"...Έχει λεχθεί πολλές φορές ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα. Αυτό είναι αληθές και πιστοποιείται στην Ελλάδα της σημερινής κρίσης. Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία τα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα εγκαταλείφθηκαν από τους εμπνευστές τους, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες εδραίωσαν την πολιτική τους εξουσία και κήρυξαν τη νέα «κανονικότητα»: Η καγκελάριος Μέρκελ και η Γερμανία έγιναν από εχθροί, καλοί φίλοι και υποστηρικτές της Ελλάδας, ο όρος «Κατοχή» εξαφανίστηκε από τον δημόσιο λόγο, η δε «τρόικα» μετατράπηκε σε «θεσμούς» και κανείς δεν θυμάται πια τους «Τσολάκογλου». Οι σκληροί και απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, όμως, άφησαν πίσω τους στιγματισμένες ψυχές και φανατισμένες συνειδήσεις, αποδεικνύοντας συγχρόνως πως η πολιτική εργαλειοποΐηση της ιστορίας μπορεί να αποδώσει πρόσκαιρους πολιτικούς καρπούς. Απέναντι στη ρεβανσιστική αυτή ροπή, η επιστημονική ιστορική έρευνα δεν μπορεί παρά να αντιτάξει τις βασικές της αρχές, που δεν είναι άλλες από την ανάδειξη του σύνθετου έναντι του απλουστευτικού και της πολλαπλότητας των κινήτρων των υποκειμένων της ιστορίας έναντι των μονοδιάστατων ερμηνειών. Οι αρχές αυτές δεν οδηγούν, βέβαια, σε μια αδύνατη αντικειμενικότητα αλλά στον ερμηνευκκό χειρισμό του εμφυλίου πολέμου όχι ως ενός ντέρμπι ανάμεσα σε δύο πολιτικές παρατάξεις αλλά ως μιας τεράστιας ανθρώπινης τραγωδίας από την οποία έχουμε πολλά να διδαχθούμε..."

ΑΠΟ ΤΟΝ  ΠΕΜΠΤΟ ΤΟΜΟ  ΤΗ ΣΕΙΡΑΣ "ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ" ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 

(με το φύλλο του Πάσχα)

ΤΟ ΕΠΙΜΕΤΡΟ: Ο εμφύλιος σήμερα

Στα πρόθυρα και, κυρίως, με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στα τέλη του 2009, ο εμφύλιος πόλεμος επανήλθε δυναμικά στο ελληνικό λεξιλόγιο. Ξεχασμένοι όροι, όπως «γουναράδικα» ή «τέταρτος γύρος», άρχισαν να χρησιμοποιούνται από Έλληνες πολιτικούς και να «παίζουν» στα δελτία ειδήσεων. Η αρχή έγινε ίσως με το σύνθημα «Βάρκιζα τέλος», που εμφανίστηκε σε τοίχους της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008, μια συγκεκαλυμμένη απειλή ότι η περίοδος της συνθηκολόγησης και της ταπείνωσης της Αριστεράς από το επίσημο κράτος είχε κλείσει οριστικά, και τον λόγο θα έπαιρναν τα όπλα. Με άλλα λόγια, η ώρα της μεγάλης ρεβάνς είχε επέλθει.

Βέβαια, η επανάκαμψη του εμφυλιοπολεμικού λόγου δεν ήταν τόσο απότομη όσο φάνηκε, καθώς για πολλά χρόνια μετά τη μεταπολίτευση καλλιεργήθηκε με συστηματικό τρόπο ο μύθος της Κατοχής που δεν τέλειωσε ποτέ. Όπως τραγουδούσε ο βάρδος των αντάρτικου τραγουδιού, Πάνος Τζαβέλλας («Ξυπνήστε», 1975), «κι αν φύγανε οι Γερμανοί, ήρθαν οι Αμερικανοί, καινούρια πάλι κατοχή». Όμως, η επανάκαμψη της Γερμανίας στο προσκήνιο με την κρίση κατέστησε την επαναφορά αυτού του μύθου ιδιαίτερα ελκυστική.

Ευτυχώς, πραγματικός εμφύλιος πόλεμος στη βάση του κατασκευασμένου από ακραίες και λαϊκιστικές πολιτικές δυνάμεις δίπολου μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν προέκυψε, και εδώ που τα λέμε δεν ήταν δυνατόν να προκύψει. Ένας εμφύλιος πόλεμος απαιτεί χιλιάδες ανθρώπους διατεθειμένους να πολεμήσουν, και παρότι η Ελλάδα είναι χώρα διαδηλώσεων και ενίοτε επεισοδίων, ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν τη διάθεση και την ικανότητα να εμπλακούν σε (μακροχρόνιες ενδεχομένως) στρατιωτικές ειτιχειρήσεις. Εξάλλου, το κράτος μπορεί να κλυδωνίστηκε, ωστόσο δεν κα.άρρευσε εξαιτίας της κρίσης, ούτε και προέκυψε πολιτικό κενό.

Άλλωστε, όπως απέδειξε η ζωή, οι πολιτικές δυνάμεις που πολέμησαν τα μνημόνια στην αντιπολίτευση έως το 2015, χρησιμοποιώντας πύρινα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα, τα αποδέχτηκαν και τα εφάρμοσαν στη συνέχεια ως κυβερνώντες. Ωστόσο είναι αλήθεια πως η ορολογία που χρησιμοποιήθηκε από τα πιο ακραία τμήματα τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς για την ηθική απαξίωση των φιλελεύθερων δυνάμεων δηλητηρίασε την πολιτική ατμόσφαιρα και δημιούργησε μια τοξική πολιτική ατμόσφαιρα, η οποία όχι μόνο εξέθρεψε αλλά και «νομιμοποίησε» ηθικά και πολιτικά φαινόμενα ατομικής βίας (επιθέσεις ακροαριστερών ομάδων κατά της αστυνομίας, προπηλακισμούς «μνημονιακών» πολιτικών και καθηγητών πανεπιστημίου κ.ο.κ.). Στις πλατείες των «αγανακτισμένων», όπου συναγελάστηκαν η άκρα Αριστερά και Δεξιά, επήλθε η ώσμωση των δύο χώρων που έμελλε να συγκυβερνήσουν σύντομα τη χώρα.

Συνεχείς ήταν οι αναφορές των «αγανακτισμένων» στην Κατοχή, με την καγκελάριο Μέρκελ να φιγουράρει ως νέος Χίτλερ σε πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας σε ρόλο «Δ ' Ράιχ», που απέβλεπε στην οικονομική υποδούλωση της Ευρώπης, αρχής γενομένης από τον «αδύνατο κρίκο» της, την Ελλάδα. Η πολιτική της Γερμανίας στο Ελληνικό Ζήτημα θεωρήθηκε νέα «Κατοχή», χωρίς πά-ντσερ αλλά με διορισμένους τοποτηρητές «Γκάουλαϊτερ». Η «τρόικα» πήρε τον ρόλο των τριών άλλοτε κατοχικών δυνάμεων, ενώ η πάλη κατά των μνημονίων μετατράπηκε στον νέο απελευθερωτικό αγώνα του «αλύγιστου» ελληνικού λαού, με την Αριστερά πρωτοπόρο και τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΚΚΕ, επικεφαλής ενός νέου ΕΑΜ. Οι «μνη-μονιακοί» έγιναν οι νέοι «δωσίλογοι». Από τους δημοφιλέστερους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς ήταν εκείνος του «Τσολάκογλου». Τον όρο αυτό, που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ως συνώνυμος του «προδότη», εκτόξευσαν οι «αγανακτισμένοι» εναντίον των αστών πολιτικών που υπέγραψαν και αποδέχτηκαν τα πρώτα μνημόνια, όπως ο Τσολάκογλου που είχε υπογράψει τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού τον Απρίλιο του 1941 και είχε σχηματίσει την πρώτη κατοχική κυβέρνηση. Τα «αντίμνημονιακά» κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητοι Έλληνες και Χρυσή Αυγή) επιδίωξαν και πέτυχαν τη ρητορική αναβίωση του διχασμού της δεκαετίας του '40, μέσω της καλλιέργειας κλίματος πόλωσης και φανατισμού, όπου, όπως στην Κατοχή, δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα από το να είναι κανείς πατριώτης ή προδότης.

Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι πως ο εμφυλιοπολεμικός λόγος υπήρξε μονόπαντος. Οι «μνημονιακοΐ» πολιτικοί δεν θέλησαν (ή δεν τόλμησαν) να αντικρούσουν την κατηγορία του δωσιλογισμού είτε με αντίστοιχους εμ-φυλιοπολεμικούς όρους είτε με όρους ιστορικής επιχειρηματολογίας. Το ίδιο έπραξαν και τα φιλικά προς αυτούς ΜΜΕ, που ποτέ δεν πρόβαλαν ουσιαστικό αντίλογο, με συνέπεια να κυριαρχήσει η πολιτική εργαλειοποίηση της αριστερής αφήγησης του Εμφυλίου. Είναι χαρακτηριστικό πως μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες του νεοεκλεγμένου πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, τον Ιανουάριο του 2015, υπήρξε η συμβολική επίσκεψη στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τόπο εκτέλεσης πατριωτών από τους Γερμανούς στη διάρκεια της Κατοχής.

Μπορεί στον δημόσιο λόγο να κυριάρχησε η διχαστική κληρονομιά του Εμφυλίου, δεν έλειψαν όμως συμβιβαστικές πρωτοβουλίες, που δυστυχώς δεν έτυχαν αντίστοιχης προσοχής. Για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ) Κυριάκος Μητσοτάκης έπλεξε το εγκώμιο του Ναπολέοντα Ζέρβα και του Άρη Βελουχιώτη στην ομιλία του για την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου, το 2018, προτάσσοντας το ενωτικό μαχητικό πνεύμα της Εθνικής Αντίστασης, αφήνοντας έξω τις διαιρέσεις και τους διχασμούς. Σίγουρα, με την ομιλία του αυτή ο πρόεδρος της ΝΔ είχε την προσοχή του στραμμένη στο παρόν και, κυρίως, στο μέλλον, παρά στο παρελθόν, αρνούμενος να εργαλειοποιήσει πολωτικά τον εμφύλιο πόλεμο, όπως έγινε από πολιτικούς του αντίπαλους, και δείχνοντας ότι η πολιτική θα μπορούσε να αντλήσει και να επικαιροποιήσει φωτεινά παραδείγματα ακόμα και από μια τόσο συγκρουσιακή εποχή, όπως η δεκαετία του '40. Παρατηρεί εδώ κανείς ότι η Νέα Δημοκρατία προέκρινε κατευναστικές πολιτικές, αποφεύγοντας να ρίξει λάδι στη φωτιά του διχασμού, στον οποίο επένδυσαν πολιτικά οι δυνάμεις του λεγόμενου «αντιμνημονιακού» λαϊκισμού. Η ήπια και ψύχραιμη στάση της συνέβαλε στο να μην κλιμακωθούν οι εντάσεις και βαθύνουν τα ρήγματα στην ελληνική κοινωνία, επέτρεψε όμως να εμπεδωθεί η ψευδαίσθηση πως η αφήγηση του Εμφυλίου που χρησιμοποίησε το αντιμνημονιακό στρατόπεδο βασιζόταν σε έγκυρα ιστορικά θεμέλια, αντίληψη που βέβαια δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.

Εδώ τίθεται το εξής ερώτημα: Υπήρξε η επιθετική επανεμφάνιση του Εμφυλίου στο πολιτικό λεξιλόγιο της κρίσης απόδειξη πως η περίοδος αυτή της ιστορίας μας άφησε πίσω της βαθύ και ανεξίτηλο τραύμα που δεν λέει να ξεφτίσει; Αυτό τουλάχιστον φαίνεται να ισχυρίζονται ορισμένοι μελετητές του φαινομένου, όταν σημειώνουν πως «όταν για ένα τόσο δραματικό και οδυνηρό γεγονός που ήταν ο Εμφύλιος, αναπτύσσεται εκ των υστέρων στη δημόσια σφαίρα εναντιωματικός και εξακολουθητικός διάλογος, σημαίνει ότι αυτό έχει αποκτήσει νοηματικές διαστάσεις με διαγενεακή αναφορά. Οι συνέπειες του εκτείνονται χρονικά, και ο πόνος που τις συνοδεύει δεν περιορίζεται στους άμεσα εμπλεκόμενους ως άτομα, αλλά αναμεταφράζεται σε συλλογική εμπειρία και της κατιούσας γενεάς. Άλλως, δεν θα είχαμε τα τελευταία χρόνια τέτοια πληθώρα μυθιστορημάτων, ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, άρθρων, ιστοσελίδων, βιβλίων, συνεδρίων και εκθέσεων για τον Εμφύλιο».Με άλλα λόγια η επίμονη παρουσία του Εμφυλίου στη δημόσια σφαίρα είναι απόδειξη πως την κοινωνία διαπερνά ένα έντονο «πολιτισμικό τραύμα».

Δεν έχει νόημα να μπούμε εδώ στην τεχνικά περίπλοκη συζήτηση πώς ακριβώς επιτυγχάνεται η διάγνωση ενός «πολιτισμικού τραύματος» και πώς διακρίνεται κάτι τέτοιο από το ενδιαφέρον, την περιέργεια, ή ακόμη και από τη γοητεία που μπορεί να ασκεί πάνω μας μια σκοτεινή πτυχή του παρελθόντος, επιθυμούμε να θέσουμε το ερώτημα αυτό με πιο περιοριστικούς όρους: Ήταν η επιθετική επανάκαμψη του Εμφυλίου στη διάρκεια της κρίσης αποτέλεσμα ενός τραύματος που άφησε πίσω του ο Εμφύλιος; Ήταν με άλλα λόγια αναπόφευκτη; Ή όχι;

Το ερώτημα αυτό είναι δύσκολο να απαντηθεί επιστημονικά. Η μόνη ενδεχομένως απόπειρα μέτρησης της θέσης που κατέχει στη συλλογική συνείδηση ο Εμφύλιος είναι μια έρευνα κοινής γνώμης που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Καθημερινή και δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2009, πριν ακριβώς το ξέσπασμα της κρίσης. Από την έρευνα αυτή προκύπτουν ορισμένα ενδιαφέροντα πορίσματα. Πρώτον, σχεδόν οι μισοί ερωτώμενοι (49%) δήλωναν τότε πως δεν διέθεταν αρκετές γνώσεις για την περίοδο, με το ποσοστό να αυξάνεται ραγδαία στις νεότερες ηλικίες. Δεύτερον, ένα αντίστοιχο ποσοστό θεωρούσε πως ο Εμφύλιος συνδεόταν με την πολιτική διαμέσου των κομμάτων. Τρίτον, η παραταξιακή ταύτιση με τον Εμφύλιο είναι κυρίως υπόθεση της Αριστεράς. Οι ερωτώμενοι που δήλωναν τη μεγαλύτερη ταύτιση με τον Εμφύλιο ήταν ψηφοφόροι του ΚΚΕ και του (μικρού τότε) ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, οι ψηφοφόροι της ΝΔ ταυτίζονταν πολύ λιγότερο με τις μνήμες του Εμφυλίου. Τέλος, σημαντική πλειοψηφία προσέγγιζε τον Εμφύλιο με συμφιλιωτικούς όρους. Για παράδειγμα, το 58% θεωρούσε πως ακρότητες έκαναν και οι δύο πλευρές και πως ευθύνη γι' αυτόν φέρουν και οι δύο. Το 51% του δείγματος, μάλιστα, κατέληγε πως «όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα σήμερα». Παρ' όλα αυτά, το 55% θεωρούσε πως οι συνέπειες του Εμφυλίου φτάνουν >έως σήμερα. Με άλλα λόγια, η πλειοψηφία θεωρούσε πως ο Εμφύλιος είναι μεν ξεπερασμένος για τους ίδιους αλλά έχει (κάποιες, αόριστες) συνέπειες για την κοινωνία. Τα πορίσματα αυτής της δημοσκοπικής έρευνας ενισχύουν την ερμηνεία της επαναφοράς του εμφυλιοπολεμικού λόγου ως πρωταρχικά πολιτικής στρατηγικής και όχι ως απαύγασμα ιστορικού τραύματος. Στον βαθμό που το τραύμα έπαιξε κάποιο ρόλο, αυτό είναι πιθανόν να οφείλεται κυρίως στον προσωπικό ψυχισμό ορισμένων αριστερών, ιδίως πραγματικών ή φανταστικών επιγόνων των αριστερών του Εμφυλίου, που τους διακατέχει η υποχρέωση κάποιας ιστορικής ρεβάνς.

Έχει λεχθεί πολλές φορές ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα. Αυτό είναι αληθές και πιστοποιείται στην Ελλάδα της σημερινής κρίσης. Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία τα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα εγκαταλείφθηκαν από τους εμπνευστές τους, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες εδραίωσαν την πολιτική τους εξουσία και κήρυξαν τη νέα «κανονικότητα»: Η καγκελάριος Μέρκελ και η Γερμανία έγιναν από εχθροί, καλοί φίλοι και υποστηρικτές της Ελλάδας, ο όρος «Κατοχή» εξαφανίστηκε από τον δημόσιο λόγο, η δε «τρόικα» μετατράπηκε σε «θεσμούς» και κανείς δεν θυμάται πια τους «Τσολάκογλου». Οι σκληροί και απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, όμως, άφησαν πίσω τους στιγματισμένες ψυχές και φανατισμένες συνειδήσεις, αποδεικνύοντας συγχρόνως πως η πολιτική εργαλειοποΐηση της ιστορίας μπορεί να αποδώσει πρόσκαιρους πολιτικούς καρπούς.

Απέναντι στη ρεβανσιστική αυτή ροπή, η επιστημονική ιστορική έρευνα δεν μπορεί παρά να αντιτάξει τις βασικές της αρχές, που δεν είναι άλλες από την ανάδειξη του σύνθετου έναντι του απλουστευτικού και της πολλαπλότητας των κινήτρων των υποκειμένων της ιστορίας έναντι των μονοδιάστατων ερμηνειών. Οι αρχές αυτές δεν οδηγούν, βέβαια, σε μια αδύνατη αντικειμενικότητα αλλά στον ερμηνευκκό χειρισμό του εμφυλίου πολέμου όχι ως ενός ντέρμπι ανάμεσα σε δύο πολιτικές παρατάξεις αλλά ως μιας τεράστιας ανθρώπινης τραγωδίας από την οποία έχουμε πολλά να διδαχθούμε.

ΕΧΕΤΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ; ΥΠΑΡΧΕΙ Η...."ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ" ΥΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΦΛΑΜΠΟΥΡΑΡΗ...

Από την "Εφ.Συν"

ΜΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΕΚΤΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΝ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΤΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΦΡΑΝΚΟ...

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"...Θεατές και τηλεθεατές παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα. Ηταν αδύνατον, ένας άνθρωπος να βγει ζωντανός μέσα από αυτά τα συντρίμμια. Ακόμη κι εκείνος που όταν βρισκόταν στο κόκπιτ μπορούσε να δει τον Θεό, όπως έλεγε ο ίδιος ο Σένα. Ο γιατρός Σιντ Ουάτκινς, που έτρεξε κοντά του, έκανε μια γκριμάτσα απελπισίας. Ενα σίδερο είχε τρυπήσει το κρανίο του, και η καρδιά του, μόλις που χτυπούσε. Διακομίστηκε με ελικόπτερο σε νοσοκομείο της Μπολόνια, όπου εξέπνευσε λίγες ώρες αργότερα. Ηταν 34 ετών. .."

Από τον ιστότοπο "Protagon"

Ο Αϊρτον Σένα την εποχή της μεγάλης δόξας. Η οποία τον οδήγησε στον θάνατο |EPA/PHOTO ANSA FLASHBACK 

Το τελευταίο γκάζι του Αϊρτον Σένα 

Λάτρευε τον κίνδυνο. Εβρισκε το συναίσθημα του φόβου, συναρπαστικό. «Νομίζει ότι δεν μπορεί να πεθάνει, επειδή πιστεύει στον Θεό», είχε πει γι' αυτόν ο μεγάλος του αντίπαλος, Αλέν Προστ. Στην Ιμολα, ο Αϊρτον Σένα αγνόησε τους κακούς οιωνούς και «πέταξε» προς την αθανασία

Sportcaster, 01/05/19,13:02

Η Μοίρα τον είχε προειδοποιήσει. Δύο μέρες πριν από τη «μαύρη Πρωτομαγιά» του 1994, στη διάρκεια της προπόνησης για το Γκραν Πρι του Σαν Μαρίνο, το μονοθέσιο του συμπατριώτη του, Ρούμπενς Μπαρικέλο, έπεσε πάνω στις προστατευτικές μπάρες της πίστας και αναπράπηκε. Ο οδηγός τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά τη γλίτωσε. Την επομένη, Σάββατο 30 Απριλίου, ο αυστριακός πιλότος Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ δεν στάθηκε το ίδιο τυχερός. Εχασε τη ζωή του στις κατατακτήριες δοκιμές, όταν το όχημά του προσέκρουσε σε τσιμεντένιο τοίχο με ταχύτητα 315 χλμ/ώρα. 

Ο γιατρός που διαπίστωσε τον θάνατό του, κατευθύνθηκε προς το σημείο όπου ο (φίλος του) Αϊρτον Σένα στεκόταν σαστισμένος. Τον έπιασε από το μπράτσο και του είπε: «Εχεις γίνει πρωταθλητής τρεις φορές. Είσαι ο πιο γρήγορος οδηγός στον Κόσμο. Γιατί δεν τα παρατάς, να τα παρατήσω κι εγώ και να πάμε για ψάρεμα;». Ο βραζιλιάνος θρύλος της Φόρμουλα 1 τον κοίταξε στα μάτια και αποκρίθηκε: «Δεν μπορώ να τα παρατήσω». «Τότε να προσέχεις», επέμεινε ο γιατρός. «Μα, δεν ξέρω να οδηγώ με άλλον τρόπο, που να μην είναι επικίνδυνος», του απάντησε ο Σένα. 

Ο άνθρωπος που άλλαξε τη Formula 1 Πατήστε εδώ 

Λάτρευε τον κίνδυνο. Εβρισκε το συναίσθημα του φόβου, συναρπαστικό. Ο μεγάλος του αντίπαλος, Αλέν Προστ, που έβλεπε ότι ο Βραζιλιάνος δυσκολευόταν να ξεκολλήσει από το γκάζι ακόμη και στις πιο τρομακτικές στροφές, είχε πει γι’ αυτόν: «Νομίζει ότι δεν μπορεί να πεθάνει, επειδή πιστεύει στον Θεό. Αυτό είναι τρομερά επικίνδυνο για τον ίδιο, αλλά και για τους άλλους οδηγούς». Εκείνη τη χρονιά ο Σένα είχε ακόμη ένα λόγο για να τρέχει στα όριά του. Είχε, μόλις, αφήσει τη ΜακΛάρεν, στο τιμόνι της οποίας αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1988, το 1990 και το 1991, για την Ουΐλιαμς/Ρενό. Η εταιρεία καμάρωνε ότι το νέο της μονοθέσιο ήταν ανίκητο. Το εμπιστεύθηκε στον πιο ταλαντούχο πιλότο της εποχής, τον Σένα, κι εκείνος θεωρούσε υποχρέωσή του να τη δικαιώσει: να διαδεχθεί τον Προστ στον θρόνο της Φόρμουλα 1. 

Στα δύο προηγούμενα Γκραν Πρι δεν είχε καταφέρει να τερματίσει, λόγω μηχανικών προβλημάτων. Ο εγωϊσμός του δεν του άφηνε περιθώρια για άλλη αποτυχία. Ηταν αποφασισμένος, στην Ιμολα να αρχίσει την αντεπίθεσή του για τον τίτλο. Μια μέρα πριν είχε ολοκληρώσει τον ταχύτερο γύρο και είχε κερδίσει την pole position. Οταν ξημέρωσε η Πρωτομαγιά του ’94, δεν έβλεπε την ώρα να σταματήσει η καταιγίδα και να αρχίσει ο αγώνας. Δεν τον είχαν πτοήσει, ούτε οι κακοί οιωνοί, ούτε η υδάτινη κουρτίνα που είχε εξαφανίσει την πίστα – ήταν μετρ στον βρεγμένο δρόμο. 

Η πρώτη εκκίνηση επιβεβαίωσε ότι εκείνο το Γκραν Πρι ήταν… καταραμένο. Δύο μονοθέσια έπεσαν το ένα πάνω στο άλλο, και από τη σύγκρουση εκτοξεύθηκαν κάποια ελαστικά, που τραυμάτισαν πέντε θεατές. Η δεύτερη εκκίνηση ήταν μοιραία. Στον δεύτερο γύρο ο Βραζιλιάνος οδηγούσε την κούρσα, με τον Μίχαελ Σουμάχερ να τον ακολουθεί. Θέλοντας να αποκτήσει διαφορά ασφαλείας, ανέπτυξε ταχύτητα 310 χλμ/ώρα λίγο πριν από τη στροφή Ταμπουρέλο: την ενέδρα που του είχε στήσει ο θάνατος. Το «τέλειο» όχημά του τον πρόδωσε. Δεν πήρε την κλίση που χρειαζόταν για να στρίψει. Τα φρένα στρίγγλισαν σαν σμήνος κορακιών, όμως τίποτα πια δεν μπορούσε να αλλάξει την πορεία του μονοθέσιου, που καρφώθηκε σε μια τσιμεντένια μπαριέρα. 

Θεατές και τηλεθεατές παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα. Ηταν αδύνατον, ένας άνθρωπος να βγει ζωντανός μέσα από αυτά τα συντρίμμια. Ακόμη κι εκείνος που όταν βρισκόταν στο κόκπιτ μπορούσε να δει τον Θεό, όπως έλεγε ο ίδιος ο Σένα. Ο γιατρός Σιντ Ουάτκινς, που έτρεξε κοντά του, έκανε μια γκριμάτσα απελπισίας. Ενα σίδερο είχε τρυπήσει το κρανίο του, και η καρδιά του, μόλις που χτυπούσε. Διακομίστηκε με ελικόπτερο σε νοσοκομείο της Μπολόνια, όπου εξέπνευσε λίγες ώρες αργότερα. Ηταν 34 ετών. 

Η σορός του «πέταξε» για τη γενέτειρά του μέσα στην καμπίνα του αεροπλάνου – όχι στις αποσκευές. Τρία εκατομμύρια άνθρωποι γέμισαν τους δρόμους του Σάο Πάουλο από τους οποίους πέρασε το φέρετρό του, σκεπασμένο με τη σημαία της Βραζιλίας. Ενας από αυτούς που το κρατούσαν στην κηδεία, ήταν ο μεγάλος του αντίπαλος: ο Προστ. Η χώρα κηρύχθηκε σε τριήμερο εθνικό πένθος. Κανένας άλλος αθλητής δεν μιλούσε στις καρδιές των Βραζιλιάνων, όσο ο Σένα. Ούτε, καν, ο Πελέ. Αυτός ομόρφαινε τις Κυριακές τους (η τηλεθέαση των Γκραν Πρι ξεπερνούσε ακόμη κι αυτή των Μουντιάλ), αυτός τους έκανε υπερήφανους με τις νίκες του, ανεμίζοντας τη βραζιλιάνικη σημαία σε κάθε ευκαιρία, αυτός βοηθούσε όποιους και όσο μπορούσε, με φιλανθρωπίες άνω των 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Ηταν ο εθνικός τους ήρωας. 

Εικόνες:  https://www.protagon.gr/galleries/24-xronia-xwris-ton-airton-sena-se-24-eikones-44341611646 αναζήτηση του Αϊρτον Σένα 

Αλλά, ήταν και ο λόγος που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη Γη άρχισαν να παρακολουθούν Φόρμουλα 1, θαυμάζοντας τον θεαματικό τρόπο με τον οποίο «απογείωνε» το αυτοκίνητό του και προσπερνούσε τα μονοθέσια των αντιπάλων του… σαν σταματημένα. Ο Σένα υπήρξε ένας διασκεδαστής, που ακροβατούσε μεταξύ ζωής και θανάτου. Ενας αληθινός σταρ, που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις πριμαντόνες του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ εκείνης της εποχής. Αν όχι ο καλύτερος πιλότος όλων των εποχών, ασφαλώς ο πιο ταλαντούχος. 

Το 2010 ανακηρύχθηκε από τους συναδέλφους του ως ο κορυφαίος οδηγός στα χρονικά της Φόρμουλα 1. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του η μορφή του πρωταγωνιστεί, ακόμα, σε διαφημιστικές καμπάνιες στη Βραζιλία. Γράφονται, διαρκώς, νέα βιβλία και γυρίζονται ταινίες για τη ζωή του. Το ντοκιμαντέρ «Ayrton Senna, Beyond the Speed of Sound» είναι, ίσως, ο καλύτερος τρόπος να τον γνωρίσουν όσοι δεν τον πρόλαβαν. Η τρίωρη έκδοσή του κυκλοφορεί και στο Διαδίκτυο. 

Για το μοιραίο δυστύχημα μάθαμε μόνον ότι προκλήθηκε από το σπάσιμο της κολώνας του τιμονιού. Κατηγορήθηκαν έξι μηχανικοί της Ουίλιαμς, ενώ ο ίδιος ο Σερ Φρανκ Ουΐλιαμς καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Στο τέλος, όμως, όλοι αθωώθηκαν. Μάθαμε, επίσης, ότι στο κατεστραμμένο όχημα βρέθηκε μια αυστριακή σημαία. Ο Σένα σκόπευε να την υψώσει στον αέρα όταν θα τερμάτιζε, εκείνη την Πρωτομαγιά, προς τιμήν του νεκρού συναθλητή του. Πηγή: Protagon.gr

"...Και ήρθαν το ίδιο βράδυ τα εκλογικά αποτελέσματα της Ισπανίας να ενισχύσουν την ίδια εντύπωση: ότι έχασαν σε κοινοβουλευτική δύναμη οι «Ποδέμος», το κέρδισαν οι ακροδεξιοί του Vox. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι πρώην ψηφοφόροι των Ισπανών ριζοσπαστών μετεπήδησαν στην Ακρα Δεξιά, όπως είχε συμβεί με τον συνομιλητή μου. Υποστηρίζω ότι οι Ποδέμος, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιέργησαν το πνεύμα και το πολιτικό ήθος που επιτρέπουν στην Ακρα Δεξιά να ανθίσει. Είναι ενδεικτικό ως προς αυτό ότι κάθε τόσο κάποιος συριζαίος, θεωρητικά εμβριθής και πραγματολογικά ασυνάρτητος, μας εξηγεί η ΧΑ δεν είναι «αντισυστημικό» κόμμα, ενώ ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι - κατά τον ίδιο ηλίθιο τρόπο που οι κομμουνιστές του μεσοπολέμου εξηγούσαν πως ούτε οι ναζί ήσαν αντισυστημικοί: ήσαν «όργανο του μεγάλου κεφαλαίου»...."

Δύο προβολές από  "ΤΑ ΝΕΑ", γιά τις ισπανικές εκλογές

"ΤΑ ΝΕΑ", 30/04/19

ΤΟΥ CARLOS DELCLOS
Ο Πέδρο Σάντσεθ είναι ο ξεκάθαρος νικητής των πρόωρων εκλογών στην Ισπανία. Με το υψηλότερο ποσοστό από το 1996, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE) κέρδισε σχεδόν τις διπλάσιες έδρες από τον κοντινότερό του αντίπαλο, το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP). Ομως, μέσα σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα, όπως αυτό της Ισπανίας, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα είναι απίθανο να κυβερνήσει μόνο του. Αντιθέτως, ο Σάντσεθ θα πρέπει να αναζητήσει υποστήριξη και, όπως πολλά προοδευτικά κόμματα στην Ευρώπη, θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα τεχνοκρατικό ή ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα.

Η νίκη του Σάντσεθ είναι το αποτέλεσμα δύο κυρίαρχων τάσεων. Πρώτα και κύρια της ανόδου του Vox, ενός ανοιχτά μισογυνιστικού και ξενοφοβικού κόμματος που «παίζει» με τη νοσταλγία για τη δικτατορία του Φράνκο. Υποστηριζόμενο από τα likes του Στιβ Μπάνον, της Μαρίν Λεπέν και του Ματέο Σαλβίνι και πλαγίως χρηματοδοτούμενο από ένα αμερικανικό Super Pac που συνδέεται με τον Ντόναλντ Τραμπ, από τον ρώσο ολιγάρχη Αλεξέι Κόμοφ και από τον ιταλό βουλευτή και κατηγορούμενο για δωροδοκία Λούκα Βολοντέ, το Vox οδήγησε, τον περασμένο Δεκέμβριο, το αντικαταλανικό κύμα εντός της κυβέρνησης της Ανδαλουσίας. H μαζική συμμετοχή των ψηφοφόρων στις εκλογές της περασμένης Κυριακής (75,8%) λοιπόν, πιθανότατα οφείλεται στον γενικευμένο φόβο για ενδεχόμενη συμμετοχή του Vox σε μια δεξιά κυβερνητική συμμαχία.

Η δεύτερη τάση που εξηγεί την ιλιγγιώδη επιτυχία του Σάντσεθ είναι η πτώση των Podemos, του ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος που αναδύθηκε από το κίνημα των Αγανακτισμένων. Αν και το κόμμα αρχικά υποσχέθηκε να εφαρμόσει ένα νέο είδος συμμετοχικής πολιτικής, με τον καιρό η ηγεσία του υιοθέτησε μια πιο παραδοσιακή κάθετη προσέγγιση που βασίστηκε υπερβολικά σε συγκεκριμένες προσωπικότητες. Δεν είχε τα απαραίτητα κανάλια για δημοκρατικές συζητήσεις κι έτσι οι εσωτερικές διαφωνίες πολύ συχνά έπαιρναν τη μορφή μιας υψηλού επιπέδου λιποταξίας, όπως για παράδειγμα του πρώην ηγετικού στελέχου του κόμματος Ινιγκο Ερεχόν. Επιπλέον πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι μια ομάδα αξιωματούχων της αστυνομίας, με τη βοήθεια κυβερνητικών στελεχών, οργάνωσε εκστρατεία σπίλωσης και δυσφήμησης του κόμματος των Podemos, ενώ πολύς θόρυβος δημιουργήθηκε γύρω από την αγορά ενός πανάκριβου σαλέ από τους ηγέτες του κόμματος Πάμπλο Ιγκλέσιας και Ιρένε Μοντέρο, με τα ΜΜΕ να κατηγορούν το ζευγάρι ότι πρόδωσε τα αριστερά του ιδεώδη.

Ολα αυτά δημιούργησαν ένα κλίμα απογοήτευσης γύρω από το κόμμα, οδηγώντας σχεδόν τους μισούς του ψηφοφόρους στους σοσιαλιστές ή σε άλλα κόμματα, αν όχι στην αποχή. Η αποτυχία των Podemos έδωσε την εντύπωση ότι μια νέα προσέγγιση στην πολιτική τελικά δεν είναι εφικτή. Και όταν το καινούργιο δείχνει αδύνατο, οι άνθρωποι μπαίνουν στον πειρασμό να επιστρέψουν στους παλιούς τρόπους ή ακόμα χειρότερα να αγκαλιάσουν τον καταστροφικό, αυταρχικό πολιτικό μηδενισμό της άκρας Δεξιάς.



Σε έναν μήνα, η Ισπανία θα βρεθεί ξανά μπροστά από τις κάλπες για να ψηφίσει για τις τοπικές της κυβερνήσεις και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εν τω μεταξύ, το σοσιαλιστικό κόμμα του Πέδρο Σάντσεθ θα απολαμβάνει τον μήνα του μέλιτος. Την περασμένη Κυριακή, έξω από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος το εκστασιασμένο πλήθος φώναζε συνθήματα όπως No pasaran (Δεν θα περάσουν) και Si se puede (Ναι μπορούμε), τα οποία είχαν προγενέστερα συνδεθεί με τους Podemos και τους Aγανακτισμένους και πριν από αυτούς με την αντίσταση κατά των φασιστών.

Αντί λοιπόν οι Podemos να αντιμετωπίζουν τους σοσιαλιστές με εμπρηστικά σχόλια θα ήταν σοφότερο να υπενθυμίσουν στους προοδευτικούς στην Ισπανία, την Ευρώπη και παντού, ότι είναι εφικτό να υπάρξει ένας άλλος κόσμος αρκεί να τον εφαρμόσουν.

-Ο Κάρλος Ντελκλός είναι κοινωνιολόγος και ερευνητής στο Κέντρο Διεθνών Σχέσεων της Βαρκελώνης (CIDOB)

"ΤΑ ΝΕΑ",30/04/19

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Aκουγα προχθές εξαγριωμένο, καθότι ένιωθε εξαπατημένος, δις ψηφοφόρο του 2015 του ΣΥΡΙΖΑ, να δηλώνει ρητά πως θα ψηφίσει τον ακροδεξιό υποψήφιο δήμαρχο της πόλης του και στις ευρωεκλογές-εθνικές εκλογές Χρυσή Αυγή. Η ριζοσπαστική, επαναστατική και αντισυστημική ρητορεία του κατά των κομμάτων και των πολιτικών, με έκανε να σκέπτομαι πως ενίοτε ο ριζοσπαστισμός δεν έχει χρώματα, τον ενδιαφέρει να κόψει ρίζες - το εργαλείο, δρεπάνι ή σβάστικα, είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Και ήρθαν το ίδιο βράδυ τα εκλογικά αποτελέσματα της Ισπανίας να ενισχύσουν την ίδια εντύπωση: ότι έχασαν σε κοινοβουλευτική δύναμη οι «Ποδέμος», το κέρδισαν οι ακροδεξιοί του Vox. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι πρώην ψηφοφόροι των Ισπανών ριζοσπαστών μετεπήδησαν στην Ακρα Δεξιά, όπως είχε συμβεί με τον συνομιλητή μου. Υποστηρίζω ότι οι Ποδέμος, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιέργησαν το πνεύμα και το πολιτικό ήθος που επιτρέπουν στην Ακρα Δεξιά να ανθίσει.

Είναι ενδεικτικό ως προς αυτό ότι κάθε τόσο κάποιος συριζαίος, θεωρητικά εμβριθής και πραγματολογικά ασυνάρτητος, μας εξηγεί η ΧΑ δεν είναι «αντισυστημικό» κόμμα, ενώ ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι - κατά τον ίδιο ηλίθιο τρόπο που οι κομμουνιστές του μεσοπολέμου εξηγούσαν πως ούτε οι ναζί ήσαν αντισυστημικοί: ήσαν «όργανο του μεγάλου κεφαλαίου». Είναι πασίγνωστο ότι αριστεροί και δεξιοί ριζοσπάστες συνυπήρχαν στην πλατεία Συντάγματος, ότι μαζί έκαψαν την Αθήνα, ότι γίνονταν επιθέσεις σε κυβερνητικά στελέχη, ακόμα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι συγκυβέρνησαν δεξιοί και αριστεροί ριζοσπάστες - όλα αυτά ήσαν «δίκαιη οργή», δεν είχαν πολιτικό πρόσημο. Σήμερα, οι κυβερνητικοί διαμαρτύρονται για τη βία που ασκείται εναντίον τους από τους πρώην συμμάχους τους και τραγουδούν ενωτικά δημοκρατικά εμβατήρια εναντίον της Ακρας Δεξιάς.

Το πάθημα και του Λαϊκού Κόμματος στην Ισπανία, σε σχέση με την Καταλωνία, δείχνει πως δεν πρόκειται να ξεφουσκώσει την εδώ Ακροδεξιά η στάση της ΝΔ απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών: ο ΣΥΡΙΖΑ ευνόησε τις «αγανακτισμένες», η ΝΔ τις «εθνικόφρονες»πλατείες. Θεωρήθηκε μάλιστα ιδιοφυής ελιγμός αυτό, απέναντι στην απόπειρα της κυβέρνησης, «να διασπάσει τη ΝΔ» με τη συμφωνία. Οσο ιδιοφυής ήταν και η στάση του ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο 2010-15 που πριόνιζε το κλαδί του πολιτικού συστήματος για να έχει κομματικά οφέλη.

Τόσο ο αντισυστημισμός όσο και ο εθνικισμός συναρπάζουν και ριζοσπαστικοποιούν, ιδιαίτερα σε χώρες σαν την δική μας, με την τόσο συγκρουσιακή πολιτική κουλτούρα. Και το blamegame μεταξύ των κομμάτων που ακολουθεί, διορθώνει την κατάσταση όσο και τα κλάματα των εμπρηστών πάνω στα αποκαΐδια.

"...Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν αναμόρφωσε μόνο την οικονομία της χώρας, αλλά έσωσε και τις παραπλανημένες ψυχές της Ακροδεξιάς που ανακάλυψαν τη... «μαρξιστική» αλήθεια και είδαν το φως όπως οι Απόστολοι της Εκκλησίας. Δεν πρόκειται για ιστορικό συμβιβασμό, όπως ενδεχομένως λανθασμένα θα προέτρεχαν κάποιοι να χαρακτηρίσουν αυτό το αμάλγαμα. Πρόκειται για ταύτιση ψυχών, για επαναστατική υπέρβαση. Χάρη σε όλες αυτές τις στρατιές των αγνών πιονέρων της Συριζαϊκής Ανοιξης, λύθηκαν όλα τα προβλήματα, από το μεταναστευτικό μέχρι την εξωτερική πολιτική της χώρας, διορθώνοντας εθνικιστικές αδικίες που εκκρεμούσαν και χαλούσα» τη δημόσια εικόνα μας στο εξωτερικό...."

Από το "Φιλελεύθερο"

ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ:

Εχασε τον δρόμο γιά την "Πρόοδο"

Γιά το "μαρξιστή" υπουργό με το κόκκινο σακίδιο δεν υπήρξε και δεν υπάρχει 

ο τρέχων ψχρόνος, παρά μόνον αυτός του παρελθόντος, που τον αφήνει έξω από το κάδρο

ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗ


Ακούμε τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και δεν πιστεύουμε στα αυτιά μας. Τα λόγια δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα πλέον... Αφού ειρωνεύεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τη συμμαχία του με τον Βέμπερ - «το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας είχε το χειρότερο αποτέλεσμα στην ιστορία του», αφήνει αιχμές κατά της Φώφης Γεννηματά για την «άνοδο της Ακροδεξιάς», επειδή «υιοθετεί την ατζέντα της»! Προσδοκώντας προφανώς να διασφαλίσει τη θέση του φαβορί στην κούρσα διαδοχής του Αλέξη Τσίπρα, διαβεβαιώνει και καθησυχάζει τον κόσμο της προόδου ότι «η Νότια Ευρώπη εγκαταλείπει τον νεοφιλελευθερισμό και τις ευρωπαϊκές πολιτικές που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν», λες και η δεξιοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν είναι σαν τις άλλες, και στρογγυλεύει με τη... θεωρητική άνεση που τον διακρίνει την αγαστή συνεργασία του με τους Ελληνες ακροδεξιούς.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθώς ως πολιτικός (και όχι μόνο ως υπουργός Οικονομικών, όπως αποδείχθηκε) δεν μπορεί να προσφέρει ούτε σύνθετες ούτε και αποτελεσματικές απαντήσεις στα προβλήματα που γεννούν οι σύγχρονες κοινωνίες, απλώς διαθέτει προς κατανάλωση την προσφιλή επίκριση του ΣΥΡΙΖΑ κατά του νεοφιλελευθερισμού, εκφέροντας έναν λαϊκιστικό λόγο. Συνήθως, η επίκληση της «προόδου» και των «προοδευτικών δυνάμεων» συνδυάζεται με μια πολεμική κριτική ενάντια στους πολιτικούς αντιπάλους και με την αλλοίωση της πραγματικότητας.

Με την απαράμιλλη τεχνική του συνόλου των υπουργών του Αλέξη Τσίπρα, καταφέρνει να εξαφανίζει τις ευθύνες και τις συμμαχίες του κόμματος του (βλ. Ρodemos) και να αναδεικνύει την ήττα του σε επιτυχία. Ωστόσο, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος διαθέτει ένα ισχυρό, ακαταμάχητο πλεονέκτημα: Δεν ντρέπεται! Δεν έχει καμία δυσκολία στο να μηδενίζει κάθε επίτευγμα του παρελθόντος και επιπλέον κατέχει την τεχνική της διαμαρτυρίας, που αποτελεί το κύριο και βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής ψυχοσύνθεσης.

Με θαυμαστά, αν και περίεργα «ρητά», μπορεί να παρουσιάσει το άσπρο ως μαύρο, τη μέρα ως νύχτα. Αυτό, σε συνδυασμό με την απύθμενη δίψα για εξουσία αποτελούν τα δυο βασικά του όπλα, τα οποία αποδείχτηκαν ασυναγώνιστα μέσα σε ένα κλίμα διάλυσης, αποσάθρωσης και γενικευμένης κρίσης. Η ασυναρτησία, οι γενικεύσεις, οι απολυτότητες, οι υπεραπλουστεύσεις και ο ανορθολογισμός κυριάρχησαν στην πολιτική την οποία άσκησε ως υπουργός Οικονομικών, μέσα από έναν μηχανισμό δομημένο μεθοδικά, που αποσκοπούσε στην κατάργηση κάθε σκέψης που πηγάζει από την αντικειμενική ματιά. Κινήθηκε με βάση το δαιμονοποιημένο παρελθόν - «το απόλυτο κακό». Κάθε προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η τρέχουσα πραγματικότητα κατέληγε σε σύγκρουση με το παρελθόν. Για τον «μαρξιστή» υπουργό με το κόκκινο σακίδιο δεν υπήρξε και δεν υπάρχει ο τρέχων χρόνος, παρά μόνον αυτός του παρελθόντος, που τον αφήνει έξω από το κάδρο... Μπορεί να χρωστάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας, όμως, κατ' αυτόν, βγήκαμε από τα μνημόνια.

Από 250 δισ. το 2014, σκαρφαλώσαμε το 2016, χάρη στην... «αριστερή» πολιτική του, στα 317 δισ. και τα φτάσαμε στα 360 δισ. το 2017, ξεπερνώντας το παλιό διεφθαρμένο χρέος, αλλά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος... κατατρόπωσε τους νεοφιλελεύθερους και ανασυγκρότησε τη χώρα!

Επίσης, καταπολέμησε τις διεφθαρμένες επενδύσεις, τις πληρωμές στον σάπιο ιδιωτικό τομέα, κατάργησε τη φαρμακευτική δαπάνη εντελώς (αυξάνοντας τα φάρμακα), μείωσε γύρω στις είκοσι φορές τις συντάξεις, συρρίκνωσε τους μισθούς και εν γένει τα εισοδήματα, επέβαλε, εκτός από θηριώδη φορολογία, το μοντέλο Βενεζουέλας, με επιδόματα ευαισθησίας με πενηντάρικα και κατοστάρικα... Οσο κοστίζει ένα διαφημιστικό σποτ για να εμπεδωθούν οι τεράστιες αλλαγές που επέφερε στη ζωή μας.

Ολες οι ευγενικές ιδέες της επανάστασης λειτούργησαν ρολόι και σήμερα -χάρη στον Ευκλείδη Τσακαλώτο- είμαστε μια κοινωνία ευτυχών προοδευτικών ανθρώπων, προσηλωμένων στην αλληλεγγύη των λαών, πιστών στη διαρκή επανάσταση. Η Ελλάδα μεταβλήθηκε σ' έναν παράδεισο Λατινικής Αμερικής. Η φαντασία στην εξουσία έγινε πραγματικότητα χάρη στους συνεργάτες - συμμάχους του, (ενδεικτικά) τόν Καμμένο και την Παπακώστα, τον Τέρενς Κουίκ και την Κουντουρά. Πιάσε τον ένα και φίλα τον άλλο!

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν αναμόρφωσε μόνο την οικονομία της χώρας, αλλά έσωσε και τις παραπλανημένες ψυχές της Ακροδεξιάς που ανακάλυψαν τη... «μαρξιστική» αλήθεια και είδαν το φως όπως οι Απόστολοι της Εκκλησίας. Δεν πρόκειται για ιστορικό συμβιβασμό, όπως ενδεχομένως λανθασμένα θα προέτρεχαν κάποιοι να χαρακτηρίσουν αυτό το αμάλγαμα. Πρόκειται για ταύτιση ψυχών, για επαναστατική υπέρβαση.

Χάρη σε όλες αυτές τις στρατιές των αγνών πιονέρων της Συριζαϊκής Ανοιξης, λύθηκαν όλα τα προβλήματα, από το μεταναστευτικό μέχρι την εξωτερική πολιτική της χώρας, διορθώνοντας εθνικιστικές αδικίες που εκκρεμούσαν και χαλούσα» τη δημόσια εικόνα μας στο εξωτερικό.

Ακούτε εκεί στο Κίνημα Αλλαγής; “Ακούει η Φώφη Γεννηματά;”….

"...Ό Σύριζα ώς κυβέρνηση, άφού κατεδάφισε τις μεταρρυθμίσεις αύτού τοϋ νόμου (Διαμαντοπούλου), προχώρησε στην πλήρη σοβιετοποίηση τής δημόσιας εκπαίδευσης. Ό Κ. Γαβρόγλου είναι ό τελευταίος κατεδαφιστής, πού, άφού ολοκλήρωσε τό ταξικό έργο του, θά επιστρέψει πλέον στό οπίτι του, μέ ήσυχη τή συνείδηση (;). Ό Σύριζα, όπως καί τό ΠΑΣΟΚ παλαιότερα, εΐχε υποσχεθεί τήν κατάργηση τών πανελλαδικών εξετάσεων καί τήν είσοδο όλων τών παιδιών ελεύθερα στις σχολές της προτίμησης τους. Σύντομα τό ΠΑΣΟΚ κατάλαβε ότι αυτό δέν γίνεται καί εγκατέλειψε τό σχέδιο, άφοΰ ουσιαστικά ποτέ δέ δοκίμασε νά τό εφαρμόσει. Ό Κ. Γαβρόγλου τό υποσχέθηκε καί αΰτός, αλλά τώρα τό ύλοποιεϊ μόνο γιά τμήματα που δέν έχουν ζήτηση. Οι πανελλήνιες παραμένουν τό κλειδί είσόδου σέ όλα τά τμήματα πλην ολίγων, πού όλοι, καί μάλιστα οι ενδιαφερόμενοι, τά θεωρούν άχρηστα καί αδιάφορα...."

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 30/04/19

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΟΚΟΒΟΥ*


Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Παιδείας Κ. Γαβρόγλου, μέ τόν πρόσφατο νόμο του, κατεδάφισε τά τελευταία ερείπια τοϋ εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας μας, ισοπεδώνοντας τά πάντα καί ικανοποιώντας τους ίδεοληπτικούς κομμουνιστές του Σΰριζα, που, πιστοί στον Λένιν, θέλουν τή νεολαία καί ολόκληρο τόν λαό αμόρφωτους, χωρίς προσόντα καί δεξιότητες, φτωχούς καί φοβισμένους, ώστε νά είναι εύκολοι στην κομματική χειραγώγηση, πειθήνιοι καί υπάκουοι. Η καθοδική πορεία της δημόσιας παιδείας, καί δη της ανωτάτης, είχε αρχίσει από τόν Ανδρέα Παπανδρέου, αμέσως μόλις κατέλαβε τήν κυβέρνηση, μέ τήν κατάργηση κάθε αξιοκρατικού στοιχείου, τήν αξιολόγηση τών διδασκόντων, τή θέσπιση του πανεπιστημιακού άσύλου, πού παραμένει πηγή δεινών γιά τά πανεπιστήμια, τήν αναγόρευση τών συνδικαλιστών φοιτητών σέ κυρίαρχους τών  άνωτάτων ιδρυμάτων καί τών πρυτανικών αρχών, καί τη νομιμοποίηση τής μή προσπάθειας μαθητών καί φοιτητών. Τά σχολεία καί τά πανεπιστήμια κατάντησαν κέντρα διερχομένων τουριστών.

Ό νόμος Διαμαντοπούλου, πού ψηφίστηκε άπό τή Βουλή μέ ευρύτατη πλειοψηφία, αποτέλεσε γιά το εκπαιδευτικό σύστημα ένα φωτεινό διάλειμμα, γιατί στή συνέχεια πολλοί έβαλαν εναντίον του, ακόμη καί το καθηγητικό κατεστημένο τών πανεπιστημίων, πού δέν ήθελε τά Συμβούλια Ιδρυμάτων (Πανεπιστημίων), αν καί στελεχώθηκαν άπό διεθνούς επιπέδου επιστήμονες, πού προσέδιδαν κύρος καί διεθνείς διασυνδέσεις, γιατί εκτόπιζαν τίς κομματικές παρέες τών καθηγητών.

Ό Σύριζα ώς κυβέρνηση, άφού κατεδάφισε τις μεταρρυθμίσεις αύτού τοϋ νόμου, προχώρησε στην πλήρη σοβιετοποίηση τής δημόσιας εκπαίδευσης. Ό Κ. Γαβρόγλου είναι ό τελευταίος  κατεδαφιστής, πού, άφού ολοκλήρωσε τό ταξικό έργο του, θά επιστρέψει πλέον στό οπίτι του, μέ ήσυχη τή συνείδηση (;). Ό Σύριζα, όπως καί τό ΠΑΣΟΚ παλαιότερα, εΐχε υποσχεθεί τήν κατάργηση τών πανελλαδικών εξετάσεων καί τήν είσοδο όλων τών παιδιών ελεύθερα στις σχολές της προτίμησης τους. Σύντομα τό ΠΑΣΟΚ κατάλαβε ότι αυτό δέν γίνεται καί εγκατέλειψε τό σχέδιο, άφοΰ ουσιαστικά ποτέ δέ δοκίμασε νά τό εφαρμόσει. Ό Κ. Γαβρόγλου τό υποσχέθηκε καί αΰτός, αλλά τώρα τό ύλοποιεϊ μόνο γιά τμήματα που δέν έχουν ζήτηση. Οι πανελλήνιες παραμένουν τό κλειδί είσόδου σέ όλα τά τμήματα πλην ολίγων, πού όλοι, καί μάλιστα οι ενδιαφερόμενοι, τά θεωρούν άχρηστα καί αδιάφορα.

Άλλά ό νέος νόμος διαλύει τήν ανώτατη εκπαίδευση, συγχωνεύοντας υποχρεωτικά τά ΤΕΙ μέ τά πανεπιστήμια: οί φοιτητές τών ΤΕΙ, πού δέν μπορούσαν νά μπουν στά πανεπιστήμια, καθίστανται φοιτητές πανεπιστημίων, όπως και οί καθηγητές τών ΤΕΙ πού έχουν μειωμένα προσόντα -πολλοί δέν έχουν διδακτορικό-γίνονται καθηγητές πανεπιστημίων, ένώ η εφαρμογή τοΰ νόμου θά δημιουργήσει ένα ατελείωτο χάος. Έτσι Ικανοποιείται τό αίτημα τών συντρόφων τοϋ Σύριζα νά χτυπηθεί η αριστεία καί νά ισοπεδωθούν οί πάντες καί τά πάντα. Όλα γίνονται πανεπιστήμια, διδάσκοντες καί διδασκόμενοι πανεπιστημιακοί, όλοι ίσοι καί ισότιμοι, μέ τις ίδιες επαγγελματικές δυνατότητες. Ηδη 400.000 πτυχιούχοι τών ΤΕΙ ζητούν να. αποκτήσουν τίς ΐδιες  έπαγγελματικές ευκαιρίες μέ τους αντίστοιχους πτυχιούχους τών πανεπιστημίων, αδιάφορα μέ τό πώς καί τί έχουν διδαχθεί Κάντο καί αυτό, κ. Γαβρόγλου, γιά νά ολοκληρωθεί τό χάος.

Βεβαίως, ο νόμος δέ μεριμνά γιά τήν κατάργηση ορισμένων πανεπιστημιακών τμημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο ή πού άλληλοκαλύπτονται μεταξύ τους ή δέν έχουν ζήτηση άπό ενδιαφερόμενους καί τήν αγορά. Παραμένουν αυτά τά τμήματα, γιά νά ικανοποιηθούν τοπικιστικές απαιτήσεις -κάθε μεγάλη πόλη καί πανεπιστήμιο, κάθε μικρή ΤΕΙ, ήταν τό σύνθημα τών λαϊκιστών τοϋ πρόσφατου παρελθόντος- καί νά ένισχυθεί η τοπική οίκονομϊα- καταστήματα εστίασης, ενοικιαζόμενα δωμάτια. Ό λαϊκισμός, όμως, τοϋ κ. υπουργού καί κατεδαφιστοϋ τής παιδείας έφτασε στό σημείο νά δεχθεί εκπρόθεσμες τροπολογίες βουλευτών του Σύριζα καί νά δημιουργήσει τμήματα πανεπιστημίων στο Άργος, τήν Έδεσσα, τήν Κοζάνη, τή Φλώρινα, δρώντας ώς κομματικός ρουσφετολόγος. Τά χειρότερο εΐναι ότι ό υπουργός δέν έλαβε καμμία μέριμνα νά συνδέσει τά πανεπιστήμια μέ τίς αγορές καί τίς επιχειρήσεις, καθώς καί μέ τά ερευνητικά κέντρα τοϋ έσωτερικοϋ καί τοϋ εξωτερικού.

Ετσι. θά συνεχίζεται η παραγωγή πτυχιούχων -τό δημοκρατικό 5 πού δίνουν οί καθηγητές θέλοντας καί μή, βοηθάει σέ αυτό αποτελεσματικά- αδιάφορο αν το πτυχίο τους έχει άντίκρισμα στην αγορά καί άν μεγαλώνει ή στρατιά τών άνεργων, πού όλοι τους περιμένουν κάποιο επίδομα, άφου οί Συριζαΐοι απεχθάνονται τίς επενδύσεις καί τίς μόνιμες δουλειές, πού δημιουργούν τους νοικοκυραίους καί τή μεσαία τάξη πού έχθρεύονται.

Ό υπουργός Παιδείας έδωσε τό τελειωτικό χτύπημα καί στά πρότυπα-πειραματικά σχολεία πού λειτουργούν πολλά χρόνια στή χώρα μας μέ μεγάλη επιτυχία, γιατί εΐναι εστίες άριστείας, πού διώκεται άπό τους λαΐκιστές Συριζαίους. Ουσιαστικά, τά σχολεία αυτά καταργήθηκαν χωρίς νά καταργηθούν, καί τυπικά καί οί γονείς τών παιδιών έχουν ξεσηκωθεί: δυστυχώς διαθέτουν μόνο ένα όπλο, τήν ψήφο τους. Άς τή χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά.

*Διδάκτωρ Οίκονομικών Επιστημών,
πρώην Υφυπουργός Οικονομικών

Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ 1986...

Τρεις επιστολές, από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 30/04/19

Τσερνόμπιλ, 33 χρόνια μετά

Κύριε Διευθυντά,

Στις 26 Απριλίου 1986, νωρίς το πρωί, ο αντιδραστήρας 4 του πυρηνικού εργοστασίου του Τσερνόμπιλ εξερράγη. Προκάλεσε αυτό που τα Ηνωμένα Εθνη χαρακτήρισαν «τη μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας». Ηταν το ατύχημα που η σοβιετική πυρηνική βιομηχανία είπε δύο μήνες πριν ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ σε αυτόν τον αντιδραστήρα. 

Οι Σουηδοί ήταν οι πρώτοι που ανακοίνωσαν τρεις μέρες μετά, στις 29 Απριλίου, ότι τα στοιχεία έδειχναν μεγάλη έκρηξη σε σοβιετικό πυρηνικό εργοστάσιο με διαρροή ραδιενεργού ακτινοβολίας. Οι Σοβιετικοί δεν ανακοίνωσαν το παραμικρό. Δεν πληροφόρησαν τις κυβερνήσεις των χωρών που μολύνθηκαν από τη διαρροή της ραδιενέργειας, ούτε καν τους πολίτες τους στην Ουκρανία, τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Ολα κρατήθηκαν μυστικά. 

Την Κυριακή, μετά την έκρηξη, δόθηκε εντολή στην εφημερίδα Ισβέστια να μην κάνει την παραμικρή αναφορά στην έκρηξη ενώ ο αρχηγός της KGB υποστήριζε ότι επρόκειτο για συνωμοσία για να κηλιδώσει την ΕΣΣΔ. Τέσσερις ημέρες μετά την καταστροφή σε αναφορά του προς τον Γκορμπατσόφ σημείωνε: «Λαμβάνουμε μέτρα... για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των ξένων διπλωματών και ανταποκριτών ώστε να περιορίσουμε τις δυνατότητές τους να συλλέξουν πληροφορίες... για το Τσερνομπίλ και να σταματήσουμε τις προσπάθειές τους να τις χρησιμοποιήσουν για να εξαπολύσουν μια αντισοβιετική εκστρατεία στη Δύση». 

Μέρες μετά επετράπη στην Πράβδα να αναφέρει την καταστροφή σημειώνοντας ότι 18 άνθρωποι είναι σε σοβαρή κατάσταση. Στις 18 Μαΐου ο Γκορμπατσόφ μίλησε στην τηλεόραση για πρώτη φορά και ενώ ο πυρήνας του αντιδραστήρα εξακολουθούσε να καίει, επιτέθηκε στη Δύση ότι προσπαθούσε να δυσφημήσει την Σοβιετική Ενωση με μιαν ανελέητη αντισοβιετική εκστρατεία και ένα βουνό ψέματα. Τα ραδιενεργά ισότοπα που απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα από το Τσερνόμπιλ και που ακόμα υπάρχουν δείχνουν ότι 33 χρόνια μετά η καταστροφή συνεχίζεται.

Οταν στις 29 Απριλίου έγινε γνωστό το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες έσπευσαν να διαβεβαιώνουν ότι το ραδιενεργό νέφος δεν επρόκειτο να φθάσει στην Ελλάδα. Οταν μετά την Πρωτομαγιά οι Εληνες πληροφορήθηκαν ότι το ραδιενεργό νέφος είχε φθάσει προ ημερών στην Ελλάδα επεκράτησε πανικός. Εξαφανίστηκαν βασικά είδη από τα υπερκαταστήματα, κονσέρβες γάλα, ζυμαρικά κ.λπ. Φρούτα, λαχανικά και γάλα φρέσκο περνούσαν για έλεγχο ραδιενέργειας από τον Δημόκριτο. 

Τα επίπεδα ραδιενέργειας που είχε θέσει η ΕΕ παρέμεναν σταθερά αλλά μόνο για μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας η τότε κυβέρνηση άλλα στοιχεία για τη ραδιενέργεια έστελνε στην ΕΕ και άλλα στοιχεία δημοσίευε εδώ, σύμφωνα με την Καθημερινή και άλλες εφημερίδες. Εφθασε στο σημείο να κυκλοφορεί «πες μου ποια εφημερίδα διαβάζεις να σου πω ποια είναι τα επίπεδα ραδιενέργειας». Συγχρόνως το σύστημα ελέγχου της ραδιενέργειας της χώρας δεν λειτουργούσε αξιόπιστα με αποτέλεσμα άλλες μετρήσεις να δίνουν τα πανεπιστήμια, άλλες οι κρατικοί φορείς και άλλες ιδιωτικά εργαστήρια και εργαστήρια του εξωτερικού. Υπήρξε το απόλυτο χάος για διάστημα τριών μηνών και συνεχίστηκε μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1986. Από τον πανικό των ημερών λέγεται ότι πραγματοποιήθηκαν 6.000 εκτρώσεις από έγκυες γυναίκες που δεν ήθελαν να γεννήσουν παιδιά παραμορφωμένα από τη ραδιενέργεια.

Σήμερα κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πόσοι καρκίνοι του θυρεοειδούς και λευχαιμίες εμφανίστηκαν στα επόμενα χρόνια, ούτε μεταλλάξεις στον πληθυσμό οφειλόμενες στο Τσερνόμπιλ. αφού ποτέ δεν έγιναν μετρήσεις και το φαινόμενο δεν παρακολουθήθηκε με πρωτόκολλα κ.λπ. Ούτε κρατήθηκαν δείγματα τροφίμων για να παρακολουθηθεί το φαινόμενο. Εκτοτε η χώρα απέκτησε ένα σύγχρονο σύστημα παρακολούθησης της ραδιενέργειας στον αέρα, τη θάλασσα και τα τρόφιμα. Ως γραμματέας Ερευνας και Τεχνολογίας στο υπουργείο Βιομηχανίας επισκέφθηκα το συγκρότημα πυρηνικών αντιδραστήρων στη Βουλγαρία στο Κοζλοντούι και κατόπιν ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης προς την ΕΕ έκλεισε ο ένας αντιδραστήρας και αναβαθμίστηκαν οι άλλοι όσον αφορούσε την ασφάλεια λειτουργίας τους. Τέλος, ένας άλλος πυρηνικός αντιδραστήρας 160 χλμ. δυτικά του Κοζλοντούι, στο Μπέλενε, δεν λειτούργησε ποτέ.

Ο πραγματικός κίνδυνος υπάρχει από τη γειτονική μας χώρα, την Τουρκία, η οποία εγκαθιστά συγκρότημα πυρηνικών αντιδραστήρων στο Ακούγιου με ρωσική τεχνολογία, σε σεισμογενή περιοχή που σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος θα εκτεθούν σε ραδιενέργεια περισσότεροι από 350 εκατ. κάτοικοι στα Βαλκάνια, Ιταλία και χώρες της Μέσης Ανατολής σύμφωνα με μελέτη καναδών επιστημόνων, σε περίπτωση δε διαρροής θα μολυνθεί με ραδιενέργεια όλο το Αιγαίο για δεκάδες χρόνια.

Νίκος Κατσαρός

Πρ. πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Χημικών, 

πρ. διευθυντής Ερευνών του ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος

2. Μια νομοθεσία για τα ναρκωτικά

Κύριε Διευθυντά,

Χώρος Ελεγχόμενης Χρήσης Ναρκωτικών είναι θέμα ρητορικής των κομμάτων για να κερδίσουν τις εντυπώσεις ή κοινή λογική. Ακριβολογώντας είναι κάτι περισσότερο από κοινή λογική και πρόκειται για φαινόμενο επιτακτικής ανάγκης δεδομένου των κινδύνων που συνεπάγεται η χρήση ορισμένων ναρκωτικών ουσιών (Class A Drugs). Στο εξωτερικό ήδη έχουν γίνει τα πρώτα βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Η ιδέα βασίζεται στο φαρμακολογικό μοντέλο και στην πολιτική του social harm reduction (πρόληψη του ρίσκου). Ο αντίλογος βέβαια που υπάρχει είναι ότι τέτοιου είδους χώροι ενδεχομένως να καταντούσαν από χώρους προστασίας σε χώρους διάθεσης. Ωστόσο υπάρχει και η άποψη ότι με βάση αυτούς τους χώρους θα πιστοποιούταν πιο εύκολα και χωρίς αδικαιολόγητη γραφειοκρατία η τοξικομανία του χρήστη.

Νόμος 4139/2013 όπως ισχύει από 07/02/2013 για τα ναρκωτικά. Σημαντική προσπάθεια ενός ακριβοδίκαιου νομοθέτη που καταβάλλει φιλότιμη προσπάθεια για να διευθετήσει τα φλέγοντα ζητήματα της νοσηρής νομοθεσίας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών. Κατοχή, εμπορία, διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, από τις κύριες κατηγορίες στα υπερφορτωμένα πινάκια σε καθημερινή βάση στις αίθουσες των δικαστηρίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοσηρής πολιτικής ο κύριος Αχμέτ, Μοχάμεντ και πάει λέγοντας που στην απολογία του σε κάποια φάση στο εφετείο δήλωσε «είμαι απλώς άνθρωπος και συνεπώς κάνω λάθη» και ο φιλότιμος δικαστής τού μετέτρεψε τη δεκαετή κάθειρξη σε πενταετή... Τι έκανε ο συγκεκριμένος; Απλά ήταν «άτυχος» που με το που εισήλθε στη χώρα «στην πιάτσα» τον συνέλαβαν από τη Δίωξη γιατί δεν πρόλαβε να διαφύγει και δεν πρόβαλε αντίσταση ή άλλη παρακώλυση αλλά μέσα στην ατυχία του είχε στην κατοχή του μεταξύ άλλων και ινδική κάνναβη. Μεγάλη ήταν η έκπληξη των δικαστών στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου που όλως παραδόξως δεν μετρίασε την ποινή. Είναι αμέτρητα τα παραδείγματα τόσο αλλοδαπών όσο και ημεδαπών που τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για κατοχή ναρκωτικών ουσιών και για τη δικαστική αρχή ο κατηγορούμενος δεν εμπίπτει στα όρια της τοξικομανίας. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το μέχρι πότε θα γίνεται συμφόρηση στις φυλακές με τέτοιου είδους άτομα μόνο και μόνο γιατί ο αφελής νομοθέτης θεωρεί την άσκηση της συντηρητικής πολιτικής ως τον εξαγνισμό του κοινωνικού κακού που είναι καθαρά ρομαντική ουτοπία.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση ενός βρετανού αστυνομικού από το επιτελείο υψηλού βαθμού κράτησης σωφρονιστικού καταστήματος στη ΒΔ Αγγλία, «το μεγάλο πρόβλημα μέσα στις φυλακές είναι το χόρτο (spices)». Σημειωτέον ότι η Αγγλία εφαρμόζει μια από τις πιο αυστηρές πολιτικές ως προς τα ναρκωτικά και το μόνο που επιτυγχάνει είναι την έξαρσή τους. Το θέμα είναι τι ακριβώς θέλουμε να υιοθετήσουμε στην Ελλάδα τη στιγμή που η παρούσα νομοθεσία το μόνο που επιτυγχάνει είναι να προκαλεί μεγαλύτερο συνωστισμό μέσα στις φυλακές και κανένα πρόβλημα δεν επιλύει. Μια νομοθεσία που θα αποποινικοποιούσε καίριες ναρκωτικές ουσίες και θα νομιμοποιούσε τις βαριές ναρκωτικές ουσίες (Class A) θα οδηγούσε το κράτος σε πολύ μεγαλύτερο οικονομικό κέρδος συν το ότι θα αποσυμφόριζε τις φυλακές από τους λάθους κρατουμένους. Ας μην ξεχνούμε ότι από εγκληματολογικής άποψης τα ναρκωτικά οδηγούν ως επί το πλείστον σε κλοπές (property crime). Δεν είναι η κατοχή ή η χρήση του mdms, ecstasy, lsd, marijuana που απειλεί τους νέους οποιαδήποτε ηλικίας και εθνικότητας αλλά ο αφελής νομοθέτης που εφαρμόζοντας τη νοσηρή πολιτική του θεωρεί ότι εξωραΐζει το κακό. Η λερναία ύδρα ωστόσο γιγαντώνεται και το κράτος καταντά παθητικός θεατής της ιδίας νοσηρής πραγματικότητας. Μέχρι πότε;!

Χριστίνα Μυτούλα

Δικηγόρος / εγκληματολόγος

ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ: Θεωρώ "ατύχημα", που σήμερα σε σχέση με την τότε καταστροφή στο Τσερνομπίλ, στην οποία ακριβώς αναφέρεται η επιστολή του Νίκου Κατσαρού, ότι φαίνεται  να ελλείπει και μία μαρτυρία του τότε διευθυντή του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ", Θανάση Καρτερού, με γεν. γραμματέα -τότε- της ΚΕ του ΚΚΕ τον εκλιπόντα από ετών, Γρηγόρη Φαράκο. Ο νυν διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε να μάς εξηγήσει, σήμερα έστω, πώς, παρά την τότε πυρηνική καταστροφή, τα λαχανικά (ραπανάκια π.χ....)που παρήγοντο στην περίμετρο του πυρηνικού εργοστασίου του Τσερνομπίλ, ήσαν...ακίνδυνα γιά την υγεία των τότε Σοβιετικών πολιτών, καθ' 'ότι "σοσιαλιστικά", όπως έγραφε τότε η κομματική εφημερίδα που διηύθυνε. Βεβαίως πρέπει να αισθάνεται πρωτίστως ο ίδιος την υποχρέωση να δώσει μιάν εξήγηση, αυτός ο κραταιός κομμουνιστής, ακάματος μαχητής γιά την αλήθεια, όπως την εννοούσε η "ΠΡΑΒΝΤΑ"  της τότε εποχής, αλλά και σήμερα η αντίληψη "ενημέρωσης" που διακονεί ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ, την οποίο υπηρετεί, αν δεν χαράσσει, από τη θέση που κατέχει!Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης 

«Εξαιρετική εμπειρία το ελληνικό τρένο, για να φθάσεις από Αθήνα Θεσσαλονίκη σε μια θεωρητικά ευθεία γραμμή αλλάζεις Οινόη ένα τρένο, αποτίεις φόρο τιμής στο Λ(ε)ιανοκλαδι, σταματάς για άγνωστο λόγο στα Παλαιοφάρσαλα, με μέση ταχύτητα 70-80 χλμ και με τόσες στάσεις και έχοντας διασχίσει σταθμούς που έχουν μείνει στο 1950 και με μοναδικό νεωτερισμό τα ατελείωτα γκράφιτι, είναι σχεδόν άθλος που φθάνει στις 6 ώρες»

Από τον ιστότοπο "ΠΡΟΤΑΓΟΝ"

Εικόνα από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Αδενδρο το '17. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ έχει διαρκώς προβλήματα στο δίκτυό της τελευταία |Konstantinos Tsakalidis 

 «Αθήνα – Θεσσαλονίκη σε τέσσερις ώρες» 

Αυτό το περίφημο τρένο που θα συνδέει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας σε τέσσερις ώρες πότε θα έρθει άραγε; Διότι είδαμε ένα που έφεραν για τη ΔΕΘ αλλά μετά το έστειλαν πίσω στην Ιταλία και στο μεταξύ ακούμε μόνο για περιστατικά εκτροχιασμών όπως αυτό που συνέβη την Τρίτη του Πάσχα 

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΤΑΧΙΑΟΥ

Ομολογώ ότι έχω μπερδευτεί. Εδώ και λίγα χρόνια, διαβάζω για το περίφημο τρένο που θα εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη σε τέσσερις ώρες. Να σας πω την αλήθεια, το έχω διαβάσει τόσο πολλές φορές και με τόση σιγουριά, που ώρες ώρες νομίζω ότι αυτό το τρένο υπάρχει. Μέχρι που πέφτω πάνω σε ποστ φίλων στο facebook οι οποίοι ταξιδεύουν με τρένο και με επαναφέρουν στην πραγματική ζωή. Για παράδειγμα: «Εξαιρετική εμπειρία το ελληνικό τρένο, για να φθάσεις από Αθήνα Θεσσαλονίκη σε μια θεωρητικά ευθεία γραμμή αλλάζεις Οινόη ένα τρένο, αποτίεις φόρο τιμής στο Λ(ε)ιανοκλαδι, σταματάς για άγνωστο λόγο στα Παλαιοφάρσαλα, με μέση ταχύτητα 70-80 χλμ και με τόσες στάσεις και έχοντας διασχίσει σταθμούς που έχουν μείνει στο 1950 και με μοναδικό νεωτερισμό τα ατελείωτα γκράφιτι, είναι σχεδόν άθλος που φθάνει στις 6 ώρες». 

Τυχερός ο φίλος. Aλλοι επιβάτες δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί. Για κάποιο λόγο, η αμαξοστοιχία που εκτελούσε το δρομολόγιο από τη Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα το πρωί της Τρίτης του Πάσχα έφυγε από την κανονική της πορεία στις ράγες στο σταθμό Παλαιοφάρσαλα, ενώ οι επιβάτες της αμαξοστοιχίας κατέβηκαν από τον συρμό αναζητώντας μια λύση. 

Γιατί συνέβη το ατύχημα του Προαστιακού στους Αγίους Θεοδώρους Πατήστε https://www.protagon.gr/epikairotita/giati-synevi-to-atyxima-tou-proastiakou-stous-agious-theodwrous-44341810370 

Και πάλι καλά να λέμε. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ τους τελευταίους μήνες έχει διαρκώς προβλήματα με τις γραμμές και τα δρομολόγιά της. Μέσα στον Απρίλιο, παρουσιάστηκαν προβλήματα στην υποδομή της γραμμής Διακοπτό – Καλάβρυτα αλλά και στη γραμμή Χαλκίδα – Αθήνα. Λόγω απότομου φρεναρίσματος (κάποιοι κάνουν λόγο για εκτροχιασμό, αλλά η ΤΡΑΙΝΟΣΕ το διαψεύδει), τραυματίστηκαν επιβάτες στους Αγιους Θεόδωρους. 

Τον Μάρτιο, λόγω τεχνικού προβλήματος στο σύστημα τηλεδιοίκησης, υπήρχαν σοβαρές δυσλειτουργίες στα δρομολόγια του προαστιακού προς/από Αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Εάν αναζητήσει κάποιος τις ειδήσεις για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ από τις αρχές του 2019, θα πέσει επάνω σε επανειλημμένες βλάβες και δυσχέρειες στην κυκλοφορία των συρμών της. Είναι ασφαλείς οι επιβάτες, άραγε; Δεν ανησυχεί κανείς από την αυξημένη συχνότητα περιστατικών; Τόσο εύκολα ξεχάσαμε το δυστύχημα στο Άδενδρο Θεσσαλονίκης πριν από δυο χρόνια; 

Οι σταθμοί του προαστιακού έχουν τα χάλια τους. Δεν ξέρω εάν έχει μείνει κάποιος στον οποίο να λειτουργούν οι πίνακες με τις φωτεινές ενδείξεις. Σπανίως να βρεθεί κάποιος υπάλληλος για να εξυπηρετήσει. Πολλά ασανσέρ είναι εκτός λειτουργίας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι μεγάλη κατάντια για τους σταθμούς να βρίσκονται σε τέτοιο χάλι. 

Από την άλλη, ακούμε συνεχώς για αυτό το περίφημο τρένο που θα κάνει το «Αθήνα – Θεσσαλονίκη» σε τέσσερις ώρες. Προϋπόθεση για αυτό, είναι να ολοκληρωθεί η ηλεκτροκίνηση στο δίκτυο. Υποτίθεται ότι θα είχε ολοκληρωθεί στο τέλος του 2018. Ακολούθως, επρόκειτο να ολοκληρωθεί στο πρώτο δίμηνο του 2019. Με την παρέλευση αυτού, ανακοινώθηκε ο Απρίλιος ως deadline. Και με την παρέλευση του Απριλίου άπρακτου, αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το επόμενο deadline για να πάμε στο «Αθήνα – Θεσσαλονίκη» σε τέσσερις ώρες. 

Βέβαια, τώρα που ψάχνω κάτι παλιά κείμενα, βλέπω ότι το 2014 ο σταθμάρχης στο Λιανοκλάδι μου είχε πει ότι ο εκσυγχρονισμός της γραμμής του ΟΣΕ θα γίνει το 2015 κι ότι το «Αθήνα – Θεσσαλονίκη» θα γίνεται σε 3,5 ώρες (www.protagon.gr/epikairotita/ellada/mia-vradia-sto-lianokladi-tou-1981-33470000000). 

Δεν βαριέσαι! Το παν είναι το όραμα και οι χαντρούλες στους ιθαγενείς. Όπως εκείνο το τρένο που είχε παρουσιαστεί πέρσι στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης ως «εκείνο που θα κάνει το Αθήνα – Θεσσαλονίκη σε τέσσερις ώρες», για να επιστρέψει στην Ιταλία αμέσως μετά την επίδειξη, λόγω ακαταλληλότητας για κίνηση στις συγκεκριμένες γραμμές. 

Πηγή: Protagon.gr

"...Πρόκειται ασφαλώς για κίνηση με στόχο να προσφέρει στήριξη στον αναπληρωτή υπουργό του, τον οποίο φαίνεται να έχει «αναγκάσει» να κατέβει ξανά υποψήφιος στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά, όπου έχει για αντίπαλο τον πρώτο σε σταυρούς, Γιώργο Σταθάκη. Αλλωστε, πριν από μερικές μόλις ημέρες, ο Αλέξης Τσίπρας είχε σπεύσει -κόντρα στον μισό ΣΥΡΙΖΑ - να «δικαιολογήσει» τον «αψύ Σφακιανό» για την αήθη επίθεση που είχε εξαπολύσει ο Π. Πολάκης κατά του ανάπηρου υποψήφιου ευρωβουλευτή της ΝΔ Στέλιου Κυμπουρόπουλου. Και από την σημερινή φωτογραφία, καθίσταται σαφές ότι οι σχέσεις Τσίπρα-Πολάκη παραμένουν άριστες, παρά το επεισόδιο Πολάκη-Κυμπουρόπουλου που δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ...."

Από τον ιστότοπο "i-efimerida"

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις: Ο Παύλος Πολάκης απολαμβάνει την πρωθυπουργική συντροφιά -και την συμβολική στήριξη – του Αλέξη Τσίπρα, καθώς κάνουν διακοπές μαζί στο Ροδάκινο Ρεθύμνου.

Ως γνωστόν, ο πρωθυπουργός, επιστρέφοντας από το Πεκίνο, το Μεγάλο Σάββατο, κατευθύνθηκε στην Κρήτη όπου ήδη βρίσκονταν η σύντροφός του Μπέτυ Μπαζιάνα και οι δύο γιοί τους. Η οικογένεια Τσίπρα, κατέλυσε στο ξενοδοχείο «Πολύριζος» στο νότιο Ρέθυμνο, στην περιοχή Ροδάκινο.

Ο Αλέξης Τσίπρας (δεξιά) σε ταβέρνα στο Ροδάκινο Ρεθύμνου, κάνει νόημα σε κάποιον έχοντας απέναντί του τον Παύλο Πολάκη (αριστερά) -Φωτογραφία: protothema.gr
Το μεσημέρι της Τρίτης, 30 Απριλίου, ο πρωθυπουργός συνέφαγε σε παραθαλάσσια ταβέρνα δίπλα στο κύμα του Λιβυκού, παρέα με τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη, ο οποίος κατάγεται από τον Αργουλέ Σφακίων.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ζαχαράκη: O Τσίπρας ταυτίζεται προσωπικά με τον Πολάκη
ΠΟΛΙΤΙΚΗ 27|04|2019 | 15:58

Κυμπουρόπουλος: Με εξέπληξε η στάση Τσίπρα -Θα ρωτούσα τον Πολάκη ένα «γιατί» [βίντεο]
ΕΛΛΑΔΑ 25|04|2019 | 22:38

Politico για Πολάκη: Απίστευτο μέλος αριστερής κυβέρνησης να επιτίθεται με τόσο ωμό τρόπο σε άτομο με αναπηρία
ΠΟΛΙΤΙΚΗ 26|04|2019 | 11:29

Στη φωτογραφία, που δημοσιεύει το protothema.gr ο πρωθυπουργός φαίνεται χαλαρός με σορτσάκι, κοντομάνικο, γυαλιά ηλίου και καπελάκι. Ο Αλέξης Τσίπρας, κάνει νόημα σε κάποιον, ενώ μπροστά του βρίσκεται προφανώς η σερβιτόρα του καταστήματος, πίσω του ένας ακόμη σερβιτόρος, ενώ στην άλλη άκρη του τραπεζιού, διακρίνεται ο Παύλος Πολάκης.

Πρόκειται ασφαλώς για κίνηση με στόχο να προσφέρει στήριξη στον αναπληρωτή υπουργό του, τον οποίο φαίνεται να έχει «αναγκάσει» να κατέβει ξανά υποψήφιος στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά, όπου έχει για αντίπαλο τον πρώτο σε σταυρούς, Γιώργο Σταθάκη.

Αλλωστε, πριν από μερικές μόλις ημέρες, ο Αλέξης Τσίπρας είχε σπεύσει -κόντρα στον μισό ΣΥΡΙΖΑ - να «δικαιολογήσει» τον «αψύ Σφακιανό» για την αήθη επίθεση που είχε εξαπολύσει ο Π. Πολάκης κατά του ανάπηρου υποψήφιου ευρωβουλευτή της ΝΔ Στέλιου Κυμπουρόπουλου.

Και από την σημερινή φωτογραφία, καθίσταται σαφές ότι οι σχέσεις Τσίπρα-Πολάκη παραμένουν άριστες, παρά το επεισόδιο Πολάκη-Κυμπουρόπουλου που δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ προανήγγειλε πρόταση μομφής κατά του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, την οποία ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα την μετατρέψει σε ψήφο εμπιστοσύνης συνολικά για την κυβέρνησή του, προκειμένου να μην διακινδυνεύει «διαρροή» από το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Ο Αλέξης Τσίπρας περιόδευσε σε πολλές περιοχές της Κρήτης, έβγαλε σέλφι με πολίτες και επισκέφτηκε τη ναυτική βάση στη Σητεία. Σύμφωνα με το πρόγραμμά του την Παρασκευή 3 Μαΐου ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα μιλήσει στις 19:30 στο Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικού Σταδίου Χανίων.
Πηγή: iefimerida.gr - https://www.iefimerida.gr/politiki/o-tsipras-me-polaki-se-taberna-sto-rethymno-eikona

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΔΡΑΚΕΙΑ ΠΗΛΙΟΥ, ΩΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ....ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ!...

Από την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 30/04/19