οι κηπουροι τησ αυγησ

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2020

"...Ο αγωγός EastMed, ο οποίος σχεδιάζεται να λειτουργεί συμπληρωματικά με άλλα έργα της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί σήμερα το πιο ώριμο έργο για την επίτευξη του στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία ενός ενεργειακού διαδρόμου που θα συνδέει τις νέες πηγές φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και τις αγορές της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της ΝΑ Ευρώπης. Τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, με εξαίρεση αυτά της Αιγύπτου, εκτιμάται ότι επαρκούν για την κάλυψη της εσωτερικής ζήτησης του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ιορδανίας προσκείμενων αγορών επιτρέποντας την εξαγωγή περίπου 25 Bcm/έτος. Το έργο EastMed αναγνωρίζεται, από το 2013, ως Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI), βάσει του κανονισμού της ΕΕ 347/2013 και στον πλέον πρόσφατο κατάλογο που δημοσιεύθηκε από την Ε. Επιτροπή στις 31 Οκτωβρίου 2019 συμπεριλαμβάνεται στην ίδια ομάδα έργων με τον υποθαλάσσιο αγωγό Poseidon. Η αναγνώριση των Αγωγών EastMed και Ποσειδών ως Έργων Κοινού Ενδιαφέροντος είναι εξαιρετικής σημασίας, καθώς παρέχει πρόσβαση σε συν-χρηματοδοτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διεξαγωγή μελετών, αλλά και μελλοντικά για έργα κατασκευής...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


Οι γεωπολιτικές προκλήσεις του 2020

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ


Το έτος 2020 ίσως αποδειχθεί έτος καμπής για την επιστροφή της γεωπολιτικής στο επίκεντρο των διακρατικών σχέσεων και των πολυμερών οργανισμών. Το γεγονός ότι στην ευρύτερη γειτονιά της Ελλάδας, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής, εξελίσσεται ένα σημαντικό μέρος του παγκόσμιου γεωπολιτικού παιγνίου αυξάνει τους κινδύνους, αλλά και τις ευκαιρίες για την Αθήνα. Με πρωταγωνίστρια την Τουρκία, επιχειρείται ουσιαστικά η αλλαγή των ισορροπιών στην περιοχή με μεθόδους οι οποίες θεωρούνται μεν από την Ευρώπη «ξεπερασμένες», αποτελούν όμως εργαλείο προώθησης των κρατικών ή ηγεμονικών συμφερόντων από την εποχή... του χαλκού. 

Σε αυτό το πλαίσιο, μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία είναι ευθέως ή έμμεσα εμπλεκόμενες στην περιοχή, με την Κίνα να παρακολουθεί ακόμα από απόσταση, ενώ διατηρεί ισχυρά οικονομικά συμφέροντα ευρύτερα. Η Ε.Ε. παραμένει μάλλον αμήχανη και ουσιαστικά απούσα, ενώ την πλέον ενεργό παρουσία έχει η Γαλλία, με την Ιταλία να ακολουθεί, λόγω περιφερειακών συμφερόντων της, και τη Γερμανία να αναζητεί ρόλο διαμεσολαβητή. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί στις αρχές της επόμενης εβδομάδας στην Ουάσιγκτον όπου θα συναντηθεί στις 7 Ιανουαρίου με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με αντικείμενο την τουρκική προκλητικότητα, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα των τετελεσμένων που τείνουν να δημιουργηθούν από τη συμφωνία Αγκυρας - Τρίπολης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ελλάδα, όπως και η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, αποτελεί σημαντικό έρεισμα για την αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο, τουλάχιστον όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα έως αυτή τη στιγμή, και η Αθήνα επιχειρεί να αναδείξει το συγκεκριμένο γεγονός. Υπενθυμίζεται ότι πριν από λίγους μήνες ανανεώθηκε και η συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, κάτι που η Αθήνα επιθυμεί να αξιοποιήσει στο έπακρο. Μία ημέρα αργότερα, στις 8 Ιανουαρίου, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, με τον οποίο και θα συζητήσει για τη Συρία αλλά και για τη Λιβύη. Στην Αθήνα υπάρχει βούληση για στενότερη συνεργασία με τη Μόσχα. Ο κ. Πούτιν, στις πρωτοχρονιάτικες ευχές του προς τον κ. Μητσοτάκη, επισήμανε ότι «η Ρωσία προσβλέπει στη συνέχιση της συνεργασίας για την ενίσχυση των ρωσοελληνικών σχέσεων με βάση τις καλές παραδόσεις της φιλίας και της πνευματικής συγγένειας».

Στην πραγματικότητα, η αύξηση της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ήδη αποτελέσει μείζονα εξέλιξη αλλαγής των ισορροπιών και, όπως ήδη φάνηκε στη Συρία, έως έναν βαθμό είναι αποδεκτή από τις ΗΠΑ ή τουλάχιστον από τον Λευκό Οίκο, όπως αυτός είναι σήμερα. Αν η Τουρκία κατορθώσει να αποκτήσει ρυθμιστικό ρόλο και στη Λιβύη, θα φανεί τους επόμενους μήνες. Ηδη, πάντως, η Γαλλία εμφανίζεται ιδιαίτερα δυναμική στην προσπάθειά της να έχει ρόλο στην περιοχή και να συνεργαστεί επ’ αυτού και με τη Ρωσία. Η Γαλλία αποτελεί έναν παράγοντα εξισορρόπησης και για την Ελλάδα. Πριν από τη συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμανουέλ Μακρόν, θα έχει πραγματοποιηθεί και η τριμερής Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας και Αιγύπτου με τη στήριξη της Γαλλίας, κάτι που εκτείνεται πολύ ευρύτερα των ενεργειακών ζητημάτων.

Η δυνατότητα μόχλευσης των ΗΠΑ στην περιοχή δεν αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα και για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, καθώς μέχρι τον Νοέμβριο, και τις προεδρικές εκλογές, αναμένεται να επικρατήσει κλίμα ακραίας πόλωσης, με τον κ. Τραμπ να βρίσκεται στο επίκεντρο. Δεν είναι απλώς ο Λευκός Οίκος και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ που διαθέτουν αποκλίνουσες απόψεις για την ασκούμενη εξωτερική πολιτική, αλλά πλέον και το Κογκρέσο έχει ενεργό ρόλο στην εργαλειοποίηση αυτών των ζητημάτων και για λόγους που αφορούν την αμερικανική εσωτερική ατζέντα.

Οι τρεις άξονες του σχεδίου της τουρκικής εταιρίας πετρελαίων στη Μεσόγειο


ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Επί τη βάσει οργανωμένου σχεδίου, το οποίο έχει καταστρωθεί από την τουρκική εταιρεία πετρελαίων (ΤΡΑΟ), κινείται η Αγκυρα στην Ανατολική Μεσόγειο τους τελευταίους έξι μήνες. Στην Αθήνα και στη Λευκωσία παρατηρούν ότι η Αγκυρα κινείται πιστά στους άξονες που έχουν τεθεί από την ΤΡΑΟ σε συνεργασία με τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμυνας της Τουρκίας: ο σχεδιασμός αυτός, ο οποίος περιλαμβάνεται λεπτομερώς σε έκθεση της ΤΡΑΟ προς την τουρκική κυβέρνηση, προβλέπει: πρώτον, την εντατικοποίηση της παρουσίας του τουρκικού ναυτικού σε όλη τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Δεύτερον, τη διαρκή διεξαγωγή ερευνών και γεωτρήσεων εντός της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και, τρίτον, την άσκηση πιέσεων προς το Κατάρ, με σκοπό την αποχώρηση της κρατικής εταιρείας Qatar Petroleum από τη σύμπραξή της με την αμερικανική ExxonMobil για την εκμετάλλευση του οικοπέδου 10 της κυπριακής ΑΟΖ.

Κοινή παραδοχή, η οποία οδήγησε τους Τούρκους σε αυτές τις πρωτοβουλίες, είναι η εκτίμηση ότι παρά την αμφισβητήσιμη οικονομική βιωσιμότητα του αγωγού East Med, η δέσμευση χωρών όπως η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία, το Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και, σταδιακά, της Αιγύπτου ή της Γαλλίας, μπορεί τελικά να οδηγήσει σε προώθηση των σχεδίων για λόγους πολιτικούς.

Η λιβυκή παράμετρος, παρότι περιλαμβανόταν πάντα στους τουρκικούς υπολογισμούς, αυξάνει τη δυνατότητα τουρκικής μόχλευσης στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι μόνο για τον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας, αλλά και ως προς τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και μεμονωμένους παίκτες της Ε.Ε., όπως η Γερμανία. Η Αγκελα Μέρκελ θα επισκεφθεί την Τουρκία στα μέσα Ιανουαρίου, όπου θα συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και στο μενού δεν θα βρίσκεται μόνο το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, αλλά και η Λιβύη.

Η Αγκυρα χρησιμοποιεί τη θέση που έχει στη «Διαδικασία του Βερολίνου» για την επίλυση της λιβυκής κρίσης και προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της στη διαιρεμένη βορειοαφρικανική χώρα με όλους τους πιθανούς τρόπους. Φαίνεται ότι η ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα, ωστόσο η πρόσφατη εμπειρία της τελικής στάσης Ρώσων και Αμερικανών στη βόρεια Συρία προϊδεάζει και για πιθανή αλλαγή πλεύσης τους. Σε κάθε περίπτωση αξίζει να σημειωθεί ότι, αυτή τη φορά, καταδικαστική ανακοίνωση για την πιθανότητα αποστολής τουρκικού στρατού στη Λιβύη δεν εξέδωσε μόνο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αλλά και ο Λευκός Οίκος.

Προς ψήφιση
Η τουρκική Εθνοσυνέλευση ανοίγει μετά ολιγοήμερη διακοπή και ύστερα από την επίσπευση των σχετικών διαδικασιών, την Πέμπτη 2 Ιανουαρίου, αναμένεται να τεθεί προς ψήφιση η αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην κυβέρνηση του Φαγέζ αλ Σαράζ στην Τρίπολη. Ηδη η τουρκική αντιπολίτευση έχει καταψηφίσει την αποστολή τουρκικών μονάδων στη Λιβύη, ωστόσο εσχάτως από την Αγκυρα μεταδίδονται πληροφορίες για τη χρησιμοποίηση των μισθοφόρων που χρησιμοποιεί η Τουρκία στο μέτωπο της βόρειας Συρίας. Αξίζει, πάντως, να τονιστεί ότι η Τουρκία είναι ήδη παρούσα στη Λιβύη με διάφορους τρόπους, οι οποίοι έχουν καταγραφεί (τεθωρακισμένα, UAV, στρατιωτικούς συμβούλους κ.ά.).

Το τουρκολιβυκό σύμφωνο έχει, ακόμη, ως παράπλευρη επίπτωση την τουρκική προσπάθεια μεταφοράς και στρατιωτικοποίησης της κρίσης στο Αιγαίο. Παράλληλα, η Αθήνα προετοιμάζεται για τις πιθανές κινήσεις της Αγκυρας στη ζώνη, που, βάσει της συμφωνίας με τη Λιβύη, δημιουργεί δικαιώματα για την Τουρκία και την κυβέρνηση της Τρίπολης σε ζώνες οι οποίες βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Το μπαράζ αεροπορικών παραβιάσεων και πτήσεων πάνω από βραχονησίδες και κατοικημένα νησιά την περασμένη εβδομάδα (Καστελλόριζο, Οινούσσες, Αγαθονήσι) υποδηλώνει την τουρκική πρόθεση να διατηρήσει την πίεση προς όλες τις κατευθύνσεις και σε όλα τα μέτωπα την ίδια στιγμή. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ήταν και η πτήση του κ. Ερντογάν πάνω από τον ελληνικό εναέριο χώρο ανήμερα τα Χριστούγεννα, όταν μετέβη στην Τυνησία, προσπαθώντας να την προσεταιριστεί στην προσπάθεια αύξησης της τουρκικής επιρροής στη Λιβύη. Πάνω από τον ελληνικό εναέριο χώρο πέταξαν δύο πανομοιότυπα αεροσκάφη, ένα εκ των οποίων μετέφερε τον Τούρκο πρόεδρο, ένδειξη, μεταξύ άλλων, των μέτρων ασφαλείας που κάθε φορά εφαρμόζονται για την προστασία του κ. Ερντογάν.

Σε όλη αυτή την τουρκική κινητικότητα, η Αθήνα έχει αναπτύξει μια έντονη διπλωματική δραστηριότητα, τόσο με τους περιφερειακούς παίκτες όσο και ευρύτερα. Αύριο ξεκινούν οι τεχνικές συνομιλίες στη Ρώμη για την πιθανότητα οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας - Ιταλίας (στη βάση μετατροπής της υφιστάμενης συμφωνίας του 1977 για υφαλοκρηπίδα). Στις 4-5 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί η τριμερής Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας και Αιγύπτου με την παρουσία και στήριξη της Γαλλίας στο Κάιρο. Λίγο μετά, στις 7 Ιανουαρίου, θα πραγματοποιηθεί το κρίσιμο ραντεβού του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Στα μέσα της επόμενης εβδομάδας (8 ή 9 Ιανουαρίου) έχουν προγραμματιστεί να γίνουν τεχνικές συνομιλίες για την οριοθέτηση ΑΟΖ και με την Αίγυπτο, ενώ στα μέσα του μήνα θα πραγματοποιηθεί και η επόμενη συνάντηση των χωρών που θα συμμετάσχουν στο East Med Gas Forum (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος, Ιταλία, Παλαιστινιακή Αρχή, ΗΠΑ). Σημειώνεται ότι η Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία δέχεται ισχυρές πιέσεις από την Τουρκία, εκφράζει αντιρρήσεις για τον East Med. Στα μέσα του μήνα αναμένεται να κάνει και το επόμενο ταξίδι του στο Μαγκρέμπ, αυτή τη φορά στο Μαρόκο, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, στο πλαίσιο της διπλωματικής προσπάθειας προσέγγισης όλων των παικτών οι οποίοι έχουν λόγο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στη λιβυκή κρίση. Στις 29 Ιανουαρίου, ο κ. Μητσοτάκης θα μεταβεί στο Παρίσι, όπου θα έχει επαφές με τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμανουέλ Μακρόν. Εως τότε υπολογίζεται ότι θα έχει πραγματοποιηθεί και η διάσκεψη στο Βερολίνο για τη Λιβύη, όπου η Ελλάδα δεν έχει θέση, αλλά διαθέτει ενεργούς διαύλους επικοινωνίας με τους περισσότερους συμμετέχοντες και δη τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Δίαυλος επικοινωνίας
Ενα τελευταίο, αλλά σε καμία περίπτωση έσχατο, κεφάλαιο της ελληνικής διπλωματικής προσπάθειας αυτή την περίοδο αφορά την προσέγγιση με τη Μόσχα, η οποία θεωρείται η μοναδική δύναμη με πραγματική δυνατότητα άσκησης πίεσης πάνω στον κ. Ερντογάν. Από την Αθήνα γίνονται εργώδεις προσπάθειες, σε διάφορα επίπεδα, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας ικανός για αμεσότερη επαφή και συνεργασία με τη Μόσχα για τα περιφερειακά ζητήματα, στα οποία η Ρωσική Ομοσπονδία καταλήγει να έχει πολύ σημαντικότερη θέση από τη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών. Σε υπηρεσιακό επίπεδο, τα υπουργεία Εξωτερικών Ελλάδας και Ρωσικής Ομοσπονδίας βρίσκονται σε διαρκή επικοινωνία.


Τα ορόσημα του EastMed λίγο πριν 
την υπογραφή της τριμερούς συμφωνίας


«O EastMed είναι ένα σχέδιο ειρήνης και συνεργασίας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, σε μια περιοχή δυστυχώς διαχρονικά γνωστή για μια σειρά εντάσεων και συγκρούσεων», τόνισε ο υπουργός Περιβάλλοντος Κωστής Χατζηδάκης, δύο 24ωρα πριν την υπογραφή της Διακυβερνητικής Συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ για τον αγωγό φυσικού αερίου, παρουσία του Πρωθυπουργού, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Νίκου Αναστασιάδη και του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, κ. Μπενιαμίν Νετανιάχου.

«Είναι ένα σχέδιο που φέρνει πιο κοντά την Ελλάδα με την Κύπρο και το Ισραήλ. Ένα σχέδιο που στηρίζεται από την ΕΕ και συμβάλλει στην ενεργειακή ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης. Είναι όμως και ένα σχέδιο στο οποίο αποτυπώνεται - κατ΄εξαίρεσιν ίσως- η συνέχεια της εξωτερικής και ενεργειακής πολιτικής της χώρας», πρόσθεσε ο υπουργός.

Παράλληλα, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κωστής Χατζηδάκης, ύστερα από συνεννόηση με τον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, απηύθυνε πρόσκληση στους πρώην υπουργούς Ενέργειας, Γιώργο Σταθάκη και Πάνο Σκουρλέτη από τον ΣΥΡΙΖΑ και Γιάννη Μανιάτη από το Κίνημα Αλλαγής να παραστούν στην τελετή υπογραφής της Διακυβερνητικής Συμφωνίας για τον EastMed, καθώς, όπως ανέφερε ο ίδιος: «συνέβαλαν κι εκείνοι από την πλευρά να γίνει αυτό το σχέδιο πράξη. Με σοβαρότητα και εθνική ενότητα μπορούμε να χτίσουμε μια ισχυρή Ελλάδα».

Πριν από την υπογραφή της διακυβερνητικής συμφωνίας για τον EastMed, την ίδια μέρα, στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Μεσογείων 119, θα υπογραφεί το Προσύμφωνο μεταξύ της ΔΕΠΑ και της Energean Oil & Gas, παρουσία της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου.

Όπως επισημαίνει το ΥΠΕΝ, πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη διότι ανοίγει ο δρόμος για την υπογραφή της πρώτης εμπορικής συμφωνίας που θα δεσμεύει ποσότητες φυσικού αερίου για την υλοποίηση του αγωγού EastMed.

Η ΔΕΠΑ θα μπορεί να αγοράζει ποσότητες φυσικού αερίου από την Energean Oil & Gas που δραστηριοποιείται στο Ισραήλ. Αυτές οι ποσότητες ανέρχονται περίπου στο 20% της αρχικής δυναμικότητας του δικτύου και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για περαιτέρω ανάπτυξη των ισραηλινών αποθεμάτων φυσικού αερίου που βρίσκονται ή θα εντοπισθούν στην ΑΟΖ του Ισραήλ.

«Αυτή η συμφωνία αποτελεί απάντηση σε όσους θεωρούν το σχέδιο του EastMed αισιόδοξο, καθώς δίνεται η προοπτική της εμπορικής υπόστασης και οικονομικής βιωσιμότητας στον αγωγό», τονίζει το ΥΠΕΝ

H σημασία του EastMed
Ο αγωγός EastMed, ο οποίος σχεδιάζεται να λειτουργεί συμπληρωματικά με άλλα έργα της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί σήμερα το πιο ώριμο έργο για την επίτευξη του στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία ενός ενεργειακού διαδρόμου που θα συνδέει τις νέες πηγές φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και τις αγορές της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της ΝΑ Ευρώπης.

Τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, με εξαίρεση αυτά της Αιγύπτου, εκτιμάται ότι επαρκούν για την κάλυψη της εσωτερικής ζήτησης του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ιορδανίας προσκείμενων αγορών επιτρέποντας την εξαγωγή περίπου 25 Bcm/έτος.

Το έργο EastMed αναγνωρίζεται, από το 2013, ως Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI), βάσει του κανονισμού της ΕΕ 347/2013 και στον πλέον πρόσφατο κατάλογο που δημοσιεύθηκε από την Ε. Επιτροπή στις 31 Οκτωβρίου 2019 συμπεριλαμβάνεται στην ίδια ομάδα έργων με τον υποθαλάσσιο αγωγό Poseidon.

Η αναγνώριση των Αγωγών EastMed και Ποσειδών ως Έργων Κοινού Ενδιαφέροντος είναι εξαιρετικής σημασίας, καθώς παρέχει πρόσβαση σε συν-χρηματοδοτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διεξαγωγή μελετών, αλλά και μελλοντικά για έργα κατασκευής.

Κατά την περίοδο 2015-2018 η ΥΑΦΑ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε. που ανήκει κατά 50% στη ΔΕΠΑ και κατά 50% στην Edison, με την υποστήριξη επιχορήγησης 2 εκατ. Euro από την ΕΕ, ολοκλήρωσε τις τεχνικές, οικονομικές, περιβαλλοντικές μελέτες (pre-FEED phase), επιβεβαιώνοντας ότι το Έργο του Αγωγού EastMed είναι τεχνικά εφικτό, οικονομικά βιώσιμο, ανταγωνιστικό, και συμπληρωματικό με εναλλακτικές εξαγωγικές προτάσεις στην περιοχή.

Τον Ιούνιο του 2018, το Έργο του Αγωγού EastMed έλαβε πρόσθετη συγχρηματοδότηση από το πρόγραμμα CEF (Connect Europe Facility) της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνολικού ποσού 34,5 εκ. Η σχετική συμφωνία επιχορήγησης μεταξύ της ΥΑΦΑ-ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καλύπτει δραστηριότητες που σχετίζονται με την ολοκλήρωση της φάσης FEED (τεχνικές, οικονομικές, περιβαλλοντικές μελέτες καθώς και την Λεπτομερή Υποθαλάσσια Έρευνα (DMS) και την ωρίμανση του έργου σε επίπεδο λήψης Τελικής Επενδυτικής Απόφασης (FID).

Τον Σεπτέμβριο 2019, η INEA (θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπεύθυνο για το προαναφερόμενο πρόγραμμα συν-χρηματοδότησης), εκταμίευσε προπληρωμή ποσού 13,8 εκ. Euro προς άμεση υποστήριξη του Έργου. H επιχορήγηση του συνολικού ποσού, έως 34,5 εκ. Euro, υπόκειται σε αξιολόγηση της Ευρωπαϊκή Επιτροπής (INEA και άλλες συναρμόδιες διευθύνσεις) κατόπιν της ολοκλήρωσης των συν-χρηματοδοτούμενων δραστηριοτήτων.

Προκειμένου η ΥΑΦΑ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε. να προχωρήσει στην επόμενη φάση ανάπτυξης του έργου, οι Μέτοχοι της Εταιρείας έχουν προσδιορίσει την ανάγκη να εφαρμοστεί μία ταχεία προσέγγιση αποσκοπώντας στην πλήρωση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την λήψη της Τελικής Επενδυτικής Απόφασης (FID) εντός 2 - 3 ετών.

Το συνολικό κόστος αυτών των ενεργειών εκτιμάται ότι θα ανέλθει στα περίπου 70 εκατομμύρια ευρώ.

Εφόσον η τελική επενδυτική απόφαση ληφθεί το 2022 και ξεκινήσει αμέσως η κατασκευή του το έργο εκτιμάται ότι θα τεθεί σε λειτουργία έως το 2025.

Το Δεκέμβριο του 2018 ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Κύπρου, της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Ιταλίας για τη σύναψη Διακυβερνητικής Συμφωνίας (IGA) για την υποστήριξη της υλοποίησης του έργου. Το κείμενο έλαβε τη σχετική έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Φεβρουάριο του 2019.

To θέμα του East Med συζητήθηκε όλους τους τελευταίους μήνες μεταξύ των υπουργών Ενέργειας, της Ελλάδας, κ. Κωστή Χατζηδάκη, του Ισραήλ, κ. Yuval Steinitz και της Κύπρου, κ. Γιώργου Λακκοτρύπη.

Ιδιαίτερα το ζήτημα συζητήθηκε στα τέλη Ιουλίου του 2019, στο Κάιρο, στο πλαίσιο του East Med Gas Forum, στις 7 Αυγούστου στη τριμερή συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, παρουσία των ΗΠΑ στην Αθήνα, αλλά και στη διμερή συνάντηση μεταξύ των κ. Κωστή Χατζηδάκη και κ. Yuval Steinitz στις 10 Δεκεμβρίου 2019 στη Μαδρίτη.

Σημειώνεται ότι λίγες ημέρες πριν αυτήν τη συνάντηση είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις Ερντογάν με τις οποίες αμφισβητούσε το δικαίωμα των χωρών να προχωρήσουν στην κατασκευή του αγωγού.

Στη συνέχεια υπήρξαν συνεννοήσεις μεταξύ του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, του κ. Μπενιαμίν Νετανιάχου και του κ. Νίκου Αναστασιάδη και τελικώς αποφασίσθηκε η υπογραφή της συμφωνίας στις 2 Ιανουαρίου του 2020 στην Αθήνα.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΕΡΓΟΥ

Μήκος: 1.872 χλμ., εκ των οποίων 1.335 χλμ. περίπου υποθαλάσσιο τμήμα και 537 χλμ. περίπου χερσαίο.

Αρχική Δυναμικότητα: 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (ΔΚΜ) φ.α. ετησίως.

Επέκταση Δυναμικότητας: έως 20 ΔΚΜ φ.α. ετησίως.

Προϋπολογισμός (για την αρχική δυναμικότητα): 5,2 δισ. ΕΥΡΩ.

Ο αγωγός Eastern Mediterranean Pipeline («EastMed») αποσκοπεί στην απευθείας διασύνδεση των κοιτασμάτων της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Φυσικού Αερίου, μέσω της Ελλάδας.

Εκτείνεται σε μήκος περίπου 1.900 χιλιομέτρων, με σχεδιαζόμενη δυναμικότητα 10 ΔΚΜ φ.α. ετησίως, ξεκινώντας από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο μέχρι το σημείο διασύνδεσης με τον αγωγό ΠΟΣΕΙΔΩΝ.

Το έργο αποτελείται από τα παρακάτω επιμέρους τμήματα:

• 165χλμ, περίπου υποθαλάσσιου αγωγού από την Λεκάνη της Λεβαντίνης μέχρι την Κύπρο.

• 732χλμ περίπου υποθαλάσσιου αγωγού από την Κύπρο έως την Κρήτη.

• 421χλμ. περίπου Υποθαλάσσιου αγωγού από την Κρήτη μέχρι την Πελοπόννησο.

• 292 χλμ περίπου για τη διάσχιση της Πελοπόννησο μέχρι τα παράλια του Πατραϊκού κόλπου

• 17 χλμ. περίπου υποθαλάσσιου αγωγού για τη διάσχιση του Πατραϊκού κόλπου.

• 245 χλμ για τη διάσχιση της Δυτικής Ελλάδας μέχρι το Φλωροβούνι Θεσπρωτίας.

Στο Φλωροβούνι προβλέπεται η διασύνδεσή του με τον υποθαλάσσιο αγωγού φ.α. Ελλάδας - Ιταλίας ΠΟΣΕΙΔΩΝ, μήκους 210 χλμ περίπου. Το κόστος κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού ΠΟΣΕΙΔΩΝ ανέρχεται σε 0.9 δισ. ΕΥΡΩ.

Από το καλοκαίρι του 2014, την ανάπτυξη του αγωγού EastMed έχει αναλάβει και διεκπεραιώνει η ελληνική εταιρεία «Υποθαλάσσιος Αγωγός Φυσικού Αερίου Ελλάδος - Ιταλίας ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.», στην οποία συμμετέχουν ισοµερώς η ΔΕΠΑ και η Ιταλική EDISON.

Το κόστος του αγωγού Eastmed μέχρι την Ιταλία έχει υπολογισθεί σε περίπου 6 δισ. $.

Ωστόσο, με τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη, η δυναμικότητα του αγωγού ενδέχεται να αυξηθεί περαιτέρω, μεταφέροντας με οικονομίες κλίμακας ποσότητες πέραν των 10 ΔΚΜ ετησίως του αρχικού σχεδιασμού του, γεγονός το οποίο θα αλλάξει άρδην την οικονομική δυναμική του έργου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

"...Μια τέτοια προσωπικότητα, που εκτιμάται ότι όλα τα κόμματα αλλά και η κοινή γνώμη θα συμφωνούσαν, είναι π.χ. ο ακαδημαϊκός κ. Βασ. Μαρκεζίνης, αν βέβαια αποδεχόταν σχετική πρόσκληση-πρόταση. Τακτικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Ακαδημίας Αθηνών, ξένος εταίρος της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ρώμης και της Ολλανδίας, ως και μέλος της Ακαδημίας του Αμερικανικού Δικαίου. Το 2005 του απενεμήθη ο τίτλος του σερ από τη βασίλισσα της Αγγλίας για «εξαίρετες υπηρεσίες στις διεθνείς σχέσεις», ενώ το έργο του στο ευρωπαϊκό δίκαιο και η συμβολή του στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχουν αναγνωρισθεί διά της απονομής σε αυτόν, από τους προέδρους της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, ανωτάτων διακρίσεων, όπως τα διάσημα του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος Αξίας της Γερμανίας και των Μεγαλόσταυρων των Ταγμάτων Αξίας της Γαλλίας και της Ιταλίας. Το πλούσιο έργο του, αναφερόμενο στο δίκαιο, στη γεωπολιτική επιστήμη, στη σύγχρονη διπλωματία, στην τέχνη κ.ά., έχει μεταφρασθεί σε έξι γλώσσες. Ασφαλώς και άλλοι διαπρεπείς Ελληνες υπάρχουν και εντός και εκτός Ελλάδος. Γιατί τους αφήνουμε στα αζήτητα και ψαχνόμαστε μεταξύ μας αλληλοσπαρασσόμενοι;..."


Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/01/20


1. Από τον βροτοκτόνο έως τον ζωοκτόνο


Κύριε διευθυντά,


Εύστοχες οι επισημάνσεις του τακτικού επιστολογράφου της έγκριτης εφημερίδας σας ιατρού Δημήτρη Γεωργαντά για τις ελληνικές λέξεις των επιθέτων με β΄ συνθετικό το επίθημα κτόνος = θάνατος, φόνος από το αρχαίο ρήμα (απο-)κτείνω = φονεύω· ετεροιωμένη βαθμίδα του θέματος κτεν- παρακείμενος απέκτονα και (απο-)κτίννυμι, στον Πλάτωνα και στον Ξενοφώντα (βλ. Λεξικά Γ. Μπαμπινιώτη και Χριστ. Χαραλαμπάκη της Ακαδημίας). Μια πληθώρα λέξεων είναι εύχρηστες τόσο στην αρχαία όσο και στη νέα ελληνική γλώσσα και δηλώνουν το πρόσωπο που έχει διαπράξει φόνο, όπως μητροκτόνος (αρχ. μητραλοίας<αλίσκομαι), πατροκτόνος (αρχ. πατραλοίας), αδελφοκτόνος, συζυγοκτόνος, γυναικοκτόνος, παιδοκτόνος, ανδροκτόνος (ανδροκτασία = ανθρωποκτονία), ανθρωποκτόνος, ζωοκτόνος, αυτοκτόνος, ψυχοκτόνος, βρεφοκτόνος, πνευματοκτόνος, αλλά και εθνοκτόνος, γενοκτόνος, τυραννοκτόνος και στην εκκλησιαστική ποίηση, στον Ορθρον του Μεγάλου Σαββάτου: Βροτοκτόνον, αλλ’ ου θεοκτόνον, έφυ το πταίσμα του Αδάμ.

Αναστάσιος Αγγ. Στέφος, δ.φ., Ειδικός γραμματέας 
της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

2. Οι βαθιές ρίζες της ενσυναίσθησης


Κύριε διευθυντά,

Στην πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή του («Καθημερινή» 27.12.2019) ο κ. Γεράσιμος Δώσσας αναφέρει ότι «αγνοώ» στο λεξικό μου τη λέξη ενσυναίσθηση. Δεν αγνοώ τη λέξη ενσυναίσθηση, τώρα πια (στην 5η έκδοση τού Λεξικού μου, 2019) που η λέξη καθιερώθηκε. 

Γράφω:
«ενσυναίσθηση (η) {-ης κ. -ήσεως | χωρ. πληθ.} ΨΥΧΟΛ. η ικανότητα κάποιου να κατανοεί την ψυχική κατάσταση ενός προσώπου σαν να βρίσκεται ο ίδιος στη θέση του: η ~ τού ψυχοθεραπευτή / εκπαιδευτικού / γονέα. [ΕΤΥΜ. Απόδ. τού αγγλ. empathy]»

Ερωτώμενος για τη λέξη, έχω γράψει στο «προσωποδίκτυό» μου (ΦΒ) τα εξής που νομίζω ότι έχουν ενδιαφέρον για το θέμα:
«empathy και ενσυναίσθηση

γερμ. Einfühlung > αγγλ. empathy > ελλην. ενσυναίσθηση

το αγγλ. empathy δεν είναι “η εμπάθεια”, όπως και το sympathy που έφτασε να σημαίνει στα Αγγλικά “συμπόνια, συλλυπητήρια”.

Ἐν ἀρχῇ ἦν το γερμανικό Einfühlung (από το ρήμα ein-fühlen “εν + αισθάνομαι”) που σήμαινε “μπαίνω μέσα στον άλλο και καταλαβαίνω πώς αισθάνεται”· σήμαινε την εν-αίσθηση.

Δανείστηκαν οι Αγγλοι την έννοια και την απέδωσαν (το 1908) ως em-pathy “κατανόηση για τον άλλο, σαν να πάσχω μέσα του κι εγώ” από τα ελληνικά ἐν + πάθος (πάσχω) κατά το πρότυπο τού sym-pathy (που είχαν δανεισθεί από πολύ παλιά, από το 1570) – όχι από το αρχαίο ελληνικό εμπάθεια που είχε άλλη σημασία.

Το αγγλ. empathy ή το γερμ. Einfühlung δεν μπορούν φυσικά να αποδοθούν με το ελληνικό εμπάθεια που σημαίνει ό,τι και το εμπαθής, από το οποίο και παράγεται (εμπάθεια = κακεντρέχεια, μισαλλοδοξία, πώρωση, μοχθηρία, φανατισμός, έχθρα). Εχει, λοιπόν, (ως ψυχολογικός όρος) αποδοθεί ως εν-συναίσθηση = η επιθυμία/προσπάθεια να έχεις συναίσθηση τής κατάστασης τού άλλου σαν να είσαι μέσα του. Λιγότερο “πομπώδες” –και περισσότερο εκφραστικό στην κυριολεξία του– θα ήταν, βέβαια, το απλό συν-αίσθηση (που όμως έχει αποκτήσει άλλη σημασία) και ακόμη πιο κοντά στο αρχικό θα ήταν ο νεολογισμός εν-αίσθηση».

Γ. Μπαμπινιώτης

3. Περί Παναγιώταινας και εκλογής ΠτΔ


Kύριε διευθυντά,

Με τον τίτλο «Faute de mieux» ο καλός σας συνεργάτης Φαληρεύς συνιστά, ή μάλλον προβλέπει, ότι για να μην τσακωνόμαστε, μια και δυσκολευόμαστε να βρούμε το κατάλληλο πρόσωπο άξιο να εγκατασταθεί στο Προεδρικό Μέγαρο, να φέρουμε πάλι, για μια δεύτερη θητεία, τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο. Δηλαδή, από ολότελα καλή και η Παναγιώταινα.

Κύριε Φαληρεύ, επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Πού είναι ο νέος αυτός άνεμος που πνέει πάνω από την πατρίδα μας, προϊόν της εκλογής Κυρ. Μητσοτάκη; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει κατάλληλος μεταξύ τόσων και τόσων πρώην; Είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί ένας άνθρωπος έξυπνος (με υψηλό IQ), μορφωμένος, γλωσσομαθής, με πολιτική πείρα και βέβαια πατριώτης;

Μοιάζει να έχει στερέψει το μυαλό των πολιτικών μας ανδρών και γι’ αυτό θα ήθελα να προτείνω εγώ το πρόσωπο που θεωρώ κατάλληλο για μια σύγχρονη Ελλάδα. Είναι ο Στέφανος Μάνος. Ανθρωπος οξύνους, με πολιτική πείρα, με savoir faire και savoir vivre και με μεγάλες πιθανότητες να είναι εκείνος που θα μπορούσε να ενώσει τους Ελληνες και να ανεβάσει το επίπεδο της χώρας μας και την απήχηση που θα έχει αυτή στην παγκόσμια σκηνή. Και έτσι, δεν θα είχαμε να υποστούμε την Παναγιώταινα, από ολότελα.

Ι. Ιωσήφ, Πόρτο Ράφτη

4. Διευκρινίσεις από την ΑΑΔΕ

Κύριε διευθυντά,

Το Σάββατο 28.12.19 δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σας άρθρο του επίτιμου αντιπροέδρου του ΣτΕ κ. Φίλη Αρναούτογλου, υπό τον τίτλο «Χρηστή και άχρηστη Διοίκηση», στο οποίο ο συντάκτης επιτίθεται με βαρείς χαρακτηρισμούς στην υπηρεσία της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της ΑΑΔΕ, παραθέτοντας στοιχεία προσωπικής του υπόθεσης, για την οποία θεωρεί ότι αδικήθηκε κατάφωρα και ως εκ τούτου ταλαιπωρείται. Για λόγους αρχής, η ΔΕΔ ουδέποτε απάντησε στις (λίγες και στοχευμένες) επιθέσεις που έχει δεχθεί. Επικοινωνούμε μαζί σας, σεβόμενοι την έγκριτη εφημερίδα σας, το αναγνωστικό της κοινό, αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα του άρθρου, προκειμένου να υπενθυμίσουμε ότι, εκ θέσεως, δεν προβαίνουμε σε καμία δημόσια αντιπαράθεση ή σχόλιο σχετικά με προσωπικές υποθέσεις φορολογουμένων.

Είμαστε βέβαιοι ότι τόσο τη θέση μας αυτή όσο και την ανάγκη η υπηρεσία μας να λειτουργεί ανεπηρέαστη από κάθε είδους δημοσιεύματα, που μπορεί να δημιουργήσουν συνειρμούς σκοπιμοτήτων, σέβεται και κατανοεί πλήρως πρωτίστως ο κ. Αρναούτογλου, ως έγκριτος και πολύπειρος δικαστής που έχει διατελέσει επί σειρά ετών ανώτατος δικαστικός λειτουργός. Πολύ περισσότερο, δε, όταν πρόκειται περί υποθέσεων για τις οποίες αναμένεται η έκδοση απόφασης από την υπηρεσία μας σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Οσον αφορά τη χρησιμότητα και το έργο της ΔΕΔ, παραπέμπουμε στα επίσημα στατιστικά στην ιστοσελίδα της ΑΑΔΕ, όπου θα διαπιστώσετε τόσο τα ποσοστά των ενδικοφανών προσφυγών που εξετάζονται (άνω του 90%) όσο και τα ποσοστά δικαίωσης των φορολογουμένων (μεταξύ 35% και 40%), αλλά και σε δημοσιεύματα του Τύπου, συμπεριλαμβανομένης της δικής σας εφημερίδας, όπου επανειλημμένα έχουν σχολιασθεί θετικά σημαντικές αποφάσεις μας που αφορούν πολύ κόσμο. Συναφώς, υπενθυμίζουμε ότι όλες οι αποφάσεις της ΔΕΔ δημοσιεύονται ανωνυμοποιημένες στον ιστότοπο της ΑΑΔΕ, www.aade.gr, όπου μπορούν να αναζητηθούν με σειρά διαφορετικών κριτηρίων, δράση πρωτοποριακή για τα δεδομένα της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης.

Εντέλει, η αποδοχή της ΔΕΔ από την κοινωνία και τα θετικά σχόλια που λαμβάνουμε για σειρά αποφάσεων, με τις οποίες έχει αποφευχθεί ταλαιπωρία συμπολιτών μας, αποτελούν την πλέον έγκυρη και τεκμηριωμένη απάντηση στη χρησιμότητά της.

Τιμ. Παπαδόπουλος, Προϊστάμενος ΔΕΔ / ΑΑΔΕ

5. Είναι οι ευαγγελικοί, όχι οι Ευαγγελιστές


Κύριε διευθυντά,

Στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 21 Δεκεμβρίου, τόσο στην πρώτη σελίδα όσο και στη 10η δημοσιεύεται ότι την αποπομπή του Τραμπ ζήτησαν οι ευαγγελιστές και ο ευαγγελιστής Μπίλι Γκρέιαμ. Πολλά χρόνια πριν, οι ευαγγελικοί της Κατερίνης έφτιαξαν μια μεγάλη κατασκήνωση στη Λεπτοκαρυά Πιερίας και επιπλέον λειτουργούσαν και ένα ραδιοφωνικό σταθμό, κυρίως για προπαγάνδα. Ως μικρός μαθητής, έκανα μια ερώτηση σχετικά με τον σταθμό τους και είπα «εσείς οι ευαγγελιστές…». Με διέκοψαν αμέσως και μου είπαν: Μικρέ, οι Ευαγγελιστές είναι τέσσερις, Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης. Εμείς, οι ευαγγελικοί, είμαστε εκατομμύρια.

Νίκος Μάτος, Γλυφάδα

6. «Κοιμήσου Περσεφόνη» και εκεί στο Σχιστό...


Kύριε διευθυντά.

«Ωσπερ σάρμα εική κεχυμένων ο κάλλιστος ο κόσμος» (ο πιο όμορφος κόσμος είναι σαν σωρός σκουπίδια χυμένα στην τύχη). Η κοσμολογική ρήση του Εφέσιου μόνον ως ειρωνεία ακούγεται στις μέρες μας, καθώς η υλική και πνευματική ασχημοσύνη γιγαντώνονται μέρα με τη μέρα. Κι όμως, η δηκτική διάθεση της φράσης με τον έκδηλο αντιποιητικό χαρακτήρα ταιριάζει γάντι στην κατάσταση που επικρατεί στο Δημοτικό Κοιμητήριο Σχιστού, όπου τα σκουπίδια σκεπάζουν τη γη που έχει απομείνει άσκαφτη. Στρώματα, μπιντέδες, παλιόρουχα, μπουκάλια, σιφόνια, όλη η χαρά του πλανόδιου βιοπαλαιστή συλλέκτη βρίσκεται στο νεκροταφείο του Σχιστού, για να θυμίζει ότι η ζωή στη σημερινή Ελλάδα συνεχίζεται και χωρίς τους πεθαμένους, ίσως –λέω εγώ– επειδή δεν χρειάζεται καν τους ζωντανούς της.

Φεύγοντας από το Σχιστό, με θέα τα γκρίζα εργοστάσια στο θαλασσινό βάθος, σκέφτομαι τους στίχους του Γκάτσου («Κοιμήσου Περσεφόνη...») και προσπαθώ να γελάσω κάπως με το αισχύλειο «βροτοίς πέφυκε τον πεσόντα λακτίσαι» (ο άνθρωπος το έχει στη φύση του να δίνει μια κλωτσιά σε εκείνον που βρίσκει πεσμένο). Λυπάμαι, όμως, γιατί ξέρω ότι δεν θα αλλάξει τίποτα, εντός (ή εκτός) του νεκροταφείου.

Ενα μανιάτικο μοιρολόι παρομοιάζει τους νεκρούς με «φωτιά που χάνουμε». Αλλη αντιμετώπιση της ζωής, θα μου πείτε. Υγιαίνετε.

Νίκη Ζηλάκου

7. Περί προεδρίας και προς τι ο αλληλοσπαραγμός;

Κύριε διευθυντά.

Ο απλός Ελληνας πολίτης, σχετικά με την επιλογή του προσώπου για το ύπατο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, διερωτάται προς τι τόσο έντονος αλληλοσπαραγμός, όταν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων, δημοσιογράφοι και ΜΜΕ, αλλά και ειδήμονες συνταγματολόγοι, δηλώνουν ότι ο Πρόεδρος είναι «γυμνός» εκτελεστικών αρμοδιοτήτων, αφού το πολιτικό μας σύστημα είναι πρωθυπουργοκεντρικό; Πολλοί μάλιστα, κατ’ ανοίκειο τρόπο, τον χαρακτηρίζουν ως πρόσωπο διακοσμητικό, με αρμοδιότητες κοψίματος κορδελών εγκαινίων και, περιπαικτικά, παράστασης στις γιορτές και στα πανηγύρια. Και, ενώ κακώς αυτά διαλαλούν, εντούτοις αλληλοσπαράσσονται για το προφίλ, την προσωπικότητα, την πολιτική - κομματική του ταυτότητα και προέλευση, τα προσόντα του, το κύρος του, ερχόμενοι σε πλήρη αντίφαση με τις δημόσιες δηλώσεις τους.

Καιρός όμως να σοβαρευθούν και να μαζέψουν τη γλώσσα τους, γιατί το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι θεσμός και οφείλουν να τον σέβονται. Πράγματι, ο Ανδρέας Παπανδρέου απεγύμνωσε αρμοδιοτήτων τον ανώτατο άρχοντα (πρώτο πολίτη της χώρας), αφαιρώντας κι εκείνη του δικαιώματος της διάλυσης της Βουλής, που λειτουργούσε ως δικλίδα ασφαλείας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος όταν διεπίστωνε επικίνδυνη διάσταση μεταξύ κυβέρνησης και κοινής γνώμης. Παρά ταύτα, ο ρόλος του δεν είναι διακοσμητικός, όπως ισχυρίζονται μερικοί. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε περήφανοι από μια μεστή περιεχομένου ομιλία του Προέδρου μας κατά την υποδοχή αρχηγών ξένων κρατών; Ποιος καλοπροαίρετος δεν πιστεύει στον ενωτικό ρόλο του Προέδρου; Να, λοιπόν, γιατί πρέπει να είναι υπερκομματικός, να εμπνέει εμπιστοσύνη και σεβασμό, να τυγχάνει ευρείας παιδείας και ει δυνατόν γλωσσομαθής. Πολλά ονόματα ακούονται τον τελευταίο καιρό, αρσενικού και θηλυκού γένους, χωρίς ακόμα να φανεί μια γενικής αποδοχής προσωπικότητα με κύρος και αναγνωρισιμότητα εντός και εκτός συνόρων. 

Μια τέτοια προσωπικότητα, που εκτιμάται ότι όλα τα κόμματα αλλά και η κοινή γνώμη θα συμφωνούσαν, είναι π.χ. ο ακαδημαϊκός κ. Βασ. Μαρκεζίνης, αν βέβαια αποδεχόταν σχετική πρόσκληση-πρόταση. Τακτικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Ακαδημίας Αθηνών, ξένος εταίρος της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ρώμης και της Ολλανδίας, ως και μέλος της Ακαδημίας του Αμερικανικού Δικαίου. Το 2005 του απενεμήθη ο τίτλος του σερ από τη βασίλισσα της Αγγλίας για «εξαίρετες υπηρεσίες στις διεθνείς σχέσεις», ενώ το έργο του στο ευρωπαϊκό δίκαιο και η συμβολή του στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχουν αναγνωρισθεί διά της απονομής σε αυτόν, από τους προέδρους της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, ανωτάτων διακρίσεων, όπως τα διάσημα του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος Αξίας της Γερμανίας και των Μεγαλόσταυρων των Ταγμάτων Αξίας της Γαλλίας και της Ιταλίας. Το πλούσιο έργο του, αναφερόμενο στο δίκαιο, στη γεωπολιτική επιστήμη, στη σύγχρονη διπλωματία, στην τέχνη κ.ά., έχει μεταφρασθεί σε έξι γλώσσες. Ασφαλώς και άλλοι διαπρεπείς Ελληνες υπάρχουν και εντός και εκτός Ελλάδος. Γιατί τους αφήνουμε στα αζήτητα και ψαχνόμαστε μεταξύ μας αλληλοσπαρασσόμενοι;

Παν. Καρακατσούλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

8. Η εκλογή ΠτΔ και πεπραγμένα

Kύριε διευθυντά,

Με το άρθρο του της 20-12-2019 με τίτλο «Faute de mieux» (Απ’ ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα, όπως επιτυχώς το αποδίδει εις τα καθ’ ημάς) ο εκλεκτός συνεργάτης σας κ. Στ. Κασιμάτης δείχνει να υπαινίσσεται (διά της εις άτοπον απαγωγής) ότι ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποτελεί «το μη χείρον». Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να υπενθυμίσω τα σημαντικά, κατά την άποψή μου, παλαιότερα «υπουργικά» και πρόσφατα «προεδρικά» ατοπήματα που θα έπρεπε να αποκλείσουν την επανεκλογή του «λήγοντος» ΠτΔ.

Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες του κ. Παυλόπουλου για τον «βασικό μέτοχο» του 2004 μας εξέθεσαν και μας εκόστισαν βαρύτατα στην Ε.Ε., αλλά και η προσωπική και κομματική ψηφοθηρική ευωχία των 865.000 (!!!) διορισμών συμβασιούχων και μη υπαλήλλων της περιόδου 2004-2009 του ανήκει σε καταδικαστικό βαθμό. «Λαμπρότατο» επίτευγμα του ιδίου κρινόμενου υποψηφίου αποτελεί το ολοκαύτωμα του 2008, όταν ως αρμόδιος υπουργός επινόησε και προέκρινε την «αμυνόμενη, έστω και προπηλακιζόμενη αστυνομία», όπου η άμυνα συνίστατο στη μακρόθεν εποπτεία της ολοκληρωτικής καταστροφής του κέντρου των Αθηνών.

Πλέον πρόσφατο και, νομίζω, μέγιστο πλήγμα κατά του κύρους της χώρας και των συνταγματικών δημοκρατικών θεσμών της υπήρξε το εξόφθαλμα και προκλητικά αντισυνταγματικό δημοψήφισμα της 5-7-2015. Με το Π.Δ. 38/28.6.2015 «ο ελληνικός λαός (εκλήθη) να αποφανθεί» για το ακατανόητο δίγλωσσο (για όσους δυσκολεύονται στα ελληνικά του ΦΕΚ) ερώτημα αν πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας που κατατέθηκε στο Eurogroup της 25.6.2015 «και αποτελείται από δύο μέρη», το ένα με τίτλο «Reforms for the completion of the current program and beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» (Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητος χρέους).

Εσχατο, αλλά όχι ελάχιστο θεσμικό παράπτωμα, η ανεκδιήγητη πράξη νομοθετικού περιεχομένου της 27.6.2019 (ΦΕΚ 106Α/27-6-2019) που εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 44.1 Σ. για την αντιμετώπιση «εκτάκτων περιπτώσεων εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης». Τέτοιες θεωρήθηκαν οι ρυθμίσεις για τα διόδια των εκλογέων, η εφαρμογή διατάξεων των πρόσφατων ποινικών κωδίκων, η αύξηση θέσεων δικαστικών λειτουργών, οι παρατάσεις προθεσμιών και άλλα παρόμοια.

Αυτά και μόνα θα έπρεπε να μας οδηγήσουν στη λύση που επέλεξε η Ν.Δ., όταν δεν περιέλαβε τον κ. Παυλόπουλο στους υποψηφίους βουλευτές της, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαταστήσει την παράλειψη με την πρόταση για επιλογή του στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Επιλογή που δεν στήριξε –προς μεγάλη τιμή του– ο σημερινός πρωθυπουργός.

Κώστας Γ. Μπονιφάτσης

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/12/19

...από "ΤΑ ΝΕΑ"


"ΤΑ ΝΕΑ", 31/12/19

ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΕΚΤΟΣ ΕΕ, ΑΛΛΑ ΑΝΟΙΚΤΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΕ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (κύριο+εσωτερικό θέμα)

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/01/20


"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/01/20

ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΟΦΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΣΕ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΜΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΦΛΗΣΗΣ ΤΗΝ 1η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019....

Από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/01/20

"...Και συνεχίσαμε να ξοδεύουμε. Και επειδή δεν είχαμε πια χρήματα να ξοδεύουμε, καταναλώναμε τα υλικά του εαυτού μας. Πόση κομπορρημοσύνη, πόση υποκρισία, πόσες φωνές, πόση ανέξοδη βία καταναλώσαμε όλα αυτά τα χρόνια; Αρκετά για να φάνε δυο γενιές. Αντί να επεξεργαστούμε τους όρους της πανωλεθρίας μας, την ανακηρύξαμε σε αγαθό και αισθανθήκαμε δικαιωμένοι. Αυτό που πάντα πιστεύαμε, επιτέλους το ζούσαμε για μια ακόμη φορά. Ανακηρύξαμε τον ηττημένο εαυτό μας σε ήρωα και την απαξία σε αρετή. Χορτάσαμε τη μετριοκρατία, που κατέληξε σε γελοιοκρατία. Πέσαμε κατηγορία και κινδυνεύσαμε να εξωθηθούμε από την Ευρώπη, να χάσουμε τη θέση μας στον σύγχρονο κόσμο, που είχαμε παλέψει κοντά διακόσια χρόνια για να την κατακτήσουμε. Και η πραγματικότητα συνέχισε να μας πολιορκεί. Οι πιο ευφάνταστοι εξ ημών οραματίζονταν την υπεράσπιση του Αιγαίου με σκηνές ηρωισμού. Αποδείχθηκε ό,τι ελάχιστα ηρωικό. Οι γείτονες έχουν τον τρόπο να παραλύσουν την χώρα πλημμυρίζοντάς μας με τους εξαθλιωμένους πληθυσμούς Ασίας, Αφρικής και περιχώρων. Κι ο ηρωισμός μας έπαιξε το τελευταίο του χαρτί καταναλώνοντας ανέξοδο ανθρωπισμό και αλληλεγγύη....."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"


που τα παιδιά τους το 2008 είχαν κάψει την Αθήνα. Την καταστροφή την περάσαμε για γλέντι. Οσο οι πιστωτικές μας κάρτες είχαν περιθώριο, όλα έμοιαζαν εφικτά. Ωσπου μια ωραία πρωία ξυπνήσαμε και, αν και ζαλισμένοι, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που ξεπερνούσε τις δυνάμεις μας. Κοινώς, μας προέκυψε ζήτημα εθνικόν, το οποίο απειλούσε την ίδια μας την ύπαρξη, την κοινωνική συνοχή –ήδη εξασθενημένη–, την παρουσία μας στον λεγόμενο «πολιτισμένο» κόσμο.

Και συνεχίσαμε να ξοδεύουμε. Και επειδή δεν είχαμε πια χρήματα να ξοδεύουμε, καταναλώναμε τα υλικά του εαυτού μας. Πόση κομπορρημοσύνη, πόση υποκρισία, πόσες φωνές, πόση ανέξοδη βία καταναλώσαμε όλα αυτά τα χρόνια; Αρκετά για να φάνε δυο γενιές. Αντί να επεξεργαστούμε τους όρους της πανωλεθρίας μας, την ανακηρύξαμε σε αγαθό και αισθανθήκαμε δικαιωμένοι. Αυτό που πάντα πιστεύαμε, επιτέλους το ζούσαμε για μια ακόμη φορά. Ανακηρύξαμε τον ηττημένο εαυτό μας σε ήρωα και την απαξία σε αρετή. Χορτάσαμε τη μετριοκρατία, που κατέληξε σε γελοιοκρατία. Πέσαμε κατηγορία και κινδυνεύσαμε να εξωθηθούμε από την Ευρώπη, να χάσουμε τη θέση μας στον σύγχρονο κόσμο, που είχαμε παλέψει κοντά διακόσια χρόνια για να την κατακτήσουμε. Και η πραγματικότητα συνέχισε να μας πολιορκεί. Οι πιο ευφάνταστοι εξ ημών οραματίζονταν την υπεράσπιση του Αιγαίου με σκηνές ηρωισμού. Αποδείχθηκε ό,τι ελάχιστα ηρωικό. Οι γείτονες έχουν τον τρόπο να παραλύσουν την χώρα πλημμυρίζοντάς μας με τους εξαθλιωμένους πληθυσμούς Ασίας, Αφρικής και περιχώρων. Κι ο ηρωισμός μας έπαιξε το τελευταίο του χαρτί καταναλώνοντας ανέξοδο ανθρωπισμό και αλληλεγγύη.

Ακρως γόνιμη απ’ αυτή την άποψη η δεκαετία που πέρασε. Γόνιμη και χρήσιμη για την αυτοσυνειδησία μας. Χορτάσαμε να υποκρινόμαστε τους αδικημένους ήρωες – με όλα τα ψυχικά παρεπόμενα. Χορτάσαμε να καταναλώνουμε την ανικανότητά μας – αν και τα αποθέματά της ποτέ δεν εξαντλούνται. Απ’ αυτή την άποψη η δεκαετία που πέρασε μας άφησε χορτάτους. Καιρός, λοιπόν, να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο για να γλιτώσουμε τη δυσπεψία. Αντε και καλή χρονιά.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/01/20



"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/1/20



ΤΟΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Πότε τελειώνει μια δεκαετία και πότε αρχίζει μια νέα; Στη σύγχρονη Αγορά του Δήμου, δηλαδή στα κοινωνικά δίκτυα, οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι σήμερα μπήκαμε στη δεκαετία του ’20 και κάποιοι λένε ότι, επειδή δεν υπήρξε έτος μηδέν, η δεκαετία του ’10 τελειώνει σε 356 ημέρες από σήμερα. Δίκιο έχουν όλοι, αλλά στην ιστορία των χωρών οι τυπικές ημερομηνίες έχουν μικρή σημασία. Τα γεγονότα καθορίζουν τις περιόδους και υπό την έννοια αυτή θα λέγαμε ότι η δεκαετία του 2010 ξεκίνησε στις 3 Μαΐου εκείνου του χρόνου κι έληξε στις 7 Ιουλίου του 2019.

Ας μην πάει το μυαλό μας μόνο στα μνημόνια. Ναι μεν η δεκαετία της κρίσης έχει τυπικό ορόσημο την αίτηση της Ελλάδας για οικονομική στήριξη από τους εταίρους και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά το μνημόνιο δεν είναι παρά το κερασάκι –ή αν θέλετε το αναλγητικό– της καθολικής κρίσης του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Ας μην ξεχνάμε ότι η οικονομική κρίση χτυπάει την πόρτα της χώρας από το 2008 και απλώς το 2010 οι αγορές δανεισμού κλείνουν για το ελληνικό κράτος. Το μνημόνιο είναι η τυπική παραδοχή της χρεοκοπίας της ελληνικού κράτους και η άτυπη παραδοχή της κατάρρευσης ενός κρατικοκεντρικού μοντέλου διεύθυνσης της οικονομίας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας.

Υπ’ αυτήν την έννοια το τέλος της δεκαετίας δεν σηματοδοτείται από την τυπική έξοδο της χώρας από τα μνημόνια που διακήρυξε από την Ιθάκη ο κ. Αλέξης Τσίπρας στις 21 Αυγούστου του 2018. Κι αυτό, διότι ο ίδιος και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που τότε κυβερνούσαν υπόσχονταν επιστροφή στο παλιό κρατικοκεντρικό μοντέλο. Το τέλος της δεκαετίας έρχεται με την εμπιστοσύνη που δείχνει ο ελληνικός λαός όχι στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά πρωτίστως σε αυτό για το οποίο οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τον κακολογούν.

Ας σκεφθούμε λίγο τους όρους της προεκλογικής περιόδου. Ο κ. Μητσοτάκης παρουσιάζεται ως ο ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, ο υπουργός που έκανε απολύσεις από το Δημόσιο, ο εκπρόσωπος του κεφαλαίου που θα δώσει κίνητρα σε ιδιώτες επενδυτές, ο υποψήφιος που θέλει να διαρρήξει τις πατροπαράδοτες εργασιακές σχέσεις και να διαλύσει το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, να επαναφέρει την τάξη, που στο αριστερό φαντασιακό «ανθρώπινο κρέας μυρίζει» κ.λπ. Ολα αυτά, που κατά το παρελθόν είχαν μεγάλη απήχηση στο εκλογικό σώμα, ακούστηκαν αλλά δεν επηρέασαν την ψήφο των πολιτών. Τον περασμένο Ιούλιο η Ελλάδα έδειξε ότι θέλει να αλλάξει σελίδα. Μπούχτισε από τις υποσχέσεις για ένα κράτος που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει και δήλωσε πως θέλει να δοκιμάσει νέες συνταγές εξόδου από τη βαθιά κρίση των περασμένων δεκαετιών. Υπ’ αυτήν την έννοια στις 7 Ιουλίου η χώρα γύρισε σελίδα, ασχέτως αν η κυβέρνηση ανταποκριθεί στη μεγάλη πρόκληση που έχει.

Καλή χρονιά λοιπόν, καλή δεκαετία, χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά...

Η ΑΥΤΟ-ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΕΣΟΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΔΕΞΙΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΑ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΟ ΤΗΣ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΒΑΡΝΑΛΗ....

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 2.027 (626)


"Η ΑΥΓΗ", 01/01/20

"Η ΑΥΓΗ", 01/01/20

"....Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Καλούμαστε να καλύψουμε τη χαμένη απόσταση σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Οι απειλές και οι προκλήσεις είναι πολλές. Θα τις ξεπεράσουμε. Θα χρειαστεί όμως ώριμη και αποφασιστική ηγεσία, υψηλός βαθμός εθνικής συνεννόησης, ένας ιδιωτικός τομέας που νοιάζεται για την πατρίδα πέρα από την τσέπη του και ένας καλά ενημερωμένος λαός. Για να πάμε κάποια ώρα, όπως θα έγραφε ο Στάθης Καλύβας, από την καταστροφή στον θρίαμβο...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/01/20

H ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ (Αθηνών και Λευκωσίας), ΚΑΙ.....

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ανδρέας Πετρουλάκης



"Η ΑΥΓΗ", Τάσος Αναστασίου



ΑΡΚΑΣ


ΑΡΚΑΣ


ΑΡΚΑΣ


ΑΡΚΑΣ


"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ"

"Η ΑΥΓΗ", Βαγγέλης Χερουβείμ




"Ο Φιλελεύθερος",Πίν


"|ΧΑΡΑΥΓΗ"


"Ο Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής


ΑΡΚΑΣ

ΑΡΚΑΣ
 ...


....και το δισέλιδο από την "ΑΥΓΗ"(φύλλο 01/01/2020)







Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2020

«Ο καθένας να αποκτήσει ό,τι επιθυμεί και ονειρεύεται»: Υπάρχει κανείς που δεν συγκινείται, δεν παρακινείται από αυτές τις τελευταίες λέξεις στην αναμετάδοση της πρωτοχρονιάτικης συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης, που έληξε προ ολίγων λεπτών από την τηλεόραση της ΕΡΤ-1, εκ χειλέων του παρουσιαστή Μιχ. Μεσσήνη; Μάλλον κανείς. Και αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό κίνητρο,ώστε να μάς συνεπάρει ένας δημιουργικός σκοπός, ο δικός μας στόχος γιά να κάνουμε καλύτερο και ομορφότερο το βίο μας στο νέο έτος που μπήκε. Εάν, όταν το 2020 τελειώνει, διαπιστώσουμε κάποια βήματα εμπρός σε σχέση με αυτά, κάποια ουσιώδη πρόοδο ακόμη περισσότερο, θα μπορούμε να αισθανόμαστε ότι έχουμε σημειώσει κάποια-έστω-πρόοδο, στην κατεύθυνση του «ευ ζην» που πρέπει να μάς συνεπαίρνει όλους στο βίο μας. Ας είμαστε κοντά στον καινούργιο χρόνο με αυτούς που αγαπούμε και μάς αγαπούν, που τιμούμε και μάς τιμούν, ας ακολουθούμε την μνήμη και το αποτύπωμα ζωής που μάς άφησαν όσοι, άνδρες και γυναίκες, έφυγαν από κοντά μας το 2019 και ήσαν κοντά μας, οι δικού μας άνθρωποι.... Χρόνια Πολλά, καλή χρονιά να είναι το 2020! Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

To στιγμιότυπο από την πρωτοχρονιάτικη συναυλία του 2019

"....Παρότι μπήκε κάποτε στο παιχνίδι του πολιτικού παραγοντισμού, ο Μικρούτσικος δεν υπέβαλε την ώριμη τέχνη του σε πολιτικές ατζέντες. Η φωνή του ήταν δική του. Η φωνή, με τον συριγμό στο σίγμα, πρωταγωνιστεί στο πιο εφήμερο, αλλά και πιο αλησμόνητο, έργο του: την παράσταση που έδινε κάθε φορά, στην αρχή χαϊδεύοντας και μετά χτυπώντας τα πλήκτρα, για τους «Εφτά Νάνους στο S/S Cyrenia». Δεν τραγουδούσε. Πάθαινε τα μάγια αυτού του «αλλήθωρου» σκοπού. Δεν έπαιζε το κομμάτι. Το κομμάτι τον έπαιζε..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/12/19


"ΜΑΣΚΕΣ,
του Μιχάλη Τσιντσίνη


Το είχε εγκαίρως οσφρανθεί. Δεν περίμενε να βγάλει τη βρώμα η Ιστορία. Η δημιουργική του όσφρηση είχε οδηγήσει από νωρίς τον Θάνο Μικρούτσικο μακριά από τα σχήματα των τραγουδιών που τον καθιέρωσαν – μακριά από τα τραγούδια που τα υπαγόρευε η πολιτική τους μεταποίηση.

Τον έφερε κι εκείνον η μόδα των φεστιβαλικών θούριων της πρώιμης μεταπολίτευσης. Βρήκε όμως αρκετά νωρίς διέξοδο. Εκανε, χάρη στον Καββαδία, τη στροφή προς τα ένδον.

Σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία εκείνου του δίσκου, η μελοποίηση έχει συγχωνευτεί με το μελοποιούμενο τόσο, ώστε είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς τι θα είχε απογίνει ο Μικρούτσικος χωρίς τον Καββαδία και ο Καββαδίας χωρίς τον Μικρούτσικο.

Ο συνθέτης μπορεί να είχε υποκύψει στη μανιέρα που κρατούσε τότε σηκωμένες τις γροθιές του ακροατηρίου του. Ο ποιητής μπορεί να μην είχε ζήσει αυτές τις τρεις και τέσσερις και πέντε ζωές στα χείλη όλων των γενεών που ακολούθησαν. Οι ρίμες του μπορεί να είχαν απομείνει μνημείο ρετρό εξωτισμού. Μπορεί να μην είχαν γίνει εθνικό σώμα.

Δύσκολα θα βρει κανείς στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού άλλο έργο που, εκτός από το να διατηρεί τη θέση του στον κανόνα, ανανεώνει διαρκώς τη σαγήνη του στις νέες γενιές. Δύσκολα μπορεί κανείς να εξηγήσει πώς εικοσάχρονοι τραγουδούν συγκινημένοι για το κατράμι, που μπαίνει στα νύχια και τ’ ανάβει, ή για το φτερό, που ξορκίζει τη μαλάρια.

Το μυστικό της σαγήνης ίσως κρύβεται στο γεγονός ότι η μουσική δεν δοκίμασε να αναπαραστήσει ηχητικά το ναυτικό φολκλόρ – όπως συνέβη με άλλες μελοποιητικές απόπειρες. Ο Μικρούτσικος πήγε να βγάλει στον αφρό τα υποβρύχια τοπία της καββαδιακής ευαισθησίας.

Εγραψε κι άλλα πολλά, που ακούγονται –και χορεύονται– σαν τωρινά. Εφερε το εμβατηριακό παρελθόν της πολιτικής του νεότητας στα ζεϊμπέκικα. Πομπώδη ζεϊμπέκικα, όπου τα τύμπανα κυνηγάνε το μπουζούκι· και όπου η υποκατάσταση της λαϊκής ευθύτητας από τη στιχουργική εκζήτηση αντανακλούσε τη μετεξέλιξη του κοινού της πίστας. Η μετάβαση από τον αστόλιστο στον φιλοσοφίζοντα νταλκά ήταν το αισθητικό ανάλογο της κοινωνικής (διάβαζε και πασοκικής) κινητικότητας.

Αυτές είναι, βέβαια, εκ των υστέρων κοπτορραπτικές ερμηνείες. Παρότι μπήκε κάποτε στο παιχνίδι του πολιτικού παραγοντισμού, ο Μικρούτσικος δεν υπέβαλε την ώριμη τέχνη του σε πολιτικές ατζέντες. Η φωνή του ήταν δική του.

Η φωνή, με τον συριγμό στο σίγμα, πρωταγωνιστεί στο πιο εφήμερο, αλλά και πιο αλησμόνητο, έργο του: την παράσταση που έδινε κάθε φορά, στην αρχή χαϊδεύοντας και μετά χτυπώντας τα πλήκτρα, για τους «Εφτά Νάνους στο S/S Cyrenia». Δεν τραγουδούσε. Πάθαινε τα μάγια αυτού του «αλλήθωρου» σκοπού. Δεν έπαιζε το κομμάτι. Το κομμάτι τον έπαιζε.

"...Ας πάρουμε τις πρωτοβουλίες που μας συμφέρουν για να οριοθετήσουμε και να ασκήσουμε τα οικονομικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο, χωρίς να δεσμευόμαστε από τεχνητά αδιέξοδα που συμφέρουν μόνο τους εμπόρους όπλων και τους εμπόρους εθνικισμών, που συνήθως ταυτίζονται..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/12/19


ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ


Οταν το Αιγαίο έγινε σχεδόν πλήρως ελληνικό, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νόμοι της θάλασσας ήταν πολύ διαφορετικοί από τους σημερινούς. Οι περισσότερες βραχονησίδες και όλα τα νησιά (πλην Ιμβρου και Τενέδου) ανήκαν και ανήκουν στην Ελλάδα. Μέχρι σήμερα κανείς δεν αμφισβητεί σοβαρά την ελληνικότητά τους. Τα πυροτεχνήματα των Τούρκων για νησίδες και γκρίζες ζώνες είναι διαπραγματευτικοί ελιγμοί.

Εκείνο που συζητείται είναι το εύρος των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ (οι δύο έννοιες ταυτίζονται) νησίδων, νήσων και ηπειρωτικών όγκων. Ελλάδα και Τουρκία έχουν στο Αιγαίο χωρικά ύδατα 6 μίλια και δεν έχουν επεκτείνει στα 12. Είναι τόσο μικρές οι αποστάσεις, που αν οι δύο χώρες αποφασίσουν να επεκτείνουν από τα 6 μίλια στα 12, τότε το Αιγαίο θα γίνει μια κλειστή θάλασσα χωρίς διεθνή ύδατα. Σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις στον κόσμο έχουν γίνει αμοιβαίες διευθετήσεις. Οσο για την ΑΟΖ, το διεθνές δίκαιο προσδιορίζει εύρος ΑΟΖ ανάλογα με την έκταση και τον πληθυσμό κάθε νησιού. Ενας βράχος μπορεί να μην έχει ΑΟΖ, ένα μικρό νησί μπορεί να έχει μικρή ΑΟΖ και ένα μεγάλο νησί (Ρόδος, Κρήτη) μπορεί να έχει πλήρη ΑΟΖ. Οι δύο χώρες μπορούν να συμφωνήσουν τι θέλουν να ισχύει και για ό,τι δεν συμφωνήσουν μπορούν να αναθέσουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να αποφασίσει με βάση τους κανόνες και τη νομολογία του διεθνούς δικαίου.

Η ΑΟΖ δεν είναι έννοια που υπήρχε από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Εμφανίστηκε στο διεθνές δίκαιο το 1982, κι από τότε πολλές θαλάσσιες περιοχές σε όλη τη γη «γκρίζαραν», αφού δεν έχουν αποσαφηνιστεί βάσει της νέας νομοθεσίας τα νέα όρια εκμετάλλευσης. Μια τέτοια εκκρεμότητα υπάρχει και σε κάποιες ζώνες του Αιγαίου. Το Αιγαίο, δηλαδή, δεν «γκρίζαρε» με τα Ιμια. Τα Ιμια είναι σαφώς ελληνικά. Εκείνο που δεν έχει αποσαφηνιστεί είναι τα δικαιώματα εκμετάλλευσης σε κάποια θαλάσσια οικόπεδα που βρίσκονται εξίσου κοντά σε ελληνικές βραχονησίδες και στη Μικρά Ασία (σε ποια ΑΟΖ ανήκουν). Τόσο εμείς όσο και οι Τούρκοι έχουμε συμφέρον να διευθετήσουμε τα πράγματα. Ενας πόλεμος δεν θα αλλάξει το διεθνές δίκαιο, ακόμα κι αν τον κερδίσουμε. Θα επιβληθεί το διεθνές δίκαιο αμέσως μετά. Θα συζητήσουμε ακόμα και την αποστρατικοποίηση των νησιών που ζητούν οι Τούρκοι; Πολλοί δεν το διανοούνται. Αλλά αν συζητηθεί μαζί με την αποστρατικοποίηση της Μικράς Ασίας, γιατί όχι; Και οι δύο θα δεσμευτούμε ότι θα γίνει χωρίς να γίνει. Και τι σημαίνει «αποστρατικοποίηση» σε μια εποχή που τα καταδιωκτικά φτάνουν από την Τανάγρα στη Ρόδο σε 5 λεπτά;

Ας πάρουμε τις πρωτοβουλίες που μας συμφέρουν για να οριοθετήσουμε και να ασκήσουμε τα οικονομικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο, χωρίς να δεσμευόμαστε από τεχνητά αδιέξοδα που συμφέρουν μόνο τους εμπόρους όπλων και τους εμπόρους εθνικισμών, που συνήθως ταυτίζονται.

"...Πρέπει να επικρατεί μεγάλη αισιοδοξία και αίσθηση ισχύος στο περιβάλλον του Ταγίπ Ερντογάν, αφού ο Τούρκος πρόεδρος δεν περιορίζεται να διασφαλίσει τα κέρδη του στη Συρία αλλά φαίνεται να ελπίζει ότι, εγκαθιστάμενος στη Λιβύη, θα μπορέσει να αναδειχθεί ο μεγάλος ηγεμόνας της περιοχής μας, ενάντια στη θέληση και στα συμφέροντα των δύο άλλων «μεγάλων δυνάμεων» της Ανατολικής Μεσογείου, της πολυάνθρωπης Αιγύπτου και του πάνοπλου Ισραήλ...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"


Παρά τον ως τώρα θετικό απολογισμό του 21ου αιώνα, οι οιωνοί για τη νέα χρονιά και τη νέα δεκαετία δεν είναι καλοί: αλλόκοτα σημάδια μας έρχονται από όλον τον πλανήτη, σημάδια -όπως ο εμπορικός πόλεμος του Ντόναλντ Τραμπ- που δεν ταιριάζουν με όσα γνωρίζαμε ως τώρα.

Ιδιαίτερα στην περιοχή μας και στη χώρα μας έχουμε μπροστά μας για το 2020 νέα μείζονα κρίση με την Τουρκία που επεμβαίνει στη Λιβύη στο όνομα της οθωμανικής κληρονομιάς, συμπεριφερόμενη σαν περιφερειακή υπερδύναμη. Για την ακρίβεια, κλήθηκε να επέμβει όταν η πλευρά του «πρωθυπουργού» Σαρατζ της Τρίπολης αισθάνθηκε σοβαρά απειλούμενη από τον «στρατάρχη» Χάφταρ της Βεγγάζης και αναζήτησε συμμάχους. Με αμοιβή τοις μετρητοίς τη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για την ΑΟΖ , ο Ταγίπ Ερντογάν έστειλε, και θα στείλει και άλλη, στρατιωτική βοήθεια στην Τρίπολη, προβαίνοντας έτσι σε μεγάλου βεληνεκούς στρατηγική κίνηση που καμιά σχέση δεν έχει με την ασφάλεια της Τουρκίας, όπως στην περίπτωση της Συρίας.

Πρέπει να επικρατεί μεγάλη αισιοδοξία και αίσθηση ισχύος στο περιβάλλον του Ταγίπ Ερντογάν, αφού ο Τούρκος πρόεδρος δεν περιορίζεται να διασφαλίσει τα κέρδη του στη Συρία αλλά φαίνεται να ελπίζει ότι, εγκαθιστάμενος στη Λιβύη, θα μπορέσει να αναδειχθεί ο μεγάλος ηγεμόνας της περιοχής μας, ενάντια στη θέληση και στα συμφέροντα των δύο άλλων «μεγάλων δυνάμεων» της Ανατολικής Μεσογείου, της πολυάνθρωπης Αιγύπτου και του πάνοπλου Ισραήλ.


Βέβαια, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν χρειάζεται να νικήσει στη Λιβύη: του αρκεί να μην καταρρεύσει η πλευρά Σαράτζ και άρα να μείνει μόνιμα εκεί για να τον προστατεύει, όπως συμβαίνει και με τους Τουρκοκύπριους. Κάτι τέτοιο όμως κινητοποιεί όχι μόνο πλανητικές δυνάμεις (Αμερικανούς, Ρώσους, Ευρωπαίους) αλλά και Αφρικανούς δικτάτορες και ημιδικτάτορες στην Αίγυπτο, Αλγερία και Τυνησία. Ίσως ακόμα και σε υποσαχάριες χώρες, όπως το Τσαντ, ο Νίγηρας, το Σουδάν - χώρες στις οποίες παλιότερα είχε επέμβει η Λιβύη και από τις οποίες τώρα προσλαμβάνουν και οι δύο πλευρές τάγματα μισθοφόρων.

Το μείγμα ίσως αποδειχθεί εκρηκτικό και για τούτο οι ευχές για «καλή χρονιά» να είναι φέτος περισσότερο αναγκαίες από οποιαδήποτε άλλη φορά.

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/12/19

"...2020. Σημαίνει καθαρή ματιά στη σκέψη, απότοκο της πρόσφατης οδυνηρής εμπειρίας, χωρίς ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις, σημαίνει ισορροπία στη ζωή μας όπως ακριβώς στους στίχους της Ευτυχίας, ρεφρέν κουπλέ επαναλαμβανομένο εξισορροπιστικά απέναντι στο πάθος που εξέθρεψε το παρελθόν. Μην αγχώνεστε. Η επανάληψη, δυο φορές το είκοσι, δεν είναι πάντα ανιαρή. Κάπου πιο κάτω υπάρχει ένα απίθανα συμπιεσμένο ελατήριο έτοιμο να εκτιναχθεί. Καλή χρονιά σε όλους! ..."

Από τον ιστότοπο "ΠΡΟΤΑΓΟΝ"

Η χρονιά που μπήκε ξεκίνησε μιαν ολόκληρη δεκαετία. Οπτικά τουλάχιστον δείχνει μια απαράμιλλη συμμετρία. Eνα ισοζύγισμα: 20 από δω και 20 από κει. Μία εντυπωσιακά επαναλαμβανόμενη κανονικότητα ψηφίων. 

Υποδηλώνει την αυστηρή κανονικότητα της όρασης. Χρησιμοποιήθηκε, πολύ πριν έρθει χρονολογικά, ως τίτλος επιτυχημένης τηλεοπτικής εκπομπής στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, δηλωτικός της εμφατικά καθαρής ματιάς στα γεγονότα. 

Τώρα είναι εδώ, και η κανονικότητά του μετά από μία τεράστια καταπόνηση στη δεκαετία που έφυγε σε όλα τα επίπεδα για τη χώρα μας τουλάχιστον, επιβάλλει καθαρότητα στη ματιά, ισορροπία στη σκέψη, αμεσότητα στην πράξη. Είπαμε, ισοζύγισμα: 20 από δω και 20 από κει. 

Η δεκαετία που έφυγε ήταν των άκρων. Ακραίες καταστάσεις, ακραίες αντιδράσεις. Χρεοκοπία, κρίση, μνημόνια, τα πάνω κάτω, πολλοί ξενιτεύτηκαν, αυτοί που έμειναν απογοητεύτηκαν. Και στο βάθος ένα βάρος ιστορίας που σε λιανίζει. Είναι και αυτά τα 200 χρόνια που ήδη φάνηκαν στη στροφή και ζητούν δικαίωση και αναθεώρηση. Κυρίως αναθεώρηση. Ζητούν να βρούμε το κανονικό μας μέγεθος, το παρόν μας εκτόπισμα στην ιστορία, την εθνική μας αλήθεια, την εθνική μας ισορροπία! 

Η δεκαετία που μπαίνει μας βρίσκει σε σταυροδρόμι αυτογνωσίας που μοιραία προέκυψε από την πίεση της κρίσης της τελευταίας δεκαετίας. Από δω τα επουράνια, από κει τα καθημερινά, μοιρασμένα και αυτά, να ζητούν λύση εδώ και τώρα αφού για δεκαετίες παίρνουν συνεχώς αναβολή. 

Τα επουράνια, το μέλλον μας δηλαδή, θα καθορίσουν και την πορεία μας ως έθνους. Οι αποφάσεις στα εθνικά, που δεν είναι δείκτες να αντιστρέφονται στο γύρισμα των οικονομικών κύκλων, το δημογραφικό, οι θεσμικές τομές, το brain drain, θα κρίνουν την ύπαρξη οράματος και το χάρισμα πρόβλεψης του ηγέτη. Το ιστορικό του αποτύπωμα οι πρόγονοί μας το ονόμαζαν κλέος. 

Η γειτονιά μας, με γείτονες να πιέζουν για επανακαθορισμούς βασισμένοι στην αυθάδεια ηγεμονισμών και στο λάθος διάβασμα της ιστορίας χαμένων αυτοκρατοριών, υπήρξε ανέκαθεν ανήσυχη και ζωηρή, σταυροδρόμι και μαμή της ιστορίας. Η χρονική συγκυρία και αυτή αποφασιστικά καθοριστική με το δημογραφικό, και το brain drain, δαμόκλεια σπάθη πάνω από το έθνος. 

Και από την άλλη τα πιεστικά καθημερινά. Αυτά που κάνουν την ζωή μας εύκολη ή δύσκολη, κάθε μέρα στη σειρά, αυτά που μας βολεύουν και μας ξεβολεύουν. Τα νοσοκομεία μας, τα σχολεία μας, οι δουλειές μας, η τσέπη μας, η καλοπέραση, το γέλιο, οι μέρες και οι νύχτες μας, τα καλοκαίρια, οι υποσχέσεις, η ελπίδα, το όνειρο! 

Σας φαίνονται μικρά και ταπεινά σε σχέση με τα επουράνια; Και όμως. Αυτά καθορίζουν τα πάντα! Αυτά καθόρισαν και επέβαλαν τους «ηγέτες» χρόνια τώρα. Και τους λαϊκιστές επίσης. Κυρίως αυτούς! 

Είδαμε και μάθαμε πολλά τη δεκαετία που πέρασε. Το πιο σπουδαίο νομίζω ότι συνειδητοποιήσαμε το μέγεθός μας, τις αυταπάτες μας, και το οδυνηρό των διχασμών μας. Είμαστε λίγοι. Δεν αντέχεται. 

2020. Σημαίνει καθαρή ματιά στη σκέψη, απότοκο της πρόσφατης οδυνηρής εμπειρίας, χωρίς ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις, σημαίνει ισορροπία στη ζωή μας όπως ακριβώς στους στίχους της Ευτυχίας, ρεφρέν κουπλέ επαναλαμβανομένο εξισορροπιστικά απέναντι στο πάθος που εξέθρεψε το παρελθόν. 

Μην αγχώνεστε. Η επανάληψη, δυο φορές το είκοσι, δεν είναι πάντα ανιαρή. Κάπου πιο κάτω υπάρχει ένα απίθανα συμπιεσμένο ελατήριο έτοιμο να εκτιναχθεί. Καλή χρονιά σε όλους! 

* Η Έφη Μπάσδρα είναι καθηγήτρια στο ΕΚΠΑ 

Πηγή: Protagon.gr