Ο ΜΗΤΣΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΥ: Όλα ξεκίνησαν από τον Πολάκη, χάρις στον οποίο μάθαμε μια καινούργια λέξη: «απατός», που σημαίνει μόνος. Είπε λοιπόν ο αψύς Κρητικός στον Φαραντούρη να παραιτηθεί από τη θέση του διότι εξελέγη ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, όχι του απατού του, απειλώντας ότι με αυτά που ακούει θα πάρει τα βουνά. Αυτό το τελευταίο θα ήταν ασφαλώς μια κάποια λύση για όλους μας, εκτός από τον υπέροχο Αργύρη Μπακιρτζή, ο οποίος έδωσε την περασμένη εβδομάδα στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός δύο συναυλίες με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: «Θέλω να πάρω τα βουνά». Ε, δεν χρωστάει κάτι ο άνθρωπος, εκεί που θέλει να ‘χει «αδέλφια λέοντας και τίγρεις και παρδάλεις / και βράχους ως αντίτυπα της μητρικής αγκάλης», να πέσει πάνω στον Πολάκη. Το θέμα μας δεν είναι όμως το μέλλον του Φαραντούρη, αλλά η τύχη του κόμματος στο οποίο πιθανότατα θα καταλήξει. Η αναταραχή που έχει προκαλέσει με τους χρησμούς της η Μαρία Καρυστιανού είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Οι αντιδράσεις δεν περιορίζονται μόνο στα κόμματα της αντιπολίτευσης, που εκτιμάται ότι θα πληγούν από την κάθοδό της στην πολιτική, παρατηρούνται και στην κυβέρνηση, με τον Ακη Σκέρτσο να προειδοποιεί σε ένα κείμενο 1.376 λέξεων για τον κίνδυνο το «τυφλό μίσος» και η «απαξίωση των θεσμών» να οδηγήσουν στην «αυτοδικία και την οχλοκρατία»... Οι κοινωνιολόγοι θα προσπαθήσουν ασφαλώς να εξηγήσουν από την πλευρά τους τον ρόλο που παίζει η απώλεια στην απήχηση μιας πρωτοβουλίας που έχει βασικά λαϊκιστικό χαρακτήρα. Αυτό δεν αναιρεί όμως το γεγονός ότι σε μια δημοκρατία οποιαδήποτε πρωτοβουλία υπακούει στο Σύνταγμα και τους νόμους είναι απολύτως θεμιτή. Οπως και το ότι η κινδυνολογία προδίδει ανησυχία....

 Aπό "TA NEA",και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/01/25

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 08/01/25

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Οποιος δεν μελετά τον αντίπαλό του βρίσκεται μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Θα αιφνιδιαστεί και τότε τα περιθώρια αντίδρασης θα είναι περιορισμένα. Ο πιο ασφαλής τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να τον περιφρονήσει, να τον υποτιμήσει, να τον χλευάσει στο ξεκίνημά του. Από την άλλη πλευρά επιβάλλεται να αναλύσει το μήνυμα που φέρει, να το αξιολογήσει, να εξετάσει τη δυναμική του και έτσι να σχεδιάσει, με ψυχραιμία, τις τακτικές κινήσεις του.

Τη Δευτέρα η κυρία Μαρία Καρυστιανού έκανε το πολιτικό τοπίο λιγότερο ομιχλώδες ξεκαθαρίζοντας τις προθέσεις της. Θα ιδρύσει κόμμα, αφήνοντας ανοικτό το θέμα της ηγεσίας του. Αποφάσισε να αξιοποιήσει την αποδοχή που γνώρισε λόγω της θέσης και της στάσης της στην τραγωδία των Τεμπών, κάτι το αναμενόμενο. Συγκέντρωσε την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, σε όλη την Ελλάδα, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πολίτες, χωρίς κανένα μηχανισμό υποστήριξης. Ηταν πολύ δύσκολο να τιθασεύσει τις φιλοδοξίες της, να μην υποκύψει στην πίεση να μετατρέψει αυτό το συγκινησιακό κλίμα σε πολιτική δύναμη.

Οσοι σχολιαστές και πολιτικοί επιχειρήσουν να προσεγγίσουν το φαινόμενο Καρυστιανού με τα συμβατικά εργαλεία ανάλυσης, θα οδηγηθούν είτε σε αδιέξοδο είτε σε λάθος εκτίμηση. Στο πρόσωπό της συμπυκνώνονται η οργή, η διαμαρτυρία, η τιμωρητική διάθεση. Ολα τα υπόλοιπα προαπαιτούμενα για τη δημιουργία κόμματος, περιττεύουν. Το κόμμα Καρυστιανού είναι το δημιούργημα του θυμικού ενός τμήματος της κοινωνίας το οποίο αδιαφορεί για τις συνέπειες των επιλογών του ή αδυνατεί να τις συλλάβει. Το είδαμε και το 2015. Σήμερα είναι πολύ εύκολο να καταγγείλουμε και να αποδοκιμάσουμε μια τέτοια συμπεριφορά, όμως αυτό δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση. Το ζητούμενο είναι να την ερμηνεύσουμε. Εκεί υπάρχουν δυσκολίες, αν κρίνω πως από το 2015 έως σήμερα πέρασαν σχεδόν έντεκα χρόνια και αυτό το κομμάτι της κοινωνίας εξακολουθεί να υφίσταται. Απλώς αδυνατεί να βρει ενιαία πολιτική έκφραση. Κατακερματισμένο, είναι πολιτικά περιθωριοποιημένο. Το ερώτημα είναι κατά πόσον θα βρει την εκπροσώπησή του μέσα από το κόμμα Καρυστιανού, αποδυναμώνοντας τα άλλα κόμματα στα οποία είχε βρει στέγη. Ή να το θέσω διαφορετικά: κατά πόσον η κυρία Καρυστιανού θα αντέξει στον χρόνο και στην πολιτική αντιπαράθεση, ώστε να καθιερωθεί ως βασική παίκτρια στην κεντρική πολιτική σκηνή. Πάντως, είναι ενδιαφέρουσα η δήλωσή της πως δεν θα συνεργαστεί με πρόσωπα που υπηρέτησαν το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ομως, υποθέτω, πως ευχαρίστως θα δεχθεί τη δημόσια υποστήριξή τους, ασχέτως αν αυτή η δήλωση στήριξης θα είναι δείγμα της δικής τους αδυναμίας.

Το τοπίο θα γίνει ακόμα λιγότερο ομιχλώδες όταν το κόμμα Καρυστιανού θα αρχίσει να μετριέται κανονικά στις δημοσκοπήσεις. Και τότε θα απαιτηθεί η ψύχραιμη ανάλυση, με δεδομένο το προηγούμενο άλλων κομμάτων που στις πρώτες δημοσκοπήσεις μετρήθηκαν με υψηλα ποσοστά, γιά να γνωρίσουν στη συνέχεια την πτώσση ή την κατάρρευση.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 08/01/25

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Καρυστιανού; Ποια Καρυστιανού; Αυτή δεν θα κόψει από μένα, έλεγε ο Ανδρουλάκης. Θα κόψει από τη Ζωή και τον Βελόπουλο. Κάπως έτσι φαίνεται ότι διαβάζει την πρόθεση, πλέον, ίδρυσης κόμματος από τη μητέρα των Τεμπών και η κυβέρνηση: Οσοι θέλγονται από την εικόνα και τα αντισυστημικά κηρύγματα της Καρυστιανού βρίσκονται ήδη στο αντικυβερνητικό στρατόπεδο. Δεν ανήκαν στο δυνητικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας.

Με αυτό το σκεπτικό, το κόμμα Καρυστιανού θα μπορούσε να είναι θρυαλλίδα ανακατατάξεων στον χώρο της καταγγελτικής αντιπολίτευσης – σε ένα χώρο έξω από το βεληνεκές της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ίδια η εκκολαπτόμενη ηγέτις επιβεβαιώνει αυτή την κατεύθυνση. Επιλέγει ως πρώτο –και όχι τόσο προβλέψιμο– στόχο της τον Τσίπρα, ίσως από διαίσθηση ότι αλιεύουν στην ίδια δεξαμενή.

Πράγματι, το μονοπρόσωπο κόμμα των Εξεταστικών και της αέναης εισαγγελικής καμπάνιας –γνωστότερο ως «Ζωή»– θα κλονιστεί στον λόγο της ύπαρξής του από την ανάδυση ενός ανταγωνιστή που εκπροσωπεί την ίδια ατζέντα, χωρίς τοξικά αγκάθια και ιδεολογικούς προσδιορισμούς. Πράγματι, ο πρώην πρωθυπουργός που επαναφηγείται τις αποτυχίες του ως αποτέλεσμα της συμπαιγνίας των «ιδιοκτητών της χώρας» και του ευρωπαϊκού «νεοφιλελεύθερου κατεστημένου» βλέπει τον ορίζοντά του να στενεύει από ένα εξίσου αντισυστημικό μήνυμα, χωρίς ουλές συστημικού παρελθόντος.

Ομως, τι σημαίνει για εκείνους που νομίζουν ότι η Καρυστιανού δεν τους απειλεί η αποδοχή του διχασμού του εκλογικού σώματος σε αυτούς που μας ακούν και εκείνους που ακούν άλλη γλώσσα; Είναι άραγε τα δύο ημισφαίρια της εκλογικής γεωγραφίας τόσο στεγανά όσο τα περιγράφουν οι αφορισμοί περί συστήματος και αντισυστήματος; Δεν εφάπτονται; Εχει την πολυτέλεια η κυβέρνηση να ακούει την καθημερινή αμφισβήτηση της νομιμοποίησής της –την εξάπλωση της ριζικής καχυποψίας για όλους τους θεσμούς– σαν υστερία, που την αγγίζει απλώς σαν ηχορρύπανση από μακρινό εξώστη;

Το κόμμα Καρυστιανού είναι μόνο η Καρυστιανού. Μόνο ό,τι έχει προλάβει το ίδιο το πρόσωπο να συμβολίσει. Αυτό της το καταλογίζουν ως προγραμματική γύμνια. Αλλά η αοριστία είναι ατού. Επιτρέπει όχι μόνο στον χύμα θυμό, αλλά και σε ανθρώπους με πολιτική ταυτότητα να κάνουν μια επιλογή που δεν ενοχλεί –δεν φιλοδοξεί καν να μπει– στις ιδεολογικές προδιαγραφές τους. Βγαίνει στην εκλογική αγορά ένα αταυτοποίητο «ηθικό πλεονέκτημα», δεδηλωμένα απολιτίκ, που ζητάει να γίνει δοχείο πάνδημων συναισθημάτων.

Αυτού του είδους ο σοφτ αντισυστημισμός –που δεν υψώνει γροθιά, δεν βρίζει, δεν φοράει αρβύλα– μπορεί να αποδειχθεί πιο διεισδυτικός απ’ ό,τι προεξοφλούν οι ταμπέλες όσων βιάζονται να τον ταξινομήσουν. Αντί να τον ξορκίζουν, πρέπει, όσο είναι καιρός, να βρουν μια γλώσσα που θα τον αποδομεί, χωρίς να συντελεί στην ηρωοποίησή του. Πρέπει να μιλήσουν σε αυτούς που δεν ακούν.