ΠΟΥΛΗΣΤΕ ΣΑΝΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ "ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ", ΔΙΟΤΙ -ΘΑ ΕΣΚΕΦΘΗΣΑΝ...-ΠΟΣΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΘΑ ΤΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Tα πρωτοσέλιδα από την ημιεπίσημη κυβερνητική εφημερίδα και τον κλώνο της "Ε" και...το θέμα από την "ΗΜΕΡΗΣΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ" (Χαρά Καλημέρη)

"Η ΑΥΓΗ", 29/09/16

"Εφ.Συν", 29/09/16

"ΗΜΕΡΗΣΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 24-25/09/16

ΑΠΕΥΚΤΑΙΕΣ ΜΕΝ ΟΙ ΕΠΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΚΕΝΤΡΟΦΥΓΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΗΓΕΝΟΜΟΝΕΥΟΥΣΑ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/09/16

"... Εάν υπάρχει, κρυμμένη στο κράτος, ακροδεξιά φωλιά [που προφανώς πρέπει νομίμως να εκκαθαριστεί], το ίδιο πρέπει να ισχύει για τα ακροαριστερά μορφώματα[που προφανώς εκκολάπτονται στο παρακράτος]. Οπως σωστά έχει δηλώσει ο Μάνος Χατζιδάκις, «...κάθε αντικοινωνικό και απάνθρωπο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυσμένη έκφραση/εκδήλωση του κτήνους που "κρύβουμε" μέσα μας...»...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ "ΠΟΥΛΗΣΕ" ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΜΒΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ...-Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥΣ ΤΟΥ- ΤΟ "ΩΣ ΕΔΩ" ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ, ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΡΙΣΟΥΝ;- ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΧΩΣ ΑΠΛΑ, ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ "ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΙΚΕΣ" ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ"...

Τέσσερα κύρια άρθρα, από φύλλα της Παρασκευής

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/09/16

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/09/16

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/09/16

"ΕΣΤΙΑ", 29/09/16

H ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ...

"Real.gr", Δημήτρης Γεωργοπάλης

"Εφ.Συν", πρωτοσέλιδο, Κώστας Γρηγοριάδης

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-Δημήτρης Χαντζόπουλος

"ΕΘΝΟΣ"-Πάνος Μαραγκός

"ΤΑ ΝΕΑ"-Έφη Ξένου

ΚΥΡ

 

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ"-Γιάννης Δερμεντζόγλου

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ανδρέας Πετρουλάκης

"ΤΑ ΝΕΑ"-Κώστας Μητρόπουλος

"Εφ.Συν", Μιχάλης Κουντούρης

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-Ηλίας Μακρής

"Η ΑΥΓΗ"-Βαγγέλης Χερουβείμ

"ΗΜΕΡΗΣΙΑ"-ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ

Πέτρος Τσιολάκης

"Εφ.Συν"-Κώστας Γρηγοριάδης

ΑΡΚΑΣ

"...Ή παρεμβολή μεταξύ τών κρατών-μελών καί της Ευρωπαϊκής "Ενώσεως ενδιαμέσων ομάδων χωρών δέ φαίνεται καλή ιδέα. Τό πρόσθετο στρώμα θά είναι αφορμή καί λόγος νέων τριβών καί προστριβών καί όχι τρόπος καί μέθοδος άρσεως τών ύπαρχουσών. Στίς δύσκολες περιστάσεις πού διανύει ή Ευρώπη, άς ανα­ζητηθούν λύσεις μέ τή χρησιμοποίηση τών υφιστα­μένων μηχανισμών καί διαδικασιών. Λύσεις πού δέν είναι δυνατόν νά προέλθουν παρά άπό συγκλίνουσες βουλήσεις, θελήσεις καί ενέργειες· όχι άπό παρεκκλί­νουσες. Αν οι Βόρειοι γίνουν βορειότεροι καί οι Νό­τιοι νοτιότεροι, τό χάσμα μεταξύ τους θά διευρυνθεί, θά καταστεί αγεφύρωτο καί ή Ευρώπη θά διασπασθεί. Τό ίδιο θά επέλθει επίσης στό ψυχολογικό πεδίο, άν οι Βόρειοι θεωρούν τους Νοτίους ολοένα «νοτιότε­ρους» μέ τή βόρεια σημασία τής λέξεως καί οι Νότιοι τους ανταποδίδουν τά ϊσα..."

Aπό την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 28/09/16

Βόρειοι και Νότιοι:Του Χριστ'οφορου Χ. Ματιάτου*

ΙΣΩΣ ή πρώτη σκέψη πηγαίνει στους Βορείους καί Νοτίους του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου πού τόσες φορές είδαμε στον κινηματογράφο καί στην τηλεόραση νά μάχονται αλλήλους, οι μέν μέ κυα­νές στολές, οΐ δέ μέ φαιές στολές καί νά στροβιλί­ζονται γιά τό χατίρι της Σκάρλετ Ό" Χάρα στό «Όσα παίρνει ό άνεμος». Αυτά δέ στη διάρκεια ενός αγώ­να άπό τόν όποίον οι Ηνωμένες Πολιτείες κινδύνε­ψαν νά πάψουν νά είναι Ηνωμένες. Μπορούμε, όμως, νά συγκρατήσουμε άπό τά παραπάνω, γιά τά παρα­κάτω, ότι μετά άπό μιά τέτοια δοκιμασία, ή διχασμέ­νη χώρα ξαναβρήκε τή συνοχή καί τήν ενότητα της καί προχώρησε στό γνωστό μέλλον. Δέν πρέπει νά θεωρηθεί ότι ή έκβαση αυτή ήταν αυτονόητη. Στην Κεντρική καί στή Νότια Αμερική, διάφορες μορφές κρατικών ενώσεων δέν είχαν αίσια εξέλιξη. Σημειώ­νεται, όμως, ότι άν γιά τους Βορείους πρόκειται γιά έναν Εμφύλιο Πόλεμο, γιά κάποιους άπό τους Νοτί­ους παραμένει ώς ό «Πόλεμος ανάμεσα στίς Πολι­τείες» ή μάλλον «ανάμεσα στά Κράτη», τονίζοντας τόν ιδιαίτερο χαρακτήρα τοϋ γεγονότος καί τοϋ τί δι­ακυβεύτηκε τότε.

Τώρα έχουμε Βορείους καί Νοτίους εντός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ευτυχώς, δέν έχουμε εμφύ­λιο πόλεμο καί ελπίζεται ότι ή Ευρώπη θά αρκεσθεί στίς, όχι λίγες, πολεμικές εμπειρίες πού απέκτησε στή διάρκεια της Ιστορίας της. Μερικοί, τίς αναμετρήσεις εκείνες, ή τουλάχιστον κάποιες άπό αυτές, τίς θεω­ρούσαν εμφύλιες, έκ των υστέρων είναι αλήθεια. Πά­ντως, κάθε σκέψη ή ενέργεια γιά τό μέλλον τής Εύρώπης, δέν πρέπει νά γίνεται χωρίς νά διατηρείται, πα­ρούσα καί διδακτική, ή μνήμη ενός παρελθόντος, ή αναβίωση τοϋ οποίου θά πρέπει νά αποφευχθεί. Σή­μερα, οι ένδοευρωπαϊκές εντάσεις τηρούνται πάντο­τε σέ κάποια όρια καί κάποια πλαίσια. Αυτό βέβαια, δέ σημαίνει ότι αποκλείονται οι απώλειες, πού μπο­ρεί νά είναι ιδιαίτερα σημαντικές όπως ή πρόσφατη της Μεγάλης Βρεταννίας. Κάποιοι εξαιρετικά απαισι­όδοξοι φοβούνται ή ελπίζουν ότι καί ή ίδια ή "Ενωση, ίσως, πάψει νά υφίσταται, πρώτα ώς ιδέα, όραμα καί ελπίδα, κατόπιν δέ ώς πραγματικότητα, καθημερινό­τητα καί κανονικότητα.

Είναι φυσικό, ή Ευρωπαϊκή Ένωση νά έχει προβλή­ματα ενότητας καί συνοχής μέ τά μέλη πού τή συνέ­θεσαν καί πού αισθάνονται νοσταλγία γιά τό παρελ­θόν πρίν άπό την Ένωση καί ανησυχία γιά τό μέλλον μετά άπό αυτήν. Είναι λογικό δέ νά ασκούν μιά ένδοευρωπαϊκή διπλωματία γιά νά προωθήσουν τά συμφέ­ροντά τους. Νά σχηματίζουν συμμαχίες, νά προχω­ρούν σέ ιδιαίτερες προσεγγίσεις. Αλλά όλα αυτά μέ­χρις ενός ορισμένου σημείου. Διαφορετικά, ή Ευρω­παϊκή Ένωση θά χάσει τή βασική της ιδιότητα, αρετή καί άξία. Προστίθεται ότι αυτές οι ιδιότυπες ομα­δοποιήσεις είναι έξωθεσμικές καί μοιραία δημιουργούν γκρίζες ζώνες, πού δέν είναι δυνατόν νά μήν έχουν συνέπειες στην όλη ισορροπία της Ενώσεως καί στον τρόπο λειτουργίας της. Κάποιες ομάδες θά μπορούσαν νά θεωρηθούν συμπαθείς, τουλάχιστον σ’ αυτούς πού τίς συγκροτούν, ιδιαίτερα σ’ εκείνους πού πήραν τίς σχετικές πρωτοβουλίες. Είναι λιγότερο συ­μπαθείς όταν πρόκειται γιά αριθμό κρατών-μελων, πε­λατών γύρω άπό μιά ισχυρή χώρα ή όταν έχουν αρνη­τικές συμπεριφορές, όπως κατά καιρούς ή ομάδα «Βίζεγκραντ».

Θά ήταν άτοπο μιά "Ενωμένη Ευρώπη μέ τους θε­σμούς της νά βρεθεί στην πράξη κατακερματισμέ­νη σέ άτυπες ομάδες. Ομάδες Βορείων καί Νοτίων σήμερα, αλλά μέ άπειρες άλλες δυνατότητες αϋριο. Συνεχίζοντας μέ τά σημεϊα τοϋ ορίζοντα, μπορούμε νά έχουμε πάλι, όπως συνέβαινε σ’ ένα πρόσφατο παρελθόν, Δυτικούς καί Ανατολικούς Ευρωπαίους άς ποϋμε. Τά γεωγραφικά κριτήρια έχουν καί άλλες επιλογές γιά ένδοευρωπαϊκές διαιρέσεις. Σέ Μεσο­γειακούς καί Ατλαντικούς Ευρωπαίους, παραδείγ­ματος χάριν. Αλλά καί Κεντροευρωπαίους καί Άκρο-ευρωπαίους μπορούμε νά έχουμε. Βεβαίως, όμως, είναι δυνατό νά υπάρξουν πλείστα όσα άλλα  κρι­τήρια, πού νά μήν έχουν καμμία σχέση μέ τή Γεωγραφία. Οι συνιστώσες χώρες τής Ευρώπης είναι δυνατόν νά διακριθούν καί ομαδοποιηθούν πολι­τικά, οικονομικά, κοινωνικά καί σέ ό,τι άλλο ακόμη. Εννοείται ότι διάφορες χώρες θά συμβεί νά βρε­θούν συγχρόνως σέ διαφορετικές ομάδες. Τόσες ομάδες σέ μία κλονιζόμενη Ευρώπη, μοιραία θά κάνουν ό,τι κάνουν πάντα αντίπαλες ομάδες. Ή ανά­γκη διαιτητών θά γίνει επιτακτική, ή εΰρεσή τους προβληματική.

Ή παρεμβολή μεταξύ τών κρατών-μελών καί της Ευρωπαϊκής "Ενώσεως ενδιαμέσων ομάδων χωρών δέ φαίνεται καλή ιδέα. Τό πρόσθετο στρώμα θά είναι αφορμή καί λόγος νέων τριβών καί προστριβών καί όχι τρόπος καί μέθοδος άρσεως τών ύπαρχουσών. Στίς δύσκολες περιστάσεις πού διανύει ή Ευρώπη, άς ανα­ζητηθούν λύσεις μέ τή χρησιμοποίηση τών υφιστα­μένων μηχανισμών καί διαδικασιών. Λύσεις πού δέν είναι δυνατόν νά προέλθουν παρά άπό συγκλίνουσες βουλήσεις, θελήσεις καί ενέργειες· όχι άπό παρεκκλί­νουσες. Αν οι Βόρειοι γίνουν βορειότεροι καί οι Νό­τιοι νοτιότεροι, τό χάσμα μεταξύ τους θά διευρυνθεί, θά καταστεί αγεφύρωτο καί ή Ευρώπη θά διασπασθεί. Τό ίδιο θά επέλθει επίσης στό ψυχολογικό πεδίο, άν οι Βόρειοι θεωρούν τους Νοτίους ολοένα «νοτιότε­ρους» μέ τή βόρεια σημασία τής λέξεως καί οι Νότιοι τους ανταποδίδουν τά ϊσα. 'Εν πάση περιπτώσει, δέν είναι σκόπιμο νά αποσυντεθεί ή Ευρωπαϊκή Ένωση, γιά νά αποδειχθεί ή αναγκαιότητα της καί νά αρχίσει ή ανοικοδόμηση της.

*Νομικός

"...Το βέβαιο, όπως φάνηκε και από τη χθεσινή εξέλιξη, είναι ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν θα ήθελε να εμφανιστεί ότι υπαναχωρεί στο project, κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για μια απλή ιδιωτικοποίηση. Πρόκειται για ενεργειακές υποδομές με γεωπολιτικές διαστάσεις, σε μια περίοδο εύθραυστων ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή, γι’ αυτό και η ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ε.Ε. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου το γεγονός ότι το ενδιαφέρον της Socar για τον ΔΕΣΦΑ συνδέθηκε από την αρχή με τον αγωγό TΑΡ, καθώς επίσης και το γεγονός ότι μέτοχος στον TΑΡ είναι και η ιταλική Snam...."

Από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 28/09/16

Επαναπροσέγγιση με Socar για ΔΕΣΦΑ
Της Χρύσας Λιάγγου

Παράταση ζωής με προοπτική ολοκλήρωσης της συμφωνίας με τη Socar πήρε η ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ, μετά την απευθείας παρέμβαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. H διάρκειας περίπου μιάμισης ώρας συνάντηση που είχε χθες με τον πρόεδρο της Socar Ροβνάγκ Αμπτουλάγεφ κατάφερε να αποτρέψει επί του παρόντος το ναυάγιο της ιδιωτικοποίησης, που είχαν προδιαγράψει οι χειρισμοί του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Πάνου Σκουρλέτη, και να ξαναβάλει την ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ σε τροχιά ολοκλήρωσης μέσα από αμοιβαίους συμβιβασμούς στο επίμαχο θέμα των τελών και εσόδων της εταιρείας. Στο πλαίσιο αυτό, η Socar ανακοίνωσε την παράταση της εγγυητικής επιστολής, που έληγε στις 30 Σεπτεμβρίου, κατά ένα μήνα. Στο διάστημα αυτό, όπως ανακοίνωσε το γραφείο του πρωθυπουργού, «θα υπάρξουν επαφές ανάμεσα σε όλους τους εμπλεκομένους, προκειμένου η λύση που θα προκύψει να είναι επωφελής για όλα τα μέρη». Κύκλοι της Socar τόνιζαν χθες ότι η συζήτηση «έγινε σε εποικοδομητική και ειλικρινή βάση». Τόνιζαν επίσης ότι «ο πρωθυπουργός αναγνώρισε τη στρατηγικής σημασίας αξία του Αζερμπαϊτζάν και της Socar ως επενδυτών στην Ελλάδα» και ότι υπήρξε συμφωνία αφενός για την ανανέωση της εγγυητικής επιστολής και αφετέρου για τη δημιουργία επιτροπής «με σκοπό την εξεύρεση μιας εποικοδομητικής λύσης».

Η ανανέωση της εγγυητικής από τη Socar ήταν αποτέλεσμα μιας κατ’ αρχήν συμφωνίας των δύο πλευρών στο θέμα των τελών διέλευσης του ΔΕΣΦΑ, η οποία παρακάμπτει τον υπουργό Ενέργειας Πάνο Σκουρλέτη –ήταν απών από τη χθεσινή συνάντηση– έπειτα από σχετικό βέτο των Αζέρων. Η συμφωνία αυτή, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, προβλέπει αύξηση των τελών διέλευσης στα επίπεδα του 40%-50% έναντι του 23,8% που προωθούσε ο κ. Σκουρλέτης και του 68% που ήταν όταν οι Αζέροι κατέθεσαν την προσφορά των 400 εκατ. ευρώ. Οι αυξήσεις για τους καταναλωτές φυσικού αερίου θα είναι αναπόφευκτες και θα κυμανθούν στα επίπεδα του 3%-4%. Η συμφωνία που επετεύχθη χθες αναμένεται να αποτυπωθεί στον κανονισμό τιμολόγησης του ΔΕΣΦΑ που αναμένεται να εγκρίνει η ΡΑΕ, βασική παράμετρος του οποίου είναι ο προσδιορισμός των ανακτήσιμων εσόδων από επενδύσεις της περιόδου 2006-2015. Η παρέμβαση Σκουρλέτη περιόριζε τα ανακτήσιμα έσοδα στα 285 εκατ. ευρώ από τα 829 εκατ. ευρώ που ήταν όταν η Socar κατέθεσε την προσφορά της, με τις δύο πλευρές να τα βρίσκουν στη χθεσινή συνάντηση κάπου στη μέση. Οι συζητήσεις ουσιαστικά επανήλθαν στο σημείο όπου βρίσκονταν λίγο πριν ο κ. Σκουρλέτης τις τορπιλίσει καταθέτοντας την επίμαχη τροπολογία, αφού οι Αζέροι είχαν αποδεχθεί μείωση των ανακτήσιμων εσόδων στα 500-550 εκατ. ευρώ, γεγονός που ενισχύει τις εκτιμήσεις ότι ο πραγματικός στόχος του κ. Σκουρλέτη δεν ήταν η προστασία των καταναλωτών από τις αυξήσεις αλλά το ναυάγιο του διαγωνισμού για να εφαρμόσει τη δική του ατζέντα.

Στη χθεσινή συνάντηση οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης να υπάρξει τριμερής συνάντηση μέσα στις επόμενες ημέρες και με την πλευρά της ιταλικής Snam, προκειμένου να επιλυθούν όλα τα ζητήματα που συνδέονται με την ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης στο πλαίσιο του υφιστάμενου διαγωνισμού. Οπως είναι ήδη γνωστό, η ιταλική εταιρεία ενδιαφέρεται να εξαγοράσει από τη Socar το κρίσιμο ποσοστό του 17% του ΔΕΣΦΑ που έχει τεθεί ως προαπαιτούμενο από την Ε.Ε. για την έγκριση της μεταβίβασης. Η εταιρεία βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις τόσο με τη Socar όσο και με την ελληνική πλευρά, οι οποίες οδηγήθηκαν επίσης σε αδιέξοδο μετά την τροπολογία Σκουρλέτη, και ζήτησε, όπως και η Socar, «αξιόπιστο» συνομιλητή για να επανέλθει.

Το βέβαιο, όπως φάνηκε και από τη χθεσινή εξέλιξη, είναι ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν θα ήθελε να εμφανιστεί ότι υπαναχωρεί στο project, κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για μια απλή ιδιωτικοποίηση. Πρόκειται για ενεργειακές υποδομές με γεωπολιτικές διαστάσεις, σε μια περίοδο εύθραυστων ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή, γι’ αυτό και η ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ε.Ε. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου το γεγονός ότι το ενδιαφέρον της Socar για τον ΔΕΣΦΑ συνδέθηκε από την αρχή με τον αγωγό TΑΡ, καθώς επίσης και το γεγονός ότι μέτοχος στον TΑΡ είναι και η ιταλική Snam.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΚΟΥΡΛΕΤΗ ΣΥΝΩΝΥΜΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (ποιού λαού; ) ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΕΣΚΙΣΕ ΤΑ "ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ": ΤΑ ΔΙΝΕΙ ΟΛΑ Ο ΠΑΝ(αγιώτης). ΓΕΩΡΓ(ουδής) ΔΙΧΩΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ Ή ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ...

Το παραπολιτικό, από τον κλώνο της "Ε"

"Εφ.Συν", 28/09/16

"...Η ασθενική λίρα κάνει φτωχότερους τους Βρετανούς σε συσχετισμό με τον υπόλοιπο κόσμο, αυξάνοντας το κόστος των εισαγόμενων αγαθών. Ωστόσο οι λιανικές πωλήσεις εξακολουθούν να κυμαίνονται αυξητικά και οι επιχειρήσεις δείχνουν αισιόδοξες για τις προοπτικές της βρετανικής οικονομίας. Η δε ζήτηση στέγης σταθεροποιείται. Εντούτοις, ο πληθωρισμός πιθανώς να περιορίσει την αγοραστική δυνατότητα των νοικοκυριών το 2017, όταν το ποσοστό αποταμίευσης έχει μειωθεί σημαντικά και ο δανεισμός διογκώνεται. Πάντως, τον Αύγουστο η Τράπεζα της Αγγλίας μείωσε τα επιτόκια πρώτη φορά σε επτά χρόνια και ανακοίνωσε μέτρα τόνωσης της οικονομίας...."

Από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"


                                      "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 28/09/16

Οι πρώτες 100 ημέρες μετά το Brexit

BLOOMBERG, REUTERS


Το Σάββατο 1 Οκτωβρίου συμπληρώνονται οι πρώτες 100 ημέρες από το δημοψήφισμα στη Βρετανία, με το οποίο οι πολίτες της αποφάσισαν την έξοδό της από τους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Βrexit). Αν και πολλοί είχαν προβλέψει ότι αυτές οι 100 ημέρες θα ήταν χαοτικές, μετά το αρχικό σοκ και τις μαζικές πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων στη διεθνή αγορά και την καταβαράθρωση της στερλίνας, η κατάσταση είναι αρκετά πιο ήπια. Η αβεβαιότητα, βέβαια, για το μέλλον παραμένει, ενώ οι αναλυτές προβλέπουν μόλις 0,7% αύξηση του ΑΕΠ το 2017, άνοδο του πληθωρισμού, μείωση των επενδύσεων και των προσλήψεων.

Η λίρα βρίσκεται σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα ως προς το δολάριο, αλλά το χρηματιστήριο έχει ανοδική πορεία, ενώ η εμπιστοσύνη καταναλωτών και επιχειρηματιών δεν κλονίστηκε, στηρίζοντας την οικονομία.

Ωστόσο το δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι υψηλά, το ποσοστό αποταμίευσης βρίσκεται σε χαμηλότατα επίπεδα, ενώ οι περισσότεροι διευθύνοντες σύμβουλοι μεγάλων ομίλων στη Βρετανία πιθανολογούν πως, όταν πραγματοποιηθεί το Brexit, ίσως μετακινήσουν τις δραστηριότητές τους σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Ο τέως υπουργός Οικονομικών Τζορτζ Οσμπορν, ο οποίος παραιτήθηκε μετά το Brexit, προειδοποίησε ότι η Βρετανία θα υποστεί σοβαρότατες συνέπειες εάν έρθει σε μετωπική ρήξη με την Ε.Ε.

Οι Βρυξέλλες πιέζουν τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, η οποία ανέλαβε μετά το δημοψήφισμα τη θέση του παραιτηθέντος Ντέιβιντ Κάμερον, να κινήσει γρήγορα τις διαδικασίες για την έξοδο. Αυτό προϋποθέτει την ενεργοποίηση του άρθρου 50 της συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης για αποχώρηση κράτους-μέλους, ενώ οι σχετικές διμερείς διαπραγματεύσεις απαιτούν δύο χρόνια για να ολοκληρωθούν.

Πάντως, η κ. Μέι διευκρίνισε πως δεν είναι στις προθέσεις της να κινηθεί φέτος προς την κατεύθυνση αυτήν. Θα πρέπει, ωστόσο, να υπογραμμισθεί ότι το δημοψήφισμα αναδιαμόρφωσε βίαια το πολιτικό σκηνικό στην Βρετανία, γεννώντας, παράλληλα, φόβους στη Δύση ότι απομακρύνεται από το δόγμα της παγκοσμιοποίησης και τείνει προς τον προστατευτισμό του εμπορίου και την αυστηρότερη ρύθμιση της μετανάστευσης.

Οι άμεσες επιπτώσεις του δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου ήταν κραδασμοί από τη μία άκρη μέχρι την άλλη στο οικοδόμημα της βρετανικής, της ευρωπαϊκής και της διεθνούς οικονομίας, καθώς και μαζικές απώλειες τρισ. δολαρίων από την αξία περιουσιακών στοιχείων στη διεθνή αγορά. Οι επενδυτές από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη μέχρι το Γιοχάνεσμπουργκ και τη Σαγκάη πούλησαν σωρηδόν νομίσματα, μετοχές, εμπορεύματα και ομόλογα, προσπαθώντας να μειώσουν την έκθεσή τους στα χαρτοφυλάκιά τους. Η στερλίνα είχε τη μεγαλύτερη ημερήσια πτώση 8,4% στην ιστορία, ξεπερνώντας και το 4,1% της «Μαύρης Τετάρτης» του 1992, με τις επιθέσεις κατά του νομίσματος από τον Τζορτζ Σόρος. Η ισοτιμία λίρας-δολαρίου την επομένη του δημοψηφίσματος έφθασε σε επίπεδα πρωτοφανή από το 1985 και μετά. Δραστικά υποχώρησε και ο FTSE 100 στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, ενώ ο κλαδικός τραπεζικός δείκτης είχε απώλειες 32%. Η λίρα παραμένει σε χαμηλότατα επίπεδα, ενώ το χρηματιστήριο βελτίωσε τις επιδόσεις του.

Η ασθενική λίρα κάνει φτωχότερους τους Βρετανούς σε συσχετισμό με τον υπόλοιπο κόσμο, αυξάνοντας το κόστος των εισαγόμενων αγαθών. Ωστόσο οι λιανικές πωλήσεις εξακολουθούν να κυμαίνονται αυξητικά και οι επιχειρήσεις δείχνουν αισιόδοξες για τις προοπτικές της βρετανικής οικονομίας. Η δε ζήτηση στέγης σταθεροποιείται. Εντούτοις, ο πληθωρισμός πιθανώς να περιορίσει την αγοραστική δυνατότητα των νοικοκυριών το 2017, όταν το ποσοστό αποταμίευσης έχει μειωθεί σημαντικά και ο δανεισμός διογκώνεται. Πάντως, τον Αύγουστο η Τράπεζα της Αγγλίας μείωσε τα επιτόκια πρώτη φορά σε επτά χρόνια και ανακοίνωσε μέτρα τόνωσης της οικονομίας.

"...Η αποτελεσματικότητα του μοντέλου αποτυπώνεται σε δύο μακροοικονομικά μεγέθη: παρά το γεγονός ότι το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 5% την περίοδο της κρίσης, η ανεργία δεν ξεπέρασε το 6%. «Χάρη σε αυτό το μοντέλο καταφέραμε να διατηρήσουμε αρκετά υψηλό επίπεδο κινητικότητας στην αγορά, παρά το γεγονός ότι εκτεθήκαμε στην κρίση» αναφέρει στη «Λιμπερασιόν» ο Τόρμπεν Αντερσεν, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Ορχους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκείνοι που έχασαν τη δουλειά τους δεν έμειναν για πολύ καιρό στην ανεργία: αμέσως μόλις εμφανίστηκαν οι πρώτες ενδείξεις της ανάκαμψης, η ζήτηση στην αγορά εργασίας αυξήθηκε πολύ γρήγορα. Ο δανός καθηγητής υπενθυμίζει σε αυτό σημείο ότι «η Δανία είναι η χώρα του ΟΟΣΑ που διαθέτει τα περισσότερα κονδύλια στην κατάρτιση και επανένταξη στην αγορά εργασίας»..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 28/09/16

Πώς η Δανία μηδένισε την ανεργία της
Η χώρα διαθέτει ένα από τα πλέον ελαστικά συστήματα στην αγορά εργασίας, ενώ παράλληλα προσφέρει ισχυρή κοινωνική προστασία
Του Περικλή Δημητρολόπουλου

Ο,τι πολλές χώρες στην Ευρώπη δεν τολμούν να ονειρευτούν, η Δανία το ζει: η ανεργία στη σκανδιναβική χώρα σχεδόν έχει μηδενιστεί. Μόνο που οι Δανοί δεν ζουν αυτό το όνειρο ως θρίαμβο αλλά ως νέα πρόκληση με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η οικονομία τους. Και είναι αυτή που περιγράφει στη γαλλική «Λιμπερασιόν» ο επικεφαλής της EM-Fiberglas, εταιρείας που έχει την έδρα της στη δανική περιφέρεια και δραστηριοποιείται στους κλάδους της αιολικής ενέργειας και της κατασκευής ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Τι λέει λοιπόν ο Γιόργκεν Οβε Γένσεν; Οτι είναι αδύνατον να βρει εξειδικευμένο προσωπικό για να προσλάβει. Η εταιρεία του, η οποία έχει εκατό εργαζομένους και τζίρο περίπου 400.000 ευρώ τον χρόνο, αναγκάστηκε να απευθυνθεί σε έναν contract manufacteur περίπου για να «δανειστεί» εργάτες από την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και την Πολωνία. 

Η μικρή αυτή εταιρεία δεν είναι η μόνη που αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα. Στην τελευταία τριμηνιαία έκθεσή της, η Κεντρική Τράπεζα της Δανίας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: πλέον η οικονομία αγγίζει τα επίπεδα μηδενικής ανεργίας και αν γενικευτεί η έλλειψη σε εργατικά χέρια, μπορεί να απειλήσει την ανάπτυξη της οικονομίας τα επόμενα χρόνια. Η ανεργία καταγράφεται αυτή τη στιγμή στο 4,2%, βρίσκεται δηλαδή «πολύ κοντά στο δομικό της όριο» όπως επισημαίνεται στην έκθεση της τράπεζας. Πώς μεταφράζεται αυτό; Ως εξής: «Οι διαθέσιμοι πόροι στην αγορά εργασίας έχουν αρχίσει να εξαντλούνται, ενώ υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η πίεση αυξάνεται». 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η θέση της Δανίας στον ευρωπαϊκό χάρτη της απασχόλησης δεν παραμένει ζηλευτή. Ειδικά στις χώρες του Νότου όπου η νεανική ανεργία σαρώνει, αλλά και σε οικονομικές δυνάμεις όπως η Γαλλία όπου πρώτα ο Νικολά Σαρκοζί και τώρα Φρανσουά Ολάντ έχασαν το στοίχημα της μείωσης της ανεργίας. Μάλιστα προεκλογικά ο γάλλος πρόεδρος είχε υποσχεθεί ότι αν δεν κατάφερνε να μειώσει την ανεργία κάτω από ένα ορισμένο ποσοστό, δεν θα διεκδικούσε νέα θητεία στο Ελιζέ. Πώς απέτυχε η Γαλλία εκεί όπου πέτυχε η Κοπεγχάγη; Το μυστικό φαίνεται να βρίσκεται στη λεγόμενη flexicurity, όρο που προέκυψε από τη σύνθεση των λέξεων ελαστικότητα και ασφάλεια. Η Δανία διαθέτει ένα από τα πλέον ελαστικά συστήματα στην αγορά εργασίας. Παράλληλα όμως προσφέρει ισχυρή κοινωνική προστασία και προγράμματα κατάρτισης αλλά και επανένταξης στην αγορά εργασίας.

Η αποτελεσματικότητα του μοντέλου αποτυπώνεται σε δύο μακροοικονομικά μεγέθη: παρά το γεγονός ότι το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 5% την περίοδο της κρίσης, η ανεργία δεν ξεπέρασε το 6%. «Χάρη σε αυτό το μοντέλο καταφέραμε να διατηρήσουμε αρκετά υψηλό επίπεδο κινητικότητας στην αγορά, παρά το γεγονός ότι εκτεθήκαμε στην κρίση» αναφέρει στη «Λιμπερασιόν» ο Τόρμπεν Αντερσεν, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Ορχους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκείνοι που έχασαν τη δουλειά τους δεν έμειναν για πολύ καιρό στην ανεργία: αμέσως μόλις εμφανίστηκαν οι πρώτες ενδείξεις της ανάκαμψης, η ζήτηση στην αγορά εργασίας αυξήθηκε πολύ γρήγορα. Ο δανός καθηγητής υπενθυμίζει σε αυτό σημείο ότι «η Δανία είναι η χώρα του ΟΟΣΑ που διαθέτει τα περισσότερα κονδύλια στην κατάρτιση και επανένταξη στην αγορά εργασίας». 

Ολα αυτά θα ήταν αδύνατα χωρίς ένα σχεδόν πανταχού παρόν κοινωνικό κράτος. Η Δανία έχει ένα από υψηλότερα ποσοστά στη γυναικεία απασχόληση. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη χρηματοδότηση της φύλαξης των παιδιών τους ή την αρωγή στους ηλικιωμένους γονείς τους. «Χρειαζόμαστε χρήματα για να βάλουμε τον κόσμο στην αγορά εργασίας» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τόρμπεν Αντερσεν. Πάντως το 20% του ενήλικου πληθυσμού είναι εκτός παραγωγικής δραστηριότητας (άτομα που παίρνουν επιδόματα αναπηρίας, φοιτητές, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις κ.λπ.). Κάτι που επιστρέφει τη συζήτηση στο αρχικό ερώτημα: πώς θα ικανοποιήσει η αγορά εργασίας τις ανάγκες της δανικής παραγωγής; 

Η κυβέρνηση του Λαρς Λόκε Ράσμουσεν προτίθεται να προτείνει μία σειρά από μέτρα για να μειωθεί ο αριθμός των ανενεργών έως το 2025. Ενα από αυτά τα μέτρα ήταν η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 61 χρόνια στα 65, ενώ ο στόχος είναι να αυξηθεί το όριο στα 67 χρόνια έως το 2022. «Υπήρχαν αντιδράσεις αλλά όχι βίαιες διαδηλώσεις όπως αλλού» αναφέρει ο καθηγητής Αντερσεν. Είναι ενδεχομένως και αυτό ένα από τα μυστικά της επιτυχίας του δανικού μοντέλου. Ή ενός θριάμβου που συνιστά και πρόκληση.

"...Πού πήγαν οι αρχές και οι αγώνες όλων αυτών; Γιατί το βούλωσαν ομόφωνα; Συμβιβάστηκαν και αυτοί, ώστε να παραμείνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ για να αγωνίζεται υπέρ του σοσιαλισμού; Εγκατέλειψαν συμπτωματικά τον αγώνα; Αυτά είναι αστεία. Η προφανής ερμηνεία είναι ότι όλες αυτές οι συλλογικότητες ήσαν ιμάντες μεταβίβασης της κομματικής προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ. Το μακρύ χέρι του κόμματος κινητοποίησε όλες τις δυνάμεις που διέθετε για να σαμποτάρει την παραχώρηση. Και όταν είδε ότι κινδυνεύουν οι καρέκλες του, έκανε την κωλοτούμπα, αδιαφορώντας για τις συλλογικότητες που άφησε εκτεθειμένες. Αφησε πίσω του οργανώσεις πολιτών, ΟΤΑ και ΑΕΙ, που αποδείχτηκαν άλαλα κομματικά τσιράκια. Που όταν απευθύνονται στην κοινωνία προκαλούν πλέον καχυποψία έως θυμηδία. Η κωλοτούμπα του συμβιβασμού με τους εταίρους μας είναι ευεργετική για τη χώρα, αλλά η παράπλευρη απώλεια της υπονόμευσης των θεσμών είναι βαριά. Και δεν πρόκειται παρά για ένα μόνο δείγμα αυτής της πάγιας τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ, στο όνομα πάντα του σοσιαλισμού. Οι συνέπειες του εγκλήματος ξεπερνούν τη θητεία της κυβέρνησης. Συμβάλλουν στη διαιώνιση της δουλοπρέπειας, του κυνισμού, της διαφθοράς και τελικά της καθυστέρησης της κοινωνίας..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"


                                                  "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 28/09/16

Ελληνικό όπως Μπρεστ Λιτόφσκ;

Του Διονύση Γουσέτη

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έφερε για κύρωση στη Βουλή τη σύμβαση παραχώρησης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Παραχώρηση που στο παρελθόν είχε πολεμήσει λυσσαλέα. Δεν έκαναν κωλοτούμπα, μας είπαν. Παραμένουν συνεπείς στη θέση τους για μητροπολιτικό πάρκο. Ηττήθηκαν όμως από ισχυρότερους αντιπάλους (εννοούν τους εταίρους μας, χωρίς τους οποίους θα βρισκόμασταν σε ασύντακτη χρεοκοπία).

Λόγω του δυσμενούς συσχετισμού έκαναν συμβιβασμό, είπαν, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν –ως κυβέρνηση, βέβαια– τον αγώνα για τον σοσιαλισμό. Οπως έκαναν οι μπολσεβίκοι με τη συνθήκη που υπέγραψαν στο Μπρεστ Λιτόφσκ με τη Γερμανία. Εκανε, λοιπόν, η κυβέρνηση συμβιβασμό απέναντι σε όσα εξακολουθεί να θέλει. Και οι Δήμοι Αλίμου, Γλυφάδας και Ελληνικού, το ΕΜΠ, το ΤΕΕ, που οργάνωναν ημερίδες για το μητροπολιτικό πάρκο; Και οι οργανώσεις πολιτών που έβγαζαν κοινές ανακοινώσεις; Και οι «κάτοικοι του Ελληνικού» που έκαναν συγκεντρώσεις έξω από τη «Μεγάλη Βρεταννία»; Και οι πολίτες που φύτεψαν 1.150 ελιές; Και οι λαϊκές συνελεύσεις που οργάνωνε η «Επιτροπή Αγώνα»; Και το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ, που ήδη το 2010 εμελέτησε και απεφάνθη ότι το μητροπολιτικό πάρκο «αποτελεί τη μόνη εφικτή και περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη προοπτική για το Ελληνικό»; Και η «Ομάδα Εργου», που συστάθηκε μόλις τον περασμένο Απρίλιο από τον υπουργό κ. Φλαμπουράρη υπό τον διευθυντή του ιδίου εργαστηρίου ΕΜΠ και που «απέδειξε την τεράστια ζημιά που κινδυνεύουν να υποστούν το ελληνικό Δημόσιο, αλλά και οι τοπικές κοινωνίες», ενώ «κατέρριψε κάθε επιχείρημα υπέρ της υλοποίησης της συμφωνίας»;

Πού πήγαν οι αρχές και οι αγώνες όλων αυτών; Γιατί το βούλωσαν ομόφωνα; Συμβιβάστηκαν και αυτοί, ώστε να παραμείνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ για να αγωνίζεται υπέρ του σοσιαλισμού; Εγκατέλειψαν συμπτωματικά τον αγώνα; Αυτά είναι αστεία. Η προφανής ερμηνεία είναι ότι όλες αυτές οι συλλογικότητες ήσαν ιμάντες μεταβίβασης της κομματικής προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ. Το μακρύ χέρι του κόμματος κινητοποίησε όλες τις δυνάμεις που διέθετε για να σαμποτάρει την παραχώρηση. Και όταν είδε ότι κινδυνεύουν οι καρέκλες του, έκανε την κωλοτούμπα, αδιαφορώντας για τις συλλογικότητες που άφησε εκτεθειμένες. Αφησε πίσω του οργανώσεις πολιτών, ΟΤΑ και ΑΕΙ, που αποδείχτηκαν άλαλα κομματικά τσιράκια. Που όταν απευθύνονται στην κοινωνία προκαλούν πλέον καχυποψία έως θυμηδία. Η κωλοτούμπα του συμβιβασμού με τους εταίρους μας είναι ευεργετική για τη χώρα, αλλά η παράπλευρη απώλεια της υπονόμευσης των θεσμών είναι βαριά. Και δεν πρόκειται παρά για ένα μόνο δείγμα αυτής της πάγιας τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ, στο όνομα πάντα του σοσιαλισμού. Οι συνέπειες του εγκλήματος ξεπερνούν τη θητεία της κυβέρνησης. Συμβάλλουν στη διαιώνιση της δουλοπρέπειας, του κυνισμού, της διαφθοράς και τελικά της καθυστέρησης της κοινωνίας. Οχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Κόμμα νεοσταλινικό είναι. Και υπάρχει και κυβερνά επειδή τον ευνοεί τούτο το καθυστερημένο επίπεδο της χώρας.

ΟΙ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΜΕ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΚΑΛΟΓΡΙΤΣΑ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ...

Aπό το "Στίγμα", του Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου

"ΤΑ ΝΕΑ", 28/09/16

Φαγώματα
Αντιλαμβάνομαι βεβαίως ότι η κυρία εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου έχει σοβαρό έργο να φέρει εις πέρας, οπότε πού να βρει τον χρόνο να ασχοληθεί με αυτά τα επουσιώδη.

Αντλώ παράδειγμα χθεσινό (για την ακρίβεια χθες το πληροφορήθηκα εγώ...) το οποίο ισχυροποιεί τα περί της σοβαρής, όσο και πολυσχιδούς, δραστηριότητος της κυρίας (Πολυ)Ξένης Δημητρίου:

Δι' αιφνιδιαστικής και out of the blue όπως λέμε σε αυτές τις περιπτώσεις στην εύανδρο Ηπειρο αποφάσεώς της, αντικατέστησε τον επόπτη των εισαγγελέων οικονομικού εγκλήματος και των εισαγγελέων κατά της διαφθοράς, αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κύριο Νίκο Παντελή!

Η αντικατάσταση αυτή έρχεται, επισημαίνω, σε μία περίοδο κατά την οποία βρίσκονται στο επίκεντρο οι έρευνες των Αρχών για τον κολλητό φίλο της κυβέρνησης, και του Προέδρου Αλέξη προσωπικώς, εργολάβο Καλογρίτσα (μόλις χθες αποκάλυψα εδώ το έγγραφο του οικονομικού εισαγγελέα κυρίου Αθανασίου, το οποίο ουσιαστικά ξανανοίγει τον σχετικό φάκελο της οικογένειας Καλογρίτσα για φοροδιαφυγή εκατομμυρίων). Και ασφαλώς συνιστά μια συγκλονιστική εξέλιξη στον χώρο της Δικαιοσύνης, καθώς μας προειδοποιεί ότι τίποτε δεν έχουμε δει ακόμη και πως τα καλύτερα είναι μπροστά μας, στον πολύπαθο αυτό χώρο...

Υπενθυμίζω απλώς ότι ο αντικατασταθείς αντιεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου κύριος Παντελής θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Δικαιοσύνης και στις κρίσεις του Ιουνίου το όνομά του είχε παίξει σοβαρά για τη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αλλά η κυβέρνηση προτίμησε αντ' αυτού την κυρία Δημητρίου.

Για την πληρότητα του ρεπορτάζ αναφέρω ότι στη θέση του κυρίου Νίκου Παντελή, ως επόπτη των εισαγγελέων του οικονομικού εγκλήματος και των εισαγγελέων κατά της διαφθοράς, τοποθετήθηκε από την κυρία Δημητρίου ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κύριος Δημήτρης Παπαγεωργίου.


Μισόλογα
Στο μεταξύ, το θέμα Καλογρίτσα εξακολουθεί να καίει την κυβέρνηση, σαν πυρακτωμένο σίδερο από αυτά με τα οποία οι γελαδάρηδες στο Far West σφράγιζαν τα γελάδια να μην τα χάσουν (είδα πρόσφατα ένα σχετικό ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση και φρίκαρα...)

Καταλήγω στο συμπέρασμα αυτό για το πόσο «καίει» δηλαδή αυτή η υπόθεση (και διαβλέπω ότι θα καίει για πολύ ακόμη, ειδικά αν ο κυρ Χρήστος Καλογρίτσας αποφασίσει να ανοίξει το στόμα του - με το ζόρι τον κρατάνε, μαθαίνω εγκύρως!), ακούγοντας διαφόρους, υπουργούς και μη, να λένε ότι δεν είχαν σχέση μαζί του. Και πως μόνο έπαινοι αξίζουν στην κυβέρνηση που απηλλάγη από αυτόν...
Χθες ας πούμε ο «τύφλα να 'χει ο Βασιλάκης ο Καΐλας» υπουργός Σπίρτζης σε μια από τις γνωστές παροιμιώδεις (από κάθε άποψη...) ομιλίες του στη Βουλή υποστήριξε ότι επί των ημερών του η εταιρεία του γιου, όχι του πατέρα (χα!) Καλογρίτσα, ο Τοξότης δηλαδή, δεν έχει πάρει έργο από το υπουργείο του, παρά μόνο τμήματα της Εθνικής Πάτρας - Πύργου.

Φευ, παρέλειψε να πει - πού να τα θυμάται και όλα μέσα στην ένταση της συζήτησης και με τον αντιπρόεδρο Αδωνη να του την πέφτει άσχημα... - για ποιο λόγο ακύρωσε τον διαγωνισμό για τον δρόμο με το που ανέλαβε υπουργός. Και γιατί εν συνεχεία τον τεμάχισε σε οκτώ κομμάτια, τα τρία από τα οποία, όλως τυχαίως - ρε κάτι συμπτώσεις... - τα πήρε ο Τοξότης του κουμπάρου του. Αυτός βέβαια δικαιολογήθηκε ότι ο κουμπάρος έδωσε τις μεγαλύτερες εκπτώσεις και κέρδισε τους διαγωνισμούς. Φυσικά δεν ανέφερε καν τι εκπτώσεις έδωσε ο κουμπάρος - από 53% έως 55%. Επραξε σωστά επισημαίνω. Γιατί διάφοροι μηχανικοί βουλευτές από κάτω θα έβαζαν τα γέλια. Εκπτωση 55% και περιμένεις να γίνει το έργο; Πλάκα μας κάνεις; Σε ποια ζωή;

Επίσης ο καλός κουμπαροϋπουργός δεν βρήκε μία λέξη να εξηγήσει για το πώς έγινε να μη βρεθεί εκπρόσωπος του ΤΕΕ στον χθεσινό διαγωνισμό για το τέταρτο τμήμα, με αποτέλεσμα αυτός να αναβληθεί για αργότερα. Προφανώς για να μπορέσει στο ενδιάμεσο να ηρεμήσει και ο κουμπάρος που έχασε την ευκαιρία να γίνει συριζοκαναλάρχης...

(Ασχετο, αλλά αυτή η ωδή στην πληγωμένη αθωότητα του Καλογρίτσα διά χειρός του φίλου μου του Καρτερού στη χθεσινή «Αυγή» με συγκίνησε βαθύτατα. Δάκρυσα...)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ "ΠΛΟΥΣΙΑ" ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ (πλουσιότερα δεν θα υπάρχουν...) ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΘΑ ΕΞΕΤΙΜΗΘΗΣΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ TOY YΠΕΡ-ΤΑΜΕΙΟΥ ΟΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ Ή ΩΣ ΚΥΡΙΩΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ-ΕΝΘΥΜΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ"....

Aπό τον κλώνο της "Ε"

"Εφ.Συν", 28/09/16

"...Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (ή μέρος αυτού) στοχεύει τελικά στην αλλαγή πολιτικού καθεστώτος στη χώρα, από ευρωπαϊκού τύπου φιλελεύθερη κοινωνική δημοκρατία σε ένα νεφελώδες μόρφωμα/δημοκρατία εξωευρωπαϊκού τύπου. Η στόχευση όμως αυτή για να υλοποιηθεί απαιτεί μια βασική προϋπόθεση: την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Για όσο χρονικό διάστημα η Ελλάδα είναι μέλος της, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί όσο κι αν επιχειρούνται άγαρμπες παρεμβάσεις. Αλλά για παρόμοιες παρεμβάσεις μια χώρα (Πολωνία) βρίσκεται ήδη στο εδώλιο και μάλλον θα υποστεί τις συνέπειες ενώ για μια άλλη (Ουγγαρία) ζητείται ήδη ανοιχτά η αποπομπή της από την Ενωση. Παρά τα όσα όποια άλλα προβλήματα, η Ευρώπη σώζει τελικά τη δημοκρατία..."

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 28/09/16

Η Ευρώπη σώζει τη δημοκρατία:

 "ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΝΕΙΡΟ", 

του Π.Κ. Ιωακειμίδη

Εάν ανατρέξει κάποιος στο 1975, χρόνο που η Ελλάδα υπέβαλε την αίτηση για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση (τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα - ΕΚ) θα διαπιστώσει ότι ο κύριος λόγος για την απόφαση αυτή (από πλευράς Κωνσταντίνου Καραμανλή και όχι μόνο) ήταν η εδραίωση και προστασία της δημοκρατίας που μόλις έναν χρόνο πριν είχε αποκατασταθεί στη χώρα. Με άλλα λόγια, ο πρωταρχικά αφετηριακός λόγος για τη θεσμική προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ήταν οικονομικός, ήταν πολιτικός - η κατοχύρωση της δημοκρατίας παράλληλα με την ενίσχυση της εξωτερικής ασφάλειας. Ευρύτερα πολιτικοί ήταν επίσης οι βασικοί λόγοι για τους οποίους  η Ελλάδα επεδίωξε την ένταξή της στην οικονομική και νομισματική ένωση (ΟΝΕ) χωρίς να αγνοούνται βεβαίως τα οικονομικά οφέλη που θα προέκυπταν. Οπως είχε πει τότε ο Κώστας Σημίτης, «η ένταξη στην ΟΝΕ αποτελεί επένδυση όχι μόνο στην προοπτική ευημερίας της χώρας αλλά και στη διεύρυνση της δημοκρατίας και ενίσχυση της ασφάλειας της». Και βεβαίως μετά την προσχώρηση στην ΟΝΕ το 2000 η ευημερία ήλθε αλλά ως «καλοί Ελληνες» τη σπαταλήσαμε για να οδηγηθούμε τελικά στην κρίση που βιώνουμε. Αλλά τελικά έπρεπε να έλθει η κρίση (με τους ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στην εξουσία, τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή κ.ά.) για να συνειδητοποιήσουμε το πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την ΟΝΕ για την προστασία της δημοκρατίας, για την αποφυγή μιας ενδεχόμενης ολικής δημοκρατικής εκτροπής στη χώρα.

Πραγματικά κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί ή μέχρι ποιου σημείου θα είχαν φθάσει οι θεσμικές παρεκτροπές σε Δικαιοσύνη, επικοινωνιακό σύστημα, Διοίκηση, οικονομική διακυβέρνηση κ.λπ. εάν η Ενωση δεν είχε υψώσει ένα τείχος προστασίας (έστω και ημιτελές σε ορισμένες περιπτώσεις). Τι θα είχε συμβεί, π.χ., με την Τράπεζα της Ελλάδος (και το ευρύτερο τραπεζικό σύστημα) εάν η τελευταία δεν ήταν μέρος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών ως ανεξάρτητος θεσμός της ευρωζώνης και ποια θα ήταν η τύχη του διοικητή Γιάννη Στουρνάρα, πώς ένας ιδιαίτερα ικανός διοικητής θα είχε ακαριαία ίσως  αντικατασταθεί από ένα κομματικό στέλεχος αμφίβολης τεχνοκρατικής επάρκειας. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (ή μέρος αυτού) στοχεύει τελικά στην αλλαγή πολιτικού καθεστώτος στη χώρα, από ευρωπαϊκού τύπου φιλελεύθερη κοινωνική δημοκρατία σε ένα νεφελώδες μόρφωμα/δημοκρατία εξωευρωπαϊκού τύπου. Η στόχευση όμως αυτή για να υλοποιηθεί απαιτεί μια βασική προϋπόθεση: την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Για όσο χρονικό διάστημα η Ελλάδα είναι μέλος της, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί όσο κι αν επιχειρούνται άγαρμπες παρεμβάσεις. Αλλά για παρόμοιες παρεμβάσεις μια χώρα (Πολωνία) βρίσκεται ήδη στο εδώλιο και μάλλον θα υποστεί τις συνέπειες ενώ για μια άλλη (Ουγγαρία) ζητείται ήδη ανοιχτά η αποπομπή της από την Ενωση. Παρά τα όσα όποια άλλα προβλήματα, η Ευρώπη σώζει τελικά τη δημοκρατία...

-Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών