Ο πρωθυπουργός ζητάει την καθαρή εντολή για να κυβερνήσει αυτοδύναμα. Εντελώς διαφορετικές οι απαιτήσεις της στρατηγικής του από αυτήν του Αλ. Τσίπρα. Πολύ πιο σύνθετες και δύσκολες, διότι έχουν προηγηθεί τα επτά χρόνια της διακυβέρνησής του. Παρ’ όλα αυτά, με δεδομένες τις υπάρχουσες συνθήκες στον χώρο της αντιπολίτευσης, η αυτοδυναμία αποτελεί τον απαράβατο όρο της πολιτικής σταθερότητας, κάτι που επιζητεί και η πλειοψηφία των πολιτών. Επιπλέον, η κοινή γνώμη έχει, όχι αδικαιολόγητα, αρνητικές εμπειρίες από τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Τις θεωρούν ένα αναγκαίο κακό. Ο απλός πολίτης και στην καθημερινότητά του προτιμά και επιδιώκει μια καθαρή λύση από μια μεσοβέζικη, καθώς η τελευταία σχεδόν πάντα αφήνει εκκρεμότητες, έχει τον χαρακτήρα του προσωρινού και φέρνει την αβεβαιότητα.....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13/06/26

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, άλλος είναι ο πρωθυπουργός και άλλος ο αρχηγός του κόμματος. Αυτό συμβαίνει είτε σε κυβερνήσεις συνεργασίας είτε σε κόμματα με διάφορες τάσεις. Στην πρώτη περίπτωση, ο στόχος είναι η διακομματική συναίνεση, στη δεύτερη, η τήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών. Στην πατρίδα μας ένα τέτοιο γεγονός συνέβη μόνο κατά την ταραγμένη περίοδο μετά τις εκλογές του 1989 και την ακόμα πιο ταραγμένη περίοδο του πρώτου μνημονίου με την κυβέρνηση Παπαδήμου. Δηλαδή, αποτελεί μια έκτακτη πολιτική κατάσταση, αποτέλεσμα γενικότερης κοινωνικής αναταραχής.

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα ο αρχηγός του κόμματος διεκδικούσε και την πρωθυπουργία. Η απόπειρα να μοιραστούν οι ρόλοι που έγινε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έπεσε πάνω στην κάθετη άρνηση του Κώστα Σημίτη, ο οποίος τελικά, εκτός από την πρωθυπουργία, πήρε και την αρχηγία του Κινήματος. Ουδείς ηγέτης επιθυμεί τη διαρχία. Το πολιτικό μας σύστημα είναι κτισμένο πρωτίστως πάνω σε πρόσωπα, κάτι που βρήκε τη θεσμική του έκφραση στη συνταγματική αναθεώρηση του 1986, καθώς ο πρωθυπουργός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει πρόταση να αλλάξει αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης για έναν απλό λόγο. Διότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Ολο αυτό το σκηνικό συνοψίζεται σε δύο λέξεις: καθαρές λύσεις. Αυτό ακριβώς που επιδιώκει ο Αλέξης Τσίπρας στον χώρο του και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε εθνικό επίπεδο, με το αίτημα της αυτοδυναμίας. Ο Αλ. Τσίπρας δεν θέλει συνδιοίκηση. Αρκετά υπέφερε προσπαθώντας μέσα από πολύωρες συνεδριάσεις να πείσει τους συντρόφους του να εγκρίνουν τις προτάσεις του. Νομίζω πως το βλέπει σήμερα ως μια τραυματική εμπειρία που θέλει να αποφύγει την επανάληψή της. Επιπροσθέτως, αυτές οι εσωκομματικές διαδικασίες, εκτός από ψυχοφθόρες, είναι και πολιτικά αντιπαραγωγικές. Βάζοντας ένα αυστηρό face control στην πόρτα του κόμματός του, αποτρέπει την είσοδο των ανεπιθύμητων. Ολων αυτών που θα του ξανακάνουν τη ζωή δύσκολη.

Ο πρωθυπουργός ζητάει την καθαρή εντολή για να κυβερνήσει αυτοδύναμα. Εντελώς διαφορετικές οι απαιτήσεις της στρατηγικής του από αυτήν του Αλ. Τσίπρα. Πολύ πιο σύνθετες και δύσκολες, διότι έχουν προηγηθεί τα επτά χρόνια της διακυβέρνησής του. Παρ’ όλα αυτά, με δεδομένες τις υπάρχουσες συνθήκες στον χώρο της αντιπολίτευσης, η αυτοδυναμία αποτελεί τον απαράβατο όρο της πολιτικής σταθερότητας, κάτι που επιζητεί και η πλειοψηφία των πολιτών. Επιπλέον, η κοινή γνώμη έχει, όχι αδικαιολόγητα, αρνητικές εμπειρίες από τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Τις θεωρούν ένα αναγκαίο κακό. Ο απλός πολίτης και στην καθημερινότητά του προτιμά και επιδιώκει μια καθαρή λύση από μια μεσοβέζικη, καθώς η τελευταία σχεδόν πάντα αφήνει εκκρεμότητες, έχει τον χαρακτήρα του προσωρινού και φέρνει την αβεβαιότητα.

Οχι τυχαία, οι ηγέτες λειτουργούν με διλήμματα που αναπόφευκτα οδηγούν σε καθαρές λύσεις. Ή αυτό θα γίνει ή εκείνο. Πολιτικοί χωρίς διλήμματα δεν είναι ηγέτες. Απλώς πολιτεύονται.