Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

. Ομως, η διοίκηση μιας χώρας δεν είναι δεκαπενταμελές συμβούλιο, κύριε πρωθυπουργέ, ούτε το κράτος είναι σχολείο για να το καταλαμβάνεις. Και η πρωθυπουργία σίγουρα δεν αποτελεί μία πανεπιστημιακή σχολή που μπορείς χωρίς να παρακολουθείς, αλλά επιδιδόμενος σε κομματικές ασκήσεις, να πάρεις κάποτε το πτυχίο σου. Εξάλλου, αν είσαι προορισμένος για να διοικήσεις μία χώρα, δεν χρειάζεται καν να εργαστείς.Το πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι πως όλοι εκεί στην κυβέρνηση μπερδέψατε τα κομματικά σας όνειρα με την πραγματικότητα, και παίξατε τυχερά παιχνίδια με τις ζωές μας.....




"ΠΑΙΞΑΤΕ ΤΥΧΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ": Από τις πιο συνοπτικές, παραστατικές και ακριβείς καταγραφές των έξι μηνών διακυβέρνησης από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΣ, αποτελεί η επιστολή του κ. Θεοχάρη Χ. Κυζιρίδη, από τη Θεσσαλονίκη, υπό τον τίτλο "Σπατάλησαν έξι μήνες", από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ". Παρατίθεται, αμέσως στη συνέχεια και προσωπικώς τον ευχαριστώ:

"Κύριε διευθυντά
Εστω και την ύστατη ώρα ο κύριος πρωθυπουργός ανέκρουσε πρύμναν μπροστά στα σχέδια των πανεπιστημιακών οικονομολόγων του, θιασωτών μάλλον του Μπίσμαρκ, και των οπαδών του των επίγειων σοσιαλιστικών παραδείσων. Μέχρι όμως να γίνει αυτό, χωρίς να ξεχνούμε ότι ο ίδιος δεν μπορεί παρά να ήταν πλήρως ενήμερος, η χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά, και εξακολουθεί να πληρώνει, την αμετροέπεια αν όχι τον ερασιτεχνισμό και την έλλειψη ικανοτήτων του. Σπατάλησε έξι μήνες κάνοντας ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Παρήγαγε μηδενικό έργο και αναπαρήγαγε κακές πρακτικές κομματισμού στη δημόσια διοίκηση μιμούμενος με τον χειρότερο τρόπο τους προκατόχους του και ξεχνώντας γρήγορα αυτά για τα οποία τους κατηγορούσε. Αρχισε να μοιράζει διορισμούς και χρήματα τα οποία όμως δεν είχε.
Ξέχασε ότι στην αντιπολίτευση μπορεί ανέξοδα να έλεγε ό,τι ήθελε, αλλά στην κυβέρνηση θα έπρεπε να προσγειωθεί από τα νέφη των υπερφίαλων σοσιαλιστικών οραμάτων του στη σκληρή πραγματικότητα, όπου, δυστυχώς, η οικονομία δεν συμβαδίζει πάντοτε με τις επιθυμίες μας, όπως θα έλεγε και ένας σύντροφός του. Επέμενε σε ένα δημοψήφισμα για λόγους σκοπιμότητας, και αυτό το πληρώσαμε πολύ ακριβά σε κάθε επίπεδο. Τώρα πια, νταούλια δεν ακούγονται, μνημόνια δεν έχουν ακυρωθεί με ένα νομοσχέδιο, λεφτά για αυξήσεις και παροχές δεν υπάρχουν. Η υποτιθέμενη εναλλακτική λύση με συντροφικά χρήματα και εφορμήσεις δεν φάνηκε ότι ήταν παρά ένα παντελώς ανεφάρμοστο παιχνίδι, εφάμιλλο ίσως μόνο του διαφημιστικού παιδικού τρένου των συγκυβερνώντων του. Ομως, η διοίκηση μιας χώρας δεν είναι δεκαπενταμελές συμβούλιο, κύριε πρωθυπουργέ, ούτε το κράτος είναι σχολείο για να το καταλαμβάνεις. Και η πρωθυπουργία σίγουρα δεν αποτελεί μία πανεπιστημιακή σχολή που μπορείς χωρίς να παρακολουθείς, αλλά επιδιδόμενος σε κομματικές ασκήσεις, να πάρεις κάποτε το πτυχίο σου. Εξάλλου, αν είσαι προορισμένος για να διοικήσεις μία χώρα, δεν χρειάζεται καν να εργαστείς.Το πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι πως όλοι εκεί στην κυβέρνηση μπερδέψατε τα κομματικά σας όνειρα με την πραγματικότητα, και παίξατε τυχερά παιχνίδια με τις ζωές μας.



Θεοχαρης Χ. Κυζιριδης - Θεσσαλονίκη"



ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΣ ΜΕ ΠΑΤΕΝΤΑ Ο ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΗ....Ο ΦΙΛΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΙΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΣ...


Ο επί δεκαετία διευθυντής της «ΑΥΓΗΣ» που κηδεύθηκε την Τετάρτη 

Το σημερινό φύλλο του κομματικού δελτίου της «ΑΥΓΗΣ» προθυμοποιήθηκε-υποτίθεται...-να φιλοξενήσει δισέλιδο αφιέρωμα γιά τον επί δεκαετία διευθυντή του φύλλου Κώστα Κάρη, που νικήθηκε από την ασθένεια της εποχής και κηδεύθηκε την περασμένη Τετάρτη, από το νεκροταφείο Χολαργού.

Η πρόθεση θα μπορούσε να είναι ευγενής και τελικώς τιμητική, αλλά;...Πώς να πει μόνον καλά λόγια η «ΑΥΓΗ» γιά έναν «εχθρό του κόμματος», όπως ο Κώστας Κάρης, που δεν υπήρξε ΣΥΡΙΖΑίος, αλλά τάχθηκε με τη ΔΗΜΑΡ και διατηρούσε στενή προσωπική σχέση με το Λεωνίδα Κύρκο, στου οποίου και στο άκουσμα και μόνον του ονόματος βγάζουν σπυριά έξαλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι, που είναι και οι περισσότεροι...Πώς να πουν μόνον καλά λόγια μόνον γιά έναν εκλιπόντα μεν, πλην όμως με κείμενά του που με το ζόρι καταχωρούντο στο φύλλο ως αιρετικά ή εκτός κομμαστικής γραμμής της Κουμουνδούρου, χωρίς να υποστούν την λογοκρισία των επί τούτου εντεταλμένων, όπως οι σύντροφοι Φίλης και Στούμπος...

Η λύση βρέθηκε στη...μέση! Καταχωρήθηκε ένα από τα τελευταία κείμενα του Κώστα Κάρη από την «ΑΥΓΗ», ζητήθηκε να γράψουν γιά το πρόσωπό του δύο άνθρωποι που τον ήξεραν καλά και συνεδέοντο φιλικώς μαζύ του, η δημοσιογράφος Χριστίνα Πουλίδου και ο σκιτσογράφος Ανδρέας Πετρουλάκης, βρέθηκαν και δύο φωτογραφίες του Κώστα, με τον αγαπημένο του Λεωνίδα Κύρκο.

Έπρεπε, όμως, να καταχωρηθεί και η άλλη άποψη, γιά τον «άλλο» Κάρη, τον «κακό» Κώστα. Επιστρατεύθηκαν λοιπόν ο διευθυντής που τον διαδέχθηκε, ο κεντροεπίτροπος σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης και ο ΣΥΡΙΖΑίος αρθρογράφος Γιώργος Κυρίτσης, υποψήφιος ευρωβουλευτής και μαχητικός του κόμματος. Του πρώτου καταχωρήθηκε γιά δεύτερη φορά (μετά την καταχώρηση στο φύλλο της Πέμπτης) ο επικήδειος που σχεδίαζε να εκφωνήσει γιά τον Κάρη, αλλά που δεν πρόλαβε να εκφωνήσει επειδή έφθασε καθυστερημένος στην τελετή...Του δεύτερου, ο οποίος δεν παρέστη στη κηδεία του Κώστα, καταχωρείται «κριτικό κείμενο», το οποίο αρχίζει από το ότι «διαφωνούσαμε ακόμη και στο τι ώρα είναι»... «Δεν ήταν φίλος μου» βεβαιώνει ο πολύς Κυρίτσης, αν και βεβαιώνει ότι ποτέ δεν του ζήτησε ως διευθυντής να αλλάξει κάτι που έγραψε. Σιωπά,όμως, γιά το αντίθετο, τη δυσκολία με την οποία καταχωρούσε τα κείμενα του Κάρη, η υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της λογοκρισίας του ΣΥΡΙΖΑ τελούσα πρώην πλατειά αριστερή εφημερίδα.

Είναι να λυπάται κανείς γιά τους Φίλη και Κυρίτση, γιά τον απαράδεκτο, άφιλο, απάνθρωπο και κυνικό τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να τιμήσουν τον πρώην διευθυντή τους, πολιτικά στελέχη της «ΑΥΓΗΣ» επί των ημερών του ως διευθυντή. Αλλά η περίπτωσή τους δείχνει και επιβεβαιώνει συχνό κανόνα γιά τους ΣΥΡΙΖΑίους: ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΩΑ!

Είναι ανθρωπίνως μεγάλη η λύπη μου γιά αυτό το κατάντημα της «ΑΥΓΗΣ», όπου εργάσθηκα αποκλειστικώς περίπου 30 χρόνια. Γιά λύπηση και γιά κλάματα, παράδειγμα εκφυλισμού κάθε έννοιας δημοκρατίας και ανθρωπισμού. Τους πρέπει η περιφρόνηση, μόνον η περιφρόνηση...

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης