ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ, ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ(!) Ή Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΟΣ-ΠΛΗΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝΤΟΣ ΚΑΘΕΤΩΣ- ΔΡΙΤΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΠ ΚΑΙ ΤΗΝ COSCO...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/02/16

Οταν έκλεισε η πρόσφατη συμφωνία με την COSCO, ο Πρωθυπουργός έκανε practice των αγγλικών του στο Νταβός με τον κύριο Σόιμπλε και κάποιους φίλους τους. Κανά δυο μέρες πριν, ωστόσο, είχε τηλεφωνηθεί με τον κινέζο πρωθυπουργό Λι Κετσιάνγκ, ο οποίος ενδιαφερόταν για τις κυβερνητικές προθέσεις, ενδιαφερόταν δηλαδή για την επένδυση την οποία η Κίνα συνέδεε με οποιαδήποτε διεύρυνση των διμερών οικονομικών σχέσεών της με τη χώρα μας. Προφανώς, λοιπόν, το ΤΑΙΠΕΔ δεν έκανε κάτι για το οποίο δεν είχε γνώση το υπουργείο Οικονομικών ή ο Πρωθυπουργός.

Αλλά, απ' ό,τι φαίνεται, η συμφωνία στενοχώρησε τον υπουργό Ναυτιλίας Θοδωρή Δρίτσα. Και πιο πολύ, καθώς φαίνεται, τον στενοχώρησε το γεγονός ότι όταν εξέφρασε δημοσίως τη στενοχώρια του, τον πήραν πάρα πολλοί στο ψιλό. Γι' αυτό και απάντησε στις ειρωνείες εμφανιζόμενος χθες, με όσα είπε σε συνέντευξή του στην «Αυγή», ως αδιαπραγμάτευτος. Ο Δρίτσας κατηγορεί το ΤΑΙΠΕΔ ότι ανέλαβε δεσμεύσεις πέραν των αρμοδιοτήτων του, εξανίσταται επειδή, λέει, στη συμφωνία δεν περιλαμβάνεται η «δεσμευτική εξαγγελία του Πρωθυπουργού για εξαίρεση του παράκτιου μετώπου της Δραπετσώνας» (δεν έχει ακούσει για τις εκατοντάδες δεσμευτικές εξαγγελίες του Πρωθυπουργού που πήγαν περίπατο;) και θεωρώντας ότι εκείνος εκφράζει την ορθή βούληση της κυβέρνησης διαβεβαιώνει ότι «η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν σκοπεύει να ξεπουλήσει το λιμάνι».

Είναι τόσο αφελής, άραγε, ο Θοδωρής Δρίτσας; Κι αν είναι, δεν οφείλει ο Πρωθυπουργός (ή, έστω, κάποιος στο Μαξίμου που εκφράζει τις βουλήσεις του) να τον ειδοποιήσει να περάσει από το Πραιτώριον και να πληροφορηθεί σε ποια φάση βρισκόμαστε;Εν πάση περιπτώσει, αν ο υπουργός πιστεύει αυτά που λέει, μπορεί να συνεχίσει να υπουργεύει - το πράττει σαν πρωταγωνιστής σατιρικής επιθεώρησης. Υπάρχει φυσικά και ο δρόμος της συνέπειας, αλλά η καρέκλα της εξουσίας, προφανώς, είναι πιο αφροδισιακή. Συνεχίστε, διασκεδάζουμε.

ΟΣΟ ΤΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΡΕΧΟΥΣΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΖΗΤΗΣΗΣ, ΤΟΣΟ Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΜΕ ΑΛΥΣΙΔΩΤΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ!...

Από το ημερολόγιό μου στο  fb

προ πέντε ετών

Το πλοίο βυθίζεται: 

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

από την "ΕΣΤΙΑ"

Η ΖΗΤΗΣΗ μειώνεται. Η ανάπτυξη είναι αρνητική. Οι επενδύσεις μηδενικές. Η ρευστότητα ανύπαρκτη. Η ανεργία παραμένει από τις υψηλότερες στην Ευρώπη. Το ασφαλιστικό σύστημα παραπαίει.

Από την άλλη πλευρά, τα νέα από την διεθνή οικονομία δεν είναι τα καλύτερα. Στις αναπτυσσό­μενες χώρες η ανάπτυξη υποχωρεί και το γεγονός αυτό επηρεάζει τις διεθνείς μεταφορές, άρα πλήττει την ελληνική ναυτιλία. Η τελευταία, έτσι, αντιμετω­πίζει αρκετά σοβαρά προβλήματα, τα οποία, με την σειρά τους, έχουν αρνητικές επιπτώσεις και στην εγχώρια οικονομική δραστηριότητα. Είναι δε πολύ πιθανόν η διάχυτη απαισιοδοξία που επικρατεί στον ευρωπαϊκό χώρο να επηρεάσει αρνητικά και τον ελληνικό τουρισμό, ο οποίος τα τελευταία χρόνια αποτελεί σανίδα σωτηρίας γιά την οικονομία της χώρας. Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση δεν δείχνει να θέ­λει να ασχοληθεί σοβαρά με την ανάπτυξη τής χώ­ρας. Γιά μίαν ακόμη φορά έχει εμπλακεί σε ατέρμο­νες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας, οι οποίες μόνον ζημιές προκαλούν στην συνολική δραστηριότητα. Την ίδια στιγμή συνεχίζεται η φυγή από την Ελλάδα επιχειρήσεων και ανθρώπινου δυναμι­κού, με αποτέλεσμα την περαιτέρω αποδυνάμωση της παραγωγικής μηχανής.

Στο μέτρο δε που θα αποδυναμώνεται ο παραγω­γικός ιστός τής χώρας, τόσο δυσκολότερες θα γίνονται και οι συνθήκες εξόδου από την οικονομία του χρέους. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Με την κα­τανάλωση κάποτε να αντιπροσωπεύει το 85% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της, η Ελλάδα είχε αυτοπαγιδευτεί στην εσωτερική ζήτη­ση, η οποία, με δεδομένη την αδύναμη παραγωγή, ενίσχυε τελικά τις εισαγωγές. ΄Εφθασε έτσι η χώρα να κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο ξεπέ­ρασε σε κάποια φάση το 16% του ΑΕΠ.

Σήμερα, λοιπόν, μπορεί η πτώση της ζήτησης να δημιουργεί καλύτερες συνθήκες γιά το ισοζύγιο τρε­χουσών συναλλαγών, πλην όμως η βελτίωση του με­ταφράζεται σε ανεργία -μέ ό,τι η τελευταία προκαλεί στην οικονομία και τον κοινωνικό ιστό. Τα χιλιάδες κλειστά καταστήματα στην Αθήνα και εκτός αυτής δεν είναι τίποτε άλλο παρά μικροεπιχειρήσεις που ζούσαν από το εισαγωγικό εμπόριο και άρα από την τόνωση της ζήτησης με δανεισμό.

Στην αντίπερα όχθη, ο παραγωγικός ιστός τής χώρας μπορεί να ενισχύει την εξωστρέφειά του, όμως οι εξαγωγικές του επιδόσεις δεν είναι αρκετές ούτε γιά την τόνωση της απασχολήσεως, αλλά ούτε και γιά την πραγματοποίηση νέων επενδύ­σεων. Διαιωνίζεται έτσι μία οδυνηρή κατάσταση αποεπενδύσεως και χαμηλής παραγωγικότητος, η οποία σε κάποια φάση θα καταστεί μη ανατρέ­ψιμη. Θα υπάρξει δηλαδή στην χώρα πλήρης διαρ­θρωτική κατάρρευση, με εκρηκτικές πολιτικοκοι­νωνικές επιπτώσεις.

Υπό αυτές τις συνθήκες, έχει απόλυτο δίκιο ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) ο οποίος κρούει τον κώδωνα τοι κινδύνου και υπογραμμίζει ότι έως το 2020, η χώρα χρειάζεται 105 δι­σεκατομμύρια ευρώ νέες επενδύσεις, όχι γιά να εισέλθει σε νέα παραγωγική βάση αλλά γιά να δια­τηρήσει το σημερινό της επίπεδο. Με πιό απλά λόγια, το ποσό που προτείνει ο ΣΕΒ είναι αυτό πού χρει­άζεται γιά να αποσοβηθεί η διαρθρωτική κατάρρευ­ση και όχι γιά να βελτιωθεί ποιοτικά το παραγωγικό μας μοντέλο.

Γιά μία πραγματική και καινοτόμο αναδιάρθρωση τής χώρας, όπως εκτιμούν διεθνείς οικονομικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες, απαιτούνται σε ετήσια βάση επενδύσεις άνω των 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, το λιγότερο γιά μία πενταετία. Ποιοί, όμως, θα επενδύσουν παρόμοια ποσά στην Ελλάδα της γρα­φειοκρατίας, της διαπλοκής, της ιδεολογικής ακινη­σίας και της αντιεπιχειρηματικής ρητορείας; Και από πού θα βρεθοϋν αυτά τα κεφάλαια, με δεδομένη την παρούσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας και των κοσμογονικών παραγωγικών μετασχηματισμών που πραγματοποιούνται στους κόλπους της; Ακόμα χειρότερα, ποιοί επενδυτές θα έλθουν να ρίξουν χρήμα σε μία αγορά με υψηλή δημόσια και ιδιωτική υπερχρέωση και, παράλληλα, με τεράστια δημοσιο­νομικά καί ασφαλιστικά προβλήματα;

Την ίδια στιγμή, η χώρα είναι ουραγός σε δαπά­νες γιά έρευνα και ανάπτυξη, δεν θέλει να εκσυγ­χρονίσει το απαράδεκτο εκπαιδευτικό της σύστημα και, κυρίως, φοβάται την ...ελευθερία. Μετά από εβδομήντα και πλέον χρόνια ιδεολογικής δικτατο­ρίας του κρατισμού και της ανελευθερίας, η Ελλάδα δεν διδάχθηκε τίποτε από την Ιστορία. Αν λοιπόν η χώρα δεν ανανεωθεί.. χθες, ελεύθερα καί δημιουρ­γικά, απελευθερώνοντας όλες τις πνευματικές και τις παραγωγικές της δυνάμεις, το πλοίο αργόσυρτα θα οδεύει προς τον βυθό. Έτσι απλά.

*Έπίτιμος Διεθνής Πρόεδρος Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

apapandropoulos@hotmail.com

"ΕΣΤΙΑ", 01/02/21

 

ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΤΟΤΕ ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΟ ΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΪΝΤΕΝ ΣΤΟ ΝΤΑΒΟΣ, ΠΛΗΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΝΑ ΠΡΟΑΧΘΕΙ ΣΕ full ambassador..

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών....

 

ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ ΤΗΝ "ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ" (...) ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΔΑ ΤΟΥ ΗΘΙΚΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΟΣ;...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

 

Εφόσον η Τουρκία δώσει σταθερά δείγματα συμμόρφωσης προς τους κανόνες της καλής γειτονίας, η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη για διπλωματικές πρωτοβουλίες στη σχεδόν βέβαιη περίπτωση επανάληψης της πρόσκλησης σε συνάντηση κορυφής. Διαθέτει αυτοπεποίθηση, ισχυρά νομικά και πολιτικά επιχειρήματα και ένα σοβαρό πλέγμα συνεργειών στην Ανατολική Μεσόγειο. Μετρούν πολύ τα στοιχεία αυτά όσο και αν μερικοί αμφιβάλλουν για τη βαρύτητα που έχουν...

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/02/21

 Η ατέρμων αναμονή της «καλύτερης μέρας»

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΚΛΙΚΗ*

Η σταθερή και συγκρατημένη η ελληνική πλευρά συνομίλησε και πάλι με την τουρκική σε μια σύντομη συνάντηση που σήμανε την αρχή μιας προσπάθειας ανίχνευσης των διαθέσεων των «απέναντι». Οι προσδοκίες περιορισμένες. Μια πενταετία προκλήσεων, προσβολών και απειλητικών μηνυμάτων δεν ήταν και λίγο για να χαμηλώσει ο πήχυς χωρίς όμως να εξαλειφθεί κάθε ελπίδα. Ολοι, μέσα και έξω από την Ελλάδα, ξέρουν πως η Τουρκία δεν προσέρχεται στις διερευνητικές με ενθουσιασμό. Τη συγκινεί μόνο μια πολιτική διαπραγμάτευση εφ' όλης της ύλης. Η Ελλάδα, αντίθετα, επιθυμεί μια συζήτηση διακρίβωσης των διαθέσεων και των προθέσεων της άλλης πλευράς και των σημείων σύγκλισης και απόκλισης σε ένα και συγκεκριμένο θέμα: την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Γι' αυτό συνομιλούσαν οι δύο πλευρές από το 2002 μέχρι το 2016.

Η Αθήνα, έτοιμη από καιρό, προσήλθε στις συνομιλίες προκειμένου να αναγνώσει από κοντά τις τουρκικές προθέσεις. Στο μεταξύ ο κ. Ερντογάν, αντίθετος σε οποιασδήποτε συνάντηση με τον κύριο Μητσοτάκη στην αρχή του 2020, έκανε πρόσφατα λόγο για συνάντηση με τον έλληνα Πρωθυπουργό με τον κύριο Τσαούσογλου να διατυπώνει και αυτός την επιθυμία για συνάντηση με τον έλληνα ομόλογό του.

Οι έναντιοι στις συναντήσεις αυτές έχουν στοιχειοθετημένες επιφυλάξεις και κανείς δεν τους προσάπτει μομφή για αρνητισμό. Εχουν λόγους να θεωρούν πως η πολεμική ρητορική της τουρκικής ηγεσίας, το περιεχόμενο των μηνυμάτων της και οι διεκδικήσεις της, καθιστούν ακόμα και την απλή συζήτηση άνευ ουσίας. Στον αντίποδα, οι υποστηρικτές μιας τέτοιας πρωτοβουλίας θεωρούν πως η Ελλάδα δεν λευκαίνει την Τουρκία συνομιλώντας απλώς μαζί της. Θέση τους είναι πως δεν παραχωρεί και πως δεν αποπειράται κατευνασμούς. Επιθυμούν να δουν την Ελλάδα να θέλει να ακούσει, να σταθμίσει και να δηλώσει τις επιλογές της χωρίς φοβικά σύνδρομα και αίσθημα αδυναμίας. Σκέφτεται αυτή η πλευρά πως η προσέλευση σε συζήτηση δεν θα στερήσει από την Ελλάδα το πλεονέκτημα που έχει κερδίσει μέχρι τώρα: την έξωθεν καλή μαρτυρία φίλων, συμμάχων και εταίρων. Μια μαρτυρία που όχι μόνο η Τουρκία αποπειράται αγωνιωδώς να έχει αλλά ακόμα και οι υπερδυνάμεις σε κάθε διεθνές τους βήμα.

Εφόσον η Τουρκία δώσει σταθερά δείγματα συμμόρφωσης προς τους κανόνες της καλής γειτονίας, η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη για διπλωματικές πρωτοβουλίες στη σχεδόν βέβαιη περίπτωση επανάληψης της πρόσκλησης σε συνάντηση κορυφής. Διαθέτει αυτοπεποίθηση, ισχυρά νομικά και πολιτικά επιχειρήματα και ένα σοβαρό πλέγμα συνεργειών στην Ανατολική Μεσόγειο. Μετρούν πολύ τα στοιχεία αυτά όσο και αν μερικοί αμφιβάλλουν για τη βαρύτητα που έχουν.

Η Ελλάδα καλό είναι, αποτινάσσοντας κοντόφθαλμες επιφυλάξεις, να αναλάβει όχι αφελείς πρωτοβουλίες αλλά να προχωρήσει σε σοβαρές κινήσεις που βασίζονται σε ό,τι αντλεί από το ειδικό της βάρος στον παγκόσμιο χάρτη, τις νομικές της θέσεις αλλά και την πραγματική ισχύ της. Η τακτική της ατέρμονος αναμονής της «καλύτερης μέρας» έχει αποδειχθεί στείρα και με κίνδυνο να αφήσει κενά που νομοτελειακά θα πληρωθούν από τρίτους.

*Πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος  του ΕΛΙΑΜΕΠ

...από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

ΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΘΑ ΕΠΡΑΤΤΕ Ο ΕΠΙΤΙΜΟΣ Α/ΓΕΝ, ΕΑΝ ΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΙΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΕΣ;

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/01/21

Κι όμως, θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει

Αντώνης Αντωνιάδης*

Οσο χαμηλά και εάν είχε τοποθετήσει κάποιος τον πήχη των 61 «διερευνητικών επαφών» με την Τουρκία, σίγουρα δεν θα περίμενε ότι θα χρειάζονταν μόνο 3,5 ώρες για να φτάσουν σε αδιέξοδο. Ούτε καν κουβέντα να γίνεται, ώστε τουλάχιστον να φαινόμαστε λίγο πιο προετοιμασμένοι.

Είναι απορίας άξιον με τι είδους ατζέντα πήγαμε στις συνομιλίες, όταν εδώ και πάνω από μισό αιώνα γνωρίζουμε ότι η πάγια επιδίωξη της τουρκικής πλευράς είναι η αποτροπή μετατροπής του Αιγαίου σε ελληνική λίμνη. Αυτό, είτε το αποδεχόμαστε, συμβιβαζόμαστε και συνδιαλεγόμαστε, είτε θα κοροϊδευόμαστε μέχρι και την 1.061η διερευνητική επαφή.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι πάντα υπάρχουν ανοιχτόμυαλοι δίαυλοι για ειρηνική, ακόμα και φιλική, συνύπαρξη με την Τουρκία, χωρίς να απαιτηθεί καμία χώρα να απεμπολήσει όσα θεωρεί κεκτημένα ιστορικών και εθνικών καταβολών.

Τελευταία, με ξεχωριστό σθένος και πάθος, διατυμπανίζουμε την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, ΑΟΖ). Αυτονόητο και καλά κάνουμε. Ορισμένα από αυτά τα δικαιώματα, για καλή μας τύχη, μας παραχωρήθηκαν μέσω διεθνών Συνθηκών, εμπνευσμένων και επιβαλλόμενων από τις εκάστοτε ισχυρές δυνάμεις, με πρώτιστο γνώμονα την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Θεωρώ ότι δεν ρωτηθήκαμε τι εκτάσεως χωρικά ύδατα ή εναέριος χώρος θα μας εξυπηρετούσε, ούτε εάν συμφωνούμε οι υφαλοκρηπίδες να αποτελούν υποσύνολο των ΑΟΖ.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που οι διεθνείς Συνθήκες -και ίσως δικαίως- δεν τυγχάνουν καθολικής αποδοχής. Πρόκειται πάντως για δικαιώματα που δεν κατακτήθηκαν, ούτε είναι απόρροια εθνικών καταβολών. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την αξία τους, εντούτοις ένα προσφερόμενο δικαίωμα πάντα έχει ένα κάπως μικρότερο ειδικό βάρος από αυτό που αποκτήθηκε ιστορικά και μέσα από αγώνες. Σε κάθε περίπτωση, ασφαλώς και πρέπει να τα υποστηρίζουμε και να σεβόμαστε τις αρχές του διεθνούς δικαίου, ιδιαίτερα εμείς, ως αδύναμη χώρα. Καλό είναι όμως να έχουμε κατά νου ότι το «εθνικό συμφέρον» και το «δίκαιο του ισχυρότερου» είναι δύο παγκόσμιες αρχές οι οποίες ανέκαθεν λειτουργούσαν ως καταλύτες των όποιων διεθνών συνθηκών, νομολογιών, προβλέψεων και διατάξεων. Παραδείγματα, …ων ουκ έστι αριθμός.

Συναισθάνομαι απόλυτα τους ακατάλυτους ιστορικούς, γεωγραφικούς και συναισθηματικούς δεσμούς μας με το Αιγαίο πέλαγος. Ενδεχομένως ανάλογα συναισθήματα να τρέφουν και οι Εγγλέζοι για τη θάλασσα της Μάγχης (English channel) ή οι Ιταλοί για τη, σημερινή τουλάχιστον, δική τους mare nostrum. Ισως και πολλοί άλλοι λαοί για αντίστοιχες περιοχές. Αυτά όμως τα συναισθήματα και ιδιαίτερα στον 21ο αιώνα που διανύουμε δεν επιτρέπεται να ξεφεύγουν από τα όρια του ιστορικού ρομαντικού πατριωτισμού και να μετατρέπονται σε εθνικιστικές εμμονές.

Σήμερα η Ελλάδα, με αιγιαλίτιδα ζώνη 6 ναυτ. μιλίων, έχει κυρίαρχα δικαιώματα στο περίπου 40% του θαλάσσιου χώρου του Αιγαίου και της αντίστοιχης υφαλοκρηπίδας, η δε Τουρκία κάτω του 8%. Το υπόλοιπο είναι διεθνή ύδατα, στα οποία κανένας δεν ασκεί κανενός είδους κυριαρχία. Εάν και εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει τη ρήξη και αυξήσει την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ναυτ. μίλια, τότε τα ποσοστά αυτά γίνονται αντίστοιχα περίπου λίγο επάνω από 70% για την Ελλάδα και περίπου 9% για την Τουρκία, εάν ακολουθήσει και αυτή αντίστοιχη αύξηση.

Η γεωφυσική ιδιομορφία του Αιγαίου δεν προσφέρει πολλές εναλλακτικές λύσεις για οριοθέτηση ΑΟΖ. Εάν όμως πραγματικά επιθυμούμε να λύσουμε τις διαφορές μας χωρίς να κοροϊδευόμαστε, τότε πρέπει να αποδεχτούμε ότι και στον περιορισμένο αυτόν χώρο πρέπει να οριοθετηθούν περιοχές ΑΟΖ και για εμάς και την Τουρκία. Με μια τέτοια προοπτική και με δεδομένο ότι στο Αιγαίο πάντα θα υπάρχουν διεθνή ύδατα και αναγνωρίζοντας ότι μια στρατιωτική ρήξη θα αποτελούσε την επιτομή της απερισκεψίας, ορθολογικά δεν απομένει παρά ο διαχωρισμός των διεθνών υδάτων του Αιγαίου εκατέρωθεν μιας κοινά αποδεκτής μέσης γραμμής.

Ακόμα και με ένα τέτοιο ενδεχόμενο, πάλι θα μας αναλογεί προς εκμετάλλευση (μαζί με τα χωρικά) περίπου το 70% του Αιγαιοπελαγίτικου χώρου και της υποκείμενης υφαλοκρηπίδας, στη δε Τουρκία το περίπου 30%. Το ότι η τουρκική ΑΟΖ, στην οποία ασκείται μόνο δικαίωμα υποθαλάσσιας εκμετάλλευσης (οι επιφάνειες παραμένουν διεθνή ύδατα), θα περιβάλλει τα χωρικά ύδατα ορισμένων ελληνικών νησιών, είναι μια ενυπάρχουσα γεωγραφική ιδιαιτερότητα, όπως η εφαπτόμενη εγγύτητα των νησιών μας με την Τουρκία, την οποία θα πρέπει κάποτε να ξεπεράσουμε αποδεχόμενοι τις αναπόφευκτες γεωγραφικές πραγματικότητες, συνέπειες και επιπτώσεις που συνεπάγονται από τη μοιραία γειτνίαση με τη χώρα αυτή.

Θεωρώ μια τέτοιου είδους κατανομή ρεαλιστική, υλοποιήσιμη και κυρίως πολύ ευνοϊκότερη από το υφιστάμενο σήμερα κλίμα των αέναων προκλήσεων, διεκδικήσεων και ανούσιων προστριβών.

Εξάλλου, εάν επιλυθεί το μείζον διακύβευμα στο Αιγαίο, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα είδος εφαλτηρίου για μια πιο ανοιχτόμυαλη προσέγγιση και των υπολοίπων θεμάτων (γκρίζες ζώνες, αφοπλισμός νήσων ανατολικού Αιγαίου και εναέριος χώρος), τα οποία είναι ήσσονος μεν και για τις δυο χώρες ουσιαστικής σημασίας, προσφέρονται όμως για διαπραγμάτευση.

Εάν, λόγου χάριν, η Τουρκία αποσύρει τις αιτιάσεις για γκρίζες ζώνες και αφοπλισμό των νησιών, μπορούμε και εμείς άνετα να ζήσουμε με τον προβλεπόμενο, βάσει των χωρικών μας υδάτων, εναέριο χώρο των 6 ναυτ. μιλίων. Τις ανοησίες για το FIR Αθηνών και την έρευνα και διάσωση δεν αξίζει καν να τις συζητάμε, δεδομένου ότι σύμφωνα με τον ICAO τα μαχητικά αεροσκάφη δικαιούνται να μην υποβάλλουν σχέδια πτήσεων. Οσον αφορά τους ναυαγούς στο Αιγαίο, ας συμφωνήσουμε επιτέλους ότι θα πρέπει να τους σώζει όποιος προλαβαίνει. Και οι δυο μαζί, θα είναι ακόμα καλύτερα για όσους κινδυνεύουν να πνιγούν.

Τέλος, θεωρώ ότι και το «επίμαχο» θέμα της έκτασης της ΑΟΖ του Καστελόριζου θα πρέπει να διαπραγματευτεί με την κατάργηση της στρεβλής και παράτυπης ΑΟΖ της Τουρκίας με την όποια Λιβύη.

Αλυτα θέματα ασφαλώς και δεν υπάρχουν. Μόνο εάν είχαμε απαλλαγεί από τις στενόμυαλες αντιλήψεις μας και τους λαϊκισμούς, ειλικρινά πιστεύω ότι -παρά τις όντως πολλές αντιξοότητες- θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει να συνεννοηθούμε και κάποτε να συνυπάρξουμε.

*Aντιναυάρχος, επίτιμος αρχηγός ΓΕΝ

ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΤΙΚΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ, ΔΕΟΝΤΩΣ ΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΑ, ΜΕ ΑΡΚΕΤΗ ΔΟΣΗ ΑΦΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΠΕΡΙΣΣΗΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΑΣ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΩΣ ΖΗΜΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ....

Από τη ΣΥΡΙΖΑίϊκη "Εφ.Συν", και...

....από το "ΠΡΙΝ"

 

Ο αρχισυντάκτης πολιτικού της «Εφ.Συν», σύντροφος Γ.Πετρόπουλος, ως προερχόμενος από το «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», γνωρίζει καλώς τους κανόνες της κομματικής προπαγάνδας, ώστε τα γεγονότα να προσαρμόζονται στην «αλήθεια» που έχει προκαθορισθεί με σκοπό να την ακολουθούν(...), ώστε να στηρίζεται το επιθυμητό αφήγημα. Με τρόπο δικολαβίστικο καταλογίζει διαστροφή από τον Καθηγητή και πρώην Υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ, Δημ. Μάρδα όσων εκείνος έγραψε, αντιστρέφοντας τις αιτιάσεις του τελευταίου, με μανιέρα που παραπέμπει σε οιονεί κομματικό αλάθητο (κοινό χαρακτηριστικό των δογματικών της Αριστεράς, όλων των πτερύγων),ώστε να στηρίξει τον...ερεθιστικό τίτλο «Χαφιέδες με ντοκτορά». Στο βάθος, όμως, της σεχταριστικής προσέγγισης του Πετρόπουλου είναι μία προσέγγιση των Πανεπιστημίων με δυσώδες άρωμα «αριστεροφροσύνης», ώστε, ει δυνατόν, να φθάσουμε ακόμη και να αποκλείονται από αυτά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας που επιλέγουν, δίχως να απαλλάσσονται των υποχρεώσεων τους όπου υπηρετούν, να λαμβάνουν δεύτερους τίτλους πανεπιστημιακών σπουδών, πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς, όπως δικαιούται κάθε πολίτης, και μάλιστα με αξιόλογες, έως και άριστες επιδόσεις. Εάν δεν αυτό δεν καθίσταται δυνατό, κατά τη λογική αυτή, γιατί να αποκλείσουμε αυτοί οι φοιτητές να είναι περίπου δακτυλοδεικτούμενοι, εάν προσπαθήσουμε να την οδηγήσουμε σε ακραία-εάν όχι και αποκλειστέα, κατ’ ανάγκην- εκδοχή. Αλλά και πέραν αυτών, φαίνεται να αγνοεί ο αρχισυντάκτης πολιτικού της «Εφ.Συν», ότι, ειδικώς εις το ΑΠΘ, φοιτούν, κατά το σκέλος των πανεπιστημιακών τους σπουδών, π.χ. Ιατρικής, οι αντίστοιχοι μαθητής της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων, εάν δεν απατώμαι ένστολοι; Η απόδοση λοιπόν της διατύπωσης «χαφιέδες με στολή» σε φοιτητές ή μεταπτυχιακούς φοιτητές, ιδιαιτέρως από την ΕΛ.ΑΣ., τούς προσβάλλει ευθέως, αφού τούς θέλει ευθέως ως δυνάμει εμπλεκόμενους, εν όσω φοιτούν στις σχολές τους, σε δραστηριότητες ξένες με την τρέχουσα ιδιότητά τους, εάν δεν είναι και εξόχως αφελής! Η «αριστεροφροσύνη», στον αντίποδα της «νομιμοφροσύνης» με την οποία δοκιμάσθηκαν πολλοί Έλληνες πολίτες τα μετεμφυλιακά χρόνια με ποικίλους τρόπους και μέσα, αποτελεί μία εξ ίσου θλιβερή και αποκρουστική συνταγή μισαλλοδοξίας, τυφλού μίσους και άκρατης εμπάθειας. Τα περί «χαφιέδων με ντοκτορά» οδηγούν μοιραίως σε τέτοιους φόβους. Ας ελπίσουμε να διαψευσθούμε....Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Από την έντυπη ΣΥΡΙΖΑίϊκη ντουντούκα της Κολοκοτρώνη 8

"Εφ.Συν", 01/02/21

 

Χαφιέδες με ντοκτορά

ΠΩΣ ΤΟ ΤΟ 'ΦΕΡΕ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (γνώριμός μου από τα φοιτητικά αμφιθέατρα άλλων χρόνων), ΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΥΝΑΤΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ, ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΣΥΡΙΖΑιϊκης ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ "ΝΟΜΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ" ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ "ΤΟΥ", ΜΟΝΟΝ, Ή.....

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ",2.261 (860)

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 31/01//21

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ οκτώ ετών

"ΚΟΝΤΡΑ...ρίσματα" από την "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

"Ε", 01/02/13

 

ΟΤΑΝ Ο Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ, ΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΤΟ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ οκτώ ετών

ΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΌ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"',

ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΌ ΤΙΣ "6 ΜΕΡΕΣ", ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΚΡΥΨΕΙΣ

Δεν ξέρω κατά πόσον η "ΑΥΓΗ" δεν μπόρεσε να κάνει ρεπορτάζ γιά την χθεσινή συνάντηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Μαν. Γλέζου με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη (και όχι ΠΡΟ.ΠΟ, θα έλεγα), αλλά όπως την έβαλε εμφανίζει τον Γλέζο κατήγορο του Δένδια, στον οποίο απηύθυνε "προειδοποιήσεις".

Πόσο μίζεροι άνθτρωποι να είναι εκεί στην "ΑΥΓΗ", πόσο μισαλλόδοξοι, πόσο κομματικώς τυφλωμένοι, πόσο τυφλωμένοι!

Διαβάζοντας κανείς την αντίστοιχη είδηση από τις "6 ΜΕΡΕΣ" μπορεί να πληροφορηθεί ότι ο υπουργός ανταποκρίθηκε αμέσως στο σχετικό αίτημά του Γλέζου και μάλιστα πήγε στο σπίτι του να τον συναντήσει, όπου και του παρέδωσε φάκελλο με στοιχεία γιά την δράση παρακρατικών και ακροδεξιών ομάδων.

Η "ΑΥΓΗ" διαθέτει αστυνομική συντάκτρια και προφανώς τα προηγούμενα δεν ήσαν σε γνώση μόνον από τις "6 ΜΕΡΕΣ". Απλώς το στενό κομματικό συμφέρον δεν επέτρεπε να διαβάσουν οι αναγνώστες το φύλλου τέτοιες λεπτομέρειες. Εκτός κι αν το ήξεραν και δεν το έγραψαν, ίσως γιατί η ευφορία από την πίττα που έκοψαν την Πέμπτη κρατεί ακόμη! Λόγοι σκληρής κομματικής γραμμής είναι η αιτία!

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΑ ΙΜΙΑ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ επτά ετών

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/02/14

 

ΕΝΑ ΚΥΒΕΡΝΩΝ ΚΟΜΜΑ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΕΜΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΤΟ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΦΥΛΛΑ ΤΥΦΛΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

 

ΤΙ ΑΠΑΙΤΟΥΝ Η ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΤΗΛΕΠΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ,ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Η ΑΡΧΟΜΑΝΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ!...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Τα ΜΜΕ και η δημοκρατία: Από τον Κοσκωτά και τη νομοθεσία περί «βασικού μετόχου» στον νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες

Του Δημήτρη Κ. Ψυχογιού, από τις “νέες εποχές” 
από “ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ”

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την εμφάνιση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας (1987) και τηλεόρασης (1989), η ελληνική πολιτική τάξη δεν έχει συμβιβαστεί με αυτό που συμβαίνει σε όλον τον δημοκρατικό κόσμο: την ύπαρξη μεντιακών επιχειρήσεων που λειτουργούν ανεξάρτητα από τα κόμματα και τους πολιτικούς.

Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η κατάσταση ήταν απλή: για κάθε κόμμα υπήρχαν εφημερίδες που το υποστήριζαν, η δημόσια ραδιοτηλεόραση ήταν λάφυρο του κόμματος που κέρδιζε την εξουσία, όπως και όλο το υπόλοιπο κράτος άλλωστε. Τότε προέκυψε το περιώνυμο «Σκάνδαλο Κοσκωτά», η δεύτερη προσπάθεια του Ανδρέα Παπανδρέου να αποκτήσει απολύτως ελεγχόμενο συγκρότημα Τύπου μέσω του απατεώνα Γιώργου Κοσκωτά που αγόραζε σαν κουλούρια εφημερίδες, σταθμούς και περιοδικά με χρήματα που έκλεβε από την Τράπεζα Κρήτης. Από τα πολλά κλεμμένα, 2.000.000 δολάρια είχαν καταλήξει σε λογαριασμό του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μένιου Κουτσόγιωργα, που πέθανε από εμβολή στο Ειδικό Δικαστήριο όπου είχε παραπεμφθεί.

Το Σκάνδαλο Κοσκωτά ήταν η αιτία που διερράγησαν την περίοδο 1987-1988 οι σχέσεις Ανδρέα Παπανδρέου με τους εκδότες Χρήστο Λαμπράκη, Γεώργιο Μπόμπολα, Κίτσο Τεγόπουλο. Δύο-τρία χρόνια αργότερα θα διαρραγούν οι παραδοσιακές σχέσεις Καθημερινής - ΝΔ λόγω της σύγκρουσης Αριστείδη Αλαφούζου - Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με εμφανή αιτία την άρνηση του τότε πρωθυπουργού να επιτρέψει τη δημιουργία του τηλεοπτικού Σκάι. Εν τω μεταξύ, το 1989 είχε νομοθετηθεί η λειτουργία ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΝΔ -Συνασπισμού. Είχαν δοθεί μόνο δύο άδειες για σταθμούς εθνικής εμβέλειας στις οποίες μετέχουν συνεταιρικά όλοι οι τότε εκδότες αθηναϊκών εφημερίδων. 

Αλλά επικρατεί το χάος: όποιος προλαβαίνει ιδρύει ραδιοφωνικό ή/και τηλεοπτικό σταθμό και αν έχει πολιτική στήριξη στη Νέα Δημοκρατία που κυβερνά τότε (1990-93) ή στο ΠαΣοΚ που ακολουθεί καταφέρνει να τον κάνει εθνικής εμβέλειας. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί νομιμοποιείται το 1995 με τον «νόμο Βενιζέλου» που υποτίθεται ότι επιχειρεί να ρυθμίσει το άναρχο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο – αλλά στην πραγματικότητα θέλει να εξασφαλίσει ξανά τον πολιτικό έλεγχο των μέσων.

Η φιλοσοφία του νόμου, που την ασπάζονται όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της εποχής, είναι απλή: τα μέσα επικοινωνίας αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία. Εχοντας ισχυρή επίδραση στην κοινή γνώμη, πιέζουν τους πολιτικούς να δώσουν έργα και προμήθειες του Δημοσίου σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Διότι, όπως είναι πασίγνωστο, οι έλληνες πολιτικοί δεν χρηματίζονται – αλλά όταν τους απειλούν με αποκαλύψεις ότι θα τους καταστρέψουν την πολιτική καριέρα, υποχωρούν προκειμένου να συνεχίσουν να προσφέρουν τις ανιδιοτελείς και πολύτιμες υπηρεσίες τους στην πατρίδα. Πρόκειται για την περίφημη «θεωρία της διαπλοκής» που οδήγησε στη νομοθεσία περί «βασικού μετόχου» (που καθιερώθηκε και συνταγματικά) και ουσιαστικά απαγόρευε κάθε συνέργεια των μέντια με τον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα, διότι σε αυτή την περίπτωση ο επιχειρηματίας δεν θα μπορούσε να αναλαμβάνει κρατικές δουλειές.

Είχα επανειλημμένα υποστηρίξει κατά την περίοδο 1995-2005 (την εποχή που είχε νόημα να υπάρχουν άδειες, το εξηγώ παρακάτω) ότι ο κατακερματισμός του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου και η μη αδειοδότηση των σταθμών εξυπηρετούσαν το συμφέρον κομμάτων και πολιτικών που ήθελαν να έχουν απέναντί τους αδύναμα μέντια. Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υπήρχαν τόσο πολλοί σταθμοί, δεν μπορούσε να τους συντηρήσει η διαφημιστική αγορά - δεν ήταν δυνατόν να δημιουργηθούν ισχυρά και ποιοτικά μέσα. Και η μη αδειοδότηση καθιστούσε τους σταθμούς ευάλωτους στην απειλή ότι θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την παραχώρησή τους, όπως συμβαίνει τώρα.

Ημουν μέλος του ΕΣΡ το 2000 όταν επρόκειτο να κριθούν οι αιτήσεις σταθμών που διεκδικούσαν άδειες εθνικής εμβέλειας. Η νομική υπηρεσία μάς ενημέρωσε ότι δεν μπορούσαν καν να συζητηθούν οι αιτήσεις διότι ούτε μία δεν ανταποκρινόταν στις προδιαγραφές που είχε θέσει το υπουργείο Τύπου. Προκηρύχθηκαν εν νέου οι άδειες επί κυβερνήσεως Καραμανλή, ξανά δεν δόθηκαν: η πολιτική τάξη θέλει να έχει υπό τον έλεγχό της τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα αφού της δίνει αυτή τη δυνατότητα το εμφυλιοπολεμικό Σύνταγμα του 1952 -το μοναδικό Σύνταγμα δημοκρατικής χώρας που προβλέπει ότι «η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους». Διατύπωση που δεν άλλαξε στις τέσσερις μεταπολιτευτικές συνταγματικές αναθεωρήσεις, απλώς αυτός ο άμεσος έλεγχος ανατέθηκε στο ΕΣΡ το 2001.

Σήμερα η κυβέρνηση επικαλείται αυτά τα επιχειρήματα (που σε εμένα είχαν κοστίσει τον χαρακτηρισμό του «οργάνου της διαπλοκής» εκείνη την εποχή) για τον αντίθετο ακριβώς λόγο: να καθυποτάξει ή και να κλείσει υπάρχοντα μέσα που θεωρούνται ισχυρά (και ας έχουν καταρρεύσει οικονομικά) και να δημιουργήσει νέα, κατά τη λογική του Ανδρέα Παπανδρέου την εποχή του Κοσκωτά.

Καταρχήν ο πολιτικός έλεγχος των τηλεοπτικών σταθμών επιτείνεται με τη διάταξη ότι ο εκάστοτε αρμόδιος για τα θέματα Τύπου υπουργός αποφασίζει για το πόσες άδειες, τι είδους και σε ποιες τιμές θα δίνονται. Η ανάγκη αδειών εκπομπής (που υπήρχε σε όλες τις χώρες του κόσμου κάποτε) προέκυπτε από την «σπάνι των συχνοτήτων»: στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα χωρούσε συγκεκριμένος αριθμός σταθμών. Η ψηφιακή τεχνολογία κατήργησε αυτόν τον περιορισμό, είμαστε στην εποχή της αφθονίας, μπορούν να υπάρχουν χιλιάδες σταθμοί: επίγειας λήψης, δορυφορικοί, ιντερνετικοί, webtv ή iptv

Αλλά εδώ νομοθετούμε ενάντια στην τεχνολογία γιατί προέχει η βουλιμία για εξουσία: όποιος θέλει να ιδρύσει σταθμό θα πρέπει να απευθυνθεί πρώτα στον υπουργό για να τον πείσει να προκηρύξει σχετικό διαγωνισμό - με επιχειρήματα που υποθέτουμε όλοι το είδος τους. Ο νυν αρμόδιος κ. Παππάς παραχωρεί στη Βουλή το δικαίωμα να αποφασίσει για την πρώτη μόνο φορά. Και θα γελοιοποιήσει ξανά τη Βουλή των Ελλήνων, όπως έγινε με τη συνταγματική διάταξη περί «βασικού μετόχου» που καταργήθηκε με απλή επιστολή «κατώτερου υπαλλήλου» της ΕΕ και κανείς πολιτικός δεν ντρέπεται που υπάρχει ακόμη στο Σύνταγμα.

Πρωτοφανής είναι και η ιδέα πλειστηριασμού των αδειών ψηφιακής εκπομπής: τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη ενίσχυσαν οικονομικά τους σταθμούς για να περάσουν στην ψηφιακή τεχνολογία. Γιατί θεωρούν την τηλεόραση πρωτίστως πολιτισμικό αγαθό και όχι όπλο λυσσαλέας κομματικής σύγκρουσης. Και βεβαίως δεν πωλούν τις άδειες, εισπράττουν κάποιο ποσοστό από τα έσοδά τους, όπως συνέβαινε (και σε εμάς) την εποχή της αναλογικής τηλεόρασης.

Ολα όσα συμβαίνουν αυτή την εποχή με τις άδειες επαναλαμβάνουν τις αθλιότητες του 1995, του 2001, του 2005: την προσπάθεια της πολιτικής ελίτ να ελέγξει τα μέσα επικοινωνίας. Τα κόμματα διαφωνούν με τις υπερεξουσίες του υπουργού αλλά είναι έτοιμα να συμφωνήσουν με τις απαράδεκτες διαδικασίες της προκήρυξης και της πώλησης εφόσον ανατεθούν στο ΕΣΡ. Διότι γνωρίζουν ότι εκεί (μετά την αύξηση του αριθμού των μελών του) θα εκπροσωπούνται και θα μπορούν να παζαρεύουν και αυτά με τους ενδιαφερομένους για τον αριθμό, το είδος των αδειών και το αντίτιμό τους.

Η πρόσβαση πρέπει να είναι ανοιχτή: ας τεθούν κάποιοι ελάχιστοι όροι που να εγγυώνται την αξιοπιστία των επιχειρήσεων, που θα ελέγχονται από το ΕΣΡ. Αυτό θα πρέπει μετά να υποχρεώνει τον φορέα του δικτύου (Digea ή ΕΡΤ ή άλλο) να εντάσσει τον σταθμό στο «μπουκέτο» του. Αποστολή του ΕΣΡ πρέπει να είναι ο εμπλουτισμός της ραδιοτηλεοπτικής παραγωγής και όχι ο περιορισμός ή η αστυνόμευσή της.

Αυτό επιτάσσουν η λογική και η δημοκρατία - και το επιτρέπει η τεχνολογία. Αντ' αυτού μαθαίνουμε πως, όπως άλλες επιχειρήσεις φεύγουν για τη Βουλγαρία, κάποιοι σταθμοί ετοιμάζονται να μετακομίσουν στην Κύπρο, από όπου θα έχουν το δικαίωμα να εκπέμπουν στην Ελλάδα με βάση τους κανόνες της ΕΕ. Και θα διχαστεί μετά η πολιτική μας ελίτ αν, για να αντιμετωπιστεί η διαπλοκή και να σωθεί η δημοκρατία, θα πρέπει να επαναφερθεί το αίτημα της «Ενωσης» ή να αποχωρήσουμε από την αντιδημοκρατική ΕΕ.

Ο εξαετής ανελέητος κομματικός πόλεμος για την εξουσία συνεχίζεται. Θα σωρεύσει και άλλα ερείπια δίπλα σε όσα δημιούργησε ως τώρα. Ωσπου να μη μείνει τίποτε όρθιο

 

Η αντιπολίτευση είναι για κλάματα. Αντί να αντιστέκεται στην πραγματικότητα, μάλιστα στο όνομα του λαού, αντί να συμπεριφέρονται σαν ψεκασμένοι, θα ήταν χρήσιμο να σκέπτονταν ορθολογικά και να συνέβαλλαν ουσιαστικά στις αλλαγές του Πανεπιστημίου. Να δώσουν τη δική τους προοδευτική πινελιά, την οποία ισχυρίζονται ότι έχουν, πέραν της κουλτούρας της μολότοφ, της βίας και της αναξιοκρατίας που βασιλεύουν στα πανεπιστήμια. Και να συμβάλουν στη βελτίωση του σχολείου, στην κατεύθυνση της αναβάθμισής του σε αυτοδύναμη βαθμίδα γνώσης. Η πανδημία θα ήταν μια ευκαιρία με την Αριστερά να ξαναδεί, έπειτα από πολλές δεκαετίες, την εκπαίδευση ως ευκαιρία εκδημοκρατισμού της γνώσης και κοινωνικής ανόδου των παιδιών από τις λαϊκές τάξεις - που οι σημερινές πολιτικές της τα καταδικάζουν σε κομματικούς παπαγάλους ή σε ανυπεράσπιστους ημιμαθείς στην αγορά εργασίας....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/02/21

Εμπρός για το τρίτο κύμα

Τα μέτρα καραντίνας που λαμβάνονται για να μην εξαπλωθεί η πανδημία, πλήττουν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, που για κάποιους είναι εκδηλώσεις διεκδίκησης συνυφασμένες με τη δημοκρατία. Οι περιορισμοί είναι προσωρινοί. Στην Ελλάδα, γκρινιάζουν οι πολιτικοί χώροι που έχουν συνυφάνει τη δράση τους με τις κινητοποιήσεις, αλλά δεν θα περίμενε κανείς φοβερές αντιδράσεις αφενός επειδή ο ορθός λόγος τον οποίο επικαλούνται όλα τα ελληνικά κόμματα (πλην του κόμματος Βελόπουλου) λέει ότι κάθε συγκέντρωση μπορεί να λειτουργήσει ως αγωγός διάχυσης του ιού στην κοινότητα, αφετέρου επειδή τα πολιτικά διακυβεύματα είναι μικρά, ιδίως για κόμματα που επιδιώκουν την εναλλαγή στην εξουσία.

Η πρώτη δημόσια υπονόμευση ενός κοινωνικού συμβολαίου προστασίας της δημόσιας υγείας έγινε για ανούσιους και καθυστερημένους συμβολισμούς δήθεν αντιναζιστικής ισχύος την ημέρα που θα ανακοινωνόταν η απόφαση του δικαστηρίου στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Τα πλήθη που συμμετείχαν σε εκείνη τη μεγάλη διαδήλωση συγκεντρώθηκαν με καθυστέρηση. Τη Χρυσή Αυγή την εξάρθρωσαν η πολιτική βούληση της κυβέρνησης Σαμαρά και οι θεσμοί του συντεταγμένου κράτους, δεν την εξάρθρωσαν ούτε η Αριστερά ούτε τα κινήματα (σε ένα βαθμό, μάλιστα, ο αντισυστημισμός, στον οποίο και η Αριστερά επένδυε, είχε συμβάλει στην άνοδο και της αντισυστημικής ναζιστικής οργάνωσης). Επιπλέον, οι οργανωτές εκείνων των συγκεντρώσεων γνώριζαν ότι η δικαιοσύνη δεν επηρεάζεται από τα πλήθη, η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με συνθήκες λαϊκών δικαστηρίων. Το γεγονός ότι εκείνη η συγκέντρωση μπορεί να συνδυαστεί με την έξαρση της πανδημίας στην Ελλάδα ελάχιστους φρονημάτισε.

Με αποτέλεσμα, στην επέτειο του Πολυτεχνείου το ΚΚΕ να επιλέξει τη διαδήλωση ως συμβολισμό ισχύος - ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φέρθηκε σχεδόν συστημικά: επέλεξε να επιδοκιμάσει τους διαδηλωτές από μακριά, διαδήλωσε δηλαδή δι' αντιπροσώπων. Κάποια στιγμή, όμως, σύσσωμη η Αριστερά (δυστυχώς, το ΚΙΝΑΛ φέρεται σαν η ουρά της) έμελλε να συνυπάρξει στα πεζοδρόμια, στο όνομα της αντίθεσης στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης - για τις οποίες έχει εκλεγεί και οι οποίες, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είναι πλειοψηφικές, τις θέλει δηλαδή ο κόσμος.

Δεν τις θέλουν, βεβαίως, τα συνδικάτα, κάποιες φοιτητικές παρατάξεις που θεωρούν φέουδο τους πανεπιστημιακούς χώρους και τα κόμματα της Αριστεράς. Και τι κάνουν; Διαδηλώσεις. Με στόχο να τις ανακόψουν - να ανακόψουν, δηλαδή, έναν από τους προγραμματικούς λόγους της τελευταίας εκλογικής ήττας τους.

Τι καταφέρνουν; Στο πεδίο για το οποίο διαδηλώνουν τίποτα, ούτε και έχουν ελπίδα με στρατηγικές έντασης να καταφέρουν τίποτα. Τι μπορεί να καταφέρουν; Να συμβάλουν στην έλευση ενός νέου τρίτου κύματος έξαρσης της πανδημίας.


Η αντιπολίτευση είναι για κλάματα. Αντί να αντιστέκεται στην πραγματικότητα, μάλιστα στο όνομα του λαού, αντί να συμπεριφέρονται σαν ψεκασμένοι, θα ήταν χρήσιμο να σκέπτονταν ορθολογικά και να συνέβαλλαν ουσιαστικά στις αλλαγές του Πανεπιστημίου. Να δώσουν τη δική τους προοδευτική πινελιά, την οποία ισχυρίζονται ότι έχουν, πέραν της κουλτούρας της μολότοφ, της βίας και της αναξιοκρατίας που βασιλεύουν στα πανεπιστήμια. Και να συμβάλουν στη βελτίωση του σχολείου, στην κατεύθυνση της αναβάθμισής του σε αυτοδύναμη βαθμίδα γνώσης.

Η πανδημία θα ήταν μια ευκαιρία με την Αριστερά να ξαναδεί, έπειτα από πολλές δεκαετίες, την εκπαίδευση ως ευκαιρία εκδημοκρατισμού της γνώσης και κοινωνικής ανόδου των παιδιών από τις λαϊκές τάξεις - που οι σημερινές πολιτικές της τα καταδικάζουν σε κομματικούς παπαγάλους ή σε ανυπεράσπιστους ημιμαθείς στην αγορά εργασίας.


Ενα υστερόγραφο

Από τα εκατοντάδες μηνύματα που έλαβα, ως σχόλια στο γράμμα προς τον κ. Τσίπρα, που δημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου, επιλέγω να δημοσιεύσω το παρακάτω (το όνομα του αποστολέα στη διάθεση της εφημερίδας):

«Διαβάζοντας την είδηση για την αγωγή Τσίπρα κατά των δημοσιογράφων, στην οποία το μόνο σίγουρο είναι ότι θα εξευτελιστεί, όταν θα προσπαθεί να αποδείξει ότι η χρήση βίλας 150 τ.μ. στο Σούνιο με "μίσθωμα" 500 ευρώ είναι μίσθωση και ότι η δαπάνη των έργων για να κατοικήσει είναι 20.000 ευρώ σκεφτόμουν το εξής: Προφανώς, οι νομικοί παραστάτες του τον ενθάρρυναν στην γκάφα που έκανε, για δικούς τους λόγους: για να τύχουν ευμενούς υποδοχής από τα στίφη του αυριανισμού που έχουν βρει φωλιά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι ώστε, στις ερχόμενες εκλογές, να τους θυμηθούν. (Οι σταλινικοί, ακόμη και οι πιο κυνικοί, δεν θα το έκαναν ποτέ. Είναι εκείνο το φοβερό ΠΑΣΟΚ της "Αυριανής" που έχει προικίσει τον ΣΥΡΙΖΑ με ό,τι καλύτερο). Δεν βρέθηκε δηλαδή ούτε ένας φίλος του να του πει αυτά που του επισημαίνει ο αρθρογράφος;

Ας τον διαβάσει έστω τώρα, πριν κάνει κάποια επόμενη γκάφα: είναι πολλοί που θέλουν να γίνουν βουλευτές στον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε ειδικά αυτοί, κολακεύοντάς τον, θα τον παρασύρουν σε νέα λάθη. Ή ας τηλεφωνήσει σε κάποιον αντίπαλο. Οι αντίπαλοι θα του φερθούν πιο έντιμα. Και ας διαβάζει προσεκτικά "ΤΑ ΝΕΑ". Δεν θα χάσει!».

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/02/21