Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο άρθρο
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2020
"...Για τις κυβερνήσεις Τσίπρα, όλα ήταν νταραβέρι και έλεγχος, χειραγώγηση και υποταγή. Αυτό επεδίωκαν και στα ραντεβού εκδοτών και δημοσιογράφων με τον Παππά, τον Παπαγγελόπουλο και τον επιχειρηματία Μιωνή στο Μέγαρο Μαξίμου. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ήταν η ΚΟΒ (Κεντρική Οργάνωση Βάσης, για όσους δεν ξέρουν τα αριστερά οργανωτικά) χειραγώγησης της δημοκρατίας και προετοιμασίας για την κατάληψη συνολικά της εξουσίας. Τα υπόλοιπα θα τα βρουν τα δικαστήρια...."
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02-01/03/30 |
Η εξέλιξη της σκευωρίας Novartis - δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περί σκευωρίας - αναδεικνύει μερικές πτυχές του τρόπου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν επισημανθεί αρκετές φορές. Δεν πειράζει να τα θυμηθούμε ακόμα μία φορά, η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης - και ασκεί τη μνήμη.
1. Οι κυβερνήσεις Τσίπρα αδιαφορούσαν απολύτως για τη διάκριση των εξουσιών. Δεν ήξεραν, θα μπορούσε να πει κανείς, εκτιμώντας ότι από λενινιστές διαφεύγουν ακόμα και καταστατικά στοιχεία της δημοκρατίας όπως η διάκριση των εξουσιών. Πριν γράψει όμως στα παλαιότερα των υποδημάτων του την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ο παλαιός εισαγγελέας Παπαγγελόπουλος, την είχαν γράψει άλλοι κορυφαίοι πολιτικοί των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο (προερχόμενος από τη θεσμική Δεξιά) Καμμένος που συνομιλούσε με υπόδικο ή ο (διδάκτωρ Νομικής) Τζανακόπουλος που το 2017 υπεραμύνθηκε των νταραβεριών υπουργών με υποδίκους και απαξίωνε τον καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη, ο οποίος του επισήμαινε το θεσμικό φάουλ.
2. Η Δικαιοσύνη εξαρχής ήταν ένα οχυρό προς κατάκτηση, όπως άλλωστε και ο Τύπος. Ο ίδιος ο Τσίπρας χαρακτήρισε τη Δικαιοσύνη «θεσμικό εμπόδιο», επισύροντας την έντονη διαμαρτυρία των εκπροσώπων του δικαστικού συνδικαλισμού. Η επιλογή του να αναθέσει τη διεύθυνση του Πρωθυπουργικού Γραφείου στην πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου έδειξε και συμβολικά και στην πράξη και προθέσεις και σχέσεις.
3. Ο Νίκος Παππάς, έως την αποτυχία του να ελέγξει το μιντιακό πεδίο εκ των στενότερων συνεργατών του Τσίπρα, συνύφαινε τακτικά τις πολιτικές επιδιώξεις του ριζοσπαστικού κόμματός του με τον έλεγχο του Τύπου, της Δικαιοσύνης και του τραπεζικού συστήματος. Κατ' αυτόν, η αριστερή αντεπίθεση είχε στόχο το μιντιακό σύστημα που ήλεγχε Δικαιοσύνη, τράπεζες και πολιτική. Η συνωμοσιολογικής ποιότητας αυτή εκτίμηση, στην ουσία, ήταν η βάση των πολιτικών στόχων που έθεσε και προσπάθησε να εκτελέσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
4. Ο αψύς και ιδιόρρυθμος Πολάκης ήταν ένας από τους μεταφραστές του στόχου να ελεγχθούν και να ποδηγετηθούν οι εξισορροπητικοί παράγοντες της εκτελεστικής εξουσίας στη δημοκρατία. Στη βάση των επιθέσεών του γινόταν προσπάθεια να φανεί ότι η Δικαιοσύνη εμπόδιζε τη δήθεν φιλολαϊκή διάσταση της κυβερνητικής πολιτικής. Οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δικαστών, πολύ συχνά, επέκριναν τις δηλώσεις του που, μαζί με τις μεθοδεύσεις του Παπαγγελόπουλου, ήταν η αιχμή του δόρατος της μαχητικής έκφρασης των συριζαϊκών κυβερνήσεων. Ο Πολάκης βρέθηκε στα χαρακώματα των, ουσιαστικά αντιδημοκρατικών, μεθοδεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ ως το τέλος.
5. Η φράση «έχουμε την κυβέρνηση, να πάρουμε και την εξουσία» ήταν και παραμένει κυρίαρχη στο συριζαϊκό στρατόπεδο. Φωτογραφίζει την πολιτική κουλτούρα ενός χώρου που θεωρεί τη δημοκρατία, απλώς, εργαλείο για την κατάκτηση της εξουσίας. Ο Ραγκούσης και ο Μπίστης μπορούν (αν θέλουν) να αλλάξουν αυτή την κυρίαρχη κουλτούρα;
Για τις κυβερνήσεις Τσίπρα, όλα ήταν νταραβέρι και έλεγχος, χειραγώγηση και υποταγή. Αυτό επεδίωκαν και στα ραντεβού εκδοτών και δημοσιογράφων με τον Παππά, τον Παπαγγελόπουλο και τον επιχειρηματία Μιωνή στο Μέγαρο Μαξίμου. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ήταν η ΚΟΒ (Κεντρική Οργάνωση Βάσης, για όσους δεν ξέρουν τα αριστερά οργανωτικά) χειραγώγησης της δημοκρατίας και προετοιμασίας για την κατάληψη συνολικά της εξουσίας. Τα υπόλοιπα θα τα βρουν τα δικαστήρια.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02-01/03/20 |
Το χτύπημα που πλήγωσε περισσότερο απ΄ όλα την Κουμουνδούρου ήρθε από τον Βασίλη Κεγκέρογλου: «Είναι "ξεφτίλα" για τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τον λογιστή του Φιλιππάκη». Είναι μια κατάσταση αχώνευτη και για μια πλειάδα στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παρακολουθούν τις εξελίξεις πλησιάζοντας στο σημείο βρασμού, ανεξάρτητα από τη θέση του καθενός στο εσωκομματικό «μπρα ντε φερ». Οι 53+ δεν έχουν μιλήσει ακόμη, αλλά όσοι έχουν εικόνα της παρασκηνιακής ζύμωσης διαβεβαιώνουν ότι ακολουθεί ορυμαγδός. Ο Σάμπυ Μιωνή ενδεχομένως τράβηξε το καπάκι από την κατσαρόλα που βρισκόταν στη φωτιά - και ο Νίκος Παππάς είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να αρχίσει να τραβά τα βέλη.
Ο Κεγκέρογλου, ωστόσο, δεν ενδιαφερόταν για τις εσωκομματικές ισορροπίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Με το φαρμακερό σχόλιο, ο βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής αναφερόταν στη γραμμή άμυνας της Κουμουνδούρου απέναντι στις καταγγελίες Μιωνή, που μπορούν να μετατρέψουν την Προανακριτική σε ιχνηλάτη ενός παραδικαστικού κυκλώματος. Με τον Παπαγγελόπουλο μεν στο επίκεντρο, αλλά και κεντρικά πρόσωπα από τον βαθύ ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο. Αν η Κουμουνδούρου αναζητεί διέξοδο πίσω από την εξήγηση περί αγαθής διαμεσολάβησης, ώστε να λάβει τέλος μια σύγκρουση μεταξύ ιδιωτών - εν ολίγοις, του επιχειρηματία Μιωνή και του εκδότη Φιλιππάκη -, ας το κάνει. Εχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει όποια υπερασπιστική γραμμή κρίνει προσφορότερη. Αλλά, για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ιστορία του αριστερού χώρου που θέλει να εκπροσωπεί, πρόκειται για «ξεφτίλα». Ο Κεγκέρογλου χτύπησε στο μαλακό υπογάστριο.
Στην πραγματικότητα, η αντίδραση της Κουμουνδούρου, ειδικότερα του ηγετικού επιτελείου, δεν δείχνει μόνον αμήχανη, αλλά και ενοχική. Η παραδοχή ότι η «διαμεσολάβηση» έλαβε όντως χώρα στο Μέγαρο Μαξίμου γίνεται με τα μάτια κατεβασμένα στο πάτωμα. Πολιτικά πρόκειται για ασυνήθιστη ομολογία, που φανερώνει και το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ. Το «άλλοθι» ότι η παρέμβαση έγινε κατόπιν παράκλησης της ισραηλινής κυβέρνησης και πως αντίστοιχη διαμεσολάβηση είχε επιχειρηθεί και επί κυβέρνησης Σαμαρά, όχι μόνον δεν λύνει προβλήματα, αφού εκκρεμεί η σχετική επιβεβαίωση, αλλά περισσότερο καταγράφεται ως απόπειρα συμψηφισμού. Οσοι κινούνται έξω από τον προεδρικό κύκλο στον ΣΥΡΙΖΑ, ψιθυρίζουν ήδη ότι η διαχείριση του ζητήματος από το κεντρικό επιτελείο, τότε και τώρα, πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Στον έβδομο όροφο της Κουμουνδούρου αντιλαμβάνονται ότι μπροστά σε μια ανεξέλεγκτη τροπή των εξελίξεων, για να ξεφύγεις από το δόκανο μπορεί να απαιτηθεί ακρωτηριασμός. Προφανώς το αντιλαμβάνεται και ο Νίκος Παππάς, ο οποίος, σχεδόν αναγκαστικά, βγαίνει μπροστά για να κάνει το αλεξικέραυνο. Η κάλυψη του Μιωνή δεν θωρακίζει απόλυτα, κυρίως επειδή για πρώτη φορά η γραμμή άμυνας της Κουμουνδούρου δεν συμβαδίζει με την γραμμή άμυνας του Παπαγγελόπουλου. Την προσεχή Τρίτη στην Προανακριτική, ο Παππάς θα κληθεί να εξηγήσει εάν ήταν ένας ανυποψίαστος παρατηρητής στο «ντιλ» που επιδιώχθηκε να κλείσει στο Μαξίμου και στην υπογραφή μιας πρωτοφανούς συμβολαιογραφικής πράξης για δικαστικές χειρισμούς, ή εκείνος που προκάλεσε και συντόνισε την «αμαρτωλή» συνάντηση. Αυτός που υπέγραψε την κλήτευσή του είναι, επί της ουσίας, ο Παπαγγελόπουλος και δεν προσφέρεται ως μάρτυρας υπεράσπισης.
Μέσω της υπόθεσης Μιωνή αναδεικνύνεται εκ νέου η εικόνα μια ομάδας που βρέθηκε ξαφνικά στην κορυφή της εξουσίας και θεωρούσε ότι είναι ανέγγιχτη. Η συνάντηση δεν έγινε σε κάποιο εστιατόριο, αλλά στο Μαξίμου, επειδή η «αυλή» αδυνατούσε να διαχωρίσει τον χαρακτήρα των ζητημάτων που διαχειριζόταν. Την ίδια ώρα, άλλωστε, σε διπλανά γραφεία έλεγε ανέκδοτα και κομπορρημονούσε και ο Μανώλης Πετσίτης. Υστερα από αρκετές γκέλες, η μετοχή του Νίκου Παππά στον ΣΥΡΙΖΑ είχε βυθισθεί - και ο πρώην υπουργός μπαίνει πλέον και στο κάδρο της Προανακριτικής, αιφνιδιασμένος και απροετοίμαστος. Αν αποτελεί βασικό κανόνα στην πολιτική να είσαι χρήσιμος, έχει ενδιαφέρον ότι στην Κουμουνδούρου δεν μετρούν πλέον μόνο τη χρησιμότητα του Παπαγγελόπουλου, αλλά και του Παππά.
Ο Κεγκέρογλου, ωστόσο, δεν ενδιαφερόταν για τις εσωκομματικές ισορροπίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Με το φαρμακερό σχόλιο, ο βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής αναφερόταν στη γραμμή άμυνας της Κουμουνδούρου απέναντι στις καταγγελίες Μιωνή, που μπορούν να μετατρέψουν την Προανακριτική σε ιχνηλάτη ενός παραδικαστικού κυκλώματος. Με τον Παπαγγελόπουλο μεν στο επίκεντρο, αλλά και κεντρικά πρόσωπα από τον βαθύ ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο. Αν η Κουμουνδούρου αναζητεί διέξοδο πίσω από την εξήγηση περί αγαθής διαμεσολάβησης, ώστε να λάβει τέλος μια σύγκρουση μεταξύ ιδιωτών - εν ολίγοις, του επιχειρηματία Μιωνή και του εκδότη Φιλιππάκη -, ας το κάνει. Εχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει όποια υπερασπιστική γραμμή κρίνει προσφορότερη. Αλλά, για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ιστορία του αριστερού χώρου που θέλει να εκπροσωπεί, πρόκειται για «ξεφτίλα». Ο Κεγκέρογλου χτύπησε στο μαλακό υπογάστριο.
Στην πραγματικότητα, η αντίδραση της Κουμουνδούρου, ειδικότερα του ηγετικού επιτελείου, δεν δείχνει μόνον αμήχανη, αλλά και ενοχική. Η παραδοχή ότι η «διαμεσολάβηση» έλαβε όντως χώρα στο Μέγαρο Μαξίμου γίνεται με τα μάτια κατεβασμένα στο πάτωμα. Πολιτικά πρόκειται για ασυνήθιστη ομολογία, που φανερώνει και το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ. Το «άλλοθι» ότι η παρέμβαση έγινε κατόπιν παράκλησης της ισραηλινής κυβέρνησης και πως αντίστοιχη διαμεσολάβηση είχε επιχειρηθεί και επί κυβέρνησης Σαμαρά, όχι μόνον δεν λύνει προβλήματα, αφού εκκρεμεί η σχετική επιβεβαίωση, αλλά περισσότερο καταγράφεται ως απόπειρα συμψηφισμού. Οσοι κινούνται έξω από τον προεδρικό κύκλο στον ΣΥΡΙΖΑ, ψιθυρίζουν ήδη ότι η διαχείριση του ζητήματος από το κεντρικό επιτελείο, τότε και τώρα, πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Στον έβδομο όροφο της Κουμουνδούρου αντιλαμβάνονται ότι μπροστά σε μια ανεξέλεγκτη τροπή των εξελίξεων, για να ξεφύγεις από το δόκανο μπορεί να απαιτηθεί ακρωτηριασμός. Προφανώς το αντιλαμβάνεται και ο Νίκος Παππάς, ο οποίος, σχεδόν αναγκαστικά, βγαίνει μπροστά για να κάνει το αλεξικέραυνο. Η κάλυψη του Μιωνή δεν θωρακίζει απόλυτα, κυρίως επειδή για πρώτη φορά η γραμμή άμυνας της Κουμουνδούρου δεν συμβαδίζει με την γραμμή άμυνας του Παπαγγελόπουλου. Την προσεχή Τρίτη στην Προανακριτική, ο Παππάς θα κληθεί να εξηγήσει εάν ήταν ένας ανυποψίαστος παρατηρητής στο «ντιλ» που επιδιώχθηκε να κλείσει στο Μαξίμου και στην υπογραφή μιας πρωτοφανούς συμβολαιογραφικής πράξης για δικαστικές χειρισμούς, ή εκείνος που προκάλεσε και συντόνισε την «αμαρτωλή» συνάντηση. Αυτός που υπέγραψε την κλήτευσή του είναι, επί της ουσίας, ο Παπαγγελόπουλος και δεν προσφέρεται ως μάρτυρας υπεράσπισης.
Μέσω της υπόθεσης Μιωνή αναδεικνύνεται εκ νέου η εικόνα μια ομάδας που βρέθηκε ξαφνικά στην κορυφή της εξουσίας και θεωρούσε ότι είναι ανέγγιχτη. Η συνάντηση δεν έγινε σε κάποιο εστιατόριο, αλλά στο Μαξίμου, επειδή η «αυλή» αδυνατούσε να διαχωρίσει τον χαρακτήρα των ζητημάτων που διαχειριζόταν. Την ίδια ώρα, άλλωστε, σε διπλανά γραφεία έλεγε ανέκδοτα και κομπορρημονούσε και ο Μανώλης Πετσίτης. Υστερα από αρκετές γκέλες, η μετοχή του Νίκου Παππά στον ΣΥΡΙΖΑ είχε βυθισθεί - και ο πρώην υπουργός μπαίνει πλέον και στο κάδρο της Προανακριτικής, αιφνιδιασμένος και απροετοίμαστος. Αν αποτελεί βασικό κανόνα στην πολιτική να είσαι χρήσιμος, έχει ενδιαφέρον ότι στην Κουμουνδούρου δεν μετρούν πλέον μόνο τη χρησιμότητα του Παπαγγελόπουλου, αλλά και του Παππά.
ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΜΕ ΟΡΑΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΕΣΧΑΤΩΣ, ΚΑΛΟΙ ΓΙΑ ΚΟΛΑΟΥΖΟΙ ΤΟΥ "ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ" ΣΥΡΙΖΑ,ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ....
ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 2.066 (665)
 |
| "Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29/02-01/03/20 |
Η "ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ" ΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ: ΥΠΗΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΞΕΤΙΜΗΘΗ ΔΕΟΝΤΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ "ΤΗΣ" ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΡΗΣΕ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΕΞΕΛΕΞΕ ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑ, ΜΕ ΠΡΟΙΚΑ ΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ....
Από τη ΣΥΡΙΖΑίϊκη "Εφ.Συν"
 |
| "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02-02/03/20 |
ΑΠΕΤΑΞΑΤΟ ΜΕΝ ΤΗΝ..."ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ" Ο ΚΡΑΤΑΙΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΝΗΡΟ, ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΟ ΕΝ ΠΟΛΛΟΙΣ, ΣΚΟΠΟ....
ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 2.065 (664)
"...Επειδή φαίνεται να πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή του ανυποχώρητου αριστερού, ο οποίος έδινε τη ζωή του για την ηθική και την τιμή του Κόμματος, και του φανατισμένου δεξιού, ο οποίος έδινε τα πάντα για το Εθνος και τον Βασιλιά, καλά θα είναι να αφήσουν οι αρμόδιοι καθοδηγητές τα γνωστά παραμύθια «περί του κοκκινότερου κόκκινου» ή «του γαλανότερου γαλάζιου» και να αφουγκραστούν καλύτερα τις ανάγκες όλου του λαού κι όχι μόνο των «δικών τους παιδιών». Η αλλαγή δεν θα έρθει με διακηρύξεις κενές περιεχομένου ή με προσμείξεις μιας χρήσης αλλά με τον έντιμο, συνεπή και ειλικρινή διάλογο με το σύνολο της κοινωνίας και όχι μεταξύ εαυτών και αλλήλων «για ένα άδειο πουκάμισο, για μια κουτσή καρέκλα»....."
Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02-01/03/30 |
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ
Ηταν ένας σωρός άχρηστα πράγματα
τρύπια και λερωμένα ρούχα
σίδερα σκουριασμένα
παλιά παπούτσια και καπέλα
Μετά κάτι άρχισε να σαλεύει
κάτω από τα σκουπίδια, ένα
πλάσμα ζωντανό, μία υποψία
Σπ. Κατσίμης, Υποψία
Είναι βέβαιο ότι ζούμε σε περίοδο πολλαπλών κρίσεων. Χάνουμε -ανάμεσα στα άλλα - και την κοινωνικοπολιτικοϊδεολογική μας ταυτότητα. Το έχω ξαναγράψει. Αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί, κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί έχουν γίνει ένα ιδεολογικό κουβάρι όπου ο καθένας λέει ό,τι θέλει και κάνει ό,τι νομίζει. Στην παραπάνω «σούπα» συνέβαλε -δυστυχώς - κι ο τρόπος που κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια πολιτικοειδής παλάντζα που έγερνε άλλοτε προς τους ΑΝΕΛ, άλλοτε προς το ΚΚΕ κι άλλοτε προς τις διάφορες Λέσχες. Αφού με αυτή την τακτική μπέρδεψε όλον τον κόσμο, στο τέλος μπερδεύτηκαν και οι ίδιοι μεταξύ τους. Παλαιοαριστεροί δογματικοί, αστοί νεοαριστεροί, «λαμόγια» μισοαριστεροί, λαχανί κεντροαριστεροί, πρώην αμετανόητοι αριστεροί, ακόμα και δεξιοαριστεροί ομαδοποιούνται, κάνουν συνέδρια και προβαίνουν σε δηλώσεις μήπως και μπορέσουν να πάρουν αποστάσεις ο ένας από τον πλαϊνό «σύντροφό του» για να διασώσουν έτσι άλλοι τη ριζοσπαστική(;) τους συνείδηση κι άλλοι τη συντηρητική τους καταγωγή.
Πριν λύσουν τον κόμπο, που οι ίδιοι για λόγους κυβερνητικής σκοπιμότητας και μετεκλογικής εργασιοθεραπείας έφτιαξαν, θα τολμήσω να ρωτήσω:
- Ποιος πίεσε τους μεν να γίνουν «αριστεροί light» και αρεστοί μόνο στο κατεστημένο (ευρωπαϊκό, εφοπλιστικό, ροτσιλντικό κ.λπ.) και τους δε να προσποιούνται στα πολιτικά τους γεράματα τους όψιμους «επαναστάτες»;
- Πώς συμβιβάζουν την αριστερή τους ταυτότητα με επιχειρηματικές δραστηριότητες αμφίβολης ηθικής (αλλά αναμφισβήτητου κέρδους) και τη δεξιά τους ταυτότητα με κολεκτιβίστικες αντιλήψεις;
- Γιατί οι αριστεροί κολακεύτηκαν ή γοητεύτηκαν τόσο πολύ από τις σειρήνες της μεγαλοαστικής τάξης ώστε να κάνουν επιδεικτικές παράτες με τους πλέον φαύλους εκπροσώπους της και οι δεξιοί αισθάνθηκαν «μάγκες» επειδή κάποιοι σύντροφοι τους χτύπησαν φιλικά τον ώμο;
- Ποιος τούς δίδαξε να συνεχίζουν, εν έτει 2015-2019, να θεωρούν τους εαυτούς τους ως Μύστες μιας ακατανόητης και μη προσβάσιμης για τους υπόλοιπους ανθρώπους Μεγάλης Θεωρίας του Παντός (οι μεν ευαγγελιζόμενοι την παγκόσμια επανάσταση των λαών και οι δε την ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης);
- Ποιοι ένθεν/κακείθεν νομίζουν ότι μπορούν να ξαναγράψουν κατά το δοκούν την ελληνική Ιστορία και, για να δικαιώσουν την ιδεοληψία τους, επιχειρούν να διαγράψουν από την εθνική/κοινωνική συνείδηση όποιον δεν τους μοιάζει;
Επειδή φαίνεται να πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή του ανυποχώρητου αριστερού, ο οποίος έδινε τη ζωή του για την ηθική και την τιμή του Κόμματος, και του φανατισμένου δεξιού, ο οποίος έδινε τα πάντα για το Εθνος και τον Βασιλιά, καλά θα είναι να αφήσουν οι αρμόδιοι καθοδηγητές τα γνωστά παραμύθια «περί του κοκκινότερου κόκκινου» ή «του γαλανότερου γαλάζιου» και να αφουγκραστούν καλύτερα τις ανάγκες όλου του λαού κι όχι μόνο των «δικών τους παιδιών». Η αλλαγή δεν θα έρθει με διακηρύξεις κενές περιεχομένου ή με προσμείξεις μιας χρήσης αλλά με τον έντιμο, συνεπή και ειλικρινή διάλογο με το σύνολο της κοινωνίας και όχι μεταξύ εαυτών και αλλήλων «για ένα άδειο πουκάμισο, για μια κουτσή καρέκλα».
Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός
"...Στο σημείο αυτό ερχόμαστε σε έναν ακόμη λόγο που θα συνηγορούσε υπέρ της συνεκμετάλλευσης. Πρόκειται για τη λειτουργία «υπέρτατων στόχων» (superordinate goals), όπως ονομάζονται στη θεωρία της επίλυση συγκρούσεων, δηλαδή των στόχων εκείνων που είναι πολύ σημαντικές, αλλά δεν μπορούν να εκπληρωθούν από τη μία πλευρά από μόνη της. Για την εκπλήρωση των επιδιώξεων αυτών απαραίτητη είναι η συνεργασία και της άλλης πλευράς, οι προσπάθειες από κοινού. Η έρευνα των συγκρούσεων σε άλλα επίπεδα ανάλυσης έχει δείξει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις αν οι δύο αντίπαλοι κατορθώσουν, εκόντες άκοντες, να συνεργασθούν προς επίτευξη του δύσκολου αλλά απαραίτητου αυτού στόχου, το αποτέλεσμα είναι η μείωση της εκατέρωθεν δυσπιστίας και το άνοιγμα της οδού για την εκτόνωση της αντιπαλότητας....."
Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02-01/03/20 |
ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΗΡΑΚΛΕΙΔΗ
Στην ελληνοτουρκική διένεξη του Αιγαίου η κύρια διαφορά από ελληνικής πλευράς είναι, ως γνωστόν, η υφαλοκρηπίδα (για την Τουρκία είναι τα χωρικά ύδατα). Από πλευράς ουσίας οι μορφές επίλυσης είναι η οριοθέτηση, η συνεκμετάλλευση ή ένας συνδυασμός των δύο αυτών λύσεων.
Η διαμοιρασμός της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου αποτελεί μια από τις πλέον περίπλοκες περιπτώσεις παγκοσμίως και μια οριοθέτησή της από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) προβλέπεται να αποτελέσει σταθμό στη νομολογία του δικαίου της θάλασσας. Η απόφαση αυτή θα στηριχθεί κατεξοχήν στην ευθυδικία (equity), δηλαδή στο να υπάρξει ένα δίκαιο αποτέλεσμα, που πρακτικά σημαίνει να μην αδικηθεί ούτε η Ελλάδα αλλά ούτε και η Τουρκία.
Η πολυπλοκότητα του Αιγαίου, λόγω ακτογραμμής, πολλών νησιών, εκ των οποίων πολλά πλησίον της τουρκικής ακτογραμμής στο Αιγαίο, είναι οι κύριοι λόγοι για να βρεθεί η λύση σε ένα διεθνές δικαστήριο ή με έναν συνδυασμό δικαστηρίου και διαπραγματεύσεων, όπως έγινε με την περίπτωση του Κόλπου του Μέιν μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά το 1984 ή, θα έλεγα, με συνδυασμό συνδιαλλαγής (που μοιάζει με δικαστήριο αλλά οι αποφάσεις της είναι εισηγήσεις και όχι υποχρεωτικές) και διαπραγματεύσεων, όπως έγινε πρόσφατα μεταξύ Ανατολικού Τιμόρ και Αυστραλίας.
Σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδων σε σχέση με νησιά, στις μέχρι σήμερα αποφάσεις του ΔΔΧ και διαιτητικών δικαστηρίων παρατηρείται
Η διαμοιρασμός της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου αποτελεί μια από τις πλέον περίπλοκες περιπτώσεις παγκοσμίως και μια οριοθέτησή της από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) προβλέπεται να αποτελέσει σταθμό στη νομολογία του δικαίου της θάλασσας. Η απόφαση αυτή θα στηριχθεί κατεξοχήν στην ευθυδικία (equity), δηλαδή στο να υπάρξει ένα δίκαιο αποτέλεσμα, που πρακτικά σημαίνει να μην αδικηθεί ούτε η Ελλάδα αλλά ούτε και η Τουρκία.
Η πολυπλοκότητα του Αιγαίου, λόγω ακτογραμμής, πολλών νησιών, εκ των οποίων πολλά πλησίον της τουρκικής ακτογραμμής στο Αιγαίο, είναι οι κύριοι λόγοι για να βρεθεί η λύση σε ένα διεθνές δικαστήριο ή με έναν συνδυασμό δικαστηρίου και διαπραγματεύσεων, όπως έγινε με την περίπτωση του Κόλπου του Μέιν μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά το 1984 ή, θα έλεγα, με συνδυασμό συνδιαλλαγής (που μοιάζει με δικαστήριο αλλά οι αποφάσεις της είναι εισηγήσεις και όχι υποχρεωτικές) και διαπραγματεύσεων, όπως έγινε πρόσφατα μεταξύ Ανατολικού Τιμόρ και Αυστραλίας.
Σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδων σε σχέση με νησιά, στις μέχρι σήμερα αποφάσεις του ΔΔΧ και διαιτητικών δικαστηρίων παρατηρείται
(1) ότι τα νησιά, ειδικά αυτά που βρίσκονται πιο κοντά στην άλλη παράκτια χώρα να λαμβάνουν ελάχιστη ή διόλου υφαλοκρηπίδα, για να μην αδικηθεί η χώρα με εκτεταμένο μέτωπο στη εν λόγω θάλασσα (π.χ. υφαλοκρηπίδα μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας σε σχέση με τα βρετανικά νησιά Μάγχης πλησίον της Γαλλίας, το 1977, με λίγη επήρεια, υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ντουμπάι και Σαρτζάι, το 1981, με το νησί Αμπού Μούσα αν μη λαμβάνει επήρεια ή η μισή επήρεια γα τα νησιά Κερκενάχ μεταξύ Τυνησίας και Λιβύης, το 1982), νησί St Martins του Μπανγκλαντές, χωρίς επήρεια, στην υφαλοκρηπίδα μεταξύ Μπαγκλαντές και Μιανμάρ· και
(2) όταν τα νησιά βρίσκονται αντιμέτωπα με μια μεγάλη ακτή τότε δεν ισχύει η μέση απόσταση μεταξύ τους, αλλά το όριο τίθεται υπέρ του ηπειρωτικού εδάφους (π.χ. υφαλοκρηπίδα μεταξύ Λιβύης και Μάλτας, το 1985 ή Δανία και Νορβηγία μεταξύ Γροιλανδίας και νήσου Γιαν Μαγιέν, το 1993).
Στο ΔΔΧ μία απόφαση για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου μάλλον θα κινηθεί μεταξύ 20%-30% της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου στην Τουρκία και 80%-70% στην Ελλάδα, με κύριο δεδομένο ότι οι ακτογραμμές των δύο χωρών, ηπειρωτικά και νησιωτικά στο Αιγαίο, είναι τέσσερα προς ένα. Αυτό υποστηρίζουν οι πλέον σοβαρές αντικειμενικές μελέτες που έχουν γίνει από νομικούς διεθνολόγους του δίκαιου της θάλασσας που δεν είναι Ελληνες ή Τούρκοι.
Ερχομαι τώρα στη συνεκμετάλλευση. Συνεκμεταλλεύσεις σε περιπτώσεις υφαλοκρηπίδων υπάρχουν σε τρεις περιπτώσεις: ως λύση εναλλακτική στην περίπτωση δυσκολίας συμφωνίας για οριοθέτηση· ως λύση στο πλαίσιο μιας οριοθέτησης· και ως τρόπος αντιμετώπισης των περιπτώσεων εκείνων όπου τα κοιτάσματα βρίσκονται ακριβώς εκεί που έχει χαραχθεί η γραμμή οριοθέτησης.
Μέχρι σήμερα η ελληνική πλευρά υπήρξε αρνητική στην ιδέα της συνεκμετάλλευσης που τη θεωρεί εγκαθίδρυση καθεστώτος συγκυριαρχίας στο Αιγαίο. Ωστόσο η συνεκμετάλλευση δεν θα πρέπει να αποκλειστεί εκ προοιμίου. Για να γίνει η συνεκμετάλλευση πιο αρεστή στην Ελλάδα, θα μπορούσε να μην είναι βέβαια 50%-50%, κάτι προδήλως άδικο, αλλά της τάξεως του 75%-25%.
Στο πλαίσιο μιας μερικής ή πιλοτικής συνεκμετάλλευσης, π.χ. εκεί που τα κοιτάσματα πετρελαίου είναι ενιαία και στα όρια μεταξύ των δύο υφαλοκρηπίδων, ίσως τεθεί σε ενέργεια η δυναμική που υπήρχε στην ΕΟΚ στις δεκαετίες του 1950-1960, ότι δηλαδή μία από κοινού συνεργασία για ένα ζήτημα λειτουργικό που ωφελεί τα μέρη έχει ως επακόλουθο η αντιπαλότητα να ξεπεραστεί (λειτουργισμός του David Mitrany, νεολειτουργισμός του Ernest Haas και άλλων).
Στο σημείο αυτό ερχόμαστε σε έναν ακόμη λόγο που θα συνηγορούσε υπέρ της συνεκμετάλλευσης. Πρόκειται για τη λειτουργία «υπέρτατων στόχων» (superordinate goals), όπως ονομάζονται στη θεωρία της επίλυση συγκρούσεων, δηλαδή των στόχων εκείνων που είναι πολύ σημαντικές, αλλά δεν μπορούν να εκπληρωθούν από τη μία πλευρά από μόνη της. Για την εκπλήρωση των επιδιώξεων αυτών απαραίτητη είναι η συνεργασία και της άλλης πλευράς, οι προσπάθειες από κοινού. Η έρευνα των συγκρούσεων σε άλλα επίπεδα ανάλυσης έχει δείξει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις αν οι δύο αντίπαλοι κατορθώσουν, εκόντες άκοντες, να συνεργασθούν προς επίτευξη του δύσκολου αλλά απαραίτητου αυτού στόχου, το αποτέλεσμα είναι η μείωση της εκατέρωθεν δυσπιστίας και το άνοιγμα της οδού για την εκτόνωση της αντιπαλότητας.
Πάντως ενδέχεται στο Αιγαίο να μην υπάρχουν καν αρκετά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα πετρελαίου κατάλληλα για γεώτρηση, κάτι που θα ήταν ευχής έργο μια και η κύρια πηγή πλούτου για τις δύο χώρες (και ειδικά για την Ελλάδα) στο πέλαγος αυτό είναι οι καθαρές θάλασσες και το καθαρό περιβάλλον, που συνεπάγεται και τον εκτεταμένο τουρισμό, και όχι να γεμίσει το Αιγαίο με γεωτρύπανα άντλησης πετρελαίου ή να κινδυνεύει με μόλυνση η περιοχή από ατυχήματα κατά την άντληση του πετρελαίου, ατυχήματα που είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα συμβούν.
-Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων, στα ελληνικά και στα αγγλικά, για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών
Στο ΔΔΧ μία απόφαση για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου μάλλον θα κινηθεί μεταξύ 20%-30% της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου στην Τουρκία και 80%-70% στην Ελλάδα, με κύριο δεδομένο ότι οι ακτογραμμές των δύο χωρών, ηπειρωτικά και νησιωτικά στο Αιγαίο, είναι τέσσερα προς ένα. Αυτό υποστηρίζουν οι πλέον σοβαρές αντικειμενικές μελέτες που έχουν γίνει από νομικούς διεθνολόγους του δίκαιου της θάλασσας που δεν είναι Ελληνες ή Τούρκοι.
Ερχομαι τώρα στη συνεκμετάλλευση. Συνεκμεταλλεύσεις σε περιπτώσεις υφαλοκρηπίδων υπάρχουν σε τρεις περιπτώσεις: ως λύση εναλλακτική στην περίπτωση δυσκολίας συμφωνίας για οριοθέτηση· ως λύση στο πλαίσιο μιας οριοθέτησης· και ως τρόπος αντιμετώπισης των περιπτώσεων εκείνων όπου τα κοιτάσματα βρίσκονται ακριβώς εκεί που έχει χαραχθεί η γραμμή οριοθέτησης.
Μέχρι σήμερα η ελληνική πλευρά υπήρξε αρνητική στην ιδέα της συνεκμετάλλευσης που τη θεωρεί εγκαθίδρυση καθεστώτος συγκυριαρχίας στο Αιγαίο. Ωστόσο η συνεκμετάλλευση δεν θα πρέπει να αποκλειστεί εκ προοιμίου. Για να γίνει η συνεκμετάλλευση πιο αρεστή στην Ελλάδα, θα μπορούσε να μην είναι βέβαια 50%-50%, κάτι προδήλως άδικο, αλλά της τάξεως του 75%-25%.
Στο πλαίσιο μιας μερικής ή πιλοτικής συνεκμετάλλευσης, π.χ. εκεί που τα κοιτάσματα πετρελαίου είναι ενιαία και στα όρια μεταξύ των δύο υφαλοκρηπίδων, ίσως τεθεί σε ενέργεια η δυναμική που υπήρχε στην ΕΟΚ στις δεκαετίες του 1950-1960, ότι δηλαδή μία από κοινού συνεργασία για ένα ζήτημα λειτουργικό που ωφελεί τα μέρη έχει ως επακόλουθο η αντιπαλότητα να ξεπεραστεί (λειτουργισμός του David Mitrany, νεολειτουργισμός του Ernest Haas και άλλων).
Στο σημείο αυτό ερχόμαστε σε έναν ακόμη λόγο που θα συνηγορούσε υπέρ της συνεκμετάλλευσης. Πρόκειται για τη λειτουργία «υπέρτατων στόχων» (superordinate goals), όπως ονομάζονται στη θεωρία της επίλυση συγκρούσεων, δηλαδή των στόχων εκείνων που είναι πολύ σημαντικές, αλλά δεν μπορούν να εκπληρωθούν από τη μία πλευρά από μόνη της. Για την εκπλήρωση των επιδιώξεων αυτών απαραίτητη είναι η συνεργασία και της άλλης πλευράς, οι προσπάθειες από κοινού. Η έρευνα των συγκρούσεων σε άλλα επίπεδα ανάλυσης έχει δείξει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις αν οι δύο αντίπαλοι κατορθώσουν, εκόντες άκοντες, να συνεργασθούν προς επίτευξη του δύσκολου αλλά απαραίτητου αυτού στόχου, το αποτέλεσμα είναι η μείωση της εκατέρωθεν δυσπιστίας και το άνοιγμα της οδού για την εκτόνωση της αντιπαλότητας.
Πάντως ενδέχεται στο Αιγαίο να μην υπάρχουν καν αρκετά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα πετρελαίου κατάλληλα για γεώτρηση, κάτι που θα ήταν ευχής έργο μια και η κύρια πηγή πλούτου για τις δύο χώρες (και ειδικά για την Ελλάδα) στο πέλαγος αυτό είναι οι καθαρές θάλασσες και το καθαρό περιβάλλον, που συνεπάγεται και τον εκτεταμένο τουρισμό, και όχι να γεμίσει το Αιγαίο με γεωτρύπανα άντλησης πετρελαίου ή να κινδυνεύει με μόλυνση η περιοχή από ατυχήματα κατά την άντληση του πετρελαίου, ατυχήματα που είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα συμβούν.
-Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων, στα ελληνικά και στα αγγλικά, για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών
Κυριακή 1 Μαρτίου 2020
"...Ενα το πρόβλημα, αλλά πολυώνυμο – για κάποια περίοδο το λέμε «εθνική άμυνα». Μας έτυχε γείτονας λαός, σήμερα κάπου ογδόντα εκατομμύρια, που θέλησε και πέτυχε κάποτε να μας απωθήσει στο περιθώριο της Ιστορίας για τέσσερις ολόκληρους αιώνες. Και το ελάχιστο κρατίδιο που ξαναχτίσαμε το πριονίζει αδιάκοπα και το απειλεί αναιδέστατα. Εξάλειψε τον Ελληνισμό από την πανάρχαια μικρασιατική του κοιτίδα, τον ξερίζωσε από τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη, την Ιμβρο, την Τένεδο, τη Βόρεια Κύπρο, απέσπασε θρασύτατα συγκυριαρχία στο πέλαγος, στον αέρα, στις βραχονησίδες του Αιγαίου. Απέναντι σε απειροελάχιστο ενδεχόμενο ανάλογης απειλής, οι πολίτες Ελβετοί ανανεώνουν τη στρατιωτική τους εξάσκηση κάθε χρόνο, από τα δεκαοχτώ ώς τα πενήντα τους, συντηρώντας στο σπίτι τους τον οπλισμό που τους παρέχεται – είναι η πιο ετοιμοπόλεμη κοινωνία της Ευρώπης, και γι’ αυτό απόλεμη. Στη σημερινή Ελλάδα, με καθημερινές και θρασύτατες τις απειλές της Τουρκίας, η στρατιωτική θητεία έχει εξευτελιστεί σε κωμικής διάρκειας (κι όμως απεχθέστατο) μπελά – είμαστε ίσως η πιο τυφλά εθελόδουλη κοινωνία της Ευρώπης...."
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/03/20 |
ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ,
του Χρήστου Γιανναρά
Το πρόβλημα το ζούμε όλοι κατάσαρκα. Το ξέρουμε, ξέρουμε όλοι και τη λύση του. Κανένας μας δεν τολμάει να πει τη λύση. Οπως σε αποτυχημένο γάμο κανένας δεν μιλάει για διαζύγιο, στον καρκίνο κανένας δεν μιλάει για θάνατο. Συνεχίζουμε να διχογνωμούμε παθιασμένοι για το πρόβλημα, ενώ ξέρουμε τη λύση. Οπως στη δικτατορία: πολυσέλιδες οι εφημερίδες, καμιά δεν ονομάτιζε το πρόβλημα, οι δημόσιοι αγορητές το ίδιο.
Τότε μίλησε ο Σεφέρης. Με γλώσσα άλλη, «έξω από τα πολιτικά του τόπου» (Δήλωση, 28.3.1969). Ονομάτισε «δικτατορικές καταστάσεις» και τις όρισε σαν «κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη, στεκάμενα νερά». Προμήνυσε την «τραγωδία που περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος» και σίγουρα δεν εννοούσε μόνο τη βίαιη αποκοπή της Κύπρου από τον ενιαίο κορμό της ελληνικής ιστορικής παρουσίας.
Σήμερα δεν υπάρχει Σεφέρης για να σπάσει τη σιωπή, και αν υπήρχε, τη γλώσσα του την έχει αχρηστέψει, την κάνει ακατανόητη, ο διακομματικός «προοδευτικός» μηδενισμός της μεταπολίτευσης – ίδια «ελώδη, στεκάμενα νερά», από τον Λευτέρη Βερυβάκη ώς τη Νίκη Κεραμέως. Συνεχίζουμε ανέκφραστοι να ζούμε το πρόβλημα, διαιωνίζουμε την «κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης» σαν αναπότρεπτη μοίρα ή ριζικό.
Πολυώνυμο το πρόβλημα, αλλά ένα και μοναδικό. Για κάποιες μέρες ή εβδομάδες (όσο ορίσουν τα «μέσα») το λέμε «φορολογικό». Στη συνέχεια το μετονομάζουμε σε «ασφαλιστικό». Μετά σε «μεταναστευτικό». Υστερα, σε πρόβλημα «εθνικής άμυνας». Και τα χρόνια κυλάνε, με μια καινούργια τραγωδία να περιμένει σε κάποια απρόβλεπτη στιγμή, που όλοι την απευχόμαστε και όλοι την προετοιμάζουμε με την αδράνεια ή την ανημπόρια μας.
Κάθε Ελληνας πολίτης με στοιχειώδη νοημοσύνη, προσπαθεί να μειώσει με τεχνάσματα ή να αποφύγει εντελώς την καταβολή φόρου. Φράσεις όπως: «με απόδειξη, εκατό, χωρίς απόδειξη, σαράντα» συνοδεύουν τις περισσότερες δοσοληψίες.
Οι δυνάστες μας, στο καθεστώς της κομματοκρατίας, προσπαθούν να «πατάξουν» τη φοροδιαφυγή, με αυξημένους ελέγχους, αστυνομικές μεθοδεύσεις. Ταιριάζει κι εδώ ο βιβλικός χαρακτηρισμός: «μωροί και τυφλοί»: Δεν καταλαβαίνουν, επειδή δεν θέλουν να καταλάβουν, ότι η φοροδιαφυγή είναι λογικά τετράγωνη αυτοάμυνα. Θα πλήρωναν οι πολίτες ολοπρόθυμα τους φόρους τους, αν ήταν φανερό και ψηλαφητό ότι οι φόροι ξαναγυρίζουν στον πολίτη ως υπηρεσίες μέσω των θεσμών - λειτουργιών του κράτους. Οτι χρηματοδοτούν οι φόροι την ηλεκτροδότησή μας, την ύδρευση, τις συγκοινωνίες, την καθαριότητα των οικισμών, σχολειά για τα οποία να καμαρώνουμε, πανεπιστήμια να τα ’χουμε καύχημα.
Σήμερα οι πολίτες ξέρουμε ότι οι φόροι είναι ωμή ληστεία που υπηρετεί, προκλητικά και χυδαία, το πελατειακό κράτος των κομμάτων: Αναρίθμητους αυθαίρετους διορισμούς στο Δημόσιο (εξαγορασμένη ψηφοθηρία), διαπλοκή της εξουσίας με έναν δαιδαλώδη υπόκοσμο εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου. Ολα τα κοινωνικά λειτουργήματα έχουν παραδοθεί στην αδηφαγία της ιδιωτικής κερδοσκοπίας: το ηλεκτρικό, το πετρέλαιο, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα τρένα, το ταχυδρομείο, η πληροφόρηση – όλα τα χρειώδη του βίου ο πολίτης πρέπει να τα αγοράσει, οπότε οι φόροι που απαιτεί το κράτος είναι μόνο «κεφαλικοί», χαράτσι για να του επιτρέπει η εξουσία να υπάρχει.
Πολυώνυμο το πρόβλημα, αλλά ένα και μοναδικό. Για κάποιες άλλες μέρες ή εβδομάδες το λέμε «ασφαλιστικό»: Ενα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού πληρώνεται από το κρατικό ταμείο, δήθεν υπάλληλοι ή δήθεν συνταξιούχοι, επειδή εφάπαξ πούλησαν την ψήφο τους σε κάποιον αετονύχη πολιτευτή. Το «κράτος» δεν ενδιαφέρεται να ελέγξει ούτε καν τις κατάφωρες αδικίες – για εργασία δεκαπέντε χρόνων (ή και λιγότερων) συνταξιοδοτούνται μυριάδες επί τριάντα, σαράντα, σαράντα πέντε χρόνια. Δίχως στοιχειώδη, έστω, δικαιοκρισία: Αξιωματικός, για δεκαετίες στο χαράκωμα και στις προφυλακές ή πανεπιστημιακοί που εκλέχθηκαν καθηγητές στην τέταρτη ή πέμπτη δεκαετία του βίου τους, έχουν πολλοστημόριο της σύνταξης κλητήρα της Βουλής ή υπαλλήλου της άλλοτε «Ολυμπιακής», της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, του ΟΣΕ ή κρατικών Τραπεζών.
Ενα το πρόβλημα, αλλά πολυώνυμο – για κάποια περίοδο το λέμε «εθνική άμυνα». Μας έτυχε γείτονας λαός, σήμερα κάπου ογδόντα εκατομμύρια, που θέλησε και πέτυχε κάποτε να μας απωθήσει στο περιθώριο της Ιστορίας για τέσσερις ολόκληρους αιώνες. Και το ελάχιστο κρατίδιο που ξαναχτίσαμε το πριονίζει αδιάκοπα και το απειλεί αναιδέστατα. Εξάλειψε τον Ελληνισμό από την πανάρχαια μικρασιατική του κοιτίδα, τον ξερίζωσε από τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη, την Ιμβρο, την Τένεδο, τη Βόρεια Κύπρο, απέσπασε θρασύτατα συγκυριαρχία στο πέλαγος, στον αέρα, στις βραχονησίδες του Αιγαίου.
Απέναντι σε απειροελάχιστο ενδεχόμενο ανάλογης απειλής, οι πολίτες Ελβετοί ανανεώνουν τη στρατιωτική τους εξάσκηση κάθε χρόνο, από τα δεκαοχτώ ώς τα πενήντα τους, συντηρώντας στο σπίτι τους τον οπλισμό που τους παρέχεται – είναι η πιο ετοιμοπόλεμη κοινωνία της Ευρώπης, και γι’ αυτό απόλεμη. Στη σημερινή Ελλάδα, με καθημερινές και θρασύτατες τις απειλές της Τουρκίας, η στρατιωτική θητεία έχει εξευτελιστεί σε κωμικής διάρκειας (κι όμως απεχθέστατο) μπελά – είμαστε ίσως η πιο τυφλά εθελόδουλη κοινωνία της Ευρώπης.
Το πρόβλημα πολύπτυχο, αλλά ένα: Η κομματοκρατία.
"...Και μπορούμε με πολλούς τρόπους, όχι μόνο με εξοπλισμούς αλλά και με πρωτοβουλίες. Και πρώτα απ’ όλα με την ευρηματική και δυναμική αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) με κάθε τρόπο. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρόκειται να αρχίσει μέσα στο επόμενο διάστημα (μάλλον στις 9 Μαΐου) η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης με τη συμμετοχή κυβερνήσεων, κοινοβουλίων και πολιτών για την επεξεργασία προτάσεων για το μέλλον της Ευρώπης. Ενα από τα θέματα που θα εξεταστούν είναι αυτό της ευρωπαϊκής άμυνας και ασφάλειας. Και ακριβώς πάνω σ’ αυτό το θέμα η Ελλάδα οφείλει να παρουσιάσει μια δέσμη προτάσεων/πρωτοβουλιών που μεταξύ άλλων να ενισχύουν την εθνική μας ασφάλεια ενώ ταυτόχρονα θα προωθούν συνολικά και τη βαθύτερη ευρωπαϊκή αμυντική ενοποίηση...."
Aπό "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 01/03/20 |
ΤΟΥ Π.Κ.ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣτη μνήμη του δίδυμου αδελφού μου, Χαράλαμπου
Το πώς μπορούμε να ενισχύσουμε την εθνική μας ασφάλεια είναι ένα κεντρικό ζήτημα στις μέρες μας, καθώς αντιμετωπίζουμε τη δεινή κρίση με την Τουρκία. Και μπορούμε με πολλούς τρόπους, όχι μόνο με εξοπλισμούς αλλά και με πρωτοβουλίες. Και πρώτα απ’ όλα με την ευρηματική και δυναμική αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) με κάθε τρόπο. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρόκειται να αρχίσει μέσα στο επόμενο διάστημα (μάλλον στις 9 Μαΐου) η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης με τη συμμετοχή κυβερνήσεων, κοινοβουλίων και πολιτών για την επεξεργασία προτάσεων για το μέλλον της Ευρώπης. Ενα από τα θέματα που θα εξεταστούν είναι αυτό της ευρωπαϊκής άμυνας και ασφάλειας. Και ακριβώς πάνω σ’ αυτό το θέμα η Ελλάδα οφείλει να παρουσιάσει μια δέσμη προτάσεων/πρωτοβουλιών που μεταξύ άλλων να ενισχύουν την εθνική μας ασφάλεια ενώ ταυτόχρονα θα προωθούν συνολικά και τη βαθύτερη ευρωπαϊκή αμυντική ενοποίηση. Πέντε ειδικότερες πρωτοβουλίες/προτάσεις θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικές:
1. Εγγύηση των (εξωτερικών) συνόρων
Η έννοια των συνόρων ως της παραμέτρου που ορίζει την εδαφική ταυτότητα και κυριαρχία μιας κρατικής οντότητας και χρήζει προστασίας ενσωματώθηκε για πρώτη φορά στις διατάξεις της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της Ενωσης με τη Συνθήκη του Αμστερνταμ (1997), με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σημίτη, και σήμερα αποτελεί πρόνοια της Συνθήκης της Λισαβόνας (άρθρο 21). Στην ίδια Συνθήκη περιλαμβάνεται επίσης η δέσμευση για την προστασία της «ανεξαρτησίας» και «ακεραιότητας» της Ενωσης. Αυτό όμως που εμφανώς απουσιάζει από τις Συνθήκες είναι η ρητή ρύθμιση-δέσμευση για την εγγύηση (guarantee) των εξωτερικών συνόρων από την ΕΕ. Και αυτό το κενό θα πρέπει να καλυφθεί τώρα, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται. Και τη σχετική πρωτοβουλία οφείλει να αναλάβει η Ελλάδα (σε συνεργασία με άλλες χώρες-μέλη), η οποία αντιμετωπίζει και τις ισχυρότερες προκλήσεις στο πεδίο αυτό. Η χρονική συγκυρία για κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή, όχι μόνο λόγω της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης αλλά γιατί η Ευρωπαϊκή Ενωση στοχεύει τώρα στη διαμόρφωση της «κοινής άμυνας». Οχι απλώς «κοινής αμυντικής πολιτικής», η οποία αναφέρεται στη διαχείριση εξωτερικών κρίσεων (crisis management), αλλά κοινής άμυνας (common defence), η οποία ως κοινή δεν μπορεί παρά να εγγυάται πλήρως τα εξωτερικά σύνορα της πολιτικής οντότητας που εκφράζει.
2. Ρυθμίσεις για τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής
Στη Συνθήκη της Λισαβόνας έχει ενσωματωθεί επίσης και η λεγόμενη «ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής» (mutual assistance clause, άρθρο 42,7), η οποία δεσμεύει πολιτικά και νομικά τα κράτη-μέλη της Ενωσης να συνδράμουν «με όλα τα μέσα στη διάθεσή τους» (πολιτικά, διπλωματικά, οικονομικά και στρατιωτικά) ένα άλλο κράτος-μέλος που αντιμετωπίζει, πέφτει θύμα εξωτερικής επιθετικότητας (aggression). Πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντική ρύθμιση που συμβάλλει στην ανάδειξη της Ενωσης σε οιονεί «σύστημα συλλογικής ασφάλειας» και ήδη έχει ενεργοποιηθεί για πρώτη φορά από τη Γαλλία για την αντιμετώπιση των τρομοκρατικών απειλών και επιθέσεων (2015). Αλλά περιέργως δεν έχει ενεργοποιηθεί ποτέ από την Ελλάδα, έστω κι αν η υιοθέτησή της αποτέλεσε ελληνική πρωτοβουλία (τη σχετική πρόταση υπέβαλε ο γράφων στη διαπραγμάτευση). Το χειρότερο, η Ελλάδα έχει παραμελήσει να προωθήσει με πρωτοβουλία της τη διαδικασία για την υιοθέτηση των λειτουργικών ρυθμίσεων (modalities) για τη γρήγορη, αποτελεσματική και με τρόπο που να εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα ενεργοποίηση της ρήτρας. Θα πρέπει να το κάνει τώρα. Η ρήτρα αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ευεργετική για την Ελλάδα.
3. Δύναμη προστασίας συνόρων – PESCO
Η ενεργοποίηση από το 2017 της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας (PESCO) στον τομέα της άμυνας έχει οδηγήσει στην υιοθέτηση κοντά 50 σχεδίων (projects) για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας στα οποία συμμετέχει επιλεκτικός αριθμός κρατών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (σε ορισμένα είναι επικεφαλής). Απουσιάζει όμως το σχέδιο για τη συγκρότηση στρατιωτικής δύναμης άμεσης παρέμβασης για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ενωσης όταν απειλούνται, από ομάδα των επιθυμούντων κρατών-μελών. Αυτό θα πρέπει να επιδιωχθεί τώρα με ελληνική πρωτοβουλία, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται. (Και εδώ θέλει υπεύθυνο στοχασμό για τον ρόλο της Τουρκίας.)
4. Ενταξη υφαλοκρηπίδας στο τελωνειακό έδαφος της ΕΕ
Το τελωνειακό έδαφος (customs territory) της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν περιλαμβάνει ως γνωστόν την υφαλοκρηπίδα (και ΑΟΖ). Περιλαμβάνει αιγιαλίτιδα ζώνη και εναέριο χώρο. Οταν η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ενωση το 1981, έγινε μια γενναία προσπάθεια με πρωταγωνιστή τον (τότε) ευρωβουλευτή αείμνηστο Γιάγκο Πεσμαζόγλου για να συμπεριληφθεί και η υφαλοκρηπίδα. Παρά τη στήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (θετική έκθεση Fourcade), η προσπάθεια δεν απέδωσε. Μολονότι είναι δύσκολο, η προσπάθεια θα πρέπει να επαναληφθεί τώρα. Οι οικονομικές και άλλες συνθήκες γύρω από την υφαλοκρηπίδα έχουν αλλάξει ριζικά αλλά και τα δεδομένα στην Ενωση. Οπως και η σημασία η υφαλοκρηπίδα να είναι στο τελωνειακό έδαφος.
5. Νέος ρόλος Ευρωπαϊκής Ακτοφυλακής
Το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό είναι ζήτημα κρίσιμης σημασίας για την Ευρώπη, και ιδιαίτερα την Ελλάδα, και από πλευράς ασφάλειας, αν και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με όλες τις ανθρωπιστικές αξίες. Η Επιτροπή (αντιπρόεδρος Μ. Σχινάς) επεξεργάζεται μια νέα προσέγγιση στο ζήτημα προκειμένου να υπάρξει κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική. Μεταξύ των άλλων προτάσεων η Ελλάδα οφείλει όμως να επιδιώξει (α) τη δραστηριοποίηση της Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (Frontex) στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας (έπειτα από σχετική συμφωνία) και (β) την εγκατάσταση κέντρων διαλογής στο έδαφος της Τουρκίας (και άλλων χωρών), όπως είχε κατ’ αρχάς αποφασίσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Ιούνιος 2018).
-Ο κ. Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ.
Η ΔΕΣΜΗ ΠΕΝΤΕ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΚΥΣΕΑ....
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
(ηλεκτρονική έκδοση)
ΚΥΣΕΑ: Ασύμμετρη απειλή κατά της Ελλάδας - Τα πέντε μέτρα για την ενίσχυση συνόρων
Μέτρα αναβάθμισης σε μέγιστο επίπεδο της φύλαξης των ανατολικών, χερσαίων και θαλάσσιων, συνόρων της χώρας από τα σώματα ασφαλείας και τις ένοπλες δυνάμεις για την αποτροπή παράνομων εισόδων στη χώρα αποφασίστηκαν στη σύγκληση του ΚΥΣΕΑ, το οποίο συνεδρίασε εκτάκτως στις έξι το απόγευμα της Κυριακής στο Μέγαρο Μαξίμου, υπό την προεδρία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ειδικότερα, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας αποφάσισε τα ακόλουθα:
1. Την αναβάθμιση σε μέγιστο επίπεδο των μέτρων φύλαξης των ανατολικών, χερσαίων και θαλάσσιων, συνόρων της χώρας από τα σώματα ασφαλείας και τις ένοπλες δυνάμεις για την αποτροπή παράνομων εισόδων στη χώρα.
2. Την προσωρινή αναστολή, για ένα μήνα από την ημέρα λήψης της παρούσας απόφασης, της υποβολής αιτήσεων ασύλου όσων εισέρχονται στη χώρα παράνομα.
3. Την άμεση επιστροφή, όπου αυτό είναι δυνατόν, στη χώρα προέλευσης, χωρίς καταγραφή, όσων εισέρχονται παράνομα σε ελληνικό έδαφος.
4. Την υποβολή αιτήματος στην FRONTEX για ανάπτυξη της ομάδας RABIT με στόχο τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της χώρας, που συνιστούν και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
5. Την άμεση γνωστοποίηση της παρούσας απόφασης, στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και την κίνηση της διαδικασίας του άρθρου 78 παράγραφος 3 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να ληφθούν προσωρινά μέτρα υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας, για την αντιμετώπιση επείγουσας κατάστασης λόγω αιφνίδιας εισροής υπηκόων τρίτων χωρών, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αμέσως μετά την ολοκλήρωση του ΚΥΣΕΑ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, έκανε λόγο για «αιφνίδια, μαζική, οργανωμένη και συντονισμένη, πίεση από μετακινήσεις πληθυσμών στα ανατολικά, χερσαία και θαλάσσια, σύνορα της χώρας» και πρόσθεσε ότι «η μετακίνηση αυτή κατευθύνεται από την Τουρκία».
«Τις τελευταίες μέρες, η Ελλάδα δέχεται αιφνίδια, μαζική, οργανωμένη και συντονισμένη, πίεση από μετακινήσεις πληθυσμών στα ανατολικά, χερσαία και θαλάσσια, σύνορά της.
Η μετακίνηση αυτή, κατευθύνεται και ενθαρρύνεται από την Τουρκία. Οι ενέργειες αυτές γίνονται κατά παράβαση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την κοινή δήλωση Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας.
Η Τουρκία αντί να περιορίσει τα κυκλώματα διακινητών μεταναστών και προσφύγων, έχει γίνει η ίδια διακινητής».
Στη συνέχεια ο κ. Πέτσας σημείωσε ότι δεδομένης της βίας με την οποία χιλιάδες άτομα επιχειρούν να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία εξαιρετική και ασύμμετρη απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας».
«Τα συγκεντρωμένα άτομα επιχειρούν διά της βίας να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος, παρά το γεγονός ότι από την ελληνική πλευρά έχει καταστεί σαφές, με κάθε τρόπο ότι δεν επιτρέπεται καμία απολύτως διέλευση. Λόγω του συντονισμένου και μαζικού χαρακτήρα της, η μετακίνηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο του ασύλου που αφορά μόνο εξατομικευμένες περιπτώσεις. Υπό τις συνθήκες αυτές, η παρούσα κατάσταση συνιστά ενεργή, σοβαρή, εξαιρετική και ασύμμετρη απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας της χώρας. Τα συγκεντρωμένα άτομα χρησιμοποιούνται ως πιόνια από την Τουρκία για την άσκηση διπλωματικής πίεσης. Η Ελλάδα ασκεί αταλάντευτα το κυριαρχικό δικαίωμα και τη συνταγματική υποχρέωση να διαφυλάσσει την ακεραιότητά της», κατέληξε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.ΕΕ: Εκτακτη σύνοδο των ΥΠΕΞ
συγκαλεί ο Ζοζέπ Μπορέλ
Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ συγκάλεσε έκτακτη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την επόμενη εβδομάδα προκειμένου να συζητηθεί η κατάσταση στο Ιντλίμπ και τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, κατόπιν αιτήματος του Έλληνα υπουργού Νίκου Δένδια.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο Μπορέλ σημειώνει ότι οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις εντός και γύρω από την επαρχία Ιντλίμπ της Συρία συνιστούν «σοβαρή απειλή για τη διεθνή ειρήνη και σταθερότητα. Προκαλούν ανείπωτα ανθρωπιστικά δεινά στον πληθυσμό και έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην περιοχή και πέραν αυτής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να διπλασιάσει τις προσπαθειές της για να αντιμετωπίσει αυτή τη φρικτή ανθρωπιστική κρίση με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της», πρόσθεσε.
Επισημαίνοντας ότι υπάρχει μόνο «πολιτική λύση» στην κρίση της Συρίας, ο Μπορέλ τονίζει ότι παράλληλα, οι Βρυξέλλες συνεχίζουν να παρακολουθούν στενά την κατάσταση στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και ότι θα πρέπει να τηρηθεί η συμφωνία της Τουρκίας με την ΕΕ.«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δεσμευτεί να στηρίξει την Ελλάδα και τη Βουλγαρία στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης» που είναι σε εξέλιξη, υπογράμμισε.
#Idlib - ongoing fighting is a serious threat to intl peace and security and causing untold human suffering. I am calling for extraordinary Foreign Affairs @EUCouncil to discuss situation with EU ministers. Contacts with key actors ongoing. Full statement->europa.eu/!PY48PrSyria: Statement by the High Representative/Vice-President Josep BorrellEEAS - European External Action Service - European Union External Action
Η έκτακτη σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών την επόμενη εβδομάδα «θα είναι μια ευκαιρία για να επικεντρωθούμε στις τελευταίες εξελίξεις και να συνεχίσουμε το κοινό έργο μας σε όλα τα μέτωπα. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η συλλογική δράση μας θα έχει τις μέγιστες δυνατές επιπτώσεις αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση και να συμβάλουμε στο να ανοίξει ο δρόμος για μια πολιτική λύση», καταλήγει η ανακοίνωση.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ Militaire: Οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ μπορούν να αποτυπωθούν σε μια λέξη: αποτροπή. Αυτό σημαίνει ότι στον Έβρο συνεχίζεται η προσπάθεια να μην περάσει κανένας παράνομα. Τα δύσκολα είναι στο Αιγαίο για ευνόητους λόγους Η θαλάσσια περιοχή που πρέπει να καλυφθεί από τις ελληνικές δυνάμεις είναι μεγάλη και δύσκολη. Επιπλέον υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο οι επιχειρήσεις αποτροπής να μετατρέπονται σε επιχειρήσεις διάσωσης, αν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες πέφτουν στη θάλασσα. Σε γενικές γραμμές θα επιχειρηθεί να υπάρξει όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματική “απώθηση” των σκαφών που μεταφέρουν από τα μικρασιατικά παράλια, πρόσφυγες και μετανάστες. Τα μέσα που διαθέτει η Ελλάδα είναι δεδομένα και μ΄ αυτά πρέπει να τα βγάλει πέρα. Το μόνο που έχει να περιμένει από τους “συμμάχους” είναι δηλώσεις και κατανόηση.
"...Η θέση μας είναι ότι η όποια διευθέτηση σε θέματα θαλασσίων ζωνών πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο. Σχετικά με τη Λιβύη, υπάρχουν δύο σκέλη του θέματος. Πρώτα απ’ όλα, όσον αφορά την αρμοδιότητα της κυβέρνησης Σαράζ να υπογράφει τέτοιες συμφωνίες, τηρούμε κριτική στάση. Δεν υπάρχει στη Λιβύη κυβέρνηση που να εκπροσωπεί όλη τη χώρα, αλλά πρόκειται για δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Εμείς, όσο μπορούμε, προσπαθούμε να τους ωθήσουμε και τους δύο προς μια πολιτική επίλυση του προβλήματος. Επειτα, αναφορικά με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας υπάρχει η Συνθήκη του 1982, παρόλο που η Τουρκία είναι μία από τις τέσσερις χώρες που δεν την υπέγραψε...."
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/03/30 |
ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Tην αισιοδοξία του για την ενίσχυση των σχέσεων της χώρας του με την Ελλάδα και για την εξομάλυνση των προβλημάτων με την Ε.Ε. εκφράζει ο πρέσβης της Ρωσίας στην Eνωση Βλαντιμίρ Τσιζόφ σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ». Ο έμπειρος διπλωμάτης, ο οποίος θα μετάσχει του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών την ερχόμενη εβδομάδα, απορρίπτει κατηγορηματικά τις κατηγορίες περί ρωσικής παρέμβασης σε εκλογικές αναμετρήσεις των ΗΠΑ και εκφράζει την ανησυχία του για τις αποσταθεροποιητικές τάσεις στα Δυτικά Βαλκάνια.
– Στην πρόσφατη διεθνή διάσκεψη του Μονάχου, ο Εμανουέλ Μακρόν μίλησε ανοιχτά για εξομάλυνση των σχέσεων και στρατηγικό διάλογο Ε.Ε. - Ρωσίας. Ρεαλιστικά μιλώντας, είναι εφικτό κάτι τέτοιο ή πρόκειται για μια ισχυρή μεν, πλην μοναχική φωνή στην Ε.Ε.;
– Ομολογώ ότι και εμένα μου έκανε εντύπωση η ομιλία του προέδρου Μακρόν, αν και έχει κάνει παρόμοιες δηλώσεις σε άλλες περιστάσεις. Ρεαλιστικά μιλώντας, δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και αναγκαίο να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν πρόκειται για μοναχική φωνή εκ μέρους της Γαλλίας. Στις Βρυξέλλες που βρίσκομαι, παρακολουθώ και αυτά που λέγονται δημοσίως και αυτά που δεν λέγονται. Μπορώ να πω ότι αυξάνεται ο αριθμός των χωρώνμελών της Ε.Ε. που έχουν παρόμοια διάθεση με εκείνη της Γαλλίας. Σήμερα δεν μπορεί κανείς να εκτιμήσει πότε ο συσχετισμός στο εσωτερικό της Ε.Ε. θα οδηγήσει σε αλλαγή πολιτικής. Είμαι αισιόδοξος και τείνω να πιστέψω ότι μπορεί να γίνει μάλλον σύντομα.
– Συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα στις χώρες που αναφέρατε;
– Τουλάχιστον ελπίζω ότι η Ελλάδα θα είναι από τις πρώτες. Θα βρίσκομαι σε λίγες μέρες στη χώρα σας, στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, και θα έχω καλύτερη αντίληψη.
– Εκτιμάτε ότι υπάρχουν ελπίδες για εξομάλυνση της κατάστασης στην Ανατολική Ουκρανία, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την άρση των κυρώσεων εις βάρος της χώρας σας;
– Νομίζω ότι ήταν μεγάλο λάθος εξαρχής να συνδέεται η άρση των κυρώσεων με την κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία. Εξηγούμαι. Οταν επιβλήθηκαν οι πρώτες κυρώσεις από την Ε.Ε., το 2014, είπαν ότι στόχος ήταν να έρθουν όλα τα μέρη στο τραπέζι των συνομιλιών. Αυτό επετεύχθη τον Φεβρουάριο του 2015, με τη συνάντηση του Μινσκ, που απέφερε τις σχετικές συμφωνίες, οι οποίες αποτελούν και σήμερα τη μοναδική βάση για τη λύση του προβλήματος. Δυστυχώς, οι συμφωνίες αυτές δεν εφαρμόστηκαν – όχι από τη Μόσχα, αλλά από το Κίεβο. Η Μόσχα ούτε καν αναφέρεται στο κείμενο του Μινσκ. Ωστόσο η μη εφαρμογή των συμφωνιών χρησιμοποιείται από τις Αρχές του Κιέβου για να παρατείνονται οι κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας. Πρόκειται για παραλογισμό. Πάντως, οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών δημιουργούν κάποιες ελπίδες για πρόοδο. Ο νέος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο κ. Ζελένσκι, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να κάνει περισσότερα από ό,τι δεν έκανε ο προκάτοχός του σε πέντε χρόνια. Αλλά δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις γύρω του που δεν ενδιαφέρονται για θετική λύση των προβλημάτων.
– Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες αλλεπάλληλων κατηγοριών εναντίον της χώρας σας για παρεμβάσεις σε εκλογικές αναμετρήσεις μεγάλων δυτικών χωρών, με πιο πρόσφατες τις κατηγορίες αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ότι παρεμβαίνετε υπέρ του Τραμπ και του Σάντερς. Θα ήθελα το σχόλιό σας.
– Εχω μπερδευτεί, ξέρετε. Τελικά ποιον από τους δύο υποστηρίζει η Ρωσία;
– Υποθέτω ότι η λογική αυτών των σεναρίων είναι: θέλετε τον Σάντερς υποψήφιο των Δημοκρατικών για να βγει πιο εύκολα ο Τραμπ πρόεδρος των ΗΠΑ.
– Αυτό είναι τόσο περίπλοκο που ξεπερνάει τα όρια του παραλόγου. Εννοείτε πως το αμερικανικό πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εκλέξει πρόεδρο χωρίς βοήθεια της Ρωσίας; Εκείνο που έχω να σας πω με όλη τη σοβαρότητα και την ευθύνη του λόγου μου είναι ότι η Ρωσία δεν επεμβαίνει σε εκλογές οποιασδήποτε άλλης χώρας. Δεν υπήρξε ίχνος ρωσικής επέμβασης στις αμερικανικές εκλογές του 2016, ούτε σε καμία ευρωπαϊκή χώρα. Οι κατηγορίες είναι εντελώς αβάσιμες.
– Ουάσιγκτον και Αγκυρα κατηγορούν τη Μόσχα ότι επιτρέπει στον Ασαντ να προελαύνει στο Ιντλίμπ, παραβιάζοντας τη συμφωνία του Σότσι και δημιουργώντας ένα νέο, μεγάλων διαστάσεων προσφυγικό κύμα, πράγμα που ανησυχεί τους Ευρωπαίους. Πώς απαντάτε;
– Οι συμφωνίες του Σότσι δεν λένε πουθενά ότι η κυβέρνηση της Συρίας θα σταματήσει να πολεμάει τους τρομοκράτες της Ταχρίρ αλ Σαμ (πρώην Αλ Νούσρα), που προέρχονται από την Αλ Κάιντα και έχουν αναγνωριστεί ως τέτοιοι από τα Ηνωμένα Εθνη. Στο Ιντλίμπ έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι τρομοκράτες και οι οπαδοί τους από άλλες περιοχές, όπου ηττήθηκαν, και έχουν πλήρη έλεγχο της περιοχής. Η Τουρκία, από την άλλη, με βάση τις συμφωνίες του Σότσι, έπρεπε να ελέγχει το βόρειο τμήμα του Ιντλίμπ και να διαχωρίσει τους τρομοκράτες από τη λεγόμενη μετριοπαθή αντιπολίτευση, πράγμα που δεν έκανε.
Οι αριθμοί που επικαλούνται στην Αγκυρα και τα δυτικά ΜΜΕ (τρία εκατομμύρια άμαχοι, ένα εκατομμύριο πρόσφυγες) είναι φανταστικοί. Ο περισσότερος κόσμος έχει εγκαταλείψει το Ιντλίμπ μέσω διαδρόμων που άνοιξε η στρατονομία της Ρωσίας μαζί με τον συριακό στρατό. Εφυγαν όχι προς την Τουρκία, αλλά προς άλλες περιοχές της χώρας, που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης.
– Η Τουρκία συνομολόγησε συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την κυβέρνηση Σαράζ, στη Λιβύη, διαγράφοντας κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ποια είναι η ρωσική θέση;
– Η θέση μας είναι ότι η όποια διευθέτηση σε θέματα θαλασσίων ζωνών πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο. Σχετικά με τη Λιβύη, υπάρχουν δύο σκέλη του θέματος. Πρώτα απ’ όλα, όσον αφορά την αρμοδιότητα της κυβέρνησης Σαράζ να υπογράφει τέτοιες συμφωνίες, τηρούμε κριτική στάση. Δεν υπάρχει στη Λιβύη κυβέρνηση που να εκπροσωπεί όλη τη χώρα, αλλά πρόκειται για δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Εμείς, όσο μπορούμε, προσπαθούμε να τους ωθήσουμε και τους δύο προς μια πολιτική επίλυση του προβλήματος. Επειτα, αναφορικά με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας υπάρχει η Συνθήκη του 1982, παρόλο που η Τουρκία είναι μία από τις τέσσερις χώρες που δεν την υπέγραψε.
– Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας γνώρισαν «κενά αέρος» με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών και την κρίση στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Δικαιούμαστε να πιστεύουμε ότι αυτά αποτελούν πλέον παρελθόν;
– Δικαιούμαστε να το ελπίζουμε. Οσον αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών, νομίζω ότι οι εξελίξεις που ακολούθησαν την υπογραφή της έδειξαν ότι δεν επρόκειτο για ιδανική λύση των διμερών προβλημάτων. Η κρίση γύρω από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ήταν μια άτυχη εξέλιξη, που ελπίζω ότι σε κάποιο στάδιο θα ξεπεραστεί.
– Στην πρόσφατη διεθνή διάσκεψη του Μονάχου, ο Εμανουέλ Μακρόν μίλησε ανοιχτά για εξομάλυνση των σχέσεων και στρατηγικό διάλογο Ε.Ε. - Ρωσίας. Ρεαλιστικά μιλώντας, είναι εφικτό κάτι τέτοιο ή πρόκειται για μια ισχυρή μεν, πλην μοναχική φωνή στην Ε.Ε.;
– Ομολογώ ότι και εμένα μου έκανε εντύπωση η ομιλία του προέδρου Μακρόν, αν και έχει κάνει παρόμοιες δηλώσεις σε άλλες περιστάσεις. Ρεαλιστικά μιλώντας, δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και αναγκαίο να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν πρόκειται για μοναχική φωνή εκ μέρους της Γαλλίας. Στις Βρυξέλλες που βρίσκομαι, παρακολουθώ και αυτά που λέγονται δημοσίως και αυτά που δεν λέγονται. Μπορώ να πω ότι αυξάνεται ο αριθμός των χωρώνμελών της Ε.Ε. που έχουν παρόμοια διάθεση με εκείνη της Γαλλίας. Σήμερα δεν μπορεί κανείς να εκτιμήσει πότε ο συσχετισμός στο εσωτερικό της Ε.Ε. θα οδηγήσει σε αλλαγή πολιτικής. Είμαι αισιόδοξος και τείνω να πιστέψω ότι μπορεί να γίνει μάλλον σύντομα.
– Συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα στις χώρες που αναφέρατε;
– Τουλάχιστον ελπίζω ότι η Ελλάδα θα είναι από τις πρώτες. Θα βρίσκομαι σε λίγες μέρες στη χώρα σας, στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, και θα έχω καλύτερη αντίληψη.
– Εκτιμάτε ότι υπάρχουν ελπίδες για εξομάλυνση της κατάστασης στην Ανατολική Ουκρανία, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την άρση των κυρώσεων εις βάρος της χώρας σας;
– Νομίζω ότι ήταν μεγάλο λάθος εξαρχής να συνδέεται η άρση των κυρώσεων με την κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία. Εξηγούμαι. Οταν επιβλήθηκαν οι πρώτες κυρώσεις από την Ε.Ε., το 2014, είπαν ότι στόχος ήταν να έρθουν όλα τα μέρη στο τραπέζι των συνομιλιών. Αυτό επετεύχθη τον Φεβρουάριο του 2015, με τη συνάντηση του Μινσκ, που απέφερε τις σχετικές συμφωνίες, οι οποίες αποτελούν και σήμερα τη μοναδική βάση για τη λύση του προβλήματος. Δυστυχώς, οι συμφωνίες αυτές δεν εφαρμόστηκαν – όχι από τη Μόσχα, αλλά από το Κίεβο. Η Μόσχα ούτε καν αναφέρεται στο κείμενο του Μινσκ. Ωστόσο η μη εφαρμογή των συμφωνιών χρησιμοποιείται από τις Αρχές του Κιέβου για να παρατείνονται οι κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας. Πρόκειται για παραλογισμό. Πάντως, οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών δημιουργούν κάποιες ελπίδες για πρόοδο. Ο νέος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο κ. Ζελένσκι, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να κάνει περισσότερα από ό,τι δεν έκανε ο προκάτοχός του σε πέντε χρόνια. Αλλά δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις γύρω του που δεν ενδιαφέρονται για θετική λύση των προβλημάτων.
– Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες αλλεπάλληλων κατηγοριών εναντίον της χώρας σας για παρεμβάσεις σε εκλογικές αναμετρήσεις μεγάλων δυτικών χωρών, με πιο πρόσφατες τις κατηγορίες αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ότι παρεμβαίνετε υπέρ του Τραμπ και του Σάντερς. Θα ήθελα το σχόλιό σας.
– Εχω μπερδευτεί, ξέρετε. Τελικά ποιον από τους δύο υποστηρίζει η Ρωσία;
– Υποθέτω ότι η λογική αυτών των σεναρίων είναι: θέλετε τον Σάντερς υποψήφιο των Δημοκρατικών για να βγει πιο εύκολα ο Τραμπ πρόεδρος των ΗΠΑ.
– Αυτό είναι τόσο περίπλοκο που ξεπερνάει τα όρια του παραλόγου. Εννοείτε πως το αμερικανικό πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εκλέξει πρόεδρο χωρίς βοήθεια της Ρωσίας; Εκείνο που έχω να σας πω με όλη τη σοβαρότητα και την ευθύνη του λόγου μου είναι ότι η Ρωσία δεν επεμβαίνει σε εκλογές οποιασδήποτε άλλης χώρας. Δεν υπήρξε ίχνος ρωσικής επέμβασης στις αμερικανικές εκλογές του 2016, ούτε σε καμία ευρωπαϊκή χώρα. Οι κατηγορίες είναι εντελώς αβάσιμες.
– Ουάσιγκτον και Αγκυρα κατηγορούν τη Μόσχα ότι επιτρέπει στον Ασαντ να προελαύνει στο Ιντλίμπ, παραβιάζοντας τη συμφωνία του Σότσι και δημιουργώντας ένα νέο, μεγάλων διαστάσεων προσφυγικό κύμα, πράγμα που ανησυχεί τους Ευρωπαίους. Πώς απαντάτε;
– Οι συμφωνίες του Σότσι δεν λένε πουθενά ότι η κυβέρνηση της Συρίας θα σταματήσει να πολεμάει τους τρομοκράτες της Ταχρίρ αλ Σαμ (πρώην Αλ Νούσρα), που προέρχονται από την Αλ Κάιντα και έχουν αναγνωριστεί ως τέτοιοι από τα Ηνωμένα Εθνη. Στο Ιντλίμπ έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι τρομοκράτες και οι οπαδοί τους από άλλες περιοχές, όπου ηττήθηκαν, και έχουν πλήρη έλεγχο της περιοχής. Η Τουρκία, από την άλλη, με βάση τις συμφωνίες του Σότσι, έπρεπε να ελέγχει το βόρειο τμήμα του Ιντλίμπ και να διαχωρίσει τους τρομοκράτες από τη λεγόμενη μετριοπαθή αντιπολίτευση, πράγμα που δεν έκανε.
Οι αριθμοί που επικαλούνται στην Αγκυρα και τα δυτικά ΜΜΕ (τρία εκατομμύρια άμαχοι, ένα εκατομμύριο πρόσφυγες) είναι φανταστικοί. Ο περισσότερος κόσμος έχει εγκαταλείψει το Ιντλίμπ μέσω διαδρόμων που άνοιξε η στρατονομία της Ρωσίας μαζί με τον συριακό στρατό. Εφυγαν όχι προς την Τουρκία, αλλά προς άλλες περιοχές της χώρας, που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης.
– Η Τουρκία συνομολόγησε συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την κυβέρνηση Σαράζ, στη Λιβύη, διαγράφοντας κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ποια είναι η ρωσική θέση;
– Η θέση μας είναι ότι η όποια διευθέτηση σε θέματα θαλασσίων ζωνών πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο. Σχετικά με τη Λιβύη, υπάρχουν δύο σκέλη του θέματος. Πρώτα απ’ όλα, όσον αφορά την αρμοδιότητα της κυβέρνησης Σαράζ να υπογράφει τέτοιες συμφωνίες, τηρούμε κριτική στάση. Δεν υπάρχει στη Λιβύη κυβέρνηση που να εκπροσωπεί όλη τη χώρα, αλλά πρόκειται για δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Εμείς, όσο μπορούμε, προσπαθούμε να τους ωθήσουμε και τους δύο προς μια πολιτική επίλυση του προβλήματος. Επειτα, αναφορικά με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας υπάρχει η Συνθήκη του 1982, παρόλο που η Τουρκία είναι μία από τις τέσσερις χώρες που δεν την υπέγραψε.
– Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας γνώρισαν «κενά αέρος» με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών και την κρίση στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Δικαιούμαστε να πιστεύουμε ότι αυτά αποτελούν πλέον παρελθόν;
– Δικαιούμαστε να το ελπίζουμε. Οσον αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών, νομίζω ότι οι εξελίξεις που ακολούθησαν την υπογραφή της έδειξαν ότι δεν επρόκειτο για ιδανική λύση των διμερών προβλημάτων. Η κρίση γύρω από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ήταν μια άτυχη εξέλιξη, που ελπίζω ότι σε κάποιο στάδιο θα ξεπεραστεί.
