"...Η διατήρηση και πολύ περισσότερο η ενίσχυση των ελληνικών αποτρεπτικών ικανοτήτων δεν θα επιτευχθεί με την αγορά πανάκριβων πλατφορμών από το εξωτερικό. Αν η Ελλάδα επιμείνει σε αυτήν τη λογική, τότε ενδέχεται να προκύψει καινοτομικό χάσμα μεταξύ αυτής και της Τουρκίας. Η λύση είναι η επένδυση σε τεχνολογίες, μεθοδολογίες και συστήματα φτιαγμένα από εμάς για εμάς, προσαρμοσμένα στις ιδιαιτερότητες του ελληνοτουρκικού συστήματος και χαμηλού κόστους που θα αξιοποιούν τις δυνατότητες που προσφέρουν εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες, οι οποίες αναπτύσσονται στο πλαίσιο της λεγόμενης Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/02/20

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΙΒΑ

Σε προηγούμενα άρθρα του ο υπογράφων αναφέρθηκε στη σοβαρή γεωπολιτική δυσαρμονία που έχει προκύψει στο ελληνοτουρκικό σύστημα και η οποία καθιστά τις θεωρίες περί «συμβιβασμού» με την Τουρκία επικίνδυνα ανεδαφικές, μια και υπό τις τρέχουσες συνθήκες «συμβιβασμός» σημαίνει ακρωτηριασμός της ελληνικής εθνικής υπόστασης. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως η εναλλακτική λύση είναι αναγκαστικά η πολεμική αναμέτρηση. Αντιθέτως, η αποτρεπτική ισχύς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, αφήνοντας χρόνο στη διπλωματία να δράσει έτσι ώστε να προκύψουν νέα γεωπολιτικά δεδομένα και τότε να καταστεί πραγματικά βιώσιμη η αναζήτηση ενός modus vivendi με την Τουρκία.

Αυτή η προοπτική όμως υπονομεύεται από το ότι τα τελευταία χρόνια έχει προκύψει κίνδυνος δραματικής ανατροπής στο ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος μεταξύ των δύο χωρών. Η εξέλιξη αυτή δεν οφείλεται μόνο στην εγκληματική αδράνεια που υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες όσον αφορά την ενίσχυση του ελληνικού οπλοστασίου, αλλά και τη συντήρηση του υπάρχοντος. Η κατάσταση μπορεί να χειροτερέψει ακόμη και αν η Ελλάδα προχωρήσει στις αγορές πολεμικού υλικού που σχεδιάζει, εν μέρει και εξαιτίας αυτών.

Συγκεκριμένα, ενώ η Τουρκία δείχνει να είναι εναρμονισμένη με τις επαναστατικές αλλαγές που βρίσκονται εν εξελίξει στην τέχνη, στην επιστήμη και στην τεχνολογία του πολέμου και διαμορφώνει μια νέου τύπου πολεμική μηχανή, η Ελλάδα φαίνεται πως έχει εγκλωβιστεί σε μια «πλατφορμοκεντρική» λογική ως προς τους εξοπλισμούς, με αποτέλεσμα, ακόμη και αν αποκτήσει νέα οπλικά συστήματα, αυτά ενδέχεται να λειτουργήσουν ως αχίλλειες πτέρνες.

Για παράδειγμα, η εμμονή σε θαλάσσιες πλατφόρμες μεγάλου μεγέθους στο Αιγαίο σε συνδυασμό με την πιθανή ανάπτυξη από πλευράς της Τουρκίας προηγμένων αντιπλοϊκών βλημάτων διαφόρων τύπων, συμπεριλαμβανομένων αντιπλοϊκών βαλλιστικών πυραύλων (ASBM), ρουκετών και πυραύλων cruise υψηλών ικανοτήτων, μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγάλα προβλήματα στο ελληνικό Ναυτικό.

Ωστόσο, το μεγάλο πρόβλημα αναμένεται να προκύψει από την αγορά του πολυδιαφημιζόμενου μαχητικού F-35 Lightning II. Πέρα από το τεράστιο κόστος αγοράς και κυρίως συντήρησης του αεροσκάφους αυτού, το μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι βασίζει τη μαχητική του υπόσταση στο εξαιρετικά μειωμένο ίχνος που παρουσιάζει στα ραντάρ. Ομως, αποτελεί αξίωμα στην ιστορία των πολέμων πως για κάθε οπλικό σύστημα που βασίστηκε σε μια ικανότητα αναπτύχθηκαν πάντοτε αντίδοτα. Και αυτό ισχύει και για τα αεροσκάφη stealth. Ηδη έχει προκύψει μια ολόκληρη οικογένεια τεχνολογιών αντιμετώπισης αεροσκαφών stealth (counter stealth) ανά τον κόσμο, ενώ μέχρι την εποχή που το F-35 θα ενταχθεί στο ελληνικό οπλοστάσιο τα πράγματα θα έχουν γίνει ακόμη χειρότερα.

Με άλλα λόγια, η διατήρηση και πολύ περισσότερο η ενίσχυση των ελληνικών αποτρεπτικών ικανοτήτων δεν θα επιτευχθεί με την αγορά πανάκριβων πλατφορμών από το εξωτερικό. Αν η Ελλάδα επιμείνει σε αυτήν τη λογική, τότε ενδέχεται να προκύψει καινοτομικό χάσμα μεταξύ αυτής και της Τουρκίας.

Η λύση είναι η επένδυση σε τεχνολογίες, μεθοδολογίες και συστήματα φτιαγμένα από εμάς για εμάς, προσαρμοσμένα στις ιδιαιτερότητες του ελληνοτουρκικού συστήματος και χαμηλού κόστους που θα αξιοποιούν τις δυνατότητες που προσφέρουν εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες, οι οποίες αναπτύσσονται στο πλαίσιο της λεγόμενης Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης.

-Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών