Είναι εντυπωσιακό αλλά στη βαθιά ΝΔ δεν έχουν κατανοήσει τι ακριβώς τους έχει προσφέρει το εγχείρημα Μητσοτάκη. Αδυνατούν να κατανοήσουν, και την εξωστρέφεια και την έμφαση στην τεχνολογία και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη χώρα και τι σημαίνει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και πολλά ακόμα. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει μεγάλο ρεύμα εσωκομματικής αμφισβήτησης, πνιγμένο αυτή τη στιγμή από προσωπικές ιδιοτέλειες και ανοχή εξαιτίας της υπόσχεσης του Μητσοτάκη ότι μπορεί να οδηγήσει την παράταξη σε μια νέα εκλογική νίκη – οι κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή δεν είναι μετέωρες, αποκλειστικά αποτέλεσμα προσωπικού γινατιού· έχουν ρίζες και διάρκεια. Το ρεύμα αυτό όμως, κατά βάθος ξέρει καλά ότι μια ενδεχόμενη άτακτη εγκατάλειψη της ΝΔ από τον Μητσοτάκη θα μετατρέψει το κόμμα σε μια δεξαμενή κρίσεων, επειδή αίφνης θα απομακρυνθεί από το πεδίο η προοπτική της εξουσίας, μια που η τεχνογνωσία της διακυβέρνησης, ούτε κληρονομείται ούτε μεταβιβάζεται. Αυτό το ξέρει κι ο Μητσοτάκης ο οποίος, μαζί με τη διεκδίκηση της νέας τετραετίας, είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσει να κληρονομήσει μια προοπτική ομαλότητας και συνέχειας στο κόμμα του. Ξέρει ότι όλα αυτά έχουν μεγάλο ποσοστό διακινδύνευσης, αλλά ούτως ή άλλως η πολιτική περιέχει συνεχώς κινδύνους....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

Απαντώντας στην ερώτηση, γιατί μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία, δεν απάντησε μόνο με βάση το παραδοσιακό δίλημμα της ανάγκης σταθερότητας. Εκανε σαφές ότι αλλάζει ακόμα μια φορά ο κόσμος. Μέσα στα επόμενα χρόνια, τόνισε, θα κριθεί αν η Ελλάδα θα είναι με την πλευρά των νικητών ή των ηττημένων. Κι ο ίδιος επικαλέστηκε την εμπειρία, τη γνώση και το διεθνές κύρος, ώστε η Ελλάδα να βρεθεί με την πλευρά των νικητών σε αυτή την καινούργια γεωγραφία που διαμορφώνεται – στην οποία δεν είναι σίγουρος, ούτε ο ρόλος της Ευρώπης αλλά ούτε των ΗΠΑ.

Η αλήθεια είναι ότι η αποκατάσταση της Ελλάδας, μετά την τραγική δεκαετία της κρίσης χρέους, του οιονεί εμφυλίου και της ανόδου του λαϊκισμού, ήταν εντυπωσιακή – έστω κι αν, σήμερα, δεν μπορούν να την επικαλεστούν με καθαρότητα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, εν μέρει επειδή στο μεταξύ έχουν μεσολαβήσει πολλές ηθικού χαρακτήρα απόπειρες αποκαθήλωσης από την πολυδιασπασμένη, πλην ενιαία, στην «αντισυστημικότητά» της αντιπολίτευση, εν μέρει επειδή η βαθιά δεξιά της κυβέρνησης που πολιτεύεται με αντανακλαστικά του παρελθόντος και με μόνιμο γνώμονα την πελατειακή αντίληψη του κράτους αδυνατεί να καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί.

Είναι εντυπωσιακό αλλά στη βαθιά ΝΔ δεν έχουν κατανοήσει τι ακριβώς τους έχει προσφέρει το εγχείρημα Μητσοτάκη. Αδυνατούν να κατανοήσουν, και την εξωστρέφεια και την έμφαση στην τεχνολογία και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη χώρα και τι σημαίνει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και πολλά ακόμα. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει μεγάλο ρεύμα εσωκομματικής αμφισβήτησης, πνιγμένο αυτή τη στιγμή από προσωπικές ιδιοτέλειες και ανοχή εξαιτίας της υπόσχεσης του Μητσοτάκη ότι μπορεί να οδηγήσει την παράταξη σε μια νέα εκλογική νίκη – οι κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή δεν είναι μετέωρες, αποκλειστικά αποτέλεσμα προσωπικού γινατιού· έχουν ρίζες και διάρκεια.

Το ρεύμα αυτό όμως, κατά βάθος ξέρει καλά ότι μια ενδεχόμενη άτακτη εγκατάλειψη της ΝΔ από τον Μητσοτάκη θα μετατρέψει το κόμμα σε μια δεξαμενή κρίσεων, επειδή αίφνης θα απομακρυνθεί από το πεδίο η προοπτική της εξουσίας, μια που η τεχνογνωσία της διακυβέρνησης, ούτε κληρονομείται ούτε μεταβιβάζεται.

Αυτό το ξέρει κι ο Μητσοτάκης ο οποίος, μαζί με τη διεκδίκηση της νέας τετραετίας, είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσει να κληρονομήσει μια προοπτική ομαλότητας και συνέχειας στο κόμμα του. Ξέρει ότι όλα αυτά έχουν μεγάλο ποσοστό διακινδύνευσης, αλλά ούτως ή άλλως η πολιτική περιέχει συνεχώς κινδύνους.

Κατά τα άλλα, ο Μητσοτάκης θα διασχίσει το επόμενο διάστημα με αισιοδοξία· του την παρέχουν οι αντίπαλοί του. Ο Τσίπρας επέστρεψε ως Τσίπρας (δείτε τις τοποθετήσεις της Μαριζέτας Αντωνοπούλου, για να καταλάβετε ότι είμαστε στο 2024 των ατεκμηρίωτων υποσχέσεων, χωρίς ρεύμα νίκης και χωρίς οιονεί εμφύλιο), ο Ανδρουλάκης άρχισε την πλειοδοσία σε δημοσιονομικές επιπολαιότητες (όπως τα τσάμπα εισιτήρια στα μέσα μεταφοράς, που θα διαλύσουν τελείως μια προβληματική υπηρεσία της κοινωνικής ζωής).

Αλλά ακόμα και η επιδίωξη της αστάθειας θέλει κόπο – όχι εξυπνάδες.