κυβέρνηση υπέγραψε μια σκληρή μνημονιακή σύμβαση, θυσιάζοντας μια βιώσιμη λύση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξαν δόλος και σχεδιασμός ώστε η κυβέρνηση να υφαρπάξει τις ψήφους και να προχωρήσει με πολιτικές που δεν είχε ανα­κοινώσει ποτέ. Αλλά το σενάριο της ιστορικής εξαπάτησης δεν είναι απολύτως πειστικό. Ωστόσο, όμως, η Ελλάδα συντρίβεται κατ' ε­ξακολούθηση.

Ακριβώς πριν από δύο χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας έφθασε τη χώρα στην όχθη του σύγχρο­νου Σαγγάριου, τη «μαύρη Κυριακή» 12 Ιου­λίου του 2015, στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών. Ευτυχώς συνθηκολόγησε ύστερα από 17 ώρες, τα ξημερώματα της 13ης Ιουλί­ου του 2015, όταν ο πανικός τον εμπόδισε να προχωρήσει στη ρήξη! Ο Ελληνας πρωθυπουρ­γός συνειδητοποίησε τον μέγαλο κίνδυνο της επερχόμενης εθνικής καταστροφής, σε αντί­θεση με τους βασιλόφρονες, που, παρά την ήττα στον Σαγγάριο, συνέχισαν την ίδια εφι­αλτικά καταστροφική στρα­τηγική τους τραγικά «γυ­μνοί», αγνοώντας την επέλα­ση του Κεμάλ, χωρίς συμμά­χους και με αποδυναμωμένο στρατό, προκαλώντας μια ανείπωτη τραγωδία. Στις 15 Νοεμβρίου του 1922, έπειτα από μια δίκη-εξπρές στο Ε­κτακτο Στρατοδικείο, εκτε­λούνται στου Γουδή ως υπαί­τιοι για τη Μικρασιάτικη Καταστροφή με την κατηγο­ρία της εσχάτης προδοσίας οι 6 μοιραίοι πρωταγωνιστές της τραγωδίας: Οι πρώην πρωθυπουργοί Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Νικόλαος Στρά­τος, οι υπουργοί Νικόλαος Θεοτόκης και Γε­ώργιος Μπαλτατζής και ο αρχιστράτηγος Μι­κρός Ασίας και Θράκης Γεώργιος Χατζηανέστης.

Προφανώς η υποταγή του αριστερού Ελληνα πρωθυπουργού στους δανειστές αποδεικνύεται σωτήρια για τη χώρα. Εστω και «στο και πέντε» συνειδητοποίησε τις επερχόμενες ημέρες της Πομπηίας, με την ολοσχερή διάλυση του κρά­τους και την ολική έκρηξη των ελληνικών τραπεζών. Επειδή, όμως, θέλω να είμαι δίκαιη, η συντριβή της χώρας ξεκίνησε όταν τον Μάιο του 2010 συνομολογήθηκε από την κυβέρνη­ση του Γιώργου Παπανδρέου το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία, υπό τον όρο της συρρίκνωσης μέσω της εσωτερικής  υποτί­μησης των εισοδημάτων, και, παράλληλα, α­ποπληρώνοντας όλα τα παλιά δάνεια (που τη γονάτισαν) συν τα καινούργια που έχει υπο­γράψει. Οι ΠΑΣΟΚοι, που το 2010 υποστήρι­ζαν πως το μνημονιακό δάνειο ήταν μονόδρομος (μαζί με τους δεξιούς του Σαμαρά που διαφωνούσαν, αλ­λά που κάποια στιγμή άλλαξαν γνώ­μη για να αναρριχηθούν στην εξου­σία), σήμερα μου λένε με αυταρέ­σκεια: «Είδες τώρα και οι ΣΥΡΙΖΑίοι αναλήφθηκαν τον μονόδρομο!» Απαντώ: Μα, μας συνέθλιψαν! Η μέγγενη με την οποία το κατάφεραν ήταν ακριβώς αυτά τα .μνημονιακά δάνεια που οι κυβερνήσεις σας υ­πέγραψαν το 2010 και το 2012 και προσποιούνταν ότι τηρούσαν. 

ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΤΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ: Η έννοια της πτώσης, της παρακμής, της χρεοκοπίας, είναι πα­ρούσα. Τη σκέπτομαι συχνά όταν ακούω τώρα λεονταρισμούς περί εξόδου στις αγο­ρές από την κυβέρνη­ση Τσίπρα. Εκεί που φτάσαμε, με το χρέος μας όχι μόνο να μη λι­γοστεύει, αλλά να αυ­ξάνεται, τι περιθώρια, τι επιλογές έχουμε; Οι Περισσότεροι Ελληνες αισθάνονται ξεπεσμέ­νοι, έγιναν νεόπτωχοι. Εχασαν τα εισοδήμα­τα τους, την ασφάλεια τους - ενώ ενάμισι σχεδόν εκατομμύριο από αυτούς έχασαν τη δουλειά τους. Και, δυ­στυχώς, η αμετροέ­πεια, η απαιδευσία και η εκφοβιστική ω­μότητα κυριαρχούν. Εδώ και επτά χρόνια περνούν κατά δεκάδες τα μνημονιακά μέτρα κατά της οικονομίας, των εργαζομένων, των συνταξιούχων, του λαού... αλλά την απο­κρύπτουν όλοι όσοι υ­πέγραψαν και υλοποί­ησαν τα τρία Μνημό­νια. 

Ο κ. Τσίπρας για να υπογράψει το νέο Μνημόνιο, ξημερώματα πλέον της 13ης Ιουλίου, αποδέχθηκε ό­ρους δανεισμού εξοντωτικούς για την κοινωνία και αναιρετικούς της κρατικής αυτονομίας. Το αντάλλαγμα του Ελληνα πρωθυπουργού στο τριετές δάνειο των 86 δις ήταν τα σκληρά και επώδυνα (για τους πολλούς, πάντοτε) μέτρα εισοδηματικής και φορολογικής πολιτικής και, κυρίως, η ιδιωτικοποίηση του κράτους αλά «Treuhandanstalt»... Η κυβέρνηση Τσίπρα ουσιαστικά εκχώρησε στους δανειστές την υλοποίηση της πιο ραγδαίας αλλαγής στη δομή της οικονομίας μέσω του νέου Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων. Ομως, δεν υπάρχουν σχε­δόν πουθενά καπιταλισμός και σύγχρονη δη­μοκρατία χωρίς το κράτος να διατηρεί κεντρι­κό ρόλο στην οικονομία και χωρίς τους πολι­τικούς να γίνονται «νονοί της  επιχειρηματικότητας». «Η ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα ση­μαίνει τώρα ξεπούλημα», τονίζει ο πολιτικός οικονομολόγος Γενς Μπάστιαν. Ο Μπάστιαν ήταν ένας από τους υπευθύνους για τις ιδιω­τικοποιήσεις στο πλαίσιο της Ομάδας Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα, ενός σώματος εμπειρογνωμόνων διαφορετικού από την τρόικα. Ο ίδιος εκτιμά ότι ήταν «πο­λιτικό λάθος» να τεθεί ο στόχος των 50 δισ. ευρώ από πωλήσεις κρατικών περιουσιακών στοιχείων.

Από την έναρξη της κρίσης των Μνημονίων, το 2010, στην Ελλάδα, οι «κανόνες» συνεχώς αλλάζουν. Με τα Μνημόνια υλοποιείται η μεγαλύτερη οικονομική παρέμβαση στη σύγ­χρονη ιστορία της χώρας. Ωστόσο, ο τρόπος που γίνεται είναι έωλος. Επειδή πρόκειται για εκβιαστική, οικονομική παρέμβαση που κατα­λήγει σε κοινωνικό χάος. Προφανώς ο αφόρη­τος δανεισμός είναι το χαμηλότερο σκαλί  ε­ξευτελισμού. Στη διάρκεια της προηγούμενης εικοσαετίας η Ελλάδα έζησε τα οφέλη από την απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος και της αύξησης των διαθέσιμων δανειακών κεφαλαίων. Ο συνδυασμός αυτός έφερε στα­θερή αύξηση του εθνικού, οικογενειακού και προσωπικού πλούτου. Ο κύκλος αυτός έχει κλείσει από το 2010, καθώς ο «γόρδιος δεσμός» τραπεζών - ομολόγων - κράτους κατέληξε με εφιαλτικό τρόπο. Ομως η χώρα δεν έχει μάθει να επιβιώνει. Ούτε με τα σημερινά δεδομένα κάτι τέτοιο φαίνεται εγγυημένο. Τα δημόσια ελλείμματα και τα συνακόλουθα δημόσια χρέη οδηγούν πάντοτε τον πληθυσμό της χώρας που χρεώνεται σε βαρύτατη φτώχεια. Επιπλέ­ον, διαβρώνουν τον κοινωνικό ιστό και εμπε­δώνουν τη μιζέρια στον πολιτισμό που βιώ­νουμε. Ομως να μην είναι αχάριστοι και οι νεόπτωχοι, αφού η χώρα θα βγει στις αγορές...

Οι όροι της συντριβής και η Συνθήκη των Βερσαλλιών

Ακριβώς όπως η Γερμανία συνεθλίβη το 1919 υπογράφοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, έτσι κι η Ελλάς συνεθλίβη υπογράφοντας τις μνημονιακές, δανει­ακές συμφωνίες - την πρώτη ώστε να διασωθούν οι γαλλογερμανικές τράπε­ζες, τη δεύτερη για να διασωθούν οι Ελληνες τραπεζίτες, ο πολιπκός τους πε­ρίγυρος και τα MME που ταΐζονται από τα δάνεια αυτά. Στην άφρονα μανία της Γερμανίας να υποβάλει ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε συλλογική τιμωρία (όπως είχαν κάνει οι Σύμμαχοι στη Γερμανία το 1919), με σίγουρο αποτέλεσμα την επέκταση της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρώπη, απαντώ με τη φράση του Keynes, με την οποία ο Αγγλος οικονομολόγος, σχολιάζοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, έγραφε: «...Η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύ­νατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά τη Γερμανία το ίδιο ένοχη με τους Συμμάχους, οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν». Επτά χρόνια και κάτι, η ίδια κατάσταση συνοψίζει την ελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάς, όντως, συντρίβεται.