Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλα 07-08/02/20)
1. Η δικαίωση του αρματολού γερο-πανουργιά που μοίραζε φιλοφρονήσεις σε «γαϊδάρους»
Κύριε διευθυντά,
Παραθέτω ανέκδοτο που αφορά στον γερο-Πανουργιά, όπως το άκουσα απ’ τον παππού μου, δισεγγονό της αδελφής του αρματολού («Κ» 21-12-2019).
Το να φωνάξεις κάποιον με το όνομα του συμπαθούς τετράποδου ήταν και είναι βέβαια μία βρισιά, εκτός αν προερχόταν από τον γερο-Πανουργιά. Στη γλώσσα που μιλούσε αυτός, το «γάιδαρε» δεν εσήμαινε τίποτε άλλο από απλή φιλοφρόνηση. «Τι γίνεσαι, βρε γάιδαρε, πώς έχεις τη φαμίλια, βρε γάιδαρε, γιατί δεν περνάς από το σπίτι, βρε γάιδαρε;» Γάιδαρε σκέτο, χωρίς το συμπάθιο. Ολοι ήξεραν την καλή του την καρδιά και κανείς δεν τον παρεξηγούσε, ώσπου κάποιος θεώρησε τον εαυτό του θιγέντα και του έκανε μήνυση επί εξυβρίσει.
Την ημέρα της δίκης τα Σάλωνα σχεδόν ερήμωσαν. Ο γερο-Πανουργιάς κατηγορούμενος! Αυτό το χάζι δεν ήθελε να το χάσει κανείς. Την ορισμένη ώρα προσήλθε ο κατηγορούμενος, πέρασε με δυσκολία το πελώριο σώμα του μέσα από το πλήθος, έφτασε μπροστά στην έδρα, χαιρέτησε με το προσήκον σέβας τους δικαστές και κάθισε στο εδώλιο, σκορπίζοντας γυροβολιά τα πλούσια λαγγιόλια (πτυχές) της φουστανέλας του. Υστερα από τα τυπικά, ο πρόεδρος που ήξερε κι αυτός απ’ την καλή τον γέρο αρματολό προσπάθησε απ’ την αρχή να δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα, ώστε να δώσει την ευκαιρία στον μηνυτή να ανακαλέσει, πριν ακόμη ακουστεί η απολογία του κατηγορουμένου που με τη γλώσσα που είχε μπορούσε να τα κάνει θάλασσα. «Εσύ, τι λες τώρα, κύριε…» «Με είπε γάιδαρο...» αποκρίθηκε αυτός δειλά δειλά. Οπότε, ο γέρος δεν κρατήθηκε άλλο. Πετάχτηκε επάνω και λέει με τη βροντερή φωνή του: «Εγώ σε είπα γάιδαρο, βρε γάιδαρε;».
Τρανταχτά γέλια δόνησαν την αίθουσα. Οι απόξω ρωτούσαν γιατί γελάνε οι απομέσα. Το γέλιο είναι κολλητικό, ευτυχώς. Ο πρόεδρος, γελώντας κι αυτός κάτω από τα μουστάκια του, προσπαθούσε να επιβάλει ησυχία, κουνώντας πέρα δώθε το κυπρί. Ο μηνυτής κοίταζε με το στόμα ανοιχτό, μέχρι που ξέσπασε κι αυτός σε γέλια. Αυτή ήταν η ικανοποίηση που πήρε μηνύοντας τον γέρο στρατηγό. Ενα δυνατό γέλιο και μια δυνατή ρακή που κεράστηκαν αυτός και το ακροατήριο από τον αθώο κατηγορούμενο.
Ιωάννης Αθ. Μακρής, Καστέλλια Παρνασσίδος
2. Οι τσέπες μας και οι «ψείρες» του ευρώ
Kύριε διευθυντά,
Αναφέρομαι στο σχετικό δημοσίευμα στην Οικονομική «Καθημερινή» της 30-1-2020 για την απόσυρση μονόλεπτων και δίλεπτων κερμάτων.
Προσπάθειες για απόσυρση των εν λόγω κερμάτων έχουν γίνει και κατά το παρελθόν, χωρίς επιτυχία.
Τώρα όμως, όπως διαβάσαμε σε νεότερη είδηση, φαίνεται ότι δημιουργείται ρεύμα υπέρ της καταργήσεώς τους και στη Γερμανία, η οποία αντετίθετο έως τώρα σχετικώς, οπότε η τύχη του μονόλεπτου και του δίλεπτου φαντάζει, μάλλον, προδιαγεγραμμένη.
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η μεταβολή αυτή να συνδυασθεί με την σε καθημερινή κυκλοφορία και κέρματος των πέντε ευρώ (όπως έχει η Ελβετία πεντόφραγκο), ώστε να καθαρίσουν λίγο οι τσέπες μας από τα μονίμως τσαλακωμένα και δύσχρηστα χάρτινα πεντάευρα.
Νικόλαος Α. Χρυσογελος, Πρέσβης ε.τ.
3. Γιατί με «μάλωσε» μια Παριζιάνα...
Κύριε διευθυντά,
Παρακολούθησα (01/02/20) στην τηλεόραση την περίπτωση μιας κυρίας (κυρία Α.), που βρήκε τον μπελά της επειδή, μετά και την παρατήρηση που του έκανε, ανέβασε στο FB προσωπικά δεδομένα κάποιου ανάγωγου συμπολίτη μας, δηλ. τη φωτογραφία του οχήματός του, με το οποίο αυτός είχε καταλάβει θρασύτατα, σε πάρκινγκ, θέση για ΑμεΑ. Ο δικηγόρος, δίπλα της, εξηγούσε ότι κινδυνεύει να καταδικαστεί σε 70.000 ευρώ πρόστιμο που αιτείται «ο παθών»!
Με την παρούσα μου επιθυμώ να τεθώ απροκάλυπτα με το μέρος της γενναίας αυτής κυρίας, η οποία έχει προφανώς αντιληφθεί ότι, εάν οι ίδιοι οι πολίτες μιας κοινωνίας δεν δημιουργούν προϋποθέσεις χρηστής εφαρμογής των νόμων, η κοινωνία αυτή προώρισται να εκφυλιστεί.
Αν και προσφάτως κάποια σημάδια αισιοδοξίας θα μπορούσαν να αναφερθούν, η κοινωνία μας πόρρω απέχει από του να θεωρείται εξελιγμένη. Βέβαια, σημασία έχει και το μέτρο σύγκρισης, με ποιες κοινωνίες συγκρινόμαστε. Αλλο οι νόμοι, άλλο η εφαρμογή τους, άλλο η αστυνομία (πού να πρωτοπάει;) κι άλλο τελικά η αίσθηση των ορίων πολιτισμού και συμπεριφοράς, που θέτει μια κοινωνία στα μέλη της. Το περίφημο άρθρο 114 του Συντάγματος, στα νιάτα μας, αυτό ακριβώς εννοούσε!
Μπορεί να θεωρηθεί υπερβολή το ότι, προ ετών, στο λεωφορείο στο Παρίσι, μια κυρία με παρετήρησε επειδή την ενοχλούσε ο ήχος αφής των πλήκτρων (και μόνο!) του κινητού μου, που βέβαια, κανονικά, έπρεπε να είχε απενεργοποιηθεί, αλλά ποιος εδώ, παρ’ ημίν, θα μπορούσε ποτέ να παρέμβει κατασταλτικά, όταν δεκάδες συνεπιβατών μας κοινοποιούν μεγαλοφώνως κάθε ιδιωτική τους υπόθεση;
Και για να κλείσω: μήπως θα ’πρεπε, στις εξαιρέσεις του νόμου περί προστασίας Π.Δ. να προστεθεί και μία ακόμη για παρόμοιες περιπτώσεις; Ισως τότε μειωθούν τα κρούσματα αδιαφορίας και θράσους. Αλλά, μέχρι τότε, μέχρι να αποκτήσουμε το επιθυμητό επίπεδο κοινωνικής συνείδησης, αφού μερικοί συμπολίτες μας δεν φοβούνται τις συνέπειες της παρανομίας, μήπως, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, αυτοί θα έπρεπε να απομονωθούν κοινωνικά;
Μηνάς Λαγουδάκης, Ιατρός
4. Από την αρχαιότητα δεσμοί Ελλάδας - Λιβύης
Κύριε διευθυντά,
Οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στην κυπριακή και πρόσφατα στην ελληνική ΑΟΖ με την υπογραφή μνημονίου με την –«κολοβή» λόγω εμφυλίου– κυβέρνηση της Τρίπολης Λιβύης, παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο των θαλασσών. Είναι φανερό ότι η γειτονική χώρα εκμεταλλεύεται τον όγκο και τη γεωστρατηγική θέση της, επιδιώκοντας να επιβληθεί σαν περιφερειακή δύναμη στην περιοχή. Η Ε.Ε. επέβαλε κάποιες κυρώσεις που αναμένεται να κλιμακωθούν αν η Τουρκία δεν σταματήσει τις προκλητικές ενέργειες, αλλά, την ίδια στιγμή, μεγάλες χώρες, όπως η Γερμανία, στηρίζουν τα εξοπλιστικά της προγράμματα. Η ελληνική κυβέρνηση ενισχύει τις συμμαχίες με Κύπρο - Αίγυπτο - Ισραήλ και έχει αποδυθεί σε έναν διεθνή διπλωματικό μαραθώνιο για να εξουδετερώσει τις κινήσεις της Aγκυρας. Παράλληλα, ενισχύει τις Ενοπλες Δυνάμεις προσπαθώντας να διατηρήσει ισχυρή δύναμη επέμβασης στην περιοχή.
Με όλα αυτά να συμβαίνουν και παρακολουθώντας τους ανιστόρητους χάρτες της τουρκικής προπαγάνδας στην ΑΟΖ Ελλάδας - Λιβύης, θα ήταν πολύ χρήσιμο στην ελληνική διπλωματία και στην κοινή γνώμη να κάνουν μια ιστορική αναδρομή. Oχι για να στηρίξουμε ανεδαφικά ιστορικά επιχειρήματα, αλλά για να αναπροσδιορίσουμε την παραδοσιακά φιλική σχέση μας με τον αραβικό κόσμο και τον λιβυκό λαό. Η φιλία των δύο λαών έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, που εκτείνονται πολύ πέρα από τις συγκυριακές σχέσεις με το πάλαι ποτέ καθεστώς Καντάφι ή την πειρατική υπογραφή του μνημονίου με την Τουρκία από μια κυβέρνηση που δεν διοικεί καν τη χώρα.
Η πολιτιστική αλληλεπίδραση των δύο λαών υπερβαίνει τα 3.500 χρόνια. Ανάγεται στη μινωική εποχή και στα ομηρικά έπη. Η ιστορική καταγραφή ξεκινά τον 7ο αι. π.Χ., όταν οι Θηραίοι ίδρυσαν την πόλη Οία, αυτή που αργότερα οι Ρωμαίοι μετονόμασαν ελληνικότατα σε Τρίπολη, ενσωματώνοντας άλλες δύο πόλεις. Θηραίοι με αρχηγό τον Βάττο Αριστοτέλη ίδρυσαν επίσης τη φημισμένη Κυρήνη και τέσσαρες ακόμη πόλεις στην ανατολική Λιβύη, εξ ου και η ονομασία Πεντάπολις ή Κυρηναϊκή, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Στη ρωμαϊκή περίοδο, η Κυρηναϊκή ήταν επαρχία της αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα τη Γόρτυνα της Κρήτης.
Η Κυρήνη πήρε το όνομά της από την πηγή Κύρη, που ήταν αφιερωμένη στον θεό Απόλλωνα. Αναπτύχθηκε σε μεγάλο εμπορικό κόμβο και κέντρο του ελληνικού πολιτισμού στη Βόρεια Αφρική. Τον 5ο αι. π.Χ. ιδρύθηκε στην πόλη η περίφημη φιλοσοφική σχολή της Κυρήνης από τον Αρίστιππο, μαθητή του Σωκράτη. Είναι γνωστή και ως γενέτειρα του Ερατοσθένη του Κυρηναίου, που διετέλεσε διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και τον 3ο αι. π.Χ. υπολόγισε με ακρίβεια την περιφέρεια της Γης χρησιμοποιώντας το φως του Ηλιου και μια απλή ράβδο! Αυτά συνοπτικά, γιατί ακόμη και απλή απαρίθμηση των αποτυπωμάτων του αρχαιοελληνικού πολιτισμού στη Λιβύη και στις χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο θα απαιτούσε πολλούς τόμους.
Μιχάλης Μικρός, Ιστορικός ερευνητής, Κηφισιά
5. Το ποδόσφαιρο και η αυτογνωσία μας
Κύριε διευθυντά,
Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το ποδόσφαιρο με σοβαρότητα δυσανάλογη προς το αντικείμενο, και μια που είμαι και εγώ φίλος του αθλήματος και δη Παναθηναϊκός εξ απαλών ονύχων, επιτρέψτε μου να παραθέσω μερικές σκέψεις επί του θέματος.
Πρώτον, το ποδόσφαιρο είναι απλώς ένα σπορ. It is only sport, όπως διαμηνύουν οι πρώτοι διδάξαντες Βρετανοί και, όπως και σε όλα τα σπορ, πρέπει να επικρατεί ισονομία, αμεροληψία και τυφλή υπακοή στις αποφάσεις του διαιτητή. Γι’ αυτό και χαίρεται κανείς να παρακολουθεί αγγλικούς αγώνες ποδοσφαίρου, διότι το θέαμα δεν περιορίζεται στις ικανότητες των ποδοσφαιριστών αλλά κυρίως στις αποφάσεις του Αγγλου διαιτητή, οι οποίες είναι άμεσες, συνήθως δίκαιες, και σε ευχαριστεί να βλέπεις την αδιαμαρτύρητη αποδοχή των παικτών στις αποφάσεις αυτές. Δεν έχω παρακολουθήσει τις λεπτομέρειες του «σοβαρού» προβλήματος που ενέκυψε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά θεωρώ ανεπίτρεπτο να έχει χρειαστεί να ασχοληθεί ο πρωθυπουργός της χώρας με το θέμα αυτό.
Στο γενικότερο, τώρα, πλαίσιο της πορείας της χώρας μας στις τελευταίες δεκαετίες, το ποδόσφαιρο, όπως και άλλα ομαδικά αθλήματα, έχει παίξει σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του Ελληνα. Τον ρόλο αυτόν θα μπορούσα να ονομάσω «το σύνδρομο του διαιτητή», δηλαδή η μη αναγνώριση της υπεροχής του αντιπάλου και η απόδοση της ήττας της ομάδας μας στις εσφαλμένες αποφάσεις του διαιτητή, ήτοι ποτέ δεν φταίμε εμείς για κάτι δυσάρεστο που συμβαίνει αλλά πάντα οι άλλοι.
Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης καθώς και τα στελέχη του στην κυβέρνηση έχουν να επιτελέσουν τιτάνιο έργο, διότι η παρανομία είναι πλέον ριζωμένη στο DNA μας και μας είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοσθούμε στις πολιτισμένες συνήθειες των εταίρων μας στην Ε.Ε. Οταν λοιπόν ο Ελληνας βρίσκεται εκτός συνόρων, είναι νομοταγής και ακολουθεί τον ρυθμό της ζωής της ξένης χώρας. Οταν όμως επανέρχεται στη χώρα του, ξαναβρίσκει τις προσφιλείς του συνήθειες. Κορόιδο είναι να περιμένει στην ουρά; Κορόιδο είναι να μην εκμεταλλευτεί τη γνωριμία του σε κάποια υπηρεσία για την ταχύτερη διεκπεραίωση του θέματός του; Αν δεν ακολουθήσει τις συνήθειες του τόπου του θα τον φάνε οι άλλοι, οι ανταγωνιστές του. Και έτσι, πάει λέγοντας...
Ι. Ιωσήφ, Πόρτο Ράφτη
6. Από τον Ελ. Βενιζέλο έως τον ΠΑΟΚ
Κύριε διευθυντά,
Θαυμάζω την πολυφωνία της «Καθημερινής» και υπεραμύνομαι της ελεύθερης διατυπώσεως των απόψεων, εφόσον πάντα δίνεται η δυνατότητα του αντιλόγου. Σε όσα σωστά γράφει ο κ. Κώστας Ιορδανίδης στο φύλλο της εφημερίδας της Κυριακής 2/2/2020 (Μαύρο-Κόκκινο, σ. 22) έχω μια ένσταση ως προς τον χαρακτηρισμό της πραγματικής επανάστασης του Ελευθερίου Βενιζέλου απέναντι στην κυβέρνηση και στον Βασιλιά με την Εθνική Αμυνα σαν «πρώτου μείζονος πολιτικού εγκλήματος».
Ο χαρακτηρισμός είναι βαρύς, εμπαθής και φυσικά συνάδει με τις απόψεις του κ. Ιορδανίδη για τον Βενιζέλο, όπως και εις το παρελθόν τις έχει διατυπώσει.
Το αν ένα κράτος εμπλέκεται σε έναν πόλεμο το αποφασίζει η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση και είναι γνωστό ότι όταν ο Βενιζέλος εισηγείτο στον Κωνσταντίνο να μπει η Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ ήταν πρωθυπουργός και είχε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού με το μέρος του.
Επειδή τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος ας σκεφτούμε πού θα βρισκόταν η Ελλάς μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αν δεν είχε μεσολαβήσει η Εθνική Αμυνα, αλλά και πού θα βρισκόταν αν οι γείτονές μας και τότε μεγάλοι εχθροί μας Βούλγαροι δεν είχαν ποντάρει στο λάθος άλογο, δηλαδή στη νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων αλλά είχαν δεχθεί τις δελεαστικότατες προτάσεις των Αγγλογάλλων με υποσχέσεις για την Καβάλα και ποιος ξέρει τι άλλο. Φοβούμαι ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα είχε την έδρα του στη Θεσσαλονίκη.
Δρ Δημήτριος Γ. Καστρινάκης
7. Επανάσταση του ’21 και αρχαιότητες
Κύριε διευθυντά,
Η γενικότερη προσπάθεια που καταβάλλεται να δοθεί η απαιτούμενη βαρύτητα στην επικείμενη συμπλήρωση δύο αιώνων από την Ελληνική Επανάσταση και την ανεξαρτησία της Ελλάδας είναι απόλυτα σωστή.
Η δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ύστερα από τετρακόσια χρόνια δουλείας κάτω από βάρβαρο κατακτητή, αποτελεί επίτευγμα αξιοθαύμαστο, που εθεωρείτο ανέφικτο από την πλειονότητα των λαών της Ευρώπης ιδιαιτέρως, από μια κατηγορία σοβαρών επιστημόνων-περιηγητών, που επισκέπτονταν τον ελληνικό χώρο, κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες πριν από την Επανάσταση, είχαν οργανωθεί ποικιλοτρόπως και αντιμετώπιζαν την απομάκρυνση των αρχαιοτήτων από το τουρκοκρατούμενο ελληνικό έδαφος –συχνά καλόπιστα– ως σωτηρία τους.
Η επίτευξη νόμιμων προϋποθέσεων με τα λεγόμενα φιρμάνια που παραχωρούσαν οι Τούρκοι για την απομάκρυνση των αρχαιοτήτων από τις ελληνικές περιοχές –υπό την προϋπόθεση ότι οι αρχαιότητες αυτές θα ήταν θαμμένες στη γη απ’ όπου θα μπορούσαν να αποσπασθούν– δημιούργησε τη δυνατότητα μαζικής απόσπασης έργων τέχνης και απογύμνωση της ελληνικής γης, εμπλουτίζοντας κατά εντυπωσιακό τρόπο τις καλλιτεχνικές συλλογές όλων των μουσείων της Ευρώπης.
Εκείνο που θεωρούμε σήμερα σημαντικό είναι η ευκαιρία που μας δίνεται –παράλληλα με τη μοναδικότητα του επιτεύγματος της ελευθερίας– να προβάλλουμε με ιδιαίτερο τρόπο το μέγεθος του μακραίωνος πολιτισμού μας.
Eνα τέτοιο μέσο για την επίτευξη αυτού του σκοπού θα μπορούσε, νομίζω, να είναι η δημιουργία ενός Μουσείου Εκμαγείων στο οποίο να περιλαμβάνονται τα εκμαγεία (πιστά αντίγραφα) όλων των ελληνικών έργων τέχνης που εμπλουτίζουν σήμερα το σύνολο των ευρωπαϊκών μουσείων. Χωρίς σχόλια, χωρίς μεγάλα λόγια, η τόσο εύγλωττη αυτή σιωπή, θα μπορούσε να αποτελέσει τον σημαντικότερο μάρτυρα του μεγέθους του ελληνικού πολιτισμού.
Αν το υπουργείο Πολιτισμού και Ιδρύματα, όπως το «Iδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία», θεωρώντας ενδιαφέρουσα αυτή την πρόταση, κατόρθωναν να ενεργοποιήσουν περιπτώσεις που τα οικονομικά τους τούς επιτρέπουν να αναλάβουν ένα τέτοιο εγχείρημα, αυτό θα αποτελούσε, νομίζω, την εντυπωσιακότερη απόδειξη της οικουμενικότητας της ελληνικής πολιτιστικής προσφοράς.
Eλλη Γιωτοπούλου – Σισιλινου, Ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου
8. Τα μέτρα προστασίας των θαλασσίων συνόρων
Κύριε διευθυντά,
Κάθε ανεξάρτητο κράτος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ορίζει τα σύνορά του, όπως έχει και την υποχρέωση να τα προστατεύει όταν καταπατούνται. Σε τι διαφέρουν τα χερσαία σύνορα από τα θαλάσσια; Αλλωστε, κατά κανόνα, ο καθορισμός εθνικών συνόρων γίνεται με νοητές, γεωγραφικές συνιστώσες τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Γιατί συρματοπλέγματα ή φυλάκια γίνονται δεκτά στα χερσαία, ενώ αμφισβητείται η νομιμότητα (και ίσως και η ασφάλεια) πλαστικών σωλήνων επιφάνειας στα θαλάσσια;
Είμαι σίγουρος ότι ο κ. Αλκιβιάδης Στεφανής και τα εμπλεκόμενα υπουργεία μελετούν και αξιολογούν συγκεκριμένες χρήσεις σε συγκεκριμένες θαλάσσιες ατραπούς και διόδους που «βολεύουν» χρόνια τώρα τις σπείρες πανούργων εγκληματιών διακινητών – όπως θα βολεύουν και τους Ελλαδίτες συνεργούς τους (μεταξύ των οποίων σίγουρα συγκαταλέγονται δεκάδες ΜΚΟ...).
Ας μη βιάζεται λοιπόν η ιδεολογικά εμπροσθογεμής Αριστερά να καταδικάσει τις πειραματικές χρήσεις των πλαστικών προφυλακτήρων σε κρίσιμα σημεία των ακτογραμμών μας, τα οποία μάλιστα σίγουρα θα εποπτεύονται μονίμως από την Ακτοφυλακή και το Λιμενικό μας. Η πρώτη ερώτηση της Αριστεράς στον υπεύθυνο κ. Στεφανή θα έπρεπε να ήταν καλόπιστη: Περιγράψτε μας, παρακαλούμε, τα αναγνωριστικά, προστατευτικά και σωστικά εφόδια που διαθέτουν τα διεθνώς αναγνωρισμένα floating bumpers και δώστε μας παραδείγματα αποτρεπτικής χρήσης τους. Ολοι εμείς οι νησιώτες του Αιγαίου καλοδεχόμαστε την πρωτοβουλία και αναμένουμε θετικές εξελίξεις.
Μιχάλης Μόσχος, Χίος
9. Η νέα Πρόεδρος και περί συμβουλών
Κύριε διευθυντά,
Στην «Καθημερινή» της Κυριακής 26.1.2020 ο κ. Αντώνης Μανιτάκης διατυπώνει γλαφυρά τις απόψεις του για τη νέα Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας, τις υπογράφει δε με τον τίτλο «ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ». Φαντάζομαι ότι ο ίδιος δεν απεκδύεται την ιδιότητα του πολιτικού και υπουργού που κατείχε, υπογράφοντας μόνο ως ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ. Θυμίζω ότι υπήρξε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά έπειτα από πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς (του αλήστου μνήμης Φ. Κουβέλη) και τέλος προτάθηκε από τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο και ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Βασιλικής Θάνου.
Οσον αφορά τις απόψεις του έχω τέσσερις βασικές ερωτήσεις:
• Από ποιο άρθρο του Συντάγματος «η νέα Πρόεδρος δικαιούται και οφείλει να συμβουλεύεται τον προκάτοχό της»;
• Επιτρέπεται ομότιμος καθηγητής Δημοσίου Δικαίου να υποδεικνύει τον τρόπο άσκησης των καθηκόντων της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας;
• Γιατί υποβαθμίζει την Προεδρική θητεία του αειμνήστου Κων/νου Καραμανλή εξισώνοντάς την με αυτήν του Χρήστου Σαρτζετάκη;
• Γιατί δεν κάνει καμιά αναφορά στην Αριστοτελική επιλογή (ευβουλία) του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο πρόσωπο της νέας Προέδρου;
Βέβαια όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν την άποψή τους, νομίζω όμως ότι καθηγητές του Δημοσίου Δικαίου δεν μπορούν να προτείνουν εξωθεσμικές λειτουργίες στον κορυφαίο θεσμό της πολιτείας.
Αθανάσιος Κ. Σίψας
10. Ομιλίες πολιτικών... χωρίς χρήση VAR
Κύριε διευθυντά,
Πρόσφατη δήλωση κορυφαίου πολιτικού παράγοντα:
«Δεν θα επιτρέψουμε την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής».
Ομως οι «πατέρες» (εσχάτως και οι «μητέρες») του έθνους, στις συνεδριάσεις τους συχνότατα ομιλούν για τους «κανόνες του παιχνιδιού» φανερώνοντας ότι δεν αθλούνται αλλά παίζουν.
Το αγαπημένο τους παιχνίδι πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο γιατί οι όροι τού παιχνιδιού αυτού είναι στα χείλη όλων.
Τους ακούς να λένε συνέχεια ότι ο υπουργός έκανε ένα φάουλ ή ότι ο προηγούμενος ομιλητής πέταξε την μπάλα στην εξέδρα κ.λπ.
Στην εποχή μας η ποδοσφαιροποίηση συνετελέσθη, και μάλιστα στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.
Οι στρατοί των οπαδών τού ποδοσφαίρου απειλούν πλέον τους πάντες, συγκρούονται μεταξύ τους με απίστευτη μανία και βιαιότητα και επηρεάζουν αποφασιστικά όλες τις κυβερνήσεις. Οι «ιδιοκτήτες» των ομάδων χειρίζονται αυτά τα πλήθη, όπως οι σερίφηδες των παλαιών καουμπόικων έργων τα περίστροφά τους.
Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι ότι τα σύγχρονα αυτά στρατεύματα χαρακτηρίζονται «φίλαθλοι» και οι παίκτες των ποδοσφαιρικών ομάδων, αλίμονο, ονομάζονται πλέον… αθλητές, ενώ οι πάντες γνωρίζουμε ότι γενικώς οι παίκτες δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με μία από τις ευγενέστερες δημιουργίες του ελληνικού πολιτισμού, που είναι το αθλητικό ιδεώδες! Οπου οι παίκτες παντελώς ελλείπουν και όπου υπάρχουν μόνον αθλητές.
Θέμος Γκουλιώνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιον
11. Τα σύνορα της καρδιάς, πόλεμοι και ειρήνη
Κύριε διευθυντά,
Πραγματοποιήθηκε προ εβδομάδων η περίφημη Διάσκεψη του Βερολίνου αναφορικά με την προσπάθεια ειρήνευσης στην πολύπαθη Λιβύη. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του και φυσικά το πράγμα θα έχει συνέχεια. Οι Μεγάλες Δυνάμεις του παρόντος καιρού έκαναν το «ανθρωπιστικό» τους καθήκον σε αυτό το στάδιο. Ας ελπίσουμε πως το ειρημένο εγχείρημα και η όποια συνέχειά του δεν θα έχει σχέση με τη ρήση «ubi solitudinem faciunt, pacem appellant» (δηλ. «όπου επέρχεται ερήμωση, ονομάζεται ειρήνη»).
Επίσης εύχομαι εκ βάθους καρδίας ο «Επουράνιος Βασιλεύς και Πατήρ των Φώτων» να στείλει «Πνεύμα Φωτισμού και Αληθείας» στους ισχυρούς της ημέρας και των περιστάσεων. Και μία από τις πραγματικότητες είναι πως οι πάλαι ποτέ διαλάμψασες αυτοκρατορίες, π.χ. η Ρωμαϊκή, η Ανατολική Ρωμαϊκή (η λεγόμενη Βυζαντινή), η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Εθνους, η Οθωμανική κ.ά. δεν υπάρχουν πια, εξέπεσαν επειδή οδηγήθηκαν σε πτώση από τα δεδομένα της ροής του χρόνου. Η πορεία τους είναι αντικείμενο ακαδημαϊκής μελέτης, είναι σεβαστή, αλλά καιρός είναι να προσγειωθούν στην πραγματικότητα όσοι ονειρεύονται επανασυστάσεις αυτοκρατοριών. Αλλαξαν σύνορα και δημιουργήθηκαν κράτη! Ξεκαθαρίστηκαν διαθέσεις και λογαριασμοί μέσα από συγκρούσεις και αίμα. Ωραία τα όποια «σύνορα της καρδιάς», αλλά αν τα πάρουμε στα σοβαρά θα καταλήξουμε σε παγκόσμιο πόλεμο.
Αρχές του 20ού αιώνα έγιναν αλλαγές σε χάρτες και δυνάμεις, όχι μόνο εξαιτίας «υποταγής ηττημένων» αλλά επειδή οι ίδιοι οι λαοί προσπάθησαν να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες τους. Δεν ήθελαν άλλη δεσποτεία ξένων πάνω από τα κεφάλια τους, ακόμα και αν εκείνοι οι ξένοι υπήρξαν «καλοί δυνάστες». Η δίνη των τότε γεγονότων είναι αληθές πως έφερε το τέλος και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν δεν απατώμαι το 1914 βρέθηκε εκτός Λιβύης με την «Ιταλική Αποικιοκρατία» να παίρνει τη θέση της.
Η Υψηλή Πύλη πρέπει να πικράθηκε πολύ όταν έχανε έναν αραβικό κόσμο που δεν την ήθελε πια. Η ιστορία του Thomas Edward Lawrence (1888-1935), του «Λώρενς της Αραβίας» είναι γνωστή, όπως και εκείνη της Gertrude Margaret Lowthian Bell (1868-1926), της «Βασίλισσας της Ερήμου». Το σύμφωνο Sykes-Picot (Μάιος 1916) είναι γεγονός πως εμπεδώθηκε και περιόρισε αρκετά την οθωμανική επικράτεια. Ομως έτσι είναι η ζωή, το ποτάμι των πεπραγμένων δεν γυρίζει πίσω και αν οι αιρετές σήμερα ηγεσίες των εμπλεκομένων δεν παύσουν να επικαλούνται επικίνδυνες ουτοπίες ονείρων απατηλών, τότε οι σώφρονες ας επιδιώξουν την ειρήνη, «προετοιμαζόμενοι για πόλεμο» (si vis pacem, para bellum).
Ιωάννης Α. Μελισσείδης, Δρ Νομικής - Συγγραφέας, Αθήνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου