Ο καπετάν Περικλής ήταν αυτός που με τον Αρη Βελουχιώτη, εδώ στα Καστέλλια, στον Μύλο του Γιατρού, «ανάπιασαν τα προζύμια» για τη δημιουργία του ΕΛΑΣ. Ο πατέρας μου τους είχε ανταμώσει να μπαίνουν στο χωριό, σουρούπωμα. Οταν επαναπατρίστηκε από την Πολωνία τον «ξενάγησα» –τρόπος του λέγειν– σε όλη τη Ρούμελη, όπου θυμήθηκε τα παλιά «…αλλά εδώ που πάμε να μη δείξουμε ταυτότητα, γιατί άλλοι θα με φιλήσουν και άλλοι θα με φτύσουν». Μετά την Αντίσταση ακολούθησε ο Εμφύλιος, δυστυχώς. Διεγράφη από το κόμμα, γιατί έβλεπε κάποια στραβά –κατά την αντίληψή του φυσικά– γιατί το κόμμα, ως γνωστόν, δεν κάνει ποτέ λάθος. Αλλά αυτά δεν «σώνονται». Ο δρόμος είναι «άσωτος», είναι ο τίτλος των απομνημονευμάτων του....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 30/01/21)

Γενναιογράφος, προκάλεσε την οργή του τσάρου γλιτώνοντας από την καρμανιόλα της Σιβηρίας μετά την παρέμβαση υψηλά ιστάμενων γνωστών του με διαύλους στην ανοιχτόμυαλη καλόκαρδη τσαρίνα, αλλά και με μία διπλωματική κίνηση ματ του Ιωάννη Καποδίστρια. Δίχως αυτούς ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν (1799-1837) δεν θα αποθεωνόταν από τον Γκόγκολ σαν «η φλόγα που έπεσε από τα ουράνια φωτίζοντάς μας» και από τον Γκόρκι ως «η αρχή κάθε αρχής για εμάς τους Ρώσους». Κι ένας φίλος του, γεννημένος πρίγκιπας, υποκλινόμενος στο μεγαλείο του είχε αστειευθεί με το συγγνωστό άλλοθι της ζήλιας, «να τον κλείσουμε σε φρενοκομείο, τι θείους διαβόλους κουβαλάει τούτος μέσα του». Ο πικρός φιλέλληνας Πούσκιν, λάτρης του Βύρωνα, που ύφανε τον «Θρίαμβο του Βάκχου», έπεσε ηρωικά, ρομαντικά, σε μονομαχία. Υπερασπίστηκε την τιμή της συζύγου του απέναντι σε έναν επαγγελματία του θανάτου, αξιωματικό του ιππικού, γαλλικής καταγωγής, κατά συρροήν άθλιο, που πότιζε τα διψασμένα για σκάνδαλα σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης με κομπασμούς ότι κατά βάθος αυτόν αγαπούσε η Ναταλία Πούσκινα. Επάνω, εξεικόνιση του ποιητή σε πυρετώδη στιγμή δημιουργικής περισυλλογής.

1. Η Ιλιάδα, ο Πούσκιν, «τα θέλγητρα της ουρανίου γλώσσης» και η σπουδαία, τραγική Τσβετάγιεβα
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ, Μοναστηράκι Δωρίδος

Κύριε διευθυντά, 

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου «Ο δικός μου Πούσκιν» της σπουδαίας Ρωσίδος συγγραφέως και κορυφαίας ποιήτριας Μαρίνας Τσβετάγιεβα (1892-1941), αναφερόμενο στον μέγιστο ποιητή της Ρωσίας Αλέξανδρο Πούσκιν (1799-1837), θα ήθελα να αναφερθώ στον έκδηλο θαυμασμό που εξέφραζε ο Αλ. Πούσκιν για την ελληνική γλώσσα.

Ετσι η αθηναϊκή εφημερίδα «Νέα Εφημερίς» της 16.2.1884 έγραφε:

«Επιστέλλουσιν εξ Οδησσού. Την 2αν Φεβρουαρίου 1884 εωρτάσθη πανηγυρικώς υπό των Ρώσων λογίων η εκατονταετηρίς της γεννήσεως του ποιητού Νικολάου Γνεδίτσου, όστις απέθανε εν Πετρουπόλει την 2αν Φεβρουαρίου 1833. Ο ανήρ κατέκτησε επιφανή θέσιν εν τη ρωσική φιλολογία δι’ άλλων μεν έργων του, αλλ’ ιδίως διά της μεταφράσεως της “Ιλιάδος” εις ην αφιέρωσεν 20 έτη του βίου του. Περί της μεταφράσεως ταύτης έγραψε ο μέγας ποιητής Πούσκιν.

– Αισθάνομαι τα θέλγητρα της ουρανίου γλώσσης, εν η ο Ελλην έμελπε μεθ’ αρμονίας τόσης».

Επειδή ουδέν εγνώριζον περί του μεταφραστού της «Ιλιάδος» εις την ρωσικήν γλώσσα, ερώτησα περί τούτου τον διδάκτορα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας, Γεώργιο Σοφ. Δημητρακόπουλο, ο οποίος μου ενεχείρησε σχετικό σημείωμα, κατά το οποίο «Νικολάι Γκνέτιτς (1784-1833), Ρώσος ποιητής και επιφυλλιδογράφος, περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής της “Ιλιάδος” στη ρωσική γλώσσα (…)».

Τη μετάφραση υποδέχθηκαν θερμά οι καλύτεροι συγγραφείς, ιδιαίτερα ο Πούσκιν, αλλά και ο σπουδαιότερος κριτικός λογοτεχνίας της Ρωσίας Βησσαρίων Μπελίνσκι, ο οποίος έγραψε μεταξύ άλλων για τη μετάφραση της «Ιλιάδος» του Γκνέτιτς:

«Να συλλάβει το πνεύμα, τη θεϊκή απλότητα και πλαστική ομορφιά των αρχαίων Ελλήνων έμελλε στη Ρωσία μόνο στον Γκνέτιτς».
Και ο Πούσκιν έγραψε στη «Λογοτεχνική εφημερίδα:

– Ακούω τον σιγασμένο ήχο της θεϊκής ελληνικής γλώσσας. Του μεγάλου γέροντα τη σκιά αισθάνομαι με ψυχή αναστατωμένη».

– Η μεγάλη και ευαίσθητη ποιήτρια Μαρίνα Τσβετάγιεβα προέβλεψε το τέλος της στη Ρωσία των Μπολσεβίκων, των οποίων η υπέρτατη αρετή ήταν η μπολσεβίκικη τραχύτητα. Ετσι έγραφε:

«Πώς σκοτεινιάζει ο ουρανός,
σε ποιαν αχτίδα να πιστέψω –
Ηρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός
το εισιτήριο στον πλάστη να επιστρέψω».

Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα, εξόριστη στο εσωτερικό, της «Μεγάλης χώρας των Σοβιέτ» αυτοκτόνησε το 1941…


2. Η θεία μου η Παναγιώτα και ο καπετάν Περικλής
ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΘ. ΜΑΚΡΗΣ, Καστέλλια Παρνασσίδος

Κύριε διευθυντά, 

Γιατί το δημοτικό τραγούδι θέλει τη γυναίκα «κοντούλα και γιομάτη», στον αντίποδα της σημερινής αισθητικής; Θα έλεγα, κοντούλα για να είναι ευκίνητη, σβέλτα και γιομάτη για να θερμαίνει το συζυγικό κρεβάτι. Η θεία μου, η Παναγιώτα, ήταν κοντούλα μεν, πετσί και κόκαλο δε, συνεπώς, διπλά ευκίνητη – σπίρτο μοναχό. Ενας θηλυκός Ναπολέων, αλλά με περισσότερο χιούμορ.

Κορίτσι ακόμη, υποδέχτηκε στο σπίτι τον εξάδελφό της καπετάν Περικλή (Γιώργο Χουλιάρα) και του έψησε «καφέ» (εντός εισαγωγικών, διότι επρόκειτο περισσότερο για καβουρντισμένα ρεβίθια παρά για καφέ, αλλά και η ζάχαρη ήταν δυσεύρετη – μιλάμε για Κατοχή. «Τι τη θέλετε αυτή την τσιλιβήθρα ανάμεσα στα πόδια σας;». Αστειεύτηκε ο καπετάνιος. «Αυτή η τσιλιβήθρα που βλέπεις», απάντησε ο μεγαλύτερος αδερφός, «κουμαντάρει πέντε άντρες και την κατάκοιτη μάνα μας».

Ο καπετάν Περικλής ήταν αυτός που με τον Αρη Βελουχιώτη, εδώ στα Καστέλλια, στον Μύλο του Γιατρού, «ανάπιασαν τα προζύμια» για τη δημιουργία του ΕΛΑΣ. Ο πατέρας μου τους είχε ανταμώσει να μπαίνουν στο χωριό, σουρούπωμα. Οταν επαναπατρίστηκε από την Πολωνία τον «ξενάγησα» –τρόπος του λέγειν– σε όλη τη Ρούμελη, όπου θυμήθηκε τα παλιά «…αλλά εδώ που πάμε να μη δείξουμε ταυτότητα, γιατί άλλοι θα με φιλήσουν και άλλοι θα με φτύσουν». Μετά την Αντίσταση ακολούθησε ο Εμφύλιος, δυστυχώς. Διεγράφη από το κόμμα, γιατί έβλεπε κάποια στραβά –κατά την αντίληψή του φυσικά– γιατί το κόμμα, ως γνωστόν, δεν κάνει ποτέ λάθος. Αλλά αυτά δεν «σώνονται». Ο δρόμος είναι «άσωτος», είναι ο τίτλος των απομνημονευμάτων του.

Η θεία μου η Παναγιώτα, λοιπόν, ήταν πρωτοπόρος και στα γράμματα. Οι αδερφές της, η μάνα μου, δηλαδή, και η Αγγέλω ήταν εντελώς αγράμματες, σαν μεγαλύτερες που ήταν έπρεπε να δουλέψουν στο σπίτι και στο χωράφι. Ασε που τα κορίτσια δεν ήτανε για γράμματα, αλλά για το σπίτι! Ιδού, η εμπειρία της από την πρώτη μέρα στο σχολείο.

«Οταν πήγα σχολείο, ο δάσκαλος στην προσευχή με έβαλε τελευταία στη γραμμή γιατί ήμουνα κοντούλα. Και τώρα, είπα, πώς θα κάνω τον σταυρό μου, με ποιο χέρι, που είχα αστοχήσει (αστοχάω = δεν βρίσκω τον στόχο, ξεχνάω), το βρήκα: θα κοιτάζω τον μπροστινό. Κοίταξα τον μπροστινό, έκανα τον σταυρό μου με το δεξί και είπα στην προσευχή μου σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που με έκανες κοντή, γιατί αν ήμουνα ψηλή, πώς θα έβλεπα να κάνω τον σταυρό μου!».



3. Κων. Καραμανλής και Μωρίς Ζενεβουά

ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, Δικηγόρος

Κύριε διευθυντά,

Στις 11 Νοεμβρίου, επέτειο της ανακωχής του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, η κυβέρνηση και αξιωματούχοι του γαλλικού κράτους παρέστησαν στην επιβλητική τελετή μεταφοράς, και εναπόθεσης, των οστών του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα και ακαδημαϊκού Μωρίς Ζενεβουά (1890-1980) στο «Πάνθεον» των Παρισίων, στον παλαιό ναό της Αγίας Γενεβιέβης, που ύστερα από πολλές διακυμάνσεις προορίστηκε, το 1885, οριστικά, για την ταφή των επιφανών ανδρών της Γαλλίας. Σε εμπνευσμένο λόγο του ο πρόεδρος Μακρόν ανεμνήσθη του μεγάλου συγγραφικού άθλου του τιμωμένου, του έργου του «Εκείνοι του Δεκατέσσερα» (Ceux de ’14), αφιερωμένο στους νεκρούς του Μεγάλου Πολέμου του 1914-1918.

Επανέλαβε, ο Γάλλος πρόεδρος, πολλές φορές την έκφραση «Είναι εδώ αυτοί του ’14», υπογραμμίζοντας ότι είναι εκείνος που επέλεξε η μεταφορά της σορού του Μωρίς Ζενεβουά στο «Πάνθεον» να συμπέσει με την εκατονταετία του ενταφιασμού του Αγνώστου Στρατιώτου, κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου.

Επλεξε το εγκώμιο «ενός συγγραφέα της φύσεως και της ελευθερίας», που γνώρισε την αδελφικότητα του μετώπου, και του οποίου το έργο «αναβλύζει όλη την τρυφερότητα για την οποία κάθε άνθρωπος είναι ικανός» και κατέληξε, «Πιστός στους αγαπημένους του Poilus των χαρακωμάτων τους πρόσφερε την αθανασία των λέξεων». Η καθόλου πολιτική προσφώνηση του προέδρου Μακρόν υπήρξε αφιερωμένη, εξ ολοκλήρου, «στους αιώνιους συμπολεμιστές (του συγγραφέα) οι οποίοι πορεύονται σήμερα μπροστά από τον ναό των ηρώων της χώρας μας».

Ο Μωρίς Ζενεβουά είναι συνδεδεμένος με τη χώρα μας και τον μεγάλο εθνικό ηγέτη της, Κωνσταντίνο Καραμανλή, αφού είναι εκείνος που συνέγραψε, εν μέσω δικτατορίας, την πρώτη βιογραφία του εθνάρχη, υπό τον τίτλο «Η Ελλάς του Καραμανλή ή η δημοκρατία δυσχερής;» – «La Grèce de Caramanlis ou la démocratie difficile?» –εκδοτικός οίκος Plon, Paris 1972– για την ελληνική γλώσσα, εκδοτικός οίκος «Ι. Σιδέρη», Αθήναι 1972.

Ο μεγάλος Ελλην διανοητής και πολιτικός Κωνσταντίνος Δ. Τσάτσος, προλογίζοντας την ελληνική έκδοση του βιβλίου, διερωτήθηκε γιατί ο Μωρίς Ζενεβουά αποφάσισε να γράψει μια βιογραφία του Κ. Καραμανλή. Το αποδίδει στην «εκλεκτική συγγένεια» που αναπτύσσεται μεταξύ ανθρώπων με λογικά τίποτα το κοινό, τίποτα που να φαίνεται να τους συνδέει και που υφέρπει, εν τούτοις, δυνατότερο από όλα τα λογικά και τα φανερά, μέσα στους κόσμους του υποσυνείδητου. Χωρίς αυτή την πρωταρχική έλξη, συμπληρώνει, προς το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το βιβλίο αυτό, παρ’ όλους τους άλλους λόγους, που αναφέρει στη συνέχεια, δεν θα γραφόταν. Γεννήθηκε, συνεχίζει, από το ενδιαφέρον του συγγραφέα για την πορεία του Κ. Καραμανλή μέσα από τη ζωή, από τις υπώρειες του Παγγαίου έως τον πρωθυπουργικό θώκο και έως την εθελουσία του εξορία. Ο Μωρίς Ζενεβουά, τονίζει ο Κ. Δ. Τσάτσος, ανήκει στην ευάριθμη, ακόμη και στη Γαλλία, κατηγορία συγγραφέων, που, παραμερίζοντας τους συνηθισμένους τρόπους επιτυχίας in quantitate, τοποθέτησε τον εαυτό του στο γένος των πατρικίων του γαλλικού λόγου, των ακάματων δημιουργών του γαλλικού ύφους.

Ο συγγραφέας, από την πλευρά του, υπογραμμίζει ότι αφιερώθηκε στη συγγραφή της βιογραφίας του εθνάρχη γιατί «η γοητεία που ένoιωσα από τις πρώτες μου συναντήσεις με τον Πρόεδρο Καραμανλή, και η ωφέλεια που είχα από τις πρώτες μας συζητήσεις, οφείλονται σε άλλους λόγους και πηγάζουν από ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο», τονίζοντας το ενδιαφέρον και τη χρησιμότητα μιας βιογραφίας σαν αυτή που έγραψε. Και καταλήγει: «Η φιλία μου για την Ελλάδα, για την ελληνική γη και τα τέκνα της, επηρέασε πολύ την απόφασή μου. Δεν θα έχω εκπληρώσει καλά τον σκοπό που έταξα στον εαυτό μου, αν, από σελίδα σε σελίδα, δεν μπορούσαν οι αναγνώστες μου να μετρήσουν πόσο αισθάνομαι τους Ελληνες κοντά μου».

Σε εμένα, θα επιτραπεί να παρατηρήσω ότι η μνημειώδης αυτή βιογραφία γράφτηκε, και κυκλοφόρησε, το 1972, ήτοι σε χρόνο που δεν είχε κορυφωθεί η πορεία του εθνικού ηγέτη, με την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών και την ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού του οράματος, δικαιώνοντας έτσι όλα τα εκατομμύρια των Ελλήνων που στις 24 Ιουλίου 1974, με τη μυριόστομη ιαχή «Ερχεται!», τον υποδέχθηκαν ως σωτήρα της χώρας. 

4. Oι Τρεις Ιεράρχες και τα αρχαία κείμενα
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΓΓ. ΣΤΕΦΟΣ, Δ.Φ.Ειδικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Κύριε διευθυντά, 

 
Σήμερα 30 Ιανουαρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών, μεγάλων πατέρων και οικουμενικών διδασκάλων, θεμελιωτών της ελληνοχριστιανικής παράδοσης: του ουρανοφάντορος Μεγάλου Βασιλείου (330-379), αρχιεπισκόπου Καισαρείας, του Θεολόγου Γρηγορίου Ναζιανζηνού (329-396), πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του μεγάλου εκκλησιαστικού ρήτορα Ιωάννη Χρυσοστόμου (347-406), πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Η εορτή καθιερώθηκε το 1100, επί αυτοκράτορος Αλεξίου Κομνηνού, από τον υμνογράφο Ιωάννη Μαυρόποδα, επίσκοπο Ευχαΐτων Παφλαγονίας της Μικράς Ασίας, ενώ στο ελληνικό κράτος ορίσθηκε το 1842 ως εθνική σχολική και των γραμμάτων εορτή για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. 

Το θεολογικό έργο και η κοινωνική προσφορά των «μεγίστων φωστήρων» και «μελιρρύτων ποταμών της σοφίας» έχουν αξιολογηθεί δεόντως από μελετητές αρμοδιότερους εμού. Επιπρόσθετα, όμως, στον τομέα της Φιλολογίας, η συμβολή τους ήταν αξιόλογη στην προώθηση της χριστιανικής διδασκαλίας σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, σε μια καινούργια σύνθεση ελληνισμού και χριστιανισμού. Επηρεασθέντες από την κλασική Φιλολογία και τις ελληνικές σπουδές τους στις σχολές των Αθηνών και της Ανατολής, έθεσαν τη θύραθεν παιδεία και τον αρχαίο λόγο στην υπηρεσία του χριστιανισμού.

Ο Βασίλειος και ο ισάδελφός του Γρηγόριος σπούδασαν στις ένδοξες σχολές των Ακαδημεικών και των Περιπατητικών στις Χρυσές Αθήνες, μητέρα της πολυειδούς σοφίας, με συμφοιτητή τους τον Ιουλιανό, τον μετέπειτα αυτοκράτορα, και με διδασκάλους τους εθνικούς Ιμέριο και Προαιρέσιο. Παράλληλα, ο Χρυσόστομος, πολυγραφότατος και χρυσορρήμων, με έξοχη ευγλωττία, δεινός ων λέγειν και πείθειν, σπούδασε στην Αντιόχεια, με δάσκαλο τον περίφημο εθνικό ρητοροδιδάσκαλο Λιβάνιο.

Ο Μ. Βασίλειος ονομάζει την ποίηση του Ομήρου «έπαινον αρετής», ο Γρηγόριος συνιστά να διαβάζονται «Αι βίβλοι των ποιητών» και ο Χρυσόστομος προτρέπει τους νέους να διαβάζουν τα έπη των αρχαίων. Ειδικότερα, ο Μ. Βασίλειος στην εμπνευσμένη πραγματεία του «όπως αν εκ των ελληνικών ωφελοίντο λόγων» υπεδείκνυε πως πρέπει να μελετώνται τα ποιητικά και τα πεζά έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, όσα συντελούν στη βελτίωση του βίου, παραλαμβάνοντες ό,τι είναι ωφέλιμο και προφυλασσόμενοι από το βλαβερό, μιμούμενοι τον Οδυσσέα, που έφραζε τα αυτιά του για να μη σαγηνευθεί από τις Σειρήνες, και τις μέλισσες που δεν αποκομίζουν το δηλητήριο από τα άνθη.

«…καθάπερ της ροδωνιάς το άνθος δρεψάμενοι, τας ακάνθας εκκλίνομεν, ούτω και επί των τοιούτων λόγων, όσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, το βλαβερόν φυλαξώμεθα…»

Η πραγματεία αυτή, που καθόριζε τη σχέση της χριστιανικής θρησκείας προς την κλασική παιδεία, γεφυρώνοντας το χάσμα εθνικού κόσμου και χριστιανισμού, εκδόθηκε λατινιστί στη Δύση το 1458, στους χρόνους της Αναγέννησης, και μελετήθηκε συνεχώς και μάλιστα για σχολικούς σκοπούς στην ελληνική Ανατολή. (Βλ. Νικόλαος Εμμ. Τζιράκης, «Μέγας Βασίλειος και ελληνισμός», Αθήνα 2005).

5. Σπυρίδων Σαμάρας, ένας και μοναδικός
Κ. ΚΟΤΣΙΛΗΣ

Κύριε διευθυντά,

«Αλλο Σαμάρας, άλλο Σαμαράς». Στο φύλλο της 22ας Ιανουαρίου της έγκριτης και σοβαρής «Καθημερινής» στη σελίδα 8, δημοσιεύεται άρθρο της κυρίας Ιωάννας Φωτιάδη με τίτλο: «Το ποδόσφαιρο ενώνει τους ανθρώπους». Εδώ αναφέρονται και τα ακόλουθα «…γύρω από το πάρκο και το γήπεδο της γωνίας Καμπούρογλου και Σαμαρά, στα Κάτω Πατήσια». Πράγματι η συντάκτης έγραψε αυτό που γνωρίζουν (λανθασμένα) όλοι: την οδό «Σαμάρα» την ξαναβαπτίζουν σε «Σαμαρά», αφού η σχετική πινακίδα του δήμου γραμμένη με κεφαλαία «ΣΑΜΑΡΑ» δεν τονίζεται. Στην περιοχή αυτή οι οδοί φέρουν ονόματα λογίων και γενικότερα ανθρώπων των Γραμμάτων, όπως: Καμπούρογλου, Καραβία, Στεφ. Βυζαντίου κ.ά.

Ετσι και εδώ πρόκειται για τιμή στον διακεκριμένο Κερκυραίο μουσουργό Σπυρίδωνα Σαμάρα. Ο ίδιος είναι ο συνθέτης, σε στίχους Κωστή Παλαμά, του «Υμνου των Ολυμπιακών Αγώνων», επ’ ευκαιρία των πρώτων αγώνων του 1896. Λογικό είναι ο Δήμος Αθηναίων να ξαναδεί το θέμα της ονομασίας των οδών, τουλάχιστον όπου υπάρχει περίπτωση ειδικής διάκρισης διά τονισμού. Ακόμη και εκείνο το τραγικό της οδού «Τράλλεων» που είναι γνωστή ως «Τραλλέων»!

6.Η καγκελάριος και ο ποιητής
ΣΑΒΒΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ† Αρχιμανδρίτης

Κύριε διευθυντά,

Εις τo φύλλον της εφημερίδος σας, με ημερομηνίαν 31ην Δεκεμβρίου 2020 –της οποίας τυγχάνω αναγνώστης εκ των νεανικών χρόνων– δημοσιεύετε επιστολήν του κ. Προδρόμου Εμφιετζόγλου, «Δεύτερη επιστολή προς την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ». Επειδή έχω σπουδάσει στη Γερμανία, στο Τίμπινγκεν και η Γερμανία, όπου έζησα 26 χρόνια, είναι δεύτερη πατρίδα μου, με λυπεί η πολιτική της κ. Μέρκελ υπέρ της Τουρκίας και κατά της πατρίδος μου, και αισθάνομαι την ανάγκη να συγχαρώ τον επιστολογράφο σας.

Η Γερμανίδα καγκελάριος αγνοεί ή θέλει να αγνοεί τον μεγάλο φιλέλληνα ποιητή Χαίλντερλιν και την υπέροχο φράση του διασήμου καινοδιαθηκολόγου καθηγητού μου Ernst Käsemann: Ohne Marathon und Salamis wären wir Barbaren – «δίχως (τη νίκη των Ελλήνων εις) τον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, θα είμεθα (οι Γερμανοί) βάρβαροι». 

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, ούτε πρωτόφαντο στην Ελλάδα. Εχει συμβεί και άλλοτε. Κυρίως όμως είναι παγκόσμιο. Πρόκειται για τον ακραίο «τραμπισμό» που είναι ένα αποκρουστικό μείγμα «λαϊκισμού» και μίσους για τα μέσα ενημέρωσης και τους ανθρώπους τους, και που κορυφαίος διακρίθηκε σε αυτό, ο απελθών πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα τρολ του, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι - μάλλον δημοσιογράφοι είναι όσοι αγιογραφούν τον «ακατονόμαστο» και προσφέρουν κάλυψη στο κόμμα. Οι υπόλοιποι είμαι ΑΡΔ - ήτοι Αλήτες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι. Μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα: ξεπουλημένοι, τρωκτικά, μπουκωμένοι από τη «λίστα Πέτσα» (ακόμη και «συμβολαιάκηδες» μας αποκάλεσε, μου είπαν, μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ κατά την περίφημη συνεδρίαση του οργάνου της περασμένης Τρίτης, όπου έγινε μάχη για να βγει έστω και εκείνη η νερόβραστη ανακοίνωση στήριξής μας, εμένα και του Κουρτάκη! Δημοσιογράφος (;) συνδικαλιστής αποκαλεί συναδέλφους του "συμβολαιάκηδες", μετά τι να απαιτείς από την κοινωνία που έτσι την έχουν εκπαιδεύσει; Είναι σαν να ζητάς καλλιγραφίες από τον ποπό μιας μαϊμούς. Γίνεται; Δεν γίνεται...).

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/01/21

 
«Αρρωστες» καταστάσεις

Εποχές του μίσους, μαύρες εποχές. Εποχές εχθρικές, όπου κυριαρχεί το μίσος, η βούληση για εκδίκηση, η «ευχή» να πάθεις κακό, ακόμη και το μεγαλύτερο - να σε βρει ο θάνατος. «Ευχή» για σένα, για τους δικούς σου, για την οικογένεια, τα παιδιά σου. «Ευχή και κατάρα». Πώς κατάντησε αυτός ο κόσμος έτσι; Πώς μεταμορφώθηκε αυτή η κοινωνία σε μια κοινωνία λεπρών στο μυαλό; Σε μια Σπιναλόγκα, όπου κανείς δεν χρωστάει καλό λόγο για κανέναν, όλα είναι «ίσιωμα», και τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την εικόνα; Απορώ και εξίσταμαι. Βέβαια πάντοτε υπήρχε και ο φθόνος, και η κακία και το κουτσομπολιό και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση και οι ύπουλες κινήσεις, και οι «άρρωστες» συνθήκες και καταστάσεις. Αλλά σε τέτοιο βαθμό, ποτέ.

Το βιώνω εδώ και μερικές μέρες, με την υπόθεση της αγωγής του ενός εκατομμυρίου που απαιτεί από εμένα ο «ακατονόμαστος» ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ. Εκανα την Τρίτη το μεσημέρι μια ανάρτηση στο Twitter αναγγέλλοντας ότι παρέλαβα την αγωγή και πως ο περί ου ο λόγος αστέρας της πολιτικής θεωρώ ότι έκανε μεγάλο λάθος που την κατέθεσε.

Ποια ήταν η συνέχεια; Εκατοντάδες μηνύματα θαυμαστών του κυρίου αυτού, τα οποία με χολερικά σχόλια και κάθε είδους βρισιά, «ευχή και κατάρα» επιχείρησαν να «παρέμβουν» στην υπόθεση, υιοθετώντας εκ προοιμίου τους δικούς του ισχυρισμούς και παραβλέποντας το μείζον: ότι ο άνθρωπος επιχειρεί να φιμώσει την ελευθερία του Τύπου, και να δολοφονήσει την προσωπικότητα ενός δημοσιογράφου, εξοντώνοντάς τον ηθικά, κοινωνικά, επαγγελματικά, οικονομικά. Αυτή η κραυγαλέα επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα δεν τους είπε τίποτε. Την κατάπιαν ωσάν να επρόκειτο για κάτι απολύτως φυσιολογικό.

Το χειρότερο όμως είναι ότι παρέβλεψαν το μείζον. Που είναι το καθήκον όλων προς υπεράσπιση της ελευθεροτυπίας, της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθεροτυπίας, και του δικαιώματος της δημοσιογραφικής κριτικής στην εξουσία, την όποια εξουσία, τυφλωμένοι από το έλασσον, ήτοι το μίσος για τον άνθρωπο που στοχοποίησε ο ηγέτης του κόμματός τους.

Ο στρατός των τρολ

Δεν ξέρω πόση συμμετοχή έχει ο ίδιος σε αυτό - θέλω να πιστεύω, ακόμη και τώρα, και μετά τα όσα έχουν μεσολαβήσει, ότι δεν έχει. Αλλά στην ελάχιστη πιθανότητα να γνωρίζει (λέμε τώρα...) το πώς δρα και λειτουργεί ο μισθοφορικός στρατός των τρολ που συντηρεί η Κουμουνδούρου, θα του πρότεινα να ρίξει μια μικρή ματιά στην ιστορία. Είμαι βέβαιος πως σε όλο αυτό θα εντοπίσει ομοιότητες που παραπέμπουν στη μεσαιωνική Ιερά Εξέταση ή στους λιθοβολισμούς που επιβάλλει η σαρία. Γιατί ακόμη και σήμερα, 21 χρόνια μετά την έλευση του 21ου αιώνα, η κοινωνία του όχλου δεν έχει αλλάξει σε τίποτε τις συνήθειές της. Αλλαξε απλώς τα μέσα που χρησιμοποιεί. Τις πέτρες και τις φωτιές διαδέχθηκε το πληκτρολόγιο και η οθόνη ενός tablet ή ενός smart phone...

Τραμπισμός

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, ούτε πρωτόφαντο στην Ελλάδα. Εχει συμβεί και άλλοτε. Κυρίως όμως είναι παγκόσμιο. Πρόκειται για τον ακραίο «τραμπισμό» που είναι ένα αποκρουστικό μείγμα «λαϊκισμού» και μίσους για τα μέσα ενημέρωσης και τους ανθρώπους τους, και που κορυφαίος διακρίθηκε σε αυτό, ο απελθών πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα τρολ του, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι - μάλλον δημοσιογράφοι είναι όσοι αγιογραφούν τον «ακατονόμαστο» και προσφέρουν κάλυψη στο κόμμα. Οι υπόλοιποι είμαι ΑΡΔ - ήτοι Αλήτες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι. Μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα: ξεπουλημένοι, τρωκτικά, μπουκωμένοι από τη «λίστα Πέτσα» (ακόμη και «συμβολαιάκηδες» μας αποκάλεσε, μου είπαν, μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ κατά την περίφημη συνεδρίαση του οργάνου της περασμένης Τρίτης, όπου έγινε μάχη για να βγει έστω και εκείνη η νερόβραστη ανακοίνωση στήριξής μας, εμένα και του Κουρτάκη! Δημοσιογράφος (;) συνδικαλιστής αποκαλεί συναδέλφους του "συμβολαιάκηδες", μετά τι να απαιτείς από την κοινωνία που έτσι την έχουν εκπαιδεύσει; Είναι σαν να ζητάς καλλιγραφίες από τον ποπό μιας μαϊμούς. Γίνεται; Δεν γίνεται...).

0,60 ευρώ η βρισιά

Επανέρχομαι: Δεν άνοιξα φυσικά διάλογο με κανέναν, με τους υβριστές μου. Κανόνας. Δεν τους δίνεις την ευκαιρία να εξεμέσουν ακόμη περισσότερα. Δεν τους δίνεις υπόσταση (αυτοί - οι πιο κραυγαλέοι - είναι μεροκαματιάρηδες, 0,60 την ανάρτηση λέγεται ότι αμείβονται. Ανοιξες διάλογο; Απλώς θα πάρουν περισσότερα, γιατί σε έβρισαν περισσότερο. Τρελά πράγματα!).

Απλώς σταμάτησα να τους διαβάζω. Τόσο μονότονα χολερικοί, που δεν είχε πια καμία σημασία. Μερικά μάλιστα ήταν αναμασήματα κάποιων προηγούμενων, δείγμα ότι κάποιου είδους «συνεννόηση» υπάρχει. Εντολές. Κατευθύνσεις. Πού χτυπάμε, ποιον χτυπάμε. Χωρίς γιατί. Στα τυφλά. Είναι αυτός που είναι, δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Και μεταξύ τους, «ξεφωνημένοι» λογαριασμοί-τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, που έσερναν τον χορό, όλο και πιο βαθιά στον βούρκο με τα βοθρολύματα. Και αυτοί μεν, όπως προανέφερα, μεροκάματο βγάζουν. Οι άλλοι που τους ακολουθούν; Και που έχουν εκπαιδευτεί να την «πέφτουν» όπου εκείνοι υποδεικνύουν, με το μένος σφήκας που της τάραξες την ησυχία;

e-Μιζέρια

Για μένα εδώ είναι όλο το θέμα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι κάνουν στη ζωή τους; Πόσο μίζερη μπορεί να είναι αυτή η ζωή, ώστε να αποχαλινώνονται τόσο και να αφήνουν τη συσσωρευμένη τους χολή να ξεσπάει κατ' ενός ανθρώπου που στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν ποιος είναι, τι έχει κάνει στη δική του ζωή, αν έχει οικογένεια, παιδιά, φίλους, συγγενείς, αν έχει προσφέρει κάτι σε αυτόν τον τόπο.

Ειλικρινά δεν έχω απάντηση σε τίποτε από τα προηγούμενα. Εχω αναφερθεί και κατά το παρελθόν στο ίδιο θέμα, πίστευα ότι θα έβρισκα τις απαντήσεις που αναζητούσα διαβάζοντας σχετικά με αυτό το άθλιο φαινόμενο των haters, που είναι ταυτόχρονο σχεδόν σύμπτωμα με τη γέννηση των social media, αλλά ομολογώ την ήττα μου - ό,τι και να διάβασα στην (φτωχή επ' αυτού) ελληνική βιβλιογραφία, αλλά και σε μερικά ξένα έντυπα, στάθηκε αδύνατον να το ερμηνεύσω. Ισως γιατί δεν διαθέτω τις σπουδές ενός κοινωνιολόγου. Ισως πάλι να μην προσεγγίζω από σωστή γωνία το θέμα. Σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι η μεγάλη ζημιά που έχει συμβεί στην ελληνική κοινωνία εξαιτίας των social media, που χρονικά - η «άνθησή» τους δηλαδή - συμπίπτει με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, θα απαιτήσει πολύ χρόνο για να «θεραπευθεί». Αν τα καταφέρει δηλαδή. Γιατί πολύ φοβούμαι, ότι για τους περισσότερους η καταφυγή στο μίσος και την εχθρότητα τελικά δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια διέξοδος στην καταφρονεμένη ζωή που βιώνουν. Μισούν, άρα υπάρχουν...

Το χούι δύσκολα φεύγει. Εκείνη η συμπίεση του ερωτισμού, το αχόρταγο μάτι, και το ότι οι περισσότεροι της γενιάς μας δεν είχαν μια φυσιολογική ερωτική ζωή στα νιάτα τους, δεν χόρτασαν, δεν έζησαν κάποιον λογικό αριθμό εναλλαγής συντρόφων, είχε συνέπειες. Και, ασχέτως αν παντρεύτηκαν μετά, ιδίως αν μικροπαντρεύτηκαν, μέσα τους παρέμεινε το ανεκπλήρωτο, η παντοτινή ερωτική λιγούρα, τα απωθημένα, που λέμε. Οπότε, μπορεί να σκεφτεί κανείς πως ορισμένοι της κλάσης μας, όταν απέκτησαν κάποιου είδους εξουσία, χρήματα, ή και τα δύο, ιδίως όμως οποιαδήποτε εξουσία, ήταν σε κάποιο βαθμό αναμενόμενο (και κατακριτέο προφανώς), να τη χρησιμοποιήσουν για να κάνουν αναδρομική ερωτική αναπλήρωση. Η δύναμη, η εξουσία, το νταβατζηλίκι, η προστασία, η εκδούλευση χρησιμοποιήθηκαν για να υποκαταστήσουν την έλλειψη νεότητας, κάλλους, γοητείας. Κι όσοι (λίγοι) ξέφυγαν εντελώς απ' το μέτρο, έφτασαν ακόμα και στη βία, τον πειθαναγκασμό, στην απροκάλυπτη συναλλαγή, μέχρι και τον απεχθέστατο βιασμό, ενίοτε. Δεν μιλάμε για παρενόχληση που στα παλιότερα χρόνια ήταν στα όρια του σχεδόν αποδεκτού, αλλά για ξεκάθαρη βία, ανεξέλεγκτη, λόγω συσσωρευμένου πάθους και τυραννικής στέρησης. Φτάσανε ορισμένοι στο σημείο να διακυβεύσουν την αξιοπρέπεια, τη φήμη τους, τον σεβασμό της οικογένειας, ακόμα και να διακινδυνεύσουν φυλάκιση και στιγματισμό του ονόματός τους - για λίγα λεπτά βίαιου ερωτικού πλιάτσικου αποδείχτηκαν ικανοί να τσακίσουν δια βίου μια γυναίκα, ένα κορίτσι, και να διαπομπευθούν και να καταστραφούν και οι ίδιοι....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/01/21

 Το δέον και το έρεβος

Οταν πηγαίναμε πέμπτη - έκτη Γυμνασίου περνούσαμε επίτηδες μπροστά από το Καλαμαρί μόνο και μόνο για να δούμε τα κορίτσια που σχολούσαν και να ζαχαρώσουμε κανένα κοριτσίστικο γόνατο, ή τη μοβ του κλείδωση - κάποιες μαθήτριες σχολώντας ανέβαζαν λίγο την μπλε ποδιά, επίτηδες, από φυσιολογική φιλαρέσκεια. Το ίδιο σπανιοφανείς ήταν οι θηλυκοί αστράγαλοι και οι γάμπες. Το σεξ ήταν σχεδόν υπό δίωξη, γι' αυτό και η δική μας γενιά είχε - και έχει ακόμα - πολλές δυσκολίες με τις γυναίκες.

Η σεμνοτυφία, τότε, η καταπίεση και η στέρηση λαμπάδιαζαν κυριολεκτικά τη libido. Υπήρχαν αναπόφευκτα πολλοί παιδεραστές και κωλομπαράδες και αρκετοί νεαροί άντρες παντρεύονταν για λίγο σεξ. Μέσα στις οικογένειες που σχετίζονταν μεταξύ τους γινότανε χαμός, αλλά, βέβαια, ιεροκρυφίως. Ξαναμμένοι γείτονες, ακόμα και συγγενείς προσπαθούσαν επιδέξια ή βάναυσα να φορολογήσουν λίγη νεότητα, οπότε οι παρενοχλήσεις, οι βουβοί βιασμοί και άλλες αγριότητες ήταν συχνότατες και εν παραβύστω, όπως βέβαια και οι ξυλοδαρμοί, κάποτε οι βιτριολισμοί, και όχι σπάνια οι φόνοι τιμής, ή πάθους, κατά το «τη σκότωσα γιατί την αγαπούσα».

Ο αποκλεισμός και η στέρηση προκαλούσαν μυθοποίηση του ερωτικού υποκειμένου, αλλά και βία και ανωμαλία. Οι «οπαδοί της εφαπτομένης» όπως τους λέγαμε, δηλαδή οι εφαψίες, κυρίως στα λεωφορεία και στους συνωστισμούς ήταν πολλοί, όπως και οι μπανιστηρτζήδες (χάθηκαν, πια, με τόσο free πορνό στο Ιντερνετ). Οι ομοφυλόφιλοι κρύβονταν επιδέξια γιατί αποτελούσαν στόχο ειρωνείας παντού, ενώ μερικοί εξ αυτών που το έδειχναν απροκάλυπτα γίνονταν, τότε, δημόσια ατραξιόν (τους έκραζαν, τους έβριζαν, τους λοιδορούσαν, μέχρι και τους χτυπούσαν). Ο πόθος ήταν μονίμως μπουρλοτιασμένος σε έσχατο βαθμό και η παρθενία προ του γάμου αποτελούσε - ακόμα -ηθικό τιμαλφές. Η αυτεπάγγελτη «χειράντλησις σπέρματος», που λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος, αποτελούσε καθημερινό αντιστάθμισμα για πολύ κόσμο. Γενικά ο ερωτισμός ήταν σε αδιανόητη συμπίεση άρα και έξαρση. Το να έχεις ερωμένη (γκόμενα) αποτελούσε σχεδόν άθλο. Μάλιστα είχαμε ακούσει πως όταν κάποιος νεαρός πήγε με ένα κορίτσι διπλανού χωριού, κάπου στο Κιλκίς, στο δικό του το χωριό κάνανε φωταψία και χτυπούσαν εορταστικά τις καμπάνες, λες κι είχε κάνει ηρωικό κατόρθωμα.

Πέραν του ότι, στους κύκλους όλων σχεδόν των αγοριών, το να πάνε με ένα κορίτσι, ή με μια γυναίκα όχι από επιλογή, αλλά επειδή απλώς ανήκε στο άλλο φύλο, ήταν κάτι σαν ιδεοκαταναγκασμός - αν σου τύχαινε και δεν το έκανες σε θεωρούσαν κορόιδο και φλώρο. Επρεπε να κάνεις το καθήκον σου. Να επαληθεύσεις πάση θυσία τον ρόλο του αρσενικού, του επιβήτορα, αλλιώς γινόσουν ύποπτος, πιθανός χαντούμης. (Επί το συνηθέστερο: μαλάκας). Γενικά ο έρωτας είχε κάτι το κρύφιο, το απαγορευμένο και όποιος έκανε φανερή ερωτική σχέση ήταν αντικείμενο ζηλοφθονίας αλλά και κουτσομπολιού - το μάθαινε τάχιστα όλος ο κόσμος, ήταν κάτι το προκλητικό. Κάπως έτσι και σε τέτοιο κλίμα μεγαλώσαμε, εμείς, η γενιά του εξήντα - οι προηγούμενες, δε, φουρνιές είχαν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα. Οπότε, πολλοί, αναπόφευκτα, γίναμε σχεδόν στρεβλοί, και κάποιοι, δυστυχώς, έγιναν τέρατα. Μερικοί, δε, παραμένουν, ως τα γεράματα, γυναικοϊέρακες. Ή, γυναικάρεσκοι γέροντες. (Παρότι εκπεπτωκότες του έρωτος).

Το χούι δύσκολα φεύγει. Εκείνη η συμπίεση του ερωτισμού, το αχόρταγο μάτι, και το ότι οι περισσότεροι της γενιάς μας δεν είχαν μια φυσιολογική ερωτική ζωή στα νιάτα τους, δεν χόρτασαν, δεν έζησαν κάποιον λογικό αριθμό εναλλαγής συντρόφων, είχε συνέπειες. Και, ασχέτως αν παντρεύτηκαν μετά, ιδίως αν μικροπαντρεύτηκαν, μέσα τους παρέμεινε το ανεκπλήρωτο, η παντοτινή ερωτική λιγούρα, τα απωθημένα, που λέμε.

Οπότε, μπορεί να σκεφτεί κανείς πως ορισμένοι της κλάσης μας, όταν απέκτησαν κάποιου είδους εξουσία, χρήματα, ή και τα δύο, ιδίως όμως οποιαδήποτε εξουσία, ήταν σε κάποιο βαθμό αναμενόμενο (και κατακριτέο προφανώς), να τη χρησιμοποιήσουν για να κάνουν αναδρομική ερωτική αναπλήρωση. Η δύναμη, η εξουσία, το νταβατζηλίκι, η προστασία, η εκδούλευση χρησιμοποιήθηκαν για να υποκαταστήσουν την έλλειψη νεότητας, κάλλους, γοητείας. Κι όσοι (λίγοι) ξέφυγαν εντελώς απ' το μέτρο, έφτασαν ακόμα και στη βία, τον πειθαναγκασμό, στην απροκάλυπτη συναλλαγή, μέχρι και τον απεχθέστατο βιασμό, ενίοτε. Δεν μιλάμε για παρενόχληση που στα παλιότερα χρόνια ήταν στα όρια του σχεδόν αποδεκτού, αλλά για ξεκάθαρη βία, ανεξέλεγκτη, λόγω συσσωρευμένου πάθους και τυραννικής στέρησης. Φτάσανε ορισμένοι στο σημείο να διακυβεύσουν την αξιοπρέπεια, τη φήμη τους, τον σεβασμό της οικογένειας, ακόμα και να διακινδυνεύσουν φυλάκιση και στιγματισμό του ονόματός τους - για λίγα λεπτά βίαιου ερωτικού πλιάτσικου αποδείχτηκαν ικανοί να τσακίσουν δια βίου μια γυναίκα, ένα κορίτσι, και να διαπομπευθούν και να καταστραφούν και οι ίδιοι.

Βέβαια, αν το σκεφτείς, οι περισσότεροι (ανεξαρτήτως γενιάς) ίσως να μην είμαστε κατά βάθος αυτό που περιγράφει η ηθική ως το δέον, αλλά εκείνο που δείχνει ο μαρκήσιος Ντε Σαντ. (Μην εξωραΐζουμε τα πράγματα). Ισως αυτή να είναι η εσώτερη, αβάσταχτη, τρομακτική αλήθεια μας, το έρεβος, το οποίο, ευτυχώς, ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό απ' τον πολιτισμό και τον νόμο, τον φόβο και τη συνείδηση. Αλλά, για ορισμένους, όχι πάντα.

Μια πολιτικός είπε πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα σε βάθος. Σωστά. Αλλά εν προκειμένω το βάθος είναι ιστορικό και δύσκολα αντιμετωπίζεται αναδρομικά. (Πώς να κάνεις σε δυο γενιές ψυχανάλυση;). Ισως οι νεότεροι που μεγάλωσαν σε μεικτά σχολεία, σε πλήρη, σχεδόν, ερωτική ελευθερία, μείωση της σεμνοτυφίας, αλλά με σχεδόν μαραμένη libido λόγω της υπερπροσφοράς και της συνακόλουθης απομυθοποίησης, αποδειχτούν καλύτεροι. Βέβαια θα γράφονται λιγότερα ερωτικά ποιήματα και περισσότερα απαθή SMS, και, ήδη, κανείς, στο Ινσταγκραμ, δεν δίνει σημασία σε ένα ωραίο, γυναικείο γόνατο. (Ακόμα κι αν είναι της Ιωάννας Τούνη). Ωστόσο η όποια εξουσία θα έχει πάντα, σε κάθε εποχή, τις ερωτικές της παρενέργειες - ας ελπίσουμε, τώρα, πια, κάπως λιγότερες, παρά τα Viagra και τα Cialis.

Η εταιρική κοινωνική ευθύνη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για τις πόλεις και για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, που έρχεται να υποβοηθήσει το κράτος και τις τοπικές αρχές προς όφελος του πολίτη χωρίς τη χρονοτριβή της γραφειοκρατίας του Δημοσίου. Ζητούμενο είναι να ωφεληθεί ο κάτοικος της συνοικίας. Είναι κάτι μικρό, αλλά σημαντικό, που αν πολλαπλασιαστεί μπορεί να βελτιώσει πολλά....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/01/21

ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ,
του Νίκου Βατόπουλου

Με δύο έτοιμα πάρκα τσέπης στην Ανω Κυψέλη και στον Κολωνό και ένα ακόμη που ετοιμάζεται στο Παγκράτι, ο Δήμος Αθηναίων φέρνει στην ελληνική ζωή τη συνεργασία τοπικής αυτοδιοίκησης και ιδιωτικού τομέα στη μικρή κλίμακα της γειτονιάς. Το έχουμε ήδη δει σε μεγάλη κλίμακα στην πλατεία Ομονοίας, αλλά αυτοί οι μικροί κήποι ανάμεσα στις πολυκατοικίες είναι μια κίνηση που αν πολλαπλασιαστεί, μπορεί να αναβαθμίσει την καθημερινότητα.

Το πάρκο τσέπης στον Κολωνό, στη συμβολή των οδών Κιλκίς και Αλαμάνας, είναι μια όαση, που δείχνει πόσο πολλά μπορούν να γίνουν με απλό τρόπο. Εν προκειμένω, είναι απόρροια του προγράμματος «Υιοθέτησε την πόλη σου» του Δήμου Αθηναίων, το οποίο προϋποθέτει την πρόσκληση των ιδιωτών στον δημόσιο χώρο. Για την ελληνική νοοτροπία είναι κάτι ριζοσπαστικό και προκαλεί ακόμη αντιδράσεις, παρότι οι παρεμβάσεις δεν βαρύνουν τον πολίτη, αλλά το κόστος τους αναλαμβάνεται πλήρως από τον ιδιώτη χορηγό μέσα από την πολιτική εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Τα πάρκα τσέπης γίνονται σε οικόπεδα του δήμου με δωρεές ιδιωτών.

Στην περίπτωση του Κολωνού, χορηγός είναι ο όμιλος «Ηρακλής» και στην περίπτωση του πάρκου τσέπης στην Ανω Κυψέλη (Ευδοκίας και Καρτερίας) χορηγός είναι η Deloitte Foundation. Με αυτές τις δωρεές, που καλύπτουν πλήρως την κατασκευή των κήπων, γίνεται εφικτό να έχει κανείς σε σύντομο χρόνο το ζητούμενο αποτέλεσμα. Στον Κολωνό, το μικρό πάρκο φωτίζει μια υποβαθμισμένη περιοχή με πολλά προβλήματα. Δεν τα επιλύει φυσικά, αλλά βελτιώνει την καθημερινή εμπειρία. Είναι, επίσης, ένας τρόπος να σκεφτεί κανείς μέσα στην πόλη, εστιάζοντας σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο.

Χωρίς να γνωρίζω τις εργασίες διαμόρφωσης αυτού του πάρκου τσέπης στον Κολωνό, είχα περάσει ανύποπτος από τη γωνία Κιλκίς και Αλαμάνας στις 28 Δεκεμβρίου. Φωτογράφιζα την περιοχή και είχα δει τα πολλά προβλήματα, τα εγκαταλελειμμένα σπίτια, την έλλειψη πρασίνου. Οταν είδα τα συνεργεία να δουλεύουν, ήταν αμέσως φανερό ότι σχεδιαζόταν ένας κήπος. Τον σκέφτηκα ολάνθιστο και είδα αμέσως τη διαφορά. Το ζητούμενο είναι να υπάρξουν σταδιακά μικροί κήποι σε κάθε γειτονιά και ανάμεσα σε όλα τα οικοδομικά τετράγωνα, όπου μπορεί να εξευρεθεί χώρος.

Η εταιρική κοινωνική ευθύνη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για τις πόλεις και για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, που έρχεται να υποβοηθήσει το κράτος και τις τοπικές αρχές προς όφελος του πολίτη χωρίς τη χρονοτριβή της γραφειοκρατίας του Δημοσίου. Ζητούμενο είναι να ωφεληθεί ο κάτοικος της συνοικίας. Είναι κάτι μικρό, αλλά σημαντικό, που αν πολλαπλασιαστεί μπορεί να βελτιώσει πολλά.

Η κακοποίηση στον εργασιακό χώρο, με τη στενή ή την ευρεία έννοια του χώρου (δεν διαδραματίζονται όλα τα περιστατικά σε γραφεία), στην ακραία ή στην πιο ήπια εκδοχή της, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και σε μια παθογόνα κουλτούρα ανούσιας σκληραγώγησης και πειθαρχίας που, μετά χρόνια εφαρμογής χωρίς αντίσταση, έχει κανονικοποιήσει τη βία. Στο θέατρο, στον αθλητισμό, αλλά και σε πιο προσιτά στην κοινή εμπειρία πεδία, όπως τα εταιρικά, η παρενόχληση, οι εκφοβισμοί και οι απειλές είναι μια τόσο συνηθισμένη πρακτική που μεταβολίζεται ως αναγκαίος όρος συνεργασίας. Το επίμονο φλερτ από έναν προϊστάμενο, ο ψυχολογικός πόλεμος, οι χαρακτηρισμοί και η οξυθυμία θεωρούνται λίγο-πολύ αποδεκτές εκφάνσεις της συνολικής επαγγελματικής εμπειρίας. Οσοι δεν τις αποδέχονται μπορεί να στιγματιστούν ως απροσάρμοστα και μη ομαδικά πνεύματα. Αυτός είναι ακόμη ένας λόγος που καθιστά δυσχερείς τις καταγγελίες, μαζί με το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν καν φορείς και διαδικασίες που να τις διευκολύνουν σε πρακτικό επίπεδο....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/01/21

ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ, του Άρη Αλεξανδρή

Νομικό έλλειμμα

Το επιχείρημα πως οι ονομαστικές καταγγελίες για κακοποιητική συμπεριφορά σε επαγγελματικά περιβάλλοντα πρέπει να συνοδεύονται από αποδείξεις για να τις πάρουμε στα σοβαρά δεν είναι παράλογο. Δεν νοείται καταδίκη, δικαστική ή άλλη, χωρίς αποδεικτικό υλικό. Αυτό, όμως, το ξέραμε ήδη. Εκείνο που δείχνουμε να μη γνωρίζουμε είναι ότι δεν αφήνουν όλες οι πράξεις τα ίδια ίχνη. Κάποιες από αυτές, μάλιστα, δεν αφήνουν καθόλου ίχνη. Είναι σχεδιασμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι δύσκολη έως αδύνατη και η καταγγελία και η διάγνωσή τους. Σ’ αυτές τις φαντασματικές καταστάσεις, όπου η νοσηρότητα σπέρνεται και αναπαράγεται συστημικά κι αόρατα, οι κανόνες παύουν να είναι λειτουργικοί. Το τεκμήριο αθωότητας γίνεται εγγύηση μη ενοχής.

Γιατί τώρα

Το ελληνικό Me Too, που χάρη στη γενναία καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου δείχνει επιτέλους μια ευοίωνα αποκαλυπτική τάση εξάπλωσης, έχει ξεσηκώσει ήδη τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι καταγγελίες δεν έγιναν «εγκαίρως», ορίζοντας το «εγκαίρως» ως σύμπτωση της καταγγελίας μιας πράξης με τη στιγμή που η πράξη συνέβη. Η απάντηση είναι απλή: Οι διαφόρων ειδών παρενοχλήσεις βασίζονται στο στοιχείο της ιεραρχίας, στη δεσπόζουσα θέση εκείνου που παρενοχλεί. Μια ενδεχόμενη καταγγελία είναι πιθανό να έχει για το θύμα όχι απλώς αρνητικές επιπτώσεις, αλλά απολύτως συντριπτικό κόστος σε επίπεδο επιβίωσης. Ποιο είναι το δίχτυ προστασίας μιας νεαρής ηθοποιού για να καταγγείλει έναν φτασμένο ηθοποιό που απλώς θα τη διαψεύσει και θα φροντίσει να μη δουλέψει ποτέ ξανά; Ποιες αποδείξεις μπορεί να προσκομίσει και σε ποιον; Ποιος θα χρηματοδοτήσει έναν νομικό αγώνα που μπορεί και να μην οδηγήσει πουθενά; Είναι προφανές ότι μια τέτοια καταγγελία, αν γίνει ποτέ, θα γίνει σε μια ευνοϊκή για το θύμα συγκυρία, όπου το κέρδος θα είναι μεγαλύτερο από το διακύβευμα.

Αστοχα ερωτήματα

Αλλοι αναρωτιούνται γιατί το θύμα δεν αποχώρησε από το επαγγελματικό περιβάλλον στο οποίο διαπίστωσε την προβληματική συμπεριφορά. Αυτός ο ευλογοφανής προβληματισμός διατυπώνεται ως ερώτημα πρακτικής φύσεως, αλλά παρεμπιπτόντως μέμφεται την ηθική αξία του καταγγέλλοντος, υπονοώντας ένα είδος σιωπηλής συναίνεσης του θύματος στην κακοποίησή του. «Αφού σε κακοποιούσαν γιατί έμεινες;» Ούτε που περνάει από το μυαλό τους ότι οι επιλογές του θύματος μπορεί να είναι περιορισμένες, ότι μπορεί να έχει εκτεθεί ξανά σε κακοποιητικά περιβάλλοντα, ή μόνο σε τέτοια, και να νομίζει ότι το να υφίσταται βία είναι η μόνη του επιλογή. Είναι επίσης πολύ πιθανό να έχει εκλογικεύσει τη βία και να τη θεωρεί φυσιολογικό κομμάτι της επαγγελματικής του ζωής. Μερικοί από τους αρνητές των καταγγελιών προχωρούν ακόμη περισσότερο την απόπειρα αποδόμησης του θύματος, βάζοντάς τα με την καριέρα του. «Μήπως την οφείλει στο άτομο που καταγγέλλει;» Αυτό που αποτυγχάνουν, όμως, να αντιληφθούν μέσα στη φιλοσοφική θύελλα των υποθετικών σεναρίων είναι ότι το θύμα ενδέχεται να μην είχε ποτέ τη δυνατότητα να μην παρενοχληθεί, με ή χωρίς καριέρα.

Φυσικοποίηση της βίας

Η κακοποίηση στον εργασιακό χώρο, με τη στενή ή την ευρεία έννοια του χώρου (δεν διαδραματίζονται όλα τα περιστατικά σε γραφεία), στην ακραία ή στην πιο ήπια εκδοχή της, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και σε μια παθογόνα κουλτούρα ανούσιας σκληραγώγησης και πειθαρχίας που, μετά χρόνια εφαρμογής χωρίς αντίσταση, έχει κανονικοποιήσει τη βία. Στο θέατρο, στον αθλητισμό, αλλά και σε πιο προσιτά στην κοινή εμπειρία πεδία, όπως τα εταιρικά, η παρενόχληση, οι εκφοβισμοί και οι απειλές είναι μια τόσο συνηθισμένη πρακτική που μεταβολίζεται ως αναγκαίος όρος συνεργασίας. Το επίμονο φλερτ από έναν προϊστάμενο, ο ψυχολογικός πόλεμος, οι χαρακτηρισμοί και η οξυθυμία θεωρούνται λίγο-πολύ αποδεκτές εκφάνσεις της συνολικής επαγγελματικής εμπειρίας. Οσοι δεν τις αποδέχονται μπορεί να στιγματιστούν ως απροσάρμοστα και μη ομαδικά πνεύματα. Αυτός είναι ακόμη ένας λόγος που καθιστά δυσχερείς τις καταγγελίες, μαζί με το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν καν φορείς και διαδικασίες που να τις διευκολύνουν σε πρακτικό επίπεδο.

Πάντα ο σεξισμός

Το γεγονός ότι τα συνηθέστερα θύματα παρενόχλησης είναι γυναίκες κάνει την αντιμετώπιση του θέματος ακόμη πιο δύσκολη απ’ ό,τι ούτως ή άλλως είναι, γιατί προϋποθέτει την αναγνώριση του σεξισμού ως δομικού προβλήματος που προηγείται. Και όλοι ξέρουμε πόσο λίγοι είναι πρόθυμοι να προβούν σ’ αυτή την παραδοχή. Ομως η αλήθεια είναι πως όποιος σκοπεύει να ασκήσει καταχρηστικά την εξουσία που διαθέτει θα στοχεύσει πρώτα στα άτομα πάνω στα οποία θεωρεί ότι έχει δικαιώματα από καταβολής της ύπαρξής του. Ο γυναικείος πληθυσμός είναι, λοιπόν, πιο ευάλωτος σ’ αυτές τις συμπεριφορές, για τον ίδιο λόγο που είναι πιο ευάλωτος στα ισοπεδωτικά στερεότυπα, στη στέρηση δικαιωμάτων και στις επιθέσεις στον δρόμο. Εδώ έγκειται η αξία του Me Too και η αναγκαιότητα του ελληνικού παραρτήματός του.

Απαραίτητη διευκρίνιση

Η φράση «πιστεύουμε όλες τις γυναίκες», που έχει συνδεθεί με το κίνημα, ακούγεται περίεργη γιατί δεν επεξηγεί αυτό που εννοεί. Αυτό που θέλει να πει είναι «πιστεύουμε στο δικαίωμα όλων των γυναικών να καταγγείλουν όποιον τις αδικεί, αλλά και στο δικαίωμά τους να ληφθεί υπόψη και να εξεταστεί σε βάθος η κάθε καταγγελία τους ξεχωριστά». Κι αυτό είναι απολύτως κατανοητό και δίκαιο.

ΝΑ ΕΠΙΧΑΙΡΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, Ή ΝΑ ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΕΣ 60 ΓΥΡΟΥΣ ΤΩΝ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;....

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο θέμα

"ΕΣΤΙΑ", 30-31/01/21

 

ΕΝΑ "ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ" ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΕΚΦΥΓΟΥΝ ΤΟΥ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (κύριο θέμα+ΤΟ ΘΕΜΑ)

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/01/21

 

ΤΟ ΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ, ΠΟΥ ΤΟΥ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ ΜΕ ΤΙΣ ΑΓΩΓΕΣ ΤΩΝ 3 ΕΚΑΤ. € ΠΟΥ ΚΑΤΕΘΕΣΕ....

Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

 

Η δημοσίευση, κ. Πρόεδρε, ανέκαθεν είναι υποχρέωση του δημοσιογράφου. Είναι στοιχειώδης επαγγελματική και δημοκρατική υποχρέωσή του ταυτόχρονα, επειδή οι πολίτες πρέπει να είναι πληροφορημένοι. Ξέρω. Πολλές φορές, πολλά δημοσιεύματα, σας ενόχλησαν. Τη δεκαετία της κρίσης, πολύ συχνά, «ΤΑ ΝΕΑ» αποκάλυψαν τις πολιτικές σας στοχεύσεις. Πολύ νωρίς σας προειδοποιούσαμε ότι είναι πλάνη σας να υποστηρίζετε ότι θα σκίσετε τα Μνημόνια (κάνατε υποχρεωτική την υπογραφή ενός ακόμα Μνημονίου), ότι με τις πολιτικές σας η χώρα κινδύνευε να βρεθεί εκτός ευρωζώνης και εκτός ΕΕ, ότι θα φάτε τα μούτρα σας αν επιμένετε να παραβιάζετε τη διάκριση των εξουσιών ή να μεθοδεύετε τον έλεγχο της δικαιοσύνης και του Τύπου. Δεν μας ακούσατε. Λυπάμαι πολύ γι' αυτό. Αν είχατε προσαρμόσει τις πολιτικές σας ούτε τη χώρα θα είχατε παίξει στα ζάρια ούτε τη δημοκρατία - ούτε την καλή φήμη της Αριστεράς, το ηθικό της πλεονέκτημα που καταρρακώσατε...

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/01/21

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/01/21

 
Γράμμα στον Αλέξη Τσίπρα

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Αγαπητέ κ. Πρόεδρε,

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία πρόθεση να ασχοληθώ με τις πρωτοβουλίες σας και την προσπάθειά σας να κερδίσετε το χαμένο πολιτικό έδαφος, που επιβεβαίωσε η ήττα σας στις εκλογές του 2019 και συνεχίζουν να επιβεβαιώνουν αδιαλείπτως οι δημοσκοπήσεις, όσο δραστηριοποιείστε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δικό σας κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, δικό σας πρόβλημα είναι οι πολιτικές του, δικό σας και η θεμιτή προσπάθεια να διευρύνετε την εμβέλειά του.

Δεν θα σας έγραφα αυτό το γράμμα αν δεν είχατε αναθέσει στους δικηγόρους σας να υποβάλουν αγωγή κατά της εφημερίδας μας και του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαχρήστου, διεκδικώντας δύο εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση για σειρά δημοσιευμάτων που αφορούσαν την εξοχική σας κατοικία στην περιοχή της Λαυρεωτικής. Στην αγωγή σας ισχυρίζεστε ότι τα δημοσιεύματα αυτά σας προκάλεσαν ηθική βλάβη «από την παράνομη προσβολή της προσωπικότητας, της τιμής και της υπόληψής» σας. Με όλο τον σεβασμό στο αξίωμά σας, τα δημοσιεύματα αυτά είχαν στόχο την αποκάλυψη, ενώπιον των πολιτών, πτυχών της ζωής ενός πολιτικού ηγέτη για τον οποίο υπάρχει εύλογο ενδιαφέρον.

Η δημοκρατία δεν αξιώνει από τους ηγέτες της να πένονται, γι' αυτό άλλωστε και το ύψος της αμοιβής τους για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στον τόπο δεν είναι ευκαταφρόνητο. Αμείβονται καλά ώστε να ζουν και να καλύπτουν τις ανάγκες τους, αυτών και της οικογένειάς τους, με αξιοπρέπεια. Εναντι αυτού, η δημοκρατία αξιώνει από τους ηγέτες της, όπως και από τους δημόσιους λειτουργούς που ασκούν εξουσία, διαφάνεια. Ο λόγος είναι εύλογος, τον έχετε κατά καιρούς αναδείξει και εσείς: ο ηγέτης δεν μπορεί να δίνει λαβές στους πολίτες ούτε για να σκεφτούν ότι μπορεί να διατηρεί σχέσεις διαπλοκής.

Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για την εξοχική σας κατοικία ήταν εύλογο για τους παραπάνω λόγους, και πολλαπλασιαζόταν από το γεγονός ότι δεν είχατε ανακοινώσει τη μίσθωσή της. Οι πολίτες έμεναν με την εντύπωση ότι διαμένετε σε ένα μικροαστικό διαμέρισμα στην Κυψέλη, ο πολιτικός λόγος σας ενέτεινε το λαϊφστάιλ του «παιδιού του λαού», για το οποίο στο παρελθόν σας έχουν απονείμει εύσημα ξένα ΜΜΕ. Η αποκάλυψη της εξοχικής σας κατοικίας με τη σύμπραξη και των «ΝΕΩΝ», άλλωστε, συνέβαλε στην εμπέδωση από τους πολίτες των ικανοτήτων σας στην εμπορική διαπραγμάτευση που σας εξασφάλισε τόσο χαμηλό τίμημα, προϊόν ασφαλώς της εκπαίδευσής σας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και εταίρους μας στην ΕΕ, το τραγικό πρώτο εξάμηνο της κυβερνητικής σας θητείας.

Θέλατε όντως να αποκρύψετε την εξοχική σας κατοικία για κάποιους λόγους; Ακόμα κι αν ισχυρίζεστε ότι δεν το θέλατε, έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε καχύποπτοι, όσο μάλιστα ενθυμούμαστε την πολιτεία σας όσο είχατε την κυβερνητική εξουσία και, ιδίως, την περίφημη κρουαζιέρα με το κότερο της οικογένειας Παναγοπούλου, το καλοκαίρι μετά το πολύνεκρο δυστύχημα στο Μάτι. Το κότερο στο οποίο εικονίζεστε, σε φωτογραφία που δημοσιεύτηκε, να απολαμβάνετε το πούρο σας αντικρίζοντας το απέραντο γαλάζιο των ελληνικών θαλασσών. Και τότε είχε αποκρυβεί η ακριβή εκείνη καλοκαιρινή σας αναψυχή στη συγκεκριμένη συγκυρία, για την οποία δεν θα μαθαίναμε ποτέ αν τα ΜΜΕ δεν έκαναν το καθήκον τους. Και τότε το πρόβλημα δεν ήταν απλώς η ψευδής εικόνα του αριστερού λαϊφστάιλ σας που συγκρουόταν με την πραγματικότητα των επιλογών της ζωής σας, αλλά κυρίως μια υποψία διαπλοκής, αφού η ιδιοκτήτρια της θαλαμηγού ήταν διορισμένη, άμισθη ασφαλώς, σύμβουλός σας.

Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης. Η φράση που κοσμεί την αίθουσα διαλέξεων της ΕΣΗΕΑ, μπροστά από την οποία σίγουρα έχετε μιλήσει αρκετές φορές, αποδίδεται στον φιλέλληνα γερμανό δημοσιογράφο Ιωάννη Ιάκωβο Μάγερ, που εξέδιδε τα «Ελληνικά Χρονικά» στο πολιορκημένο Μεσολόγγι και πέθανε υπηρετώντας το καθήκον του το 1826, κατά την Εξοδο των Πολιορκημένων.

Η δημοσίευση, κ. Πρόεδρε, ανέκαθεν είναι υποχρέωση του δημοσιογράφου. Είναι στοιχειώδης επαγγελματική και δημοκρατική υποχρέωσή του ταυτόχρονα, επειδή οι πολίτες πρέπει να είναι πληροφορημένοι. Ξέρω. Πολλές φορές, πολλά δημοσιεύματα, σας ενόχλησαν. Τη δεκαετία της κρίσης, πολύ συχνά, «ΤΑ ΝΕΑ» αποκάλυψαν τις πολιτικές σας στοχεύσεις. Πολύ νωρίς σας προειδοποιούσαμε ότι είναι πλάνη σας να υποστηρίζετε ότι θα σκίσετε τα Μνημόνια (κάνατε υποχρεωτική την υπογραφή ενός ακόμα Μνημονίου), ότι με τις πολιτικές σας η χώρα κινδύνευε να βρεθεί εκτός ευρωζώνης και εκτός ΕΕ, ότι θα φάτε τα μούτρα σας αν επιμένετε να παραβιάζετε τη διάκριση των εξουσιών ή να μεθοδεύετε τον έλεγχο της δικαιοσύνης και του Τύπου. Δεν μας ακούσατε. Λυπάμαι πολύ γι' αυτό. Αν είχατε προσαρμόσει τις πολιτικές σας ούτε τη χώρα θα είχατε παίξει στα ζάρια ούτε τη δημοκρατία - ούτε την καλή φήμη της Αριστεράς, το ηθικό της πλεονέκτημα που καταρρακώσατε.

Αγαπητέ κ. Πρόεδρε,

Δεν μας τρομάζει η αγωγή σας. Αλλωστε δεν είστε ο πρώτος πολιτικός που στρέφεται δικαστικά εναντίον της εφημερίδας μας και συντακτών της. Δεν είστε ο πρώτος πολιτικός που περιφρονεί την ελευθερία του Τύπου, ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα που προστατεύεται σε όλο τον δυτικό κόσμο. Εχει προηγηθεί ο κυβερνητικός εταίρος σας, Πάνος Καμμένος (τον θυμάστε;), μάλιστα σε καιρό που είχε κυβερνητικό αξίωμα και ενώ μεθοδεύατε τον έλεγχο της Δικαιοσύνης. Οπως εκείνος ελπίζουμε ότι διδάχτηκε το παιχνίδι της δημοκρατίας από τις επιμορφωτικές γι' αυτόν υποθέσεις στις οποίες μας είχε εμπλέξει, έτσι και εσείς θα έχετε την ευκαιρία να μάθετε. Οι λειτουργοί του Τύπου, κ. Πρόεδρε, που κάνουν το καθήκον τους, δεν εκφοβίζονται. Αντίθετα. Γίνονται μαχητικότεροι και αποκαλυπτικότεροι.

Τι καταφέρατε με όλα αυτά; Να γίνει η αγωγή σας μπούμερανγκ. Ολο το πολιτικό σύστημα σας έχει αποδοκιμάσει, ο νομικός κόσμος θεωρεί ανοίκεια και προσβλητική την καταφυγή σας στη Δικαιοσύνη, οι πολίτες εξανίστανται που ένας πολιτικός ηγέτης και τέως πρωθυπουργός επιδιώκει να λύσει πολιτικά προβλήματα στα δικαστήρια, ο Τύπος υπενθυμίζει τις αναξιοπιστίες και τα πραγματικά ψεύδη με τα οποία πολιτευτήκατε... Αν δεν σας λέει τίποτα η αποδοκιμασία ούτε της ΕΣΗΕΑ, του συνδικαλιστικού σωματείου των δημοσιογράφων, επιμείνετε στην αγωγή σας. Ραντεβού όχι στα γουναράδικα - αλλά στο ακροατήριο.

Ως τότε,

Διατελώ μεθ' υπολήψεως

Ο «Πετρούνιας» της πολιτικής

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ


Οταν το 2015 η… ελπίδα ήρθε στην Ελλάδα και την Ευρώπη, με όχημα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, βασιλιάς της ενόργανης γυμναστικής παγκοσμίως ήταν ο Λευτέρης Πετρούνιας.

Οι μοναδικές ασκήσεις του και οι εκπληκτικές κωλοτούμπες που έκανε στους κρίκους, τον είχαν καταστήσει «βασιλιά» του αθλήματος.

Ηταν η εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε μέσα σε έξι μήνες να κάνει τη μέγιστη κυβίστηση και από «αρχηγός των ατάκτων» που θα άλλαζε την Ευρώπη και θα έσκιζε τα ελληνικά Μνημόνια, να υπογράψει τη συνθηκολόγηση με τους δανειστές.

Τότε είχε ειπωθεί ως αστείο ότι «ο Πετρούνιας είναι πολύ καλός, αλλά τον Τσίπρα δεν τον ξεπερνά».

Η «κωλοτούμπα» έγινε όρος στα διεθνή λεξικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε επί 4,5 χρόνια τη χώρα ακριβώς γιατί ο πρώην πρωθυπουργός επέδειξε χαρακτηριστική… προσαρμοστικότητα.

Η μία μετά την άλλη οι υποσχέσεις της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησαν μπροστά στη βουλιμία για την εξουσία, η οποία μάλιστα ενισχύθηκε από τον κυβερνητικό εταίρο, Πάνο Καμμένο.

Από το 2015 και την εγκατάλειψη της ιδέας να σκίσουν τα Μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, κύλησαν πολλοί μήνες. Κι έγιναν πολλές κωλοτούμπες. Ισως δε αυτή η αναξιοπιστία, η ανακολουθία των λόγων και των πράξεων να συνετέλεσε στη δεινή ήττα που υπέστη το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά και στην αδυναμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πείσει ακόμη και τώρα ότι μπορεί να γίνει ξανά κυβέρνηση.

Η «κωλοτούμπα» έγινε όρος στα διεθνή λεξικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε επί 4,5 χρόνια τη χώρα ακριβώς γιατί ο πρώην πρωθυπουργός επέδειξε χαρακτηριστική… προσαρμοστικότητα. Η μία μετά την άλλη οι υποσχέσεις της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησαν μπροστά στη βουλιμία για την εξουσία, η οποία μάλιστα ενισχύθηκε από τον κυβερνητικό εταίρο, Πάνο Καμμένο . Από το 2015 και την εγκατάλειψη της ιδέας να σκίσουν τα Μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, κύλησαν πολλοί μήνες. Κι έγιναν πολλές κωλοτούμπες. Ισως δε αυτή η αναξιοπιστία, η ανακολουθία των λόγων και των πράξεων να συνετέλεσε στη δεινή ήττα που υπέστη το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η συντριπτική πλειονότητα όσων εγκατέλειψαν τον κ. Τσίπρα το 2019 το έκανε γιατί θεώρησε ότι τον «πρόδωσε».

Οτι δηλαδή δεν τήρησε όσα υποσχέθηκε, ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομίας, που αποτέλεσε και τη «μαύρη τρύπα» του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και σήμερα στην Κουμουνδούρου συζητούν για το πλήγμα που επέφεραν στη μεσαία τάξη. Μια παραδοχή που έκανε πρόσφατα και ο Παύλος Πολάκης λέγοντας: «γ@@@@με τη μεσαία τάξη και χάσαμε τις εκλογές».

Στερνή μου γνώση, που λέει και ο λαός καθώς ήταν η βασικότερη κωλοτούμπα που έκανε, εν γνώσει του ο Αλέξης Τσίπρας.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης πήγε περίπατο, η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης ήταν οδυνηρή. Από τη «σεισάχθεια», την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και την αναδιανομή πλούτου, φτάσαμε στους πιο σκληρούς φορολογικούς νόμους και σε μια κοινωνία που ζούσε με επιδόματα.

Κι από τον πόλεμο κατά του κεφαλαίου, που ορκιζόταν μέχρι το 2015, καταλήξαμε στις ιδιωτικοποιήσεις, το Ταμείο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, τους πλειστηριασμούς, τις περικοπές στις συντάξεις, τον εργασιακό μεσαίωνα.

Κι αν τα οικονομικά αποτέλεσαν την «ταφόπλακα» της… προοδευτικής διακυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου, χαριστική βολή έδωσαν οι θεσμικές και πολιτικές και… αξιακές «παρεκτροπές» τους.

Ποιος ξεχνά άλλωστε ότι λίγες εβδομάδες μετά την τραγωδία στο Μάτι ο Αλέξης Τσίπρας έκανε διακοπές στο κότερο εφοπλιστή επειδή ήταν… κουρασμένος;

Στις κυβιστήσεις σε στυλ «Πετρούνια» θα πρέπει να προστεθεί και η προ του 2015 μάχη κατά της διαπλοκής, της διαφθοράς, των «συστημικών ΜΜΕ».

Οι διαπρύσιοι λόγοι του Αλέξη Τσίπρα για «ισοπέδωσή» τους προς όφελος του ελληνικού λαού, μετατράπηκαν σε deal κάτω από το τραπέζι.

Αντί για πάταξη της διαπλοκής, ο ΣΥΡΙΖΑ έστησε το δικό του «παραμάγαζο» στη Δικαιοσύνη θέλοντας να βάλει φυλακή πολιτικούς του αντιπάλους και να κερδίσει τις εκλογές.

Αντί της σύγκρουσης με τα συμφέροντα, κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήρθαν σε συμφωνία κάτω από το τραπέζι με «δικούς» τους επιχειρηματίες.

Επιχείρησαν να στήσουν το «Syriza Channel» με τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα και το παραδημοσιογραφικό κύκλωμα που δημιούργησαν, την ίδια στιγμή που έκλεισαν ή επιχείρησαν να κλείσουν κανάλια και εφημερίδες, Μέσα μη αρεστά στην Κουμουνδούρου.

Ακόμη και στην εξωτερική πολιτική οι κωλοτούμπες διαδέχονταν η μία την άλλη. Ο… Ολαντρέου και η μαντάμ Μέρκελ έγιναν οι καλύτεροι ηγέτες για τον Τσίπρα. Ο «διαβολικός» Τραμπ, μετατράπηκε σε καλό φίλο για τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ τα «έσπασαν» με τη Μόσχα, όταν το 2015 περίμεναν στο αεροδρόμιο τα ρούβλια που θα έσωζαν την Ελλάδα.

Στον ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι οι κωλοτούμπες έγιναν από ανάγκη. Λόγω Μνημονίων, επειδή είχαν την κυβέρνηση, αλλά δεν είχαν την εξουσία, επειδή τους πολέμησε το κατεστημένο.

Ισως, απλά να στρουθοκαμηλίζουν. Διότι, όπως δείχνει η πρόσφατη δημοσκόπηση της metron analysis για το Mega, 7 στους 10 (69%) κρίνει αρνητικά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ 75% αρνητικά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το στοιχείο που μπορεί να εξηγεί ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Κουμουνδούρου.

Επικίνδυνες ευαισθησίες

ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΜΗΛΛΑ

Εχω γράψει πολλές φορές στα τουρκικά μέσα επικοινωνίας για την «υπερευαισθησία» του Ρ.Τ. Ερντογάν στο θέμα της προσβολής. Εκεί εκατοντάδες έχουν διωχθεί και πολλοί καταδικάστηκαν επειδή υποτίθεται ότι προσέβαλαν τον ισχυρό άνδρα της χώρας. Συχνά ως θετικό παράδειγμα έδειξα την δημοκρατική Ελλάδα όπου οι πολιτικοί ανέχονται την κριτική ακόμα και αν είναι ακραία και άδικη.

Δεν περίμενα ότι θα έγραφα για το ίδιο θέμα και στην Ελλάδα. Εδώ όπου ειδικά οι πολιτικοί σε σχέση με έναν απλό πολίτη είναι στην ουσία πιο ισχυροί, δεν προσβάλλονται πολύ συχνά και πολύ εύκολα. Ο κ. Μητσοτάκης π.χ., ανέχεται την «κριτική» του κ. Αλ. Τσίπρα η οποία σε πολλές χώρες θα την έκριναν υβριστική, συκοφαντική και προσβλητική ή έστω απόμακρη από την αστική ευγένεια.

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πότε ο κ. Τσίπρας θα είναι ευαίσθητος και θα μηνύει όποιον θα αναφέρεται στο όνομά του με «τρόπο προσβλητικό της προσωπικότητάς του» και πότε ο ίδιος θα μπορεί να μιλά όπως έκανε στη Βουλή για τους αντιπάλους του. Déjà vu που λένε! Σε ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό καθεστώς είδα μια τάση και στον Ρ.Τ. Ερντογάν. Στολίζει τους αντιπάλους του με άφθονα υποκοριστικά επίθετα, όπως πουλημένοι σε ξένες σκοτεινές δυνάμεις, δηλαδή προδότες, (που στην Ελλάδα αυτό θα αντιστοιχούσε στο «γερμανοτσολιάδες»), εχθροί του λαού, υπερασπιστές των κέντρων συμφερόντων, ας πούμε των ελίτ, αλλά όταν του ασκούν κριτική μετατρέπεται σε έναν ευαίσθητο άνθρωπο που θίγεται εύκολα

Ως παράδειγμα αυτής της κριτικής παραθέτω τους χαρακτηρισμούς που ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε πρόσφατα στον λόγο του στη Βουλή κατά του αντιπάλου του μέσα σε μια μόλις ενενηντάλεπτη ομιλία. (Συζήτηση για την πανδημία Covid-19, 15.1.2021). Ο κ. Μητσοτάκης, σύμφωνα με τον θιγέντα για τη «βίλα του» πρώην πρωθυπουργό, έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

«Ιδεοληψία (4 φορές), αλαζονεία (2), σύνδρομο του παντογνώστη, ανεμελιά (2), αμέλεια, έλλειψη συναίσθησης πραγματικότητας, αυταρέσκεια, εμμονές, υποκρισία, συκοφαντία, ελαφρότητα, καμιά αίσθηση ευθύνης, αδιαφορία, όχι καθαρό μυαλό, είναι ξεκομμένος από την πραγματικότητα, διχαστικός (2), ανίκανος (3), ανεύθυνος, χυδαίος, χωρίς αξιοπρέπεια, υπέρ της ελίτ, υπέρ της κερδοσκοπίας, λέει ψέματα». Μπορεί και να μου διέφυγαν ορισμένες άλλες «μομφές».

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πότε ο κ. Τσίπρας θα είναι ευαίσθητος και θα μηνύει όποιον θα αναφέρεται στο όνομά του με «τρόπο προσβλητικό της προσωπικότητάς του» και πότε ο ίδιος θα μπορεί να μιλά όπως έκανε στη Βουλή για τους αντιπάλους του.

Déjà vu που λένε! Σε ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό καθεστώς είδα μια τάση και στον Ρ.Τ. Ερντογάν. Στολίζει τους αντιπάλους του με άφθονα υποκοριστικά επίθετα, όπως πουλημένοι σε ξένες σκοτεινές δυνάμεις, δηλαδή προδότες, (που στην Ελλάδα αυτό θα αντιστοιχούσε στο «γερμανοτσολιάδες»), εχθροί του λαού, υπερασπιστές των κέντρων συμφερόντων, ας πούμε των ελίτ, αλλά όταν του ασκούν κριτική μετατρέπεται σε έναν ευαίσθητο άνθρωπο που θίγεται εύκολα.

Εγώ ήμουν πάντα επιφυλακτικός απέναντι στους «ευαίσθητους». Εγραψα συχνά ότι δεν συμμερίζομαι, π.χ., τα κριτήρια αυτών που ενοχλούνται με τις γελοιογραφίες του Προφήτη. Πιστεύω ότι η «προσβολή» είναι ένα πολύ υποκειμενικό αίσθημα. Αν γίνει χρήση της «προσβολής» από τους ισχυρούς, εννοώ τους πολιτικούς, τα δημοκρατικά καθεστώτα αρχίζουν να θυμίζουν πολιτεύματα όπου η κρίση του ενός είναι η νόρμα.

Βέβαια πολύ καλή είναι η ευγένεια, αλλά αν ήταν να επιλέξω μεταξύ της αγένειας και του περιορισμού της κριτικής θα επέλεγα την πρώτη. Ηδη, όταν περιοριστεί η κριτική δεν εξαλείφονται η αγένεια, η αυθαιρεσία ούτε ο αυταρχισμός.

-Ο Ηρακλής Μήλλας είναι πολιτικός επιστήμονας, πολιτικός μηχανικός

Στα τέλη του 1988 και ενώ ήδη ψηνόταν το σκάνδαλο Κοσκωτά, το ΠΑΣΟΚ του άρρωστου Ανδρέα (που μόλις είχε επιστρέψει από το Χέρφιλντ) έβαινε κατά κρημνών. Το έδειχναν οι πρωτόγονες τότε δημοσκοπήσεις, το φανέρωναν όλα τα μηνύματα από την κοινωνία. Ο Παπανδρέου μάζεψε το Εκτελεστικό Γραφείο του Κινήματος (που επί 15 χρόνια έκανε θαύματα), για να δουν πώς μπορούν να αντιστρέψουν την κατάσταση. Επρόκειτο για μια παροιμιώδη συνεδρίαση, στην οποία Γεννηματάς, Άκης, Λαλιώτης, Πεπονής, Μένιος, Αλευράς και άλλοι πρωτοκλασάτοι της εποχής εξάντλησαν όλη τους την ικανότητα σε βαθυστόχαστες αναλύσεις και σε ρηξικέλευθες προτάσεις. Στο τέλος ήρθε η σειρά της Μελίνας. Αυτή τους κοίταξε με εκείνο το ανεξιχνίαστο γυναικείο της βλέμμα και αρκέστηκε σε μια σπαρακτικά τελεσίδικη διαπίστωση μόλις τεσσάρων λέξεων: «Δεν αρέσουμε πια, πρόεδρε».

Δεν ξέρω αν η φράση αυτή λέει κάτι στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ που έχει βαλθεί να αντιγράψει και να κληρονομήσει το παλαιό κραταιό ΠΑΣΟΚ, θα ‘πρεπε όμως. Βεβαίως, αισθητικού περιεχομένου αποφθέγματα σαν κι αυτό της Μελίνας δεν συνηθίζονται στην καθ’ ημάς Αριστερά. Αν και ιστορικά μυημένη στην εφεύρεση συνθημάτων προς τις μάζες, ουδέποτε κατάφερε να συμπυκνώσει σε λίγες ουσιώδεις φράσεις τις δικές της εσωτερικές αδυναμίες. Μιλούν πολύ εκεί μέσα χωρίς να λένε τίποτα, είναι γνωστό αυτό. Όταν όμως όλες οι μαρξιστικές αναλύσεις τους και όλα τα αριστερά τους τσιτάτα αποδεικνύονται ανίκανα να εξηγήσουν τους λόγους της διαρκούς δημοσκοπικής καταβύθισης τους, τότε η καταφυγή στα βιωματικά λόγια μιας ηθοποιού που διέπρεψε στην πολιτική ίσως να αποδεικνυόταν λυτρωτική για αυτούς.

Το 1.000.000 ευρώ του Τσίπρα Πατήστε εδώ

Τα γράφω αυτά με αφορμή τις δύο νέες δημοσκοπήσεις των ημερών: Metron Analysis για το Mega και PULSE για τον ΣΚΑΪ, οι οποίες επιβεβαίωσαν αυτό που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Την διατήρηση της μεγάλης διαφοράς μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ (16,4% και 16%) παρά τα πρωτόγνωρα προβλήματα που διαχειρίζεται η κυβέρνηση, όχι πάντα με επιτυχία. Το τρομερό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν κερδίζει, αλλά αποδεικνύεται ανίκανος ακόμα και να παραμείνει σταθερός. Πέφτει. Το ίδιο και ο Τσίπρας προσωπικά. Καταντά πια μονότονο να μιλάμε για αυτά, ζούμε πετρωμένο το ίδιο ακριβώς σκηνικό εδώ και σχεδόν δυο χρόνια. Τα πάντα αλλάζουν γύρω μας, εκτός από τα δημοσκοπικά δεδομένα.

Στο τέλος ήρθε η σειρά της Μελίνας. Αυτή τους κοίταξε με εκείνο το ανεξιχνίαστο γυναικείο της βλέμμα και αρκέστηκε σε μια σπαρακτικά τελεσίδικη διαπίστωση μόλις τεσσάρων λέξεων: «Δεν αρέσουμε πια, πρόεδρε».Δεν ξέρω αν η φράση αυτή λέει κάτι στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ που έχει βαλθεί να αντιγράψει και να κληρονομήσει το παλαιό κραταιό ΠΑΣΟΚ, θα ‘πρεπε όμως. Βεβαίως, αισθητικού περιεχομένου αποφθέγματα σαν κι αυτό της Μελίνας δεν συνηθίζονται στην καθ’ ημάς Αριστερά. Αν και ιστορικά μυημένη στην εφεύρεση συνθημάτων προς τις μάζες, ουδέποτε κατάφερε να συμπυκνώσει σε λίγες ουσιώδεις φράσεις τις δικές της εσωτερικές αδυναμίες. Μιλούν πολύ εκεί μέσα χωρίς να λένε τίποτα, είναι γνωστό αυτό..

Λέω το λοιπόν πως ίσως ήρθε η ώρα εκεί στην Κουμουνδούρου να αφήσουν τις πολυπλόκαμες και πολυεπίπεδες αναλύσεις, να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν πολιτικό εκκρεμές που πηγαιονοέρχεται αδιάκοπα από τον αριστερό ριζοσπαστισμό στην ήπια σοσιαλδημοκρατία, να κάτσουν γύρω από ένα τραπέζι και σεμνά-σεμνά να ομολογήσουν στον εαυτό τους αυτό που κάποτε εκστόμισε η Μελίνα. «Δεν αρέσουμε πια». Θα είναι η αρχή της αυτολύτρωσης τους. Οπως ο χρόνιος πότης που επιτέλους ομολογεί τον αλκοολισμό του ή ο παλαιός αριστοκράτης που αναγνωρίζει πια τον ξεπεσμό του, όλα θα γίνουν ξάφνου ευκολότερα. Θα κοιταχτούν στο καθρέφτη και πρώτη φορά θα αντικρύσουν τον πραγματικό τους εαυτό. Τότε θα ξέρουν τι να κάνουν.

Το προτείνω χωρίς να ελπίζω ότι θα το αποδεχτούν ποτέ. Θα επιμένουν στα ίδια και στα ίδια μέχρι να ξανατρακάρουν πάνω σε ένα εκλογικό σώμα που τους έχει απομυθοποιήσει πλήρως, που δεν επιθυμεί να τους ξαναδώσει ευκαιρία. Ξέρετε γιατί δεν θα το κάνουν; Διότι όταν κάποιος ομολογεί ότι δεν αρέσει πια, τότε αποδέχεται ότι πέρασε ο καιρός του. Ότι γέρασε και πρέπει να αποσυρθεί.

Πηγή: Protagon.gr

ΠΡΩΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΚΤΗΜΑ ΤΑΤΟΪΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016: Μέσα στο αστικό συγκρότημα της Αθήνας, στις υπώρειες της Πάρνηθας, ένας μεγάλος δρυμός με σπάνια και πλούσια χλωρίδα και πανίδα και “ενδοξα” κτήρια μιάς άλλης εποχής που αποτελεί οριστικώς παρελθόν από πολιτειακό πρίσμα, παραδομένος στην αδιαφορία του Κράτους στο οποίο και ανήκει-πέντε Υπουργεία αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους γιά τα προφανή και άμεσα στοιχειώδη μέτρα,τρομάρα τους-λες ή τείνεις να πιστέψεις ότι τιμωρείται. Δεν του πρέπει του πρώην Βασιλικού Κτήματος Τατοϊου αυτή η μεταχείριση, είναι τόσο άδικη. Η διαφύλαξη του φυσικού και ζωϊκού πλούτου στο αχανούς εκτάσεως κτήματος και η ανάδειξη-αναπαλαίωση όσων κτηρίων στέκονται πλέον όρθια σε αυτό και έχουν ανθέξει στην φθορά του χρόνου και τις κλοπές-καταστροφές σε αυτά, αποτελεί μείζον στοίχημα, στο οποίο προσπαθεί να συμβάλλει ο “Όμιλος Φίλων Τατοίου” , που οργανώνει ξεναγήσεις σε ομάδες επισκεπτών τα Σαββατοκύριακα, μετά από προσυνεννόηση αρκετού χρόνου. Η ξενάγηση από τον Πρόεδρο του Ομίλου κ. Βασίλη Κουτσαβλή, ήταν πληρέστατη και μαζύ αυτο-ενοχοποιητική, γιά τη συλλογική μας συστηματική αδιαφορία ως προς το συνεχιζόμενο έγκλημα στο Κτήμα Τατοϊου, που σβήνει μέρα με τη μέρα, μέσα στην αδιαφορία και την εκδικητικότητα αρμοδίων μεν, πλην και ολετήρων. Ακόμη και ο φύλακας-σκύλος στο κάποτε κυρίως ανάκτορο βγάζει με τον τρόπο του την αγωνία, όταν βλέπει ανθρώπους…(Εις ό,τι αφορά την οργάνωση της επίσκεψης, η πρωτοβουλία ανήκε στους "Φίλους των Εκδρομών", όπου οι γονείς μου υπήρξαν ιδρυτικοί συνεκδρομείς, και ήταν η 195η εκδρομή τους, που έκοψαν και πίττα γιά το νέο έτος 2016)

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

]