"....Ο Θανάσης (Καρτερός) είναι στενοχωρημένος. Εντοπίζει εμπόδια στον δρόμο της Αριστεράς για την ανασυγκρότησή της και αγωνιά. Και στενοχωριέται. Και νιώθει μια απελπισία να τον κυριεύει που οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν τον Αλέξη τον Τσίπρα να ομονοήσουν στην πορεία προς την «πασοκοποίηση». Ο Θανάσης όταν είναι απέναντι από τέτοια προβλήματα τα βγάζει από μέσα του, τα δημοσιοποιεί και τα μοιράζεται μαζί μας. Χθες το πόνημά του στην «Αυγή» ήταν ένας θρήνος. Μια μονωδία θλίψης. Ενας σπαραγμός. Δάκρυσα διαβάζοντάς τον. Αντελήφθην ότι ο Αλέξης είναι ένα βήμα πριν από το αδιέξοδο που περιγράφεται από τη λαϊκή σοφία της κοινής πατρίδας μας, της ευάνδρου Ηπείρου, το γνωστό «με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;». Τούτου δοθέντος και συναισθανόμενος τη (δεινή) ψυχική κατάσταση του φίλου Θανάση (τόσες και τόσες φορές έχουμε «περιποιηθεί» ο ένας τον άλλον, φίλοι είμαστε, τι είμαστε;), αναπαράγω μέρος από το σπαρακτικό του κείμενο: «Ευλογήσαμε τα γένια μας για δημοκρατίες, πλουραλισμούς, συντροφικότητες και αλληλεγγύες σε απάντηση της εχθρικής βιολογικής συκοφαντίας και στο τέλος πληρώσαμε ακριβά τις μισές μας αλήθειες. Και εμείς και η Αριστερά και έντιμοι άνθρωποι που τους πήρε το θολό ποτάμι της εξυπηρέτησης αντίπαλων κέντρων. Τραγωδία! (...) Η αλήθεια με κεφαλαία. Γιατί η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική. Και προβλήματα έχουμε, και προβληματισμούς, και θα συγκρουστούμε με τους δικούς μας κανόνες, και στις φιλοδοξίες που δεν είναι μωρές λέμε ναι. Και τη σκληρή προσωπική κριτική απέξω και από μέσα δεν την καταγγέλλουμε. Τη θέλουμε, και ας είναι και άδικη. Και ανθρώπινες αδυναμίες δεν μας λείπουν. Μας χωρίζουν διάφορα. Ευτυχώς για μας, μας ενώνουν όμως περισσότερα. Δυστυχώς για τους άλλους. Τελεία και παύλα ας μην περιμένουν»..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

|"ΤΑ ΝΕΑ", 10/02/20

'Ενας υφυπουργός γιά την Κρήτη

Περιοδεία στην Κρήτη έκανε ο πρόεδρος Κυριάκος, και καλά έκανε, διότι η πατρίδα του έχει τεράστια προβλήματα υποδομών και ένα ιδιότυπο καθεστώς χαλαρής εφαρμογής του νόμου, καθώς πολλά από όσα συμβαίνουν περνούν κάτω από τα ραντάρ της έννομης τάξης. Και επειδή πολλές φορές αισθάνομαι ότι έχω κουράσει με τις συνεχείς αναφορές μου στην εύανδρο Ηπειρο, είμαι έτοιμος να προχωρήσω σήμερα σε βαρυσήμαντη πρόταση προς τον ίδιο τον πρόεδρο Κυριάκο, καθώς, όπως φαίνεται, δεν τον έχει απασχολήσει καν το θέμα: εκκινώντας από την παραδοχή ότι οι υποδομές στην Κρήτη είναι πολύ πίσω από την υπόλοιπη Ελλάδα και δεδομένου ότι το νησί δέχεται εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, εισηγούμαι τη δημιουργία υφυπουργείου Κρήτης, το οποίο θα αναλάβει υφυπουργός απαραιτήτως ΟΧΙ Κρητικός για να αποφευχθούν οι παντοειδείς εξαρτήσεις. Ο «υφυπουργός Κρήτης» θα εγκατασταθεί στο Ηράκλειο και θα έχει αποκλειστικό έργο να «τρέξει» όλα τα έργα του νησιού και πού και πού να ρίχνει και καμιά ματιά για το τι γίνεται με την οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, τις «παραγωγές» στον Μυλοπόταμο και στα Ζωνιανά κ.λπ., κ.λπ. Αλλιώς, χωρίς επίβλεψη δηλαδή εκ του σύνεγγυς παρουσία κυβερνητικού παράγοντα, σε έναν χρόνο που θα επισκεφθεί εκ νέου το νησί, πάλι τα ίδια θα βρει. Μη σου πω και χειρότερα…

Γύρισε από το... κρύο

Δεν γνωρίζω αν όλοι οι Κρητικοί έμειναν ικανοποιημένοι από τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού το Σαββατοκύριακο στην Κρήτη, αλλά για έναν τουλάχιστον είμαι βέβαιος: πρόκειται για τον Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος μετά το (πολύ) ξύλο που έφαγε το προηγούμενο διάστημα - και έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα με τα «μαγικά» του Γεραπετρίτη δεν είμαι και καθόλου, μα καθόλου, βέβαιος ότι το έφαγε δικαίως… - επανεμφανίστηκε στο πλευρό του Κυριάκου χαμογελαστός και σε καλή φόρμα.

Λογικό. Και εγώ το ίδιο θα ήμουν αν τελείωνε μια περίοδος στην οποία βρισκόμουν στην απέξω και με έτρωγε το κρύο...

Προσεχώς αδιέξοδο

Ο Θανάσης (Καρτερός) είναι στενοχωρημένος. Εντοπίζει εμπόδια στον δρόμο της Αριστεράς για την ανασυγκρότησή της και αγωνιά. Και στενοχωριέται. Και νιώθει μια απελπισία να τον κυριεύει που οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν τον Αλέξη τον Τσίπρα να ομονοήσουν στην πορεία προς την «πασοκοποίηση». Ο Θανάσης όταν είναι απέναντι από τέτοια προβλήματα τα βγάζει από μέσα του, τα δημοσιοποιεί και τα μοιράζεται μαζί μας. Χθες το πόνημά του στην «Αυγή» ήταν ένας θρήνος. Μια μονωδία θλίψης. Ενας σπαραγμός. Δάκρυσα διαβάζοντάς τον. Αντελήφθην ότι ο Αλέξης είναι ένα βήμα πριν από το αδιέξοδο που περιγράφεται από τη λαϊκή σοφία της κοινής πατρίδας μας, της ευάνδρου Ηπείρου, το γνωστό «με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;».

Τούτου δοθέντος και συναισθανόμενος τη (δεινή) ψυχική κατάσταση του φίλου Θανάση (τόσες και τόσες φορές έχουμε «περιποιηθεί» ο ένας τον άλλον, φίλοι είμαστε, τι είμαστε;), αναπαράγω μέρος από το σπαρακτικό του κείμενο:

«Ευλογήσαμε τα γένια μας για δημοκρατίες, πλουραλισμούς, συντροφικότητες και αλληλεγγύες σε απάντηση της εχθρικής βιολογικής συκοφαντίας και στο τέλος πληρώσαμε ακριβά τις μισές μας αλήθειες. Και εμείς και η Αριστερά και έντιμοι άνθρωποι που τους πήρε το θολό ποτάμι της εξυπηρέτησης αντίπαλων κέντρων. Τραγωδία! (...) Η αλήθεια με κεφαλαία. Γιατί η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική. Και προβλήματα έχουμε, και προβληματισμούς, και θα συγκρουστούμε με τους δικούς μας κανόνες, και στις φιλοδοξίες που δεν είναι μωρές λέμε ναι. Και τη σκληρή προσωπική κριτική απέξω και από μέσα δεν την καταγγέλλουμε. Τη θέλουμε, και ας είναι και άδικη. Και ανθρώπινες αδυναμίες δεν μας λείπουν. Μας χωρίζουν διάφορα. Ευτυχώς για μας, μας ενώνουν όμως περισσότερα. Δυστυχώς για τους άλλους. Τελεία και παύλα ας μην περιμένουν».

Σύντροφε, κουράγιο...

Περί «αποκλειστικών»

Ευκαιρίας δοθείσης, να αναφερθώ σε ένα ενδοοικογενειακό μας θέμα - καθαρά δημοσιογραφικό: δεν έχω αντίρρηση συνάδελφοί μου να «δανείζονται» (για να χρησιμοποιήσω μια ηπιότερη της κλοπής λέξη) ειδήσεις από αυτή εδώ τη στήλη, αλλά να παρουσιάζονται και ως αποκλειστικά, πράγματα που έχω αποκαλύψει προ δεκαπενθημέρου καταντάει αστείο.

Ενημερωτικά αναφέρω ότι η συνάντηση Κώστα Γείτονα με Αλέκο Φλαμπουράρη προς παύση των εχθροπραξιών ή ανακωχή μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της 28ης Ιανουαρίου στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία. Αποκάλυψα τα περί τη συνάντηση των δύο κυρίων στο φύλλο της εφημερίδας της επομένης, 29 Ιανουαρίου. Και το είδα χθες «αποκλειστικό» εδώ κι εκεί στα κυριακάτικα, διανθισμένο με διάφορες αναλύσεις.

Τέλεια εξελίσσεται η ελληνική δημοσιογραφία...

Κίτρινη... Ιφιγένεια

Αν με συντάραξε κάτι την περασμένη εβδομάδα, και μαζί μου νομίζω ότι συντάραξε το πανελλήνιο, είναι η οικειοθελής απόσυρση του περίφημου Θύμιου «είμαι μια νότα Δεξιάς στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα» Λυμπερόπουλου. Είχα την «τύχη» να συνομιλήσω μαζί του. Μου ανέλυσε ένα πολύπλοκο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο στην πραγματικότητα δεν αποσύρεται οικειοθελώς, αλλά τον εξαναγκάζουν οι νέες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στη χώρα - οι νέες πολιτικές συνθήκες. Αντελήφθην ότι η ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών δεν τον καθιστά συνομιλητή της για τίποτε, και στις αλλεπάλληλες κρούσεις του έφαγε πόρτα.

- Ο Κώστας Καραμανλής; τον ρώτησα.

- Μπα, το Μέγαρο Μαξίμου, μου απάντησε.

Και ο Θύμιος επέλεξε να διευκολύνει με την απόσυρσή του από τα δρώμενα την ανάδειξη νέας ηγεσίας στην «κίτρινη φυλή», η οποία θα ζητήσει από την ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών να υλοποιήσει τον νόμο Σπίρτζη (15.000 ταξί, εκλογικά κέντρα ΣΥΡΙΖΑ, είχε υποσχεθεί στον Τσίπρα, αλλά κάτι έγινε στο τέλος και στράβωσε ο σχεδιασμός…) που τους προστατεύει από εταιρείες τύπου Βeat και Uber. Μου είπε και πολλά άλλα, τα οποία αν δεν αναφέρω εδώ είναι γιατί μου το ζήτησε - και το τηρώ.

Δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό, αλλά ο Θύμιος θυσιάζεται. Είναι μια Ιφιγένεια του καιρού μας...

Συγκοινωνούντα δοχεία

Εχω κατά καιρούς αναφερθείστην εξαιρετική περίπτωση ή και συγκυρία που ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας της Κύπρου είναι ο κύριος Μουσταφά Ακιντζί, διότι πρόκειται για έναν προοδευτικό πολιτικό με «ανοιχτό μυαλό», όχι εξαρτημένο από την Αγκυρα και με βούληση να λυθεί κάποια στιγμή το Κυπριακό. Διάφοροι ακροδεξιοί κύκλοι στην Ελλάδα και την Κύπρο τον έχουν κατασυκοφαντήσει τον άνθρωπο ως ακραίο εθνικιστή, παραγνωρίζοντας την πραγματικότητα και μη μπορώντας να δουν πέρα από την κοντή μύτη τους. Κάποιοι αστείοι μάλιστα προ καιρού την είχαν «πέσει» και στον Γιώργο Παπανδρέου διότι... επέτρεψε, λέει, στον Ακιντζί να μετάσχει σε μια σύνοδο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πράγμα που συνιστά έως και απεμπόληση των εθνικών μας διεκδικήσεων και ούτως πως εθνική μειοδοσία.

Ουδέν γελοιωδέστερον. Προχθεσινή είδηση από την Αγκυρα αναφέρει ότι ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος της Τουρκίας ΜΗΡ Ντεβλέτ Μπαχτσελί ζήτησε την εκδίωξη του Ακιντζί από την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων διότι σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Γκάρντιαν» δήλωσε πως «θα είναι τρομακτικό να προσαρτηθεί η "Βόρεια" Κύπρος στην Τουρκία»!

Ο Μπαχτσελί είπε επίσης πολλά και διάφορα άλλα, τα οποία βαριέμαι να αναπαραγάγω, αλλά διαβάζοντάς τα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι συγκοινωνούντα δοχεία είναι τελικά οι ακροδεξιές αντιλήψεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Οι μεν συντηρούν την ύπαρξη των άλλων και τανάπαλιν…