"...Ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας Γενς Στόλτεμπεργκ προχώρησε αργότερα σε μια καταδίκη της επίθεσης που στοίχισε τη ζωή τουλάχιστον 33 τούρκων στρατιωτών, αλλά κοινή δήλωση δεν υπήρξε. Η συζήτηση συνεχίστηκε αργότερα σε επίπεδο Αναπληρωτών Μονίμων Αντιπροσώπων και εκεί η κατάσταση άλλαξε. Οπως «Το Βήμα» πληροφορείται, η Τουρκία έλαβε ισχυρότατη στήριξη που επρόκειτο να αποτυπωθεί σε κείμενο δήλωσης. Το Ηνωμένο Βασίλειο πρωτοστάτησε σε αυτήν, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία όσο και η Γαλλία! Την ίδια στιγμή, η επιλογή της Αθήνας να εντάξει στο κείμενο μια αναφορά στη Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας του 2016 για το Μεταναστευτικό δεν έγινε δεκτή, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες σε αυτήν αντιτάχθηκαν και οι Αμερικανοί – με αποτέλεσμα το βέτο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις έμπειρων παραγόντων, η πολύ αρνητική στάση αρκετών κρατών-μελών έναντι της Ρωσίας οδήγησε σε μια μάλλον συμπαγή στάση. Επιπλέον, σε κύκλους της Ουάσιγκτον επικρατεί η αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σταθούν στο πλευρό της Τουρκίας λόγω των πρόσφατων εξελίξεων σε Συρία και Λιβύη όπου η ρωσική επιρροή εμφανίζεται ιδιαίτερα αυξημένη. Οι κύκλοι αυτοί θεωρούν ότι η Τουρκία μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο σε αυτή την επιρροή...."
Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 01/03/20 |
ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΑΛ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Το σενάριο για το οποίο πολλοί προειδοποιούσαν επί μακρό χρονικό διάστημα την κυβέρνηση βρίσκεται πλέον προ των πυλών και η Αθήνα καλείται να λάβει δύσκολες αποφάσεις, ώστε να διαχειριστεί την ύψιστη πρόκληση του Μεταναστευτικού. Η σαφής πρόθεση της Αγκυρας να εργαλειοποιήσει το ζήτημα έπειτα από τα γεγονότα στην Ιντλίμπ της Συρίας, όπου τουλάχιστον 33 τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν το βράδυ της περασμένης Πέμπτης έπειτα από επίθεση του συριακού στρατού, φέρνει την Ελλάδα σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Με δεδομένο το πρόβλημα στα hotspots των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, η Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας δοκιμάζεται επικίνδυνα. Οι δηλώσεις τούρκων αξιωματούχων, ανώνυμες ή επίσημες, ότι η Αγκυρα ίσως να μην μπορεί πια να σηκώσει το μεταναστευτικό/προσφυγικό βάρος θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ακόμη και ως παραβίαση των προβλέψεων της Δήλωσης του Μαρτίου 2016. Την ίδια στιγμή, στο ΝΑΤΟ η πρόθεση των Συμμάχων να προχωρήσουν σε μια δήλωση στήριξης της Αγκυρας χωρίς να ληφθεί υπόψη το ελληνικό αίτημα για συμπερίληψη στο κείμενο της αναφοράς στην ανάγκη σεβασμού της Δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας για το Μεταναστευτικό οδήγησε την Αθήνα να σπάσει την ομοφωνία και να ασκήσει βέτο στην υιοθέτησή της.
Η λίστα αιτημάτων
στο ΝΑΤΟ
Υπενθυμίζεται ότι ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλουείχε ζητήσει, ήδη από το βράδυ της Πέμπτης, τη σύγκληση του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου, αιτούμενος πολιτικές διαβουλεύσεις βάσει του Αρθρου 4 της Συνθήκης της Ουάσιγκτον. Ο τούρκος Μόνιμος Αντιπρόσωπος προσήλθε στη συζήτηση το πρωί της Παρασκευής με μια λίστα αιτημάτων, στο επίκεντρο των οποίων ήταν η ενίσχυση της αεράμυνας της χώρας, π.χ. με συστήματα Patriot (αυτές οι συνεισφορές γίνονται επί διμερούς βάσεως), καθώς επίσης η συνδρομή σε επίπεδο πληροφοριών, εναέριας αστυνόμευσης, ανθρωπιστικής συνδρομής κ.ά. Ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας Γενς Στόλτεμπεργκ προχώρησε αργότερα σε μια καταδίκη της επίθεσης που στοίχισε τη ζωή τουλάχιστον 33 τούρκων στρατιωτών, αλλά κοινή δήλωση δεν υπήρξε. Η συζήτηση συνεχίστηκε αργότερα σε επίπεδο Αναπληρωτών Μονίμων Αντιπροσώπων και εκεί η κατάσταση άλλαξε. Οπως «Το Βήμα» πληροφορείται, η Τουρκία έλαβε ισχυρότατη στήριξη που επρόκειτο να αποτυπωθεί σε κείμενο δήλωσης. Το Ηνωμένο Βασίλειο πρωτοστάτησε σε αυτήν, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία όσο και η Γαλλία!
Την ίδια στιγμή, η επιλογή της Αθήνας να εντάξει στο κείμενο μια αναφορά στη Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας του 2016 για το Μεταναστευτικό δεν έγινε δεκτή, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες σε αυτήν αντιτάχθηκαν και οι Αμερικανοί – με αποτέλεσμα το βέτο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις έμπειρων παραγόντων, η πολύ αρνητική στάση αρκετών κρατών-μελών έναντι της Ρωσίας οδήγησε σε μια μάλλον συμπαγή στάση. Επιπλέον, σε κύκλους της Ουάσιγκτον επικρατεί η αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σταθούν στο πλευρό της Τουρκίας λόγω των πρόσφατων εξελίξεων σε Συρία και Λιβύη όπου η ρωσική επιρροή εμφανίζεται ιδιαίτερα αυξημένη. Οι κύκλοι αυτοί θεωρούν ότι η Τουρκία μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο σε αυτή την επιρροή.
Η τουρκική «απειλή»
προς της ΕΕ
Η συσσώρευση μεταναστών στη μεθόριο του Εβρου, μια περιοχή η οποία, σημειωτέον, δεν καλύπτεται από τη Δήλωση, αλλά και βαρκών στη Λέσβο καταδεικνύουν την έκταση που μπορεί να λάβει το Μεταναστευτικό/Προσφυγικό, καθώς η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) εμφανίζεται προς το παρόν αιφνιδιασμένη έναντι του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αν η κατάσταση δεν ελεγχθεί και η πίεση στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ αυξηθεί ραγδαία, ουδείς θα έπρεπε να αποκλείσει την επιστροφή σεναρίων τύπου 2016, όταν κράτη-μέλη της Ενωσης (ιδιαίτερα οι «4» του Βίζεγκραντ, αλλά όχι μόνο) πίεζαν ακόμη και για την έξοδο της Ελλάδος από τη ζώνη του Σένγκεν. Παράλληλα δε, την Παρασκευή το απόγευμα υπήρχαν πληροφορίες ότι η Αγκυρα θα δημιουργήσει ειδικά γραφεία ενημέρωσης (press centres) τόσο στην Ανατολική Θράκη, κοντά στον Εβρο, όσο και στη Σμύρνη ώστε να καταγράψει την πιθανότητα επαναπροωθήσεων (pushbacks) από ελληνικής πλευράς για να ενισχύσει τη δική της εικόνα. Η κατάσταση περιπλέκεται επικίνδυνα και με ραγδαίο ρυθμό. Η Αθήνα έχει ήδη αποφασίσει να ενισχύσει την προστασία των συνόρων της ακόμη και με στοχευμένη παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά στο πολιτικό επίπεδο αυτό ίσως να μην αποδειχθεί αρκετό. Εξετάζονται επίσης και λύσεις σε άλλα μέτωπα, όπως σε αυτό των εθελουσίων επιστροφών.
Η χαλάρωση των
ελέγχων στα σύνορα
Η Αγκυρα παίζει ένα ιδιόμορφο «υβριδικό» παιχνίδι έναντι των Ευρωπαίων. Η φοβία πολλών ευρωπαϊκών χωρών για ένα πιθανό νέο κύμα μεταναστών έχει επιτρέψει στην τουρκική πλευρά «να μυρίσει αίμα». Ετσι εξηγείται και η διακύμανση των δηλώσεων τούρκων αξιωματούχων. Η αρχική ανώνυμη δήλωση στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters, το βράδυ της Πέμπτης, ότι «αποφασίσαμε, με άμεση εφαρμογή, να μη σταματάμε τους σύρους πρόσφυγες να φθάνουν στην Ευρώπη διά ξηράς και θαλάσσης» έδωσε, λίγες ώρες αργότερα, τη θέση της σε πιο προσεκτικές δημόσιες δηλώσεις, όπως αυτή του εκπροσώπου του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Ομέρ Τσελίκ, ή εκείνη της ανακοίνωσης του υπουργείου Εξωτερικών ότι «ως η χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους πρόσφυγες στον κόσμο, δεν υπάρχει αλλαγή στην πολιτική της Τουρκίας έναντι προσφύγων και αιτούντων άσυλο». Ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου φέρεται επίσης να διαβεβαίωσε τον ύπατο εκπρόσωπο της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική Ζοζέπ Μπορέλ ότι η Αγκυρα παραμένει προσηλωμένη στη Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας του 2016. Τόσο ο εκπρόσωπος της γερμανικής καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ όσο και ο εκπρόσωπος του κ. Μπορέλ, ο Πίτερ Στάνο, στάθηκαν σε αυτές τις επίσημες δηλώσεις λέγοντας ότι δεν υπάρχει αλλαγή στην τουρκική πολιτική. Ενδιαμέσως, ο Φαχρετίν Αλτούν, διευθυντής της Υπηρεσίας Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας, είχε πει ότι η Αγκυρα δεν είχε άλλη επιλογή από το να χαλαρώσει τους συνοριακούς ελέγχους μετά τα γεγονότα στην Ιντλίμπ.
Οι συγκρούσεις στην Ιντλίμπ και το δίπολο Μόσχας – Αγκυρας
Το γεωπολιτικό παζλ του Συριακού είναι πλέον τόσο σύνθετο που οποιαδήποτε πρόβλεψη πρέπει να αποφεύγεται. Η απόφαση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ να πραγματοποιήσει επίθεση στην Ιντλίμπ – με την αμέριστη υποστήριξη της Ρωσίας που ελέγχει πλήρως την κυκλοφορία στον συριακό εναέριο χώρο – ώστε να ανακαταλάβει το τελευταίο προπύργιο της αντίστασης έφερε την Τουρκία σε πολύ δυσχερή θέση. Η Αγκυρα και η Μόσχα είχαν συμφωνήσει, με το Μνημόνιο του Σότσι του Σεπτεμβρίου 2018 για την αποκλιμάκωση στην περιοχή της Ιντλίμπ, σε μια σειρά από κινήσεις. Η Ρωσία ανέμενε ότι η Τουρκία θα προχωρούσε, μεταξύ άλλων, στον διαχωρισμό μεταξύ μετριοπαθών και εξτρεμιστικών ομάδων στους κόλπους της αντιπολίτευσης, αλλά και στην αποκατάσταση της κυκλοφορίας σε δύο βασικούς αυτοκινητοδρόμους: τον Μ4, που ενώνει τη Λατάκια με το Χαλέπι, και τον Μ5, που ενώνει το Χαλέπι με τη Χάμα και κατ’ επέκταση με την πρωτεύουσα Δαμασκό, αποτελώντας τη βασικότερη οικονομική αρτηρία της χώρας. Σε αντάλλαγμα, η Μόσχα θα διασφάλιζε ότι ο στρατός του Ασαντ δεν θα επετίθετο στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Η Αγκυρα όμως δεν υλοποίησε αυτή τη δέσμευση και η κατάσταση έχει περιπλακεί.
Παιχνίδι ισορροπίας
από τον Πούτιν
Ο Μπασάρ αλ Ασαντ αποφάσισε να επιτεθεί στην Ιντλίμπ και λογικά δεν θα το έπραττε αν δεν είχε τη συγκατάθεση τόσο της Μόσχας όσο και της Τεχεράνης. Μπορεί τα βλέμματα των περισσοτέρων να είναι στραμμένα στη διελκυστίνδα Ρωσίας – Τουρκίας, αλλά δεν πρέπει να λησμονείται η στενότατη σχέση του Ασαντ με το Ιράν, το οποίο τον στήριξε από την αρχή του συριακού εμφυλίου αλλά προτιμά να κινείται πιο παρασκηνιακά. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν παίζει δε ένα παιχνίδι ισορροπίας με τον σύρο ηγέτη, καθώς αν τον πιέσει υπερβολικά τότε δεν αποκλείεται ο τελευταίος να στραφεί ακόμη περισσότερο προς την Τεχεράνη. Κάτι τέτοιο δεν θα ευνοούσε τα ρωσικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η στρατιωτική κλιμάκωση εκ μέρους του Ασαντ, που ουσιαστικά άρχισε να κορυφώνεται από τις 20 Φεβρουαρίου και μετά, δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη από την Αγκυρα για μια σειρά λόγων. Η Ιντλίμπ είναι ένα από τα ισχυρότερα «χαρτιά» της Τουρκίας στο «συριακό πόκερ» όπου διακυβεύονται δύο μείζονος σημασίας θέματα για την εθνική της ασφάλεια και την εσωτερική της σταθερότητα: το Κουρδικό και το Μεταναστευτικό/Προσφυγικό. Αυτός ήταν ο λόγος που η Αγκυρα έστειλε τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με στοιχεία του Συριακού Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, πάνω από 2.500 στρατιωτικά οχήματα στο συριακό έδαφος ενώ οι τούρκοι στρατιώτες στην περιοχή ξεπέρασαν τις 7.400.
Η συνεννόηση Αγκυρας – Μόσχας στην Ιντλίμπ και στη Συρία ευρύτερα επέτρεψε στην πρώτη να λάβει τη συγκατάθεση του Κρεμλίνου στις τρεις επιχειρήσεις της («Κλάδος Ελαίας», «Ασπίδα του Ευφράτη» και «Πηγή Ειρήνης») στο συριακό έδαφος. Εν όψει της τελικής φάσης της διευθέτησης του Συριακού Ζητήματος, ο πρόεδρος Ερντογάν δεν μπορεί να αφήσει τον Ασαντ να προελάσει στην Ιντλίμπ χωρίς αντίσταση, διότι θα παραδώσει ο ίδιος, αμαχητί, το «διαπραγματευτικό του χαρτί». Την ίδια στιγμή, η Μόσχα επιθυμεί να στείλει στην Αγκυρα ένα διπλό μήνυμα: πρώτον, ότι θέλει να αποτρέψει μια ευρύτερη κλιμάκωση και δεν επιθυμεί να χαλάσει τη σχέση της με την Τουρκία, αλλά και, δεύτερον, να θέσει ένα όριο στην τουρκική στρατιωτική δραστηριότητα, δείχνοντας ότι η ίδια εξακολουθεί να ρυθμίζει την κατάσταση επί του εδάφους, με απώτερο σκοπό να βρεθεί μια διπλωματική διευθέτηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα ίσως να επιθυμούσε μια ευρύτερη συνεννόηση με τη συμμετοχή και του Ιράν (στο πρότυπο της Διαδικασίας της Αστανά), παρά μια τετραμερή συνάντηση με τη συμμετοχή Γερμανίας και Γαλλίας.
Το κλειδί των εξελίξεων
στα χέρια του Κρεμλίνου
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν φαίνεται να θέλει να γκρεμίσει τη σχέση του με τον ρώσο ομόλογό του. Αν και όπως προκύπτει από το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Μετίν Γκουρτσάν στην ιστοσελίδα «Al Monitor» για τα όσα συνέβησαν την περασμένη Πέμπτη στην Ιντλίμπ ρωσικά αεροσκάφη συμμετείχαν στον βομβαρδισμό που οδήγησε στον θάνατο των τούρκων στρατιωτών (παρά την επίσημη διάψευση εκ μέρους της Μόσχας), ο τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε τη Δαμασκό αλλά όχι τη Ρωσία, ενώ την επομένη, Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, συνομίλησε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και φαίνεται ότι επιδιώκει μία τετ α τετ συνάντηση μαζί του για να βρεθεί μία διέξοδος. Δεν αποκλείεται αυτή η συνάντηση να πραγματοποιηθεί στις 5 ή 6 Μαρτίου, ίσως στη Μόσχα. Μέχρι αυτή να συμβεί πάντως, ο κ. Ερντογάν διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους και με τον Ντόναλντ Τραμπ, όπως φάνηκε και από την τηλεφωνική συνομιλία που είχαν την Παρασκευή.
Ο έλεγχος των δύο αυτοκινητοδρόμων Μ4 και Μ5 και η κατάληψη της στρατηγικής σημασίας πόλης Σαρακέμπ – που αρχικά πέρασε στον έλεγχο των δυνάμεων του Ασαντ πριν από λίγες ημέρες για πρώτη φορά μετά το 2012 προτού ανακαταληφθεί – θα επιτρέψει στο καθεστώς Ασαντ να προκαλέσει ασφυξία στην αντιπολίτευση, ενώ θα φέρει σε δύσκολη θέση την Τουρκία καθώς τα 12 παρατηρητήρια που διατηρεί στην περιοχή κινδυνεύουν να βρεθούν πίσω από τις δυνάμεις του αντιπάλου. Η Μόσχα και η Δαμασκός έχουν ορισμένα κοινά συμφέροντα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την εξόντωση των τρομοκρατών. Και ας μη λησμονείται ότι στους κόλπους των ανταρτών του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (NLF) συμπεριλαμβάνεται και η οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham, όπως έχει μετονομαστεί η άλλοτε Jabhat al-Nusra, που διατηρούσε στενότατες σχέσεις με την Αλ Κάιντα.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν κρατά στα χέρια του το κλειδί των εξελίξεων. Η πιθανότερη εκδοχή για την πορεία των εξελίξεων, αν και τίποτε δεν πρέπει να προεξοφλείται, είναι ότι η Μόσχα επιθυμεί την αποκλιμάκωση αλλά αφού ο Ασαντ έχει κερδίσει ακόμη λίγο έδαφος με σκοπό την πλήρη επικράτησή του και την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Αυτό θα σημάνει περιορισμό των εδαφών υπό τουρκικό έλεγχο εγγύτερα στη μεθόριο.
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν φαίνεται να θέλει να γκρεμίσει τη σχέση του με τον ρώσο ομόλογό του. Αν και όπως προκύπτει από το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Μετίν Γκουρτσάν στην ιστοσελίδα «Al Monitor» για τα όσα συνέβησαν την περασμένη Πέμπτη στην Ιντλίμπ ρωσικά αεροσκάφη συμμετείχαν στον βομβαρδισμό που οδήγησε στον θάνατο των τούρκων στρατιωτών (παρά την επίσημη διάψευση εκ μέρους της Μόσχας), ο τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε τη Δαμασκό αλλά όχι τη Ρωσία, ενώ την επομένη, Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, συνομίλησε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και φαίνεται ότι επιδιώκει μία τετ α τετ συνάντηση μαζί του για να βρεθεί μία διέξοδος. Δεν αποκλείεται αυτή η συνάντηση να πραγματοποιηθεί στις 5 ή 6 Μαρτίου, ίσως στη Μόσχα. Μέχρι αυτή να συμβεί πάντως, ο κ. Ερντογάν διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους και με τον Ντόναλντ Τραμπ, όπως φάνηκε και από την τηλεφωνική συνομιλία που είχαν την Παρασκευή.
Ο έλεγχος των δύο αυτοκινητοδρόμων Μ4 και Μ5 και η κατάληψη της στρατηγικής σημασίας πόλης Σαρακέμπ – που αρχικά πέρασε στον έλεγχο των δυνάμεων του Ασαντ πριν από λίγες ημέρες για πρώτη φορά μετά το 2012 προτού ανακαταληφθεί – θα επιτρέψει στο καθεστώς Ασαντ να προκαλέσει ασφυξία στην αντιπολίτευση, ενώ θα φέρει σε δύσκολη θέση την Τουρκία καθώς τα 12 παρατηρητήρια που διατηρεί στην περιοχή κινδυνεύουν να βρεθούν πίσω από τις δυνάμεις του αντιπάλου. Η Μόσχα και η Δαμασκός έχουν ορισμένα κοινά συμφέροντα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την εξόντωση των τρομοκρατών. Και ας μη λησμονείται ότι στους κόλπους των ανταρτών του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (NLF) συμπεριλαμβάνεται και η οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham, όπως έχει μετονομαστεί η άλλοτε Jabhat al-Nusra, που διατηρούσε στενότατες σχέσεις με την Αλ Κάιντα.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν κρατά στα χέρια του το κλειδί των εξελίξεων. Η πιθανότερη εκδοχή για την πορεία των εξελίξεων, αν και τίποτε δεν πρέπει να προεξοφλείται, είναι ότι η Μόσχα επιθυμεί την αποκλιμάκωση αλλά αφού ο Ασαντ έχει κερδίσει ακόμη λίγο έδαφος με σκοπό την πλήρη επικράτησή του και την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Αυτό θα σημάνει περιορισμό των εδαφών υπό τουρκικό έλεγχο εγγύτερα στη μεθόριο.
"...Οσο θα εξελίσσεται το φαινόμενο και στον βαθμό που διασπείρεται η νόσος, πιθανώς να χρειαστεί να ληφθούν ακόμη αυστηρότερα μέτρα περιορισμού της μετακίνησης και της δραστηριότητας των πολιτών. Πολλά, υπό αυτή την έννοια, θα κριθούν από τη στάση και συμπεριφορά των πολιτών. Οσο και αν αμφισβητεί κανείς την αναγκαιότητα των προληπτικών μέτρων, οφείλει αν μη τι άλλο να πειθαρχήσει και να συμβάλει στην εφαρμογή τους. Αρνηση ή ακόμη περισσότερο αγνόηση και περιφρόνησή τους δηλώνει αν μη τι άλλο έλλειμμα κατανόησης και ευθύνης απέναντι στον άλλον και συνολικά απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Διαφορετικού τύπου, αλλά περίπου αντίστοιχη στάση, τηρουμένων των αναλογιών, οφείλουν άπαντες και στην υπόθεση του μεταναστευτικού και προσφυγικού προβλήματος. Και εδώ δεν επιτρέπονται αυτόνομες δράσεις και προσωπικές στρατηγικές. Ο εθνικός χώρος είναι ενιαίος, η κρίση δεν είναι μόνο νησιωτική, παρά επιδρά στο σύνολο της χώρας, απαιτεί ενιαία στάση και συμβολή, χρειάζεται συνεννόηση, συναντίληψη και δίκαιη κατανομή των όποιων βαρών...."
Tρία+δύο κύρια άρθρα
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",29/02- 01/03/20 |
Πρόκειται για απειλές και κινδύνους ικανούς να θέσουν υπό δοκιμασία τις συλλογικές μας ικανότητες και εκείνες των θεσμών μιας ολοκληρωμένης και θεσμοποιημένης κοινωνίας.
Θα πρόκειται δε για δοκιμασία διαρκείας, στην οποία δεν θα εκτεθούν μόνο οι μηχανισμοί του κράτους, αλλά και των πολιτών η πειθαρχία και η προσαρμοστικότητά τους βεβαίως σε συνθήκες μεταβαλλόμενες και εν πολλοίς έκτακτες.
Ηδη είμαστε εκτεθειμένοι ως χώρα και πολίτες στην απειλή του κορωνοϊού. Τα πρώτα κρούσματα της νόσου έκαναν την εμφάνισή τους και αντιμετωπίζονται από τις υπεύθυνες υγειονομικές αρχές.
Η πολιτεία εφαρμόζει από την πρώτη στιγμή διεθνή πρωτόκολλα, ζήτησε από τους πολίτες να τηρούν ευλαβικά τους κανόνες ατομικής υγιεινής και φροντίδας και ταυτόχρονα λαμβάνει προληπτικά μέτρα ικανά να επιβραδύνουν τη διάδοση του ιού, ώστε να καταστεί ευχερέστερη η αντιμετώπιση των όποιων κρουσμάτων.
Μάλιστα προέβη, ακριβώς για λόγους πρόληψης, σε απαγορεύσεις σημαντικών εκδηλώσεων, όπως οι καρναβαλικές και άλλες υψηλού οικονομικού και κοινωνικού κόστους.
Και κατά τα ειωθότα, όσο θα εξελίσσεται το φαινόμενο και στον βαθμό που διασπείρεται η νόσος, πιθανώς να χρειαστεί να ληφθούν ακόμη αυστηρότερα μέτρα περιορισμού της μετακίνησης και της δραστηριότητας των πολιτών.
Πολλά, υπό αυτή την έννοια, θα κριθούν από τη στάση και συμπεριφορά των πολιτών.
Οσο και αν αμφισβητεί κανείς την αναγκαιότητα των προληπτικών μέτρων, οφείλει αν μη τι άλλο να πειθαρχήσει και να συμβάλει στην εφαρμογή τους.
Αρνηση ή ακόμη περισσότερο αγνόηση και περιφρόνησή τους δηλώνει αν μη τι άλλο έλλειμμα κατανόησης και ευθύνης απέναντι στον άλλον και συνολικά απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Διαφορετικού τύπου, αλλά περίπου αντίστοιχη στάση, τηρουμένων των αναλογιών, οφείλουν άπαντες και στην υπόθεση του μεταναστευτικού και προσφυγικού προβλήματος.
Και εδώ δεν επιτρέπονται αυτόνομες δράσεις και προσωπικές στρατηγικές.
Ο εθνικός χώρος είναι ενιαίος, η κρίση δεν είναι μόνο νησιωτική, παρά επιδρά στο σύνολο της χώρας, απαιτεί ενιαία στάση και συμβολή, χρειάζεται συνεννόηση, συναντίληψη και δίκαιη κατανομή των όποιων βαρών.
Επιλογές και στάσεις σαν κι αυτές του περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου δεν τιμούν το αξίωμα, ούτε ταιριάζουν στον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Οπως επίσης δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο από την όποια κυβέρνηση το μη αποτιμώμενο αγαθό της κοινωνικής ειρήνης.
Και αυτό κερδίζεται και οικοδομείται, είναι αποτέλεσμα διαρκούς διαλόγου και επαφής της εκάστοτε κυβέρνησης με τους τοπικούς άρχοντες και τους πολίτες.
Δηλώνει δε μεταξύ άλλων τον σεβασμό, την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη που μεταφέρουν οι κυβερνήσεις και τα πρόσωπα που τις εκπροσωπούν στον λαό.
Οι επικρατούσες λοιπόν συνθήκες δοκιμασίας των πάντων δεν επιτρέπουν ακρότητες και εκ των προτέρων άρνηση.
Αντιθέτως, επιβάλλουν εγρήγορση, συντονισμένη και οργανωμένη δράση και μαζί πειθαρχία και συναντίληψη για το κοινό καλό.
Η πολλαπλή δοκιμασία είναι δοκιμασία εθνικών διαστάσεων, αφορά τους πάντες, ουδείς μπορεί να μείνει απρόσβλητος.
Γι’ αυτό ας παραμερίσουν προσώρας τα πολλά συγκεντρωμένα «εγώ» και ας διακριθούμε «εμείς», ως ενιαίο και συνειδητοποιημένο εθνικό σύνολο.
Οπως λέει και ο ποιητής, «τον χειμώνα τούτο άμα τον πηδήσαμε, για άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε…».
ΤΟ ΒΗΜΑ
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02-01/03/20 |
 |
| "Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29/02-01/03/20 |
 |
| "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29/02/20-01/03/20 |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